Το σλόγκαν της 7ης Διεθνούς διοργάνωσης Ποδηλατοδρομίας στη Θεσσαλονίκη.
Να φορέσουν όσα λιγότερα νομίζουν και να συμμετάσχουν στη διοργάνωση είναι το… ζητούμενο. Γι’ αυτό και με το σλόγκαν «Ελάτε όσο γυμνοί τολμάτε» οι διοργανωτές προτρέπουν τον κόσμο να λάβει μέρος στην έβδομη Διεθνή Γυμνή Ποδηλατοδρομία που θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη.
Φέτος, οι διοργανωτές διαπιστώνουν ότι «το ποδήλατο και η βιώσιμη κινητικότητα είναι στάσιμα στην Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα, το νερό ως βασικό κοινωνικό συλλογικό αγαθό κινδυνεύει, το σχέδιο νόμου για τον αιγιαλό, αν υλοποιηθεί, μπορεί άμεσα να τσιμεντοποιήσει τις παραλίες», η "καταστροφική" επένδυση για τον χρυσό στην Χαλκιδική συνεχίζεται και δεν έχει γίνει σοβαρή ενεργειακή στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ προωθείται η κατασκευή νέου εργοστασίου παραγωγής ενέργειας με μαζούτ στη Natura περιοχή στο Πρασονήσι Ρόδου και ένα ακόμη με τον θανατηφόρο λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα».
Η ποδηλατοδρομία έχει ειρηνικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Ζωγραφισμένα και στολισμένα σώματα και ποδήλατα, φυσική διακόσμηση, αξεσουάρ, χρώματα και μουσική θα είναι τα όπλα των διοργανωτών για να διεκδικήσουν «ολοένα και φιλικότερες προς τον άνθρωπο, το περιβάλλον και το ποδήλατο πόλεις».
Η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία είναι μια αυτό-oργανωμένη δράση από ενεργούς πολίτες και υποστηρίζεται από τις συλλογικότητες Παιδιά Εν Δράσει και Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης. Φέτος, διοργανώνεται με την υποστήριξη και συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014.
Κάποιοι πλήρωσαν τα κείμενά τους, κάποιοι στάθηκαν απλά άτυχοι…
Tα ιστολόγια, γνωστά ως μπλογκ (blog) είναι μορφές ιστοχώρου. Πρόκειται για λίστες καταχωρήσεων από την πιο πρόσφατη στην παλαιότερη, το περιεχόμενο των οποίων μπορεί να είναι οτιδήποτε: νέα, πολιτικοκοινωνικός σχολιασμός, σχολιασμός των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των διασημοτήτων, προσωπικά ημερολόγια και ειδικά θέματα που αναφέρονται στην τεχνολογία, τη μόδα, τα αθλητικά, τις τέχνες, τη γαστρονομία κ.ά.
O αγγλικός όρος blog προέρχεται από το weblog, το οποίο είναι επινόηση του Jorn Barger από τον Δεκέμβριο του 1997, αναφέρει η Wikipedia.
Τα weblogs ξεκίνησαν ως προσωπικές ιστοσελίδες ημερολογιακού τύπου. Στις μέρες μας αποτελούν μια μορφή διαδικτυακής δημοσιογραφίας, που υλοποιεί την έννοια της δημοσιογραφίας των πολιτών, προσθέτει η ίδια πηγή.
Το blogging, γράφει ο Jim Goad σε άρθρο του στον ιστότοπο thoughtcatalog.com, «είναι ένα καλοπροαίρετο σε γενικές γραμμές χόμπι, με μπόλικα τυπογραφικά λάθη, πολλές φορές με ασήμαντο ή αμφισβητήσιμο περιεχόμενο, αλλά και με πραγματικές ιστορίες».
Όπως αυτές που παρουσιάζοντα παρακάτω… με πραγματικά θύματα τους ίδιους τους δημιουργούς τους.
«Σε κάποιες περιπτώσεις τα θύματα έχασαν τη ζωή τους ως άμεσο αποτέλεσμα του blogging τους, ενώ σε άλλες ήταν απλά μια σύμπτωση. Όπως και να ’χει, κάθε περίπτωση απέβη μοιραία» προσθέτει ο αρθρογράφος.
1. Jessica Ghawi, ΗΠΑ
Η νεαρή αθλητική blogger, Jessica Ghawi σκοτώθηκε στο μακελειό που σημειώθηκε στον κινηματογράφο του Κολοράντο τον Ιούλιο του 2012.
Ένα μήνα πριν είχε γλιτώσει παρά τρίχα το θάνατο κατά τη διάρκεια πυροβολισμών σε ένα εμπορικό κέντρο στο Τορόντο. Αμέσως μετά από εκείνο το περιστατικό είχε γράψει: «Δε μπορώ να απαλλαγώ από αυτό το περίεργο συναίσθημα. Αυτό το κενό, σχεδόν αηδιαστικό συναίσθημα δε λέει να φύγει… Το περιστατικό αυτό μου θύμισε ότι δε μπορούμε να γνωρίζουμε πότε ή πού θα τελειώσει ο χρόνος μας στη Γη. Πότε ή πού θα πάρουμε την τελευταία μας ανάσα. Για έναν άντρα, αυτή η στιγμή ήταν σε ένα εμπορικό κέντρο ένα απόγευμα Σαββάτου».
Η τελευταία της διαδικτυακή ανάρτηση ήταν ένα Tweet προς έναν αθλητικογράφο στο Sporting News: «Η ταινία δεν θα αρχίσει για τα επόμενα 20 λεπτά».
Λίγη ώρα μετά η Jessica Ghawi ήταν μία από τα 12 θύματα, που έχασαν τη ζωή τους στον κινηματογράφο.
2. Christine Keith, ΗΠΑ
Η Christine Keith ήταν μητέρα τεσσάρων παιδιών. Ήταν η γυναίκα που «κρυβόταν» πίσω από το blog «Adventures of a Thrifty Mama». Είχε χωρίσει από το σύζυγό της, ο οποίος ήταν άνεργος και κατά του οποίου είχε ξεκινήσει νομικές διαδικασίες, γιατί την είχε απειλήσει επανειλημμένες φορές ότι θα τη σκοτώσει με το κυνηγετικό του όπλο.
Απειλή την οποία πραγματοποίησε ένα βράδυ το καλοκαίρι του 2013… όταν εμφανίστηκε στο σπίτι της και πυροβόλησε την ίδια και έναν από τους γιους της, προτού το στρέψει εναντίον του και αυτοκτονήσει.
3. Ahmed Rajib Haider, Μπαγκλαντές
Ο αρχιτέκτονας και αντι-ισλαμιστής blogger, που συμμετείχε στις μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά των φονταμενταλιστικών αρχών της χώρας του, Ahmed Rajib Haider, δέχτηκε επίθεση από δύο μασκοφόρους άντρες έξω από το σπίτι του το Φεβρουάριο του 2013.
Οι δράστες τον μαχαίρωσαν μέχρι θανάτου. Μια ματσέτα βρέθηκε δίπλα στο laptop του.
4. Θύματα των μεξικανικών καρτέλ. Φθινόπωρο του 2011
Το Μεξικό μαζί με το Ιράκ είναι τα πιο επικίνδυνα μέρη στη Γη για δημοσιογράφους. Εκτιμάται ότι από το 2000 έχουν δολοφονηθεί 58 ρεπόρτερ, συντάκτες και φωτογράφοι από μέλη των καρτέλ ναρκωτικών.
Το Σεπτέμβριο του 2001 δύο «narco-bloggers» βρέθηκαν κρεμασμένοι σε μια διάβαση πεζών στο Nuevo Laredo με μια ταμπέλα, που τους χαρακτήριζε ως «ρουφιάνους του διαδικτύου».
Αργότερα τον ίδιο μήνα, η 39χρονη Elizabeth Macias, η οποία ανέβαζε αναρτήσεις με το ψευδώνυμο «Laredo Girl», βρέθηκε αποκεφαλισμένη με ένα σημείωμα, που ανέφερε τα εξής: «…βρίσκομαι εδώ εξαιτίας των αναφορών μου και των δικών σας. Για όσους δε θέλουν να το πιστέψουν, αυτό μου συνέβη εξαιτίας των πράξεών μου, επειδή πίστευα στο στρατό και το ναυτικό. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας… Με σεβασμό, Laredo Girl…ZZZZ».
Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ένας blogger, που έγραφε κατά των καρτέλ με το ψευδώνυμο «Rascatripas» βρέθηκε αποκεφαλισμένος με ένα σημείωμα δίπλα στο άψυχο σώμα του, που έγραφε: «Αυτό μου συνέβη, γιατί δεν είχα καταλάβει ότι δεν έπρεπε να γράφω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
5. Edinaldo Filgueira, Βραζιλία
Ο αρχηγός πολιτικού κόμματος και ιδιοκτήτης μιας εφημερίδας, Edinaldo Filgueira, πιστεύεται ότι δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 2011, εξαιτίας μιας ανάρτησης στην οποία ασκούσε κριτική στους τοπικούς αξιωματούχους.
Είχε δεχτεί απειλές κατά της ζωής του, με αφορμή αυτήν την ανάρτηση και τελικά σκοτώθηκε από τα πυρά τριών αντρών, που επέβαιναν σε μοτοσικλέτες, την ώρα που έφευγε από το γραφείο του στην εφημερίδα.
6. Robert Chasowa, Μαλάουι
Ο 25χρονος φοιτητής της πολυτεχνικής σχολής σε αυτή τη μικρή αφρικανική χώρα είχε δεχτεί απειλές κατά της ζωής του, εξαιτίας της κριτικής που ασκούσε στο καθεστώς του προέδρου Bingu wa Mutharika.
Δολοφονήθηκε στο campus του πανεπιστημίου το Σεπτέμβριο του 2011. Αρχικά ο θάνατός του θεωρήθηκε ως αυτοκτονία, ωστόσο στη συνέχεια ειδική επιτροπή κατέληξε ότι επρόκειτο για δολοφονία.
7. Zakariya Rashid Hassan al-Ashiri, Μπαχρέιν
Συνελήφθη τον Απρίλιο του 2011 με την κατηγορία της διάδοσης ψευδών πληροφοριών και υποκίνησης μίσους κατά της κυβέρνησης. Βρέθηκε νεκρός μέσα στη φυλακή. Οι Αρχές δήλωσαν αρχικά ότι αιτία του θανάτου του ήταν η δρεπανοκυτταρική αναιμία, ωστόσο οι φωτογραφίες του ακρωτηριασμένου πτώματός του που διέρρευσαν, οδήγησαν σε περαιτέρω έρευνα.
Η υπόθεσή του μπήκε στο αρχείο με το χαρακτηρισμό «θάνατος που προκλήθηκε από βασανιστήρια».
8. Σωκράτης Γκιόλιας, Ελλάδα
Ο δημοσιογράφος-ερευνητής και blogger Σωκράτης Γκιόλιας δέχτηκε 16 πυροβολισμούς στην εξώπορτα της πολυκατοικίας που διέμενε στην Αθήνα, από την τρομοκρατική οργάνωση Σέχτα Επαναστατών. Δολοφονήθηκε στις 19 Ιουλίου του 2010.
9. Magomed Yevloyev, Ρωσία
Ο Magomed Yevloyev ήταν ιδιοκτήτης ενός ενημερωτικού σάιτ στη Δημοκρατία της Ινγκουσετίας, γνωστός για την αντιπολιτευτική του δράση κατά του προέδρου. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 2008 και δολοφονήθηκε δεχόμενος πυρά στον κρόταφό του.
Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να αρπάξει το όπλο ενός αξιωματικού.
10. Sattar Beheshti, Ιράν
Ο ιρανός blogger, που ασκούσε συχνά κριτική κατά της ισλαμιστικής κυβέρνησης της χώρας μέσω του Facebook, συνελήφθη στα τέλη Οκτωβρίου του 2012.
Την προηγούμενη ημέρα, φέρεται να είχε αναρτήσει το εξής: «Με απείλησαν χτες λέγοντάς μου: “Η μητέρα σου σύντομα θα φοράει μαύρα, επειδή δεν βουλώνεις το μεγάλο σου στόμα”».
Μετά τη σύλληψή του κατέθεσε ενυπόγραφη αναφορά, στην οποία έγραφε: «Εγώ, ο Sattar Beheshti, συνελήφθη και κακοποιήθηκα και βασανίστηκα με πολλαπλά χτυπήματα στο κεφάλι και το σώμα μου… Θέλω να γράψω ότι αν μου συμβεί κάτι, υπεύθυνη θα είναι η αστυνομία».
Στις 6 Νοεμβρίου η οικογένειά του ειδοποιήθηκε, για να πάει να παραλάβει τη σορό του.
Μέλος του ιρανικού κοινοβουλίου αρνήθηκε ότι ο θάνατός του ήταν δολοφονία, ισχυριζόμενος ότι πέθανε από «το σοκ και το φόβο», παρότι 41 κρατούμενοι είχαν υπογράψει μια επιστολή, στην οποία ανέφεραν ότι «τα σημάδια από τα βασανιστήρια ήταν εμφανή στο σώμα του blogger».
11. Mohammed Nabbous, Λιβύη
Ο γνωστός στη χώρα του blogger που είχε ιδρύσει ένα ανεξάρτητο τηλεοπτικό κανάλι, δολοφονήθηκε το Μάρτιο του 2011 από ελεύθερο σκοπευτή στη Βεγγάζη, την ώρα που βιντεοσκοπούσε μια εκπομπή για τις συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των επαναστατών.
12. Diing Chan Awuol, Νότιο Σουδάν
Ο Awuol ανέβαζε συχνά ειδήσεις στο διαδίκτυο κατά της κυβέρνησης της χώρας του, με το ψευδώνυμο «Isaiah Abraham». Μια μέρα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα στο οποίο κάποιος του είπε «ή θα σταματήσεις να γράφεις, ή θα σε ξεφορτωθούμε».
Μία εβδομάδα μετά… τον ξεφορτώθηκαν.
13. Steven Vincent, Ιράκ
Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος, και ταξιδιωτικός blogger Steven Vincent, που είχε γράψει πολλά ερευνητικά άρθρα για τη διαφθορά στους κόλπους των παραστρατιωτικών ομάδων σιιτών και ένας ιρακινός μεταφραστής απήχθησαν από άνδρες που φορούσαν στολές αστυνομικών στην πόλη της Βασόρας το 2005.
Βρέθηκαν δεμένοι, φιμωμένοι και χτυπημένοι. Δολοφονήθηκαν με σφαίρες.
Έκκληση στον ΕΛΓΑ για άμεση έναρξη του προγράμματος.
Θύματα του καιρού και ιδίως του... χαλαζιού, έχουν πέσει και φέτος –ακόμη και τις τελευταίες ημέρες- οι παραγωγοί της Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και της Λάρισας. Πλέον απευθύνουν έκκληση για άμεση έναρξη του εθνικού προγράμματος χαλαζικής προστασίας από το Κέντρο Μετεωρολογικών Εφαρμογών του Οργανισμού Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΕΛΓΑ).
Έλληνες παραγωγοί εκφράζουν την ανησυχία τους, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. «Φοβούμενοι να ξοδέψουν μερικά εκατομμύρια θα βρεθούν και πάλι να κάνουν επιτόπιες εκτιμήσεις για ζημιές πολλών εκατομμυρίων ευρώ», τόνισε ο ρoδακινοπαραγωγός Ημαθίας, Κώστας Λιολιόπουλος, προσθέτοντας: «είμαστε εκτεθειμένοι και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούμε να καταστραφούμε και φέτος».
«Το Α και το Ω για μια καλή χρονιά είναι για τους παραγωγούς η χαλαζική προστασία, κυρίως κατά το Μάιο και Ιούνιο, οπότε ο καιρός είναι ασταθής και το χαλάζι πολύ συχνό φαινόμενο», χαρακτήρισε το πρόγραμμα που «τρέχει» ο ΕΛΓΑ, ο παραγωγός Λάρισας, Αλέξανδρος Παντραλέξης, προσθέτοντας ότι «οι αγρότες δεν θα αντέξουν για ακόμη μια χρονιά να πετάξουν στα σκουπίδια την παραγωγής τους».
Σε επικοινωνία του ΑΠΕ-ΜΠΕ με τον επικεφαλής του Κέντρου Μετεωρολογικών Εφαρμογών του ΕΛΓΑ, Βαγγέλη Τσαγκαλίδη, ο τελευταίος επεσήμανε ότι ο οργανισμός ξεκίνησε τη διαδικασία για την προκήρυξη του διαγωνισμού και την υπογραφή του νέου σχεδίου σύμβασης από το 2012 (η σύμβαση έληξε το 2013), ωστόσο όπως παραδέχθηκε η «γραφειοκρατική λαίλαπα» καθυστέρησε την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας.
Γνωστοποίησε ότι ο διαγωνισμός κύλησε ομαλά, προσφορά κατέθεσε μία εταιρεία, αυτή που και τα προηγούμενα πέντε χρόνια εκτελούσε το εθνικό πρόγραμμα χαλαζικής προστασίας στις αναφερόμενες περιοχές και τον τελευταίο ενάμιση μήνα περίπου, το σχέδιο της νέας πενταετούς σύμβασης βρίσκεται στο ελεγκτικό συνέδριο, που αποτελεί και ανεξάρτητο φορέα.
Μεταξύ άλλων ο κ. Τσαγκαλίδης εξέφρασε την αισιοδοξία ότι πολύ σύντομα τα αεροπλάνα θα βρίσκονται στους αιθέρες προκειμένου να προστατέψουν τους παραγωγούς και τόνισε ότι η νέα σύμβαση προβλέπει επέκταση κατά 200.000 στρέμματα της έκτασης που θα καλύπτεται (δηλαδή συνολικά 5,2 εκατ. στρέμματα), και παράταση του χρονικού διαστήματος προστασίας από 20 Μαρτίου μέχρι και 30 Σεπτεμβρίου και όχι από 10 Απριλίου, όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια.
Στο μεταξύ, σε σημερινή της ανακοίνωση η Ένωση Κονσερβοποιών Ελλάδας χαρακτηρίζει ως «όνειρο θερινής νυχτός» για τους Έλληνες παραγωγούς την αντιχαλαζική προστασία των καλλιεργειών τους, τονίζοντας ότι «ήδη επλήγησαν κάποιες περιοχές».
Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «η περσινή καταστροφή δεν έγινε μάθημα. Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ήταν η αποζημίωση που κλήθηκε να πληρώσει ο ΕΛΓΑ και χιλιάδες τόνοι ροδάκινου δεν έγιναν κομπόστες, χάθηκαν μεροκάματα, μειώθηκαν οι εξαγωγές και λιγόστεψε το συνάλλαγμα».
Καταδίκη της Βουλγαρίας για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μια καταδίκη… εισέπραξε σήμερα η Βουλγαρία για την παραβίαση του δικαιώματος στην εκπαίδευση -το οποίο κατοχυρώνεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση- από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).
Εκδικάζοντας την προσφυγή του 37χρονου (σήμερα) Βέλιο Βέλεφ κατά της Βουλγαρίας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι κακώς οι βουλγαρικές αρχές του απαγόρευσαν να συνεχίσει τις σπουδές του στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ενόσω ήταν προφυλακισμένος για 29 μήνες (από τον Οκτώβριο του 2004 που συνελήφθη) στις φυλακές της Στάρα Ζαγορά, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η εν λόγω απαγόρευση συνιστά παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Στην απόφαση του το Δικαστήριο σημειώνει ότι οι λόγοι που επικαλέσθηκαν οι αρχές της Βουλγαρίας, για να δικαιολογήσουν την απαγόρευση συμμετοχής του Βέλεφ στο σχολείο της φυλακής, δεν ήταν σαφείς από νομικής και οικονομικής απόψεως.
Στην απόφαση του το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ναι μεν το άρθρο 2 του Πρωτοκόλλου 1 της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν υποχρεώνει να κράτη να δημιουργήσουν σχολεία για τους κρατούμενους, αλλά όταν – όπως στην περίπτωση των φυλακών Στάρα Ζαγορά –, υπάρχει ήδη σχολείο στη φυλακή, το να απαγορεύεται σε κρατουμένους να το παρακολουθούν συνιστά αυθαίρετο και παράλογο περιορισμό.
Καταδικάζοντας την Βουλγαρία το Δικαστήριο την υποχρέωσε να καταβάλλει 2.000 ευρώ αποζημίωση για μη χρηματική βλάβη στον Βέλεφ και 1.406 ευρώ για την κάλυψη των εξόδων του δικηγόρου του.
Στη διάθεση του αγγλόφωνου κοινού ποιήματα του Έλληνα νομπελίστα.
Στην έκδοση ποιητικών συλλογών του Οδυσσέα Ελύτη προχώρησε το Χάρβαρντ. Οι δύο τελευταίες του Έλληνα νομπελίστα, «Ελεγεία της Οξώπετρας» και «Δυτικά της λύπης», είναι πλέον μεταφρασμένες στα αγγλικά και περιέχονται σε έναν τόμο εκατό σελίδων.
Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τη σειρά «Harvard Early Modern and Modern Greek Library». Η έκδοση περιλαμβάνει μια κατατοπιστική εισαγωγή, σημειώσεις, χρονολόγιο, αλλά και βιβλιογραφία στα αγγλικά.
«Τον Νοέμβριο του 1995, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την έκδοση των “Ελεγείων της Οξώπετρας”, που πολλοί θεώρησαν ως το αποκορύφωμα (και ίσως το τελευταίο κεφάλαιο) του ποιητικού του έργου, κυκλοφόρησε και το “Δυτικά της λύπης”. Αν τα ποιήματα του πρώτου έργου είναι παιάνες στη ζωή (και όχι ελεγεία για τον θάνατο, όπως πολλοί κριτικοί έσπευσαν να τα ερμηνεύσουν), τα ποιήματα του δεύτερου έργου ακόμη περισσότερο δικαιούνται αυτό το χαρακτηρισμό καθώς αποτελούν μια κατάφαση, μια δοξολογία της ζωής πιο καθαρά δηλωμένης», αναφέρεται στην εισαγωγή που γράφει ο Ντέιβιντ Κόνολι και προσθέτει: «Μαζί τα δύο αυτά έργα συναποτελούν μια ολοκληρωμένη ποιητική διαθήκη του Ελύτη».
