Το Blog των AμεA (Άτομα με Αναπηρία): Στο πιο πάνω μενού θα βρείτε χρήσιμες αναρτήσεις, μπαίνοντας στις αντίστοιχες κατηγορίες και υποκατηγορίες του (όπως Δικαιώματα και Παροχές των ΑΜΕΑ, κ.α.), αλλά και σημαντικά άρθρα, ή να κάνετε χρήση κάποιο από τα Εργαλεία του Blog. Αν χρειάζεστε κάτι μπορείτε να Επικοινωνήσετε μαζί μας.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Γουρούνι κάτοικος Πεκίνου


Το ασυνήθιστο κατοικίδιο νεαρής Κινέζας - Δείτε τις φωτογραφίες.

Πολλά ασυνήθιστα για τα δυτικά δεδομένα μπορεί κανείς να δει στους δρόμους του Πεκίνου και η Wuhua είναι ένα από αυτά. Πρόκειται για ένα θηλυκό γουρούνι το οποίο ζει εδώ και τριάμισι χρόνια στην κινεζική πρωτεύουσα, στο σπίτι της νεαρής Zhu Roumeng που το λατρεύει.

Η Zhu ανατρέφει με αγάπη τη Wuhua που έχει πλέον φτάσει τα 85 κιλά.

Οι δυο τους προκάλεσαν αίσθηση στο διαδίκτυο όταν η Zhu ανέβασε selfies με το κατοικίδιό της σε κινεζικά blog.

Όπως λέει, το όνομά της, «Zhu», ηχεί όπως η λέξη «γουρούνι» στα μανδαρίνικα κι έτσι έτρεφε από παιδί μεγάλη αγάπη για τα γουρούνια.

Δείτε τις φωτογραφίες














Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Έτοιμος ο... ασπροπίνακας του μέλλοντος


Θα μπορούμε να γράφουμε με το δάχτυλο πάνω σε μεγάλες ηλεκτρονικές οθόνες.
Ιάπωνες ερευνητές δημιούργησαν ένα πρωτοποριακό ηλεκτρονικό χαρτί (e-paper), στο οποίο μπορεί κανείς να γράψει με το χέρι σε μεγάλες επιφάνειες, συνεπώς είναι κατάλληλο για μεγάλες οθόνες όπως οι ηλεκτρονικοί (ασπρο)πίνακες.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τόκιο, με επικεφαλής τον Γιουσούκε Κομαζάκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό εφαρμοσμένης φυσικής «Journal of Applied Physics», χρησιμοποίησαν ανθεκτικά και φθηνά υλικά.

Έτοιμος ο... ασπροπίνακας του μέλλοντος

Η τεχνολογία του ηλεκτρονικού χαρτιού αναπτύχθηκε αρχικά στη δεκαετία του ΄70 και συνεχώς εξελίσσεται έκτοτε. Μέχρι σήμερα όμως, το φυσικό γράψιμο με το χέρι υστερεί σε σχέση με άλλες προόδους που έχουν γίνει στο μεταξύ.
Η νέα οθόνη αποτελείται από δίχρωμα σφαιρικά μικροσωματίδια διαμέτρου περίπου 0,1 χιλιοστού. Το ένα ημισφαίριο του σωματιδίου είναι μαύρο και διαθέτει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, ενώ το άλλο είναι λευκό και έχει θετικό φορτίο. Τα σωματίδια έχουν γίνει «σάντουιτς» ανάμεσα σε δύο ηλεκτρόδια, με την κατάλληλη «χειραγώγηση» των οποίων η οθόνη εναλλάσσεται μεταξύ μαύρου και άσπρου χρώματος.

Η καινοτομία έγκειται στο ότι οι ιάπωνες ερευνητές είναι οι πρώτοι που ενσωμάτωσαν ένα μαγνητικό πεδίο, έτσι ώστε, εκτός από το αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, η μαύρη πλευρά των μικροσωματιδίων περιέχει επίσης μαγνητικά νανοσωματίδια. Αυτά ακριβώς καθιστούν δυνατό το γράψιμο πάνω στην οθόνη, επιτρέποντας στον χρήστη να «χαράζει» γραμμές και εικόνες πάνω στο ηλεκτρονικό «χαρτί».

Η οθόνη-χαρτί αποτελείται από υλικά όπως ακρυλικό πολυμερές, ελαστομερές σιλικόνης κ.α., που είναι σχετικά φθηνά και τα οποία, χάρη στην απλή δομή τους, επιτρέπουν την εύκολη παραγωγή μεγάλων επιφανειών. Επιπλέον, στο μέλλον, όπως είπαν οι ερευνητές, θα προστεθούν περισσότερα χρώματα πέρα από το άσπρο-μαύρο.

Οι Ιάπωνες επιστήμονες πιστεύουν ότι μια εφαρμογή της νέας τεχνολογίας θα είναι η κατασκευή φθηνών, ελαφρών και μη ενεργοβόρων ηλεκτρονικών (ασπρο)πινάκων. Οι υπάρχοντες ηλεκτρονικοί πίνακες (όπως αυτοί που χρησιμοποιούνται στις σύγχρονες σχολικές τάξεις) είναι εφοδιασμένοι με μεγάλες οθόνες LCD ή προβολείς, είναι ακριβοί, βαρείς, ενεργοβόροι και δεν παρέχουν καλή ορατότητα σε συνθήκες έντονου φωτισμού. Έτσι, κατά τον Κομαζάκι, οι νέες οθόνες-πίνακες θα έχουν μεγάλα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Απώτερος στόχος των ερευνητών είναι ένας κόσμος πολύ λιγότερο εξαρτημένος από το παραδοσιακό χαρτί. «Κάποια μέρα το ηλεκτρονικό χαρτί που επιτρέπει το γράψιμο με το χέρι, μπορεί να αντικαταστήσει τελείως το πραγματικό χαρτί», εκτίμησε ο ιάπωνας επιστήμονας.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Οι τρομακτικότατοι προϊστορικοί βασιλιάδες της θάλασσας


Η κλάση των υδάτινων τιτάνων και τα καμώματά τους!

Οι ωκεανοί έκρυβαν ανέκαθεν κινδύνους, μετατρέποντας το υγρό στοιχείο σε ένα αρκούντως τρομακτικό μέρος.

Σήμερα βέβαια έχουμε καρχαρίες, φάλαινες-δολοφόνους και τεράστια καλαμάρια να σπέρνουν όλεθρο στα απάτητα νερά, ψιλοπράγματα δηλαδή σε σχέση με τα απόκοσμα πλάσματα που όργωναν τα προϊστορικά νερά.

Μιλάμε για θηριώδεις θηρευτές που τρομοκρατούσαν το παρελθόν της Γης, για τους οποίους έπρεπε να εφευρεθεί νέος όρος ώστε να περιγραφούν τα πανίσχυρα σαγόνια τους. Κι έτσι τους είπαμε «υπερσαρκοβόρους» και ξεμπερδέψαμε!

Εννοείται πως για τους περισσότερους από αυτούς, ο άνθρωπος θα ήταν απλώς μια μικρή μπουκιά, ένα ορεκτικό πριν το κυρίως γεύμα.

Την ώρα που πολλά προϊστορικά τέρατα αποκαλούσαν τους ωκεανούς σπίτι τους, τα παρακάτω περιλαμβάνονται από τους παλαιοντολόγους σαφώς στα πιο τρομακτικά. Μετά λοιπόν τα προϊστορικά τέρατα που έκαναν τον Τυραννόσαυρο Ρεξ να μοιάζει ακίνδυνος, ας δούμε τα υδάτινα αντίστοιχά τους…

Μεγαλόδοντας



Το «στολίδι» των προϊστορικών τεράτων ήταν ένας καρχαρίας, ο μεγαλύτερος που έζησε ποτέ, σε μέγεθος σχολικού λεωφορείου. Παρά τη λαϊκή πεποίθηση ότι συνυπήρξε με τους δεινόσαυρους, ο πελώριος καρχαρίας έζησε κάπου 25-1,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, κάτι που σημαίνει ότι έχασε τον τελευταίο δεινόσαυρο που πάτησε τη Γη κατά τουλάχιστον 40 εκατομμύρια χρόνια. Από την άλλη βέβαια, αυτό σημαίνει ότι ενδέχεται να συνυπήρξαν με την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη, ένα καθόλου ευχάριστο γεγονός για τους προγόνους μας. Ο Μεγαλόδοντας του Καινοζωικού Αιώνα κολυμπούσε μεγαλοπρεπώς στα θερμά νερά μέχρι την τελευταία περίοδο των παγετώνων (αρχές του Πλειστόκαινου), η οποία και ενοχοποιείται για την οριστική του εξαφάνιση. Με μήκος που άγγιζε τα 16 μέτρα και βάρος που κυμαινόταν από 30-100 τόνους, πρέπει να έμοιαζε πολύ με τον σημερινό μεγάλο λευκό, αν και παραμένει από τα μεγαλύτερα ψάρια που έζησαν ποτέ και αναμφίβολα ο πιο πελώριος καρχαρίας όλων των εποχών. Και φυσικά το δάγκωμά του ήταν κατά πολύ ισχυρότερο από τον Τυραννόσαυρο Ρεξ…

Λιοπλευρόδοντας



Αν το «Jurassic Park» είχε ενυδρείο με τα ψάρια της Ιουρασικής Περιόδου, τότε ο Λιοπλευρόδοντας θα ήταν το μεγάλο καμάρι. Παρά το γεγονός ότι παλαιοντολογική συναίνεση δεν υπάρχει για το πραγματικό μέγεθος των θαλάσσιων αυτών τεράτων και έχει υποστηριχθεί ότι μπορεί να άγγιζαν και τα 15 μέτρα μήκος, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ήταν γύρω στα 6 μέτρα, αν και το 1/5 από δαύτα καλυπτόταν από το κεφάλι με τα μυτερά δόντια. Παρά τις νέες και πιο φειδωλές εκτιμήσεις για το μέγεθός του όμως, το πράγμα παρέμενε αρκετά τεράστιο για να σε καταβροχθίσει ολόκληρο! Μέσω μικρών ρομποτικών διατάξεων, οι επιστήμονες κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν τις θηρευτικές συνήθειες του προϊστορικού πλάσματος και βρήκαν ότι ενώ δεν ήταν και πολύ γρήγορος, είχε απίστευτη αντοχή, που ήταν και το μεγάλο του ατού. Όσο για το δάγκωμά του, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι πρέπει να ορμούσε με τον ακαριαίο και κοφτό τρόπο του κροκόδειλου…

Βασιλόσαυρος



Παρά το όνομα, την εμφάνιση και τον βαρύγδουπο τίτλο «δεινόσαυρος των ωκεανών», ο Βασιλόσαυρος δεν ήταν ερπετό, αλλά είδος κήτους. Ο προϊστορικός πρόγονος της σημερινής φάλαινας έφτανε στα 15-25 μέτρα μήκος και ήταν αναμφίβολα όσο πιο κοντά έχει φτάσει ποτέ η φάλαινα στο σχήμα του φιδιού! Από τα απολιθώματα αλλά και τα μοντέλα που φτιάχνονται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο Βασιλόσαυρος δεν πρέπει να διέθετε τη γνωστική ικανότητα της σύγχρονης φάλαινας, ούτε και τη δυνατότητα του ηχοεντοπισμού, μπορώντας να πλοηγείται μόνο σε δισδιάστατο κόσμο. Είμαστε όμως στα προϊστορικά χρόνια και η λεία του ήταν πιθανότατα εξίσου πίσω σε όρους εγκεφαλικής ανάπτυξης, οπότε όλα μια χαρά…

Θαλάσσιος σκορπιός



Ένα από τα δύο μεγαλύτερα αρθρόποδα που είδαν ποτέ το φως της ημέρας, ο Jaekelopterus rhenaniae ήταν ένας θωρακισμένος κινούμενος τρόμος 2,5 μέτρων. Με τις γιγαντιαίες δαγκάνες τους, οι θαλάσσιοι σκορπιοί των 2,5 μέτρων ήταν οι τελευταίοι από τους γιγάντιους σκορπιούς που κυριάρχησαν στη θάλασσα για διάστημα εκατομμυρίων ετών, καθώς πρακτικά δεν είχαν εχθρούς! Αφανίστηκαν τελικά από ακόμα μεγαλύτερα ψάρια, τα οποία εξελίχθηκαν με δόντια και ισχυρά σαγόνια. Ο Jaekelopterus rhenaniae έζησε μόνο για μια περίοδο 10 εκατομμυρίων ετών, πριν από 400 εκατ. χρόνια, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις των παλαιοζωολόγων, τρεφόταν με ψάρια και γόνο γαρίδας. Τα Ευρυπτερίδια, οι προϊστορικοί θαλάσσιοι σκορπιοί δηλαδή, θεωρούνται πρόγονοι των σύγχρονων σκορπιών και ίσως όλων των αραχνιδών (αράχνες, σκορπιοί και ψύλλοι), αν και εξαφανίστηκαν πριν από την εποχή των δεινοσαύρων...

Μαουίσαυρος



Με όνομα που έλκει την καταγωγή του από τον θεό των Μαορί, Μάουι, ο οποίος συνήθιζε να εμφανίζει τα νησάκια της Νέας Ζηλανδίας από τα βάθη του ωκεανού με τη βοήθεια του καμακιού του, το τέρας ήταν πελώριο και όσο πιο εφιαλτικό παίρνει. Ο λαιμός του, ας πούμε, έφτανε στα 15 μέτρα μήκος, κάτι που τον έκανε τον μακρύτερο αναλογικά λαιμό γήινου οργανισμού (με εξαίρεση ίσως τα Σαυρόποδα, τα μεγαλύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη στεριά). Το συνολικό τους μήκος κυμαινόταν γύρω στα 20 μέτρα, την ίδια στιγμή που ο κωμικά μακρύς λαιμός τους διέθετε αρκετούς σπονδύλους ώστε το πράγμα να είναι αρκούντως ευέλικτο. Έσπειρε τον τρόμο στην Κρητιδική Περίοδο και πιθανότατα καραδοκούσε στα νερά για τα έρμα τα ζώα που έβρισκαν καταφύγιο εκεί από τον Τυραννόσαυρο και την ξακουστή του παρέα. Απ’ όσα είναι σε θέση να ανασυγκροτήσει η επιστήμη, ο Μαουίσαυρος περιοριζόταν στα νερά της Νέας Ζηλανδίας, στην περιοχή δηλαδή που μια μέρα θα εμφανιζόταν η Ωκεανία…

Dunkleosteus



Το σαρκοφάγο άρμα μάχης των 9 μέτρων φαίνεται να έχασε τελικά τη μάχη με τους καρχαρίες, αν και σίγουρα θα ήταν ένας πρώτης τάξεως αντίπαλος. Αντί για δόντια, είχε οστέινες απολήξεις, σαν χελώνα, την ίδια ώρα που το πανίσχυρο δάγκωμά του τον φέρνει ισόπαλο με τον Τυραννόσαυρο Ρεξ ως ένα από τα πιο δυνατά αρπακτικά που εμφανίστηκαν ποτέ στην οικουμένη όλων των ιστορικών και προϊστορικών εποχών. Από τα απολιθώματα που έχουν βρεθεί και στη βάση της μυϊκής ανασυγκρότησης που προσφέρουν μοντέλα ηλεκτρονικού υπολογιστή, οι ειδικοί πιστεύουν ότι μπορούσε να ανοίξει το στόμα του στο ένα πεντηκοστό του δευτερολέπτου(!), σαρώνοντας ακαριαία τα πάντα και ρίχνοντάς τα στην γκιλοτίνα που είχε για δόντια. Το στόμα του εξελισσόταν μάλιστα στον χρόνο, ακολουθώντας την ηλιακιακή του δομή: οι πλάκες που απάρτιζαν τα «δόντια» άλλαζαν καθώς το ψάρι μεγάλωνε ηλικιακά και από ένα στερεό και άκαμπτο σαγόνι μετατρεπόταν σε σποραδικά τμήματα, που του επέτρεπαν να συγκρατεί ευκολότερα τη λεία του αλλά και να διαπερνά με τις οστέινες προεξοχές του τη θωράκιση άλλων ψαριών. Αν η θάλασσα ήταν πεδίο μάχης σύγχρονων στρατών, ο Dunkleosteus θα ήταν το αιμοβόρο άρμα μάχης…

Κρονόσαυρος



Ο Κρονόσαυρος ήταν άλλο ένα είδος κοντόλαιμης πλιόσαυρας (σαν τον Λιοπλευρόδοντα) το συνολικό μήκος της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής έριδας. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, ήταν «μόλις» 9 μέτρα, την ίδια ώρα που το μεγαλύτερο δόντι στο πελώριο στόμα του έφτανε στα 28 εκατοστά. Ο Κρονόσαυρος τρομοκράτησε τις θάλασσες της Αυστραλίας με το τρίμετρο κεφάλι του, στο οποίο θα μπορούσε να χωρέσει άνετα ολόκληρος άνθρωπος εντός του και να περισσέψει χώρος και για μισό ακόμα! Οι αναλογίες του σώματός του με τις σύγχρονες θαλάσσιες χελώνες έχουν οδηγήσει τους παλαιοζωολόγους να πιστέψουν ότι ενδέχεται να σερνόταν έξω στη στεριά για να γεννήσει τα αυγά του. Αν και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν κινδύνευαν τα αυγά του από επίδοξα αρπακτικά…

Helicoprion



Ο ιδιαίτερος αυτός προϊστορικός καρχαρίας άγγιζε τα 4,5 μέτρα μήκος, αν και είναι η κάτω γνάθος του που έκλεβε όλη την παράσταση, καμωμένη καθώς ήταν από «οδοντική σπείρα». Μπορεί να μοιάζει με διασταύρωση καρχαρία και δισκοπρίονου, όλοι μας όμως ξέρουμε πως αν αναμείξεις κορυφαία αρπακτικά με πανίσχυρα εργαλεία, τότε το μείγμα θα είναι εξαιρετικά φονικό. Τα οδοντωτά του δόντια υποδεικνύουν ότι ήταν ξεκάθαρα σαρκοφάγος, αν και συναίνεση δεν υπάρχει για το τι αποτελούσε τη φουκαριάρα τη λεία του. Ο Helicoprion κατάφερε μάλιστα και επιβίωσε από τη μαζική εξαφάνιση στα τέλη της Περμίου, κάπου 252,2 εκατομμύρια χρόνια πριν δηλαδή, η οποία κόστισε τη ζωή στο 90% των ειδών που κατοικούσαν τότε στον πλανήτη και ονομάστηκε εύγλωττα «Μεγάλο Θανατικό», γεγονός που συνεχίζει να αποτελεί μεγάλο μυστήριο στην παλαιοζωολογία. Είτε διέθετε κρυμμένους άσους στο μανίκι του είτε ζούσε στα βάθη των ωκεανών, εικάζουν οι ειδικοί για την επιβίωσή του από την Πέρμια Εξαφάνιση…

Livyatan melvillei



Θυμάστε που κάναμε λόγο για «υπερσαρκοφάγα»; Ορίστε λοιπόν ένα και μάλιστα μια φάλαινα. Φανταστείτε μια διασταύρωση φάλαινας δολοφόνου και φυσητήρα, ένα τιτάνιο κήτος δηλαδή που τρεφόταν με φάλαινες! Η Livyatan melvillei διέθετε τα μεγαλύτερα δόντια από κάθε άλλο πλάσμα που χρησιμοποίησε ποτέ τα δόντια του για τροφή (εξαιρούνται δηλαδή χαυλιόδοντες και τα σχετικά), φτάνοντας στα 35 εκατοστά. Ζούσαν στα ίδια νερά και γεύονταν την ίδια λεία με τον Μεγαλόδοντα, κάτι που τα έκανε ανταγωνιστές, σπέρνοντας φανταζόμαστε πρωτόγνωρο τρόμο στα πλάσματα του νερού. Το κεφάλι της, με μήκος στα 3 μέτρα, διέθετε την ικανότητα ηχοεντοπισμού που απαντάμε στις σύγχρονες φάλαινες, κάτι που την έκανε άπαιχτο κυνηγό σε σκοτεινά νερά. Και σε περίπτωση που δεν είναι σαφές, το τέρας πήρε το όνομά του από τον Λεβιάθαν, το τεράστιο θαλάσσιο τέρας της Βίβλου, και από τον Χέρμαν Μέλβιλ, τον συγγραφέα του «Μόμπι Ντικ»…


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ανακαλύφθηκε ένα νέο είδος βάτραχου που μοιάζει με τον Κέρμιτ!


Ο... δίδυμος αδελφός του διάσημου ήρωα του Muppet Show.

Αν σκέφτεστε ότι το νέο είδος βάτραχου που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, σας θυμίζει κάτι, τότε δεν είναι της φαντασίας σας: πράγματι, μοιάζει εκπληκτικά με τον διάσημο ήρωα του Muppet Show, τον Κέρμιτ!

Το νέο αυτό χαριτωμένο είδος βάτραχου, έχει την ονομασία «Hyalinobatrachium dianae», ανακαλύφθηκε στο βουνό Ταλαμάνκα της Κόστα Ρίκα, από την ομάδα του ερευνητή Μπράιαν Κουμπίτσκι.

Ονομάστηκε «Hyalinobatrachium dianae» προς τιμήν της μητέρας του επικεφαλής της μελέτης, τον Κιουμπίκι. Το εντυπωσιακό του συγκεκριμένου αμφίβιου, είναι το διάφανο δέρμα του, κάτω από το οποίο διακρίνονται όλα τα εσωτερικά του όργανα.








Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ο μικρότερος υπολογιστής στον κόσμο


Χωράει στην άκρη ενός κέρματος.

Έχει μέγεθος μόλις ενός κυβικού χιλιουστού, χωράει δηλαδή στην άκρη ενός κέρματος, είναι δημιούργημα του τμήματος υπολογιστών του Πανεπιστημίου του Μίσινγκαν, αποτέλεσμα δεκαετούς εργασίας και ερευνών, και διεκδικεί επάξια τον τίτλο του μικρότερου μεν αυτόνομου δεν υπολογιστή στον κόσμο.

Οι ερευνητές ευελπιστούν να ενσωματώσουν τον μικροεπεξεργαστή, Michigan Micro Mote (M^3), όπως είναι γνωστός σε μια ευρεία γκάμα συσκευών από τον ιατρικό κλάδο μέχρι τη βαριά βιομηχανία. Θεωρητικά μπορεί να εμφυτευθεί στο ανθρώπινο σώμα, να εκτελεί ηλεκτροκαρδιογραφήματα, να λαμβάνει την πίεση του αίματος ή να καταγράφει τη θερμοκρασία του ασθενή.

Εκτός από αυτό βέβαια πολλές είναι οι εφαρμογές του και στον τομέα της βιομηχανίας, και δει στην εξόρυξη πετρελαίου αφού υπάρχει η φιλοδοξία να χρησιμοποιηθεί σε πετρελαιοπηγές ώστε να βοηθά στον εντοπισμό άγνωστων θυλάκων, πριν οι έρευνες προχωρήσουν σε νέες περιοχές και νέα κοιτάσματα.

Ενδιαφέρουσα προοπτική είναι και η μετατροπή του σε συσκευή που θα βοηθά στο να μην χάνουμε προσωπικά μας αντικείμενα. Η σκέψη είναι αρκετά απλή: αγοράζεις μερικά M^3 και τα «κολλάς» σε κλειδιά, πορτοφόλια κλπ ενώ με μια κεντρική διαχείριση σε περίπτωση απώλειας μπορείς να εντοπίσεις το αντικείμενο εντός συγκεκριμένων ορίων.

Όπως διευκρινίζουν οι ερευνητές το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν ήταν το πώς θα κατάφερναν να επικοινωνήσουν με μία τόσο μικροσκοπική συσκευή, αλλά και πώς θα κατάφερναν να ελαχιστοποιήσουν το μέγεθος της χρησιμοποιούμενης μπαταρίας του συστήματος.



Για το λόγο αυτό κατέληξαν το M^3 να λειτουργεί και να φορτίζεται με το… φως. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας στροβοσκοπικό φως υψηλής συχνότητας το M^3 μπορεί να λαμβάνει εντολές από τους χειριστές του. Αντίστοιχα, όταν ο μικροϋπολογιστής ολοκληρώσει την επεξεργασία των δεδομένων μπορεί να τα στείλει πίσω σε έναν κεντρικό υπολογιστή μέσω συμβατικών ραδιοσυχνοτήτων.

Όσο για το θέμα της μπαταρίας, η λύση δόθηκε από το ίδιο το μέγεθός της. Όπως αποκάλυψε ο καθηγητής David Blaauw του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, στο CNET «μειώνοντας την ισχύ, μπορούμε να μειώσουμε το μέγεθος της μπαταρίας και στη συνέχεια να μειώσουμε συνολικά το μέγεθος της συσκευής».

«Αυτό που οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι μεγάλο μέρος της ισχύος μίας συσκευής, για παράδειγμα ενός smartphone, στην πραγματικότητα καταναλώνεται από την ίδια την μπαταρία», διευκρινίζει ο καθηγητής David Blaauw.

Ο M^3 είναι έτοιμος να μπει σε παραγωγή, για διάφορες εφαρμογές, ενώ οι ερευνητές που τον δημιούργησαν ήδη εργάζονται στη δημιουργία ακόμη μικρότερων υπολογιστών, τους οποίους αποκαλούν «έξυπνη σκόνη».


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...