Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

12 λόγοι για να κάνετε σεξ καθημερινά!


Το συχνό (πάνω από 3 φορές την εβδομάδα) σεξ, προσφέρει ευτυχία,μακροζωία και υγιές σώμα. Αυτοί είναι 12 λόγοι για να κάνετε σεξ καθημερινά!

1. Εχει αγχολυτική δράση

Το Sex σας βοηθά να μειώσετε το στρες. Κατά τη διάρκεια του σεξ το σώμα σας παράγει ντοπαμίνη, μια ουσία που καταπολεμά τις ορμόνες του στρες, ενδορφίνες, γνωστές και ως «ορμόνες ευτυχίας» και οξυτοκίνη, μια ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση, και ενισχύει την επιθυμία.

2. Αποτελεί εξαιρετική μορφή άσκησης

Κατά τη διάρκεια της συνουσίας μπορείτε να κάψετε θερμίδες. Αν κάνετε σεξ τρεις φορές την εβδομάδα για 15 λεπτά θα κάψετε περίπου 7.500 θερμίδες μέσα σε ένα χρόνο. Αυτό είναι το ισοδύναμο 75 μιλίων τζόκινγκ ! Επίσης αυξάνεται η ποσότητα του οξυγόνου στα κύτταρα σας, και η τεστοστερόνη που παράγεται κατά τη διάρκεια του σεξ κρατά τα κόκκαλα και τους μυς σας ισχυρά.

3. Βελτιώνει την αρτηριακή πίεση

Το Σεξ μειώνει τη διαστολική πίεση του αίματος

4. Μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Βοηθάει στην παραγωγή Ανοσοσφαιρίνης Α, ένα αντιγόνο που καταπολεμά τις αυξήσεις γρίπης

5. Χτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης και οικειότητας

Η πράξη του σεξ αυξάνει την ορμόνη ωκυτοκίνη που δημιουργεί εμπιστοσύνη και φέρνει πιο κοντά ζευγάρια.

6. Γυμνάζει τους μύες της πυέλου

Βελτιώνονται έτσι οι λειτουργίες της κύστης και του εντέρου.

7. Προστατεύει …τον προστάτη

Η τακτική εκσπερμάτωση εκπλαίνει το προστατικό υγρό που παράγεται στον προστατικό αδένα,και αποτελεί το κύριο συστατικό του σπέρματος, μειώνοντας την πιθανότητα φλεγμονών και “συμφόρησης” του αδένα.

8. Διευκολύνει τον ύπνο

Μετά από αυτή την μεγάλη, όμορφη προπόνηση είστε αναγκασμένοι να πάρετε εναν καλό ύπνο. Η αύξηση του καρδιακού ρυθμού και η παραγωγή προλακτίνης, οδηγεί σε αυξημένη μετά τη συνουσία χαλάρωση.

9. Μπορεί να βελτιώσει τον εμμηνορροϊκό κύκλο σας.

Το Sex ρυθμίζει τις ορμόνες, οι οποίες με τη σειρά τους ρυθμίζουν τον εμμηνορροϊκό κύκλο.Το Σεξ μειώνει το στρες, το οποίο είναι ένας από τους λόγους που επηρεάζεται ο κύκλος σε πολλές γυναίκες

10. Προλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία.

Πενήντα τοις εκατό των ανδρών ηλικίας άνω των 40 πάσχουν από κάποια μορφή στυτικής δυσλειτουργίας και όλοι οι νέοι άνδρες φοβούνται τη στιγμή που δεν θα είναι σε θέση να σηκωθεί πια. Το καλύτερο φάρμακο κατά της ανικανότητας είναι το… σεξ. Η στύση διατηρεί τη ροή του αίματος στις αρτηρίες του πέους σας, έτσι ώστε ο ιστός παραμένει υγιής.Η στύση μπορεί να παρομοιαστεί με ένα αθλητικό αντανακλαστικό: όσο περισσότερο το εκπαιδεύεται τόσο πιο καλά εκτελείται.

11. Αυξάνει το προσδόκιμο του χρόνου ζωής

Μια υγιής καρδιά, δυνατότεροι μύες, αύξηση της κυκλοφορίας του οξυγόνου,μείωση του στρές και η ευτυχία είναι μερικοί από τους παράγοντες που προσθέτουν ζωή στα χρόνια και ως εκ τούτου – χρόνια στη ζωή σας

12. Υγιέστερο σπέρμα

Αντικαθιστά τα παλιά σπερματοζωάρια από τους όρχεις, την επιδιδυμίδα και τις σπερματοδόχες κύστεις.


Διαβάστε περισσότερα...

Αθώοι μετά την εκτέλεσή τους


Τα τραγικά χρονικά της θανατικής ποινής.

Την ώρα που η πεποίθηση «καλύτερα ένας ένοχος έξω παρά ένας αθώος στη φυλακή» συνεχίζει να διαπνέει τα ποινικά συστήματα, είναι το τελεσίδικο της θανατικής ποινής που δεν αφήνει περιθώρια λάθους.

Θα περίμενε κανείς η κακοδικία να έχει εξοριστεί από περιπτώσεις καταδίκης στην εσχάτη των ποινών, μιας και το οριστικό του γεγονότος δεν μπορεί να επαναφέρει στη ζωή τον αθώο που καταδικάστηκε λανθασμένα.

Κι όμως, η ιστορία της θανατικής ποινής είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις, που μοιραία εγείρουν ερωτήματα για τη θέση της σε ένα ποινικό σύστημα που διατείνεται ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Παρά τη σχετικά πρόσφατη προσθήκη του DNA ως απόδειξη ενοχής ή αθωότητας, ο εκτελεσμένος θανατοποινίτης δεν έχει τη δυνατότητα να περάσει και πάλι από δίκη, με την αθωότητά του να παραμένει αντικείμενο έριδας.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από πρόσφατες τέτοιες δικαστικές υποθέσεις, με τους εκτελεσμένους να θεωρούνται πλέον αθώοι, παρά το γεγονός ότι η αθωότητά τους δεν μπορεί να αποδειχθεί...

Carlos De Luna - Εκτελέστηκε το 1989



Τον Φεβρουάριο του 1983, η Wanda Lopez μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια της βραδινής της βάρδιας σε βενζινάδικο. Έπειτα από σύντομο ανθρωποκυνηγητό, η αστυνομία βρήκε τον De Luna να κρύβεται κάτω από φορτηγάκι εκεί κοντά. Προσφάτως αποφυλακισμένος, ο De Luna παραβίαζε την αναστολή του καθώς έπινε αλκοόλ σε δημόσιο χώρο. Παρά το γεγονός ότι δήλωνε αυτόπτης μάρτυρας της ανθρωποκτονίας, καταθέτοντας ακόμα και το όνομα του δολοφόνου, η αστυνομία αγνόησε την κατάθεσή του και τον θεώρησε αυτομάτως ένοχο. Επιπλέον, παρά τον αιματοβαμμένο τόπο του εγκλήματος, ο De Luna δεν είχε κηλίδα αίματος πάνω του, ενώ ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας αναγνώρισε τον δράστη μετά τη διαβεβαίωση της αστυνομίας ότι ο De Luna ήταν ο άνθρωπος που αναζητούσαν. Στη δίκη, ο De Luna κατονόμασε ως δράστη τον Carlos Hernandez, τον οποίο είχε διακρίνει μέσα στο βενζινάδικο από το απέναντι μπαρ όπου καθόταν, θέση που επιβεβαίωσαν και άλλοι μάρτυρες. Οι δυο τους μάλιστα έμοιαζαν πολύ εξωτερικά, με τον Hernandez να έχει ωστόσο στο μητρώο του μια σειρά από αντίστοιχες επιθέσεις με μαχαίρι, την ίδια στιγμή που οι οικείοι του κατέθεσαν ότι διατηρούσε ερωτικό δεσμό με το θύμα. Παρά ταύτα, η πολιτεία του Τέξας εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες τον 27χρονο Carlos De Luna στις 7 Δεκεμβρίου 1989...

Larry Griffin - Εκτελέστηκε το 1995



Στις 26 Ιουνίου 1980 στο St. Louis του Μισούρι, ο 19χρονος Quintin Moss έχανε τη ζωή του από πυροβολισμούς την ώρα που διακινούσε ναρκωτικά στον δρόμο. Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας ο λευκός κακοποιός Robert Fitzgerald, ο οποίος κατέθεσε ότι τρεις έγχρωμοι άντρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο ήταν οι δράστες, με τον Griffin να πυροβολεί το θύμα μέσα από το ανοιχτό παράθυρο με το δεξί του χέρι. Παρά το γεγονός ότι ο Griffin ήταν αριστερόχειρας και διέθετε άλλοθι, ο άπειρος δικηγόρος του δεν έκανε τους σωστούς χειρισμούς, χωρίς βέβαια να χρειάζονται. Αποτυπώματα του Griffin δεν βρέθηκαν στο όπλο, ενώ όλες οι ενδείξεις ήταν επουσιώδεις, την ίδια στιγμή που μετά την εκτέλεση αποκαλύφθηκε ότι ο εισαγγελέας υποσχέθηκε στον Fitzgerald μειωμένη ποινή με αντάλλαγμα την κατάθεσή του. Ήταν βέβαια και δύο ακόμα αυτόπτες μάρτυρες που δήλωναν την αθωότητα του Griffin και κατονόμαζαν τρεις άλλους ως δράστες, γεγονός που πέρασε στα «ψιλά» της αστυνομικής έρευνας. Ο Griffin εκτελέστηκε με φονική ένεση στις 21 Ιουνίου 1995, με τον ίδιο να ισχυρίζεται πάντα ότι είναι αθώος. Το 2005, καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν ξανάνοιξε την υπόθεση, με την έρευνα να καταλήγει πράγματι ότι ο Griffin ήταν αθώος...

Ruben Cantu - Εκτελέστηκε το 1993



Τη νύχτα της 8ης Νοεμβρίου 1984, ο Ruben Cantu και ο συνεργός του David Garza μπούκαραν σε σπίτι-γιαπί για να κλέψουν τους δύο φύλακες υπό την απειλή όπλου. Τα δύο θύματα, Pedro Gomez και Juan Moreno, που φύλαγαν την οικία, έφεραν όπλα και στην ένοπλη συμπλοκή που ακολούθησε ο Gomez έπεφτε νεκρός. Τα νεαρά αγόρια, πιστεύοντας ότι και οι δύο άντρες ήταν νεκροί, εγκατέλειψαν τον τόπο του εγκλήματος, με τον Moreno να τη γλιτώνει ωστόσο. Όταν βέβαια η αστυνομία του έδειξε φωτογραφίες υπόπτων, απέτυχε να αναγνωρίσει τον Cantu. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχαν φυσικές αποδείξεις και ομολογία, με μόνη ένδειξη την ανασκευασμένη μετέπειτα κατάθεση του Moreno, το δικαστήριο καταδίκασε τον Ruben Cantu για τον φόνο. Πριν από την εκτέλεση μάλιστα της ποινής, ο Moreno δήλωσε ότι είχε πιεστεί από τις Αρχές να καταδείξει ως ένοχο τον Cantu, ενώ ακόμα και ο συνεργός του, David Garza, ο οποίος παραδέχτηκε τη συμμετοχή του στη ληστεία, ισχυρίστηκε ότι ο δεύτερος έφηβος δεν ήταν ο Cantu! Παρόλα αυτά, στις 24 Αυγούστου 1993 ο 26χρονος Ruben Cantu τιμωρούνταν τελεσίδικα με φονική ένεση. Η τελευταία του επιθυμία ήταν μια τσίχλα, την οποία και του αρνήθηκαν οι δεσμοφύλακες...

David Spence - Εκτελέστηκε το 1997



Το 1982, ο David Spence καταδικάστηκε για τον βιασμό και τον φόνο δύο 17χρονων κοριτσιών και ενός 18χρονου αγοριού στο Τέξας, με την αρμόζουσα ποινή να είναι η θανατική. Ο Muneer Deeb, ιδιοκτήτης καταστήματος, ο οποίος ήταν αυτός που είχε προσλάβει τον Spence για να κάνει τα φονικά, καταδικάστηκε επίσης στην εσχάτη των ποινών, σε νέα δίκη ωστόσο το 1993 αθωώθηκε. Η υπόθεση κατά του Spence βασίστηκε σε ίχνη από δάγκωμα, που ειδικός κατέθεσε ότι έμοιαζαν με την οδοντοστοιχία του Spence, αλλά και σε «καρφιά» της αστυνομίας, με τους περισσότερους να ανασκευάζουν ωστόσο την κατάθεσή τους στο δικαστήριο, αναφέροντας απειλές της αστυνομίας. Οι δικηγόροι του Spence κάλεσαν 5 ακόμα ειδικούς, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι τα σημάδια του δαγκώματος δεν μπορεί να προέρχονται από την οδοντοστοιχία του Spence, την ίδια στιγμή που ακόμη και οι δύο αστυνομικοί που έκαναν την αρχική έρευνα φαίνονταν πεπεισμένοι ότι δεν ήταν ο Spence ο άνθρωπος που αναζητούσαν. Ο David Spence εκτελέστηκε με ένεση στις 14 Απριλίου 1997...

Jesse Tafero - Εκτελέστηκε το 1990



Το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1976, σε έλεγχο ρουτίνας, οι αστυνομικοί Phillip Black και Donald Irwin έπεφταν νεκροί από σφαίρες. Δράστες ήταν ο Tafero και οι δυο συνεργοί του, η Sonia Jacobs και ο Walter Rhodes, οι οποίοι συνελήφθησαν λίγο αργότερα. Σύμφωνα με την κατάθεση του Rhodes, ο Tafero ήταν που σκότωσε τους αστυνομικούς, με το όπλο του εγκλήματος να βρίσκεται πάνω του. Στη δίκη, ο Rhodes κατέθεσε ότι οι Tafero και Jacobs ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για το στυγερό φονικό: οι δυο τους καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών, με τον Rhodes να λαμβάνει ποινή 3 φορές ισόβια, βγήκε ωστόσο το 1994 λόγω καλής συμπεριφοράς. Άρχισε τότε να κομπάζει ανοιχτά για την υπόθεση, διατείνοντας ότι εκείνος ήταν ο δολοφόνος των αστυνομικών, γεγονός που επιβεβαίωνε και η Jacobs, η ποινή της οποίας μετατράπηκε προοδευτικά από θανατική σε ισόβια, πριν αποφυλακιστεί και εκείνη με τη σειρά της. Ο Rhodes ήταν μάλιστα ο μόνος από τους τρεις δράστες που βρέθηκαν ίχνη πυρίτιδας στα χέρια του, γεγονός που δεν έπαιξε όπως φάνηκε ρόλο. Στις 4 Μαΐου 1990 ο Tafero εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, με την δυσλειτουργία της συσκευής να κάνει την όλη διαδικασία να κρατά περισσότερα από 13 λεπτά...

Ellis Wayne Felker - Εκτελέστηκε το 1996



Ο Felker θεωρήθηκε ύποπτος για την εξαφάνιση μια γυναίκας το 1981. Η Evelyn Joy Ludlum δούλευε ως σερβιτόρα, με την αστυνομία να παρακολουθεί στενά τον Felker για δύο βδομάδες, διάρκεια στην οποία θα βρισκόταν το πτώμα της Ludlum σε μια χαράδρα, βιασμένο και μαχαιρωμένο. Η αυτοψία ισχυριζόταν ότι η γυναίκα ήταν νεκρή εδώ και τουλάχιστον 5 μέρες, πληροφορία που θα άλλαζε ωστόσο κατόπιν, μιας και θα απέκλειε τον Felker μια και καλή από τη λίστα των υπόπτων! Το 1996 μάλιστα οι νέοι δικηγόροι του Felker ανακάλυψαν κουτιά ολόκληρα με πειστήρια που είχαν παρανόμως παρακρατηθεί από την εισαγγελία, στα οποία περιλαμβάνονταν τεστ DNA που απάλλασαν τον Felker, ακόμα και γραπτή ομολογία από άλλο ύποπτο! Ακόμα και ο δικαστής σχολίασε ότι το δικαίωμα του Felker για δίκαιη δίκη είχε υπονομευτεί σοβαρά από τους αστυνομικούς χειρισμούς, με το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο να αρνείται ωστόσο στον Felker τη δυνατότητα νέας δίκης. Ο 48χρονος Felker κάθισε στην ηλεκτρική καρέκλα στις 15 Νοεμβρίου 1996. Το 2000 μάλιστα δικαστής επέτρεψε για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά των ΗΠΑ τον έλεγχο DNA σε εκτελεσμένο κατάδικο, στην προσπάθεια να καθοριστεί η ενοχή ή η αθωότητά του. Τα αποτελέσματα χαρακτηρίστηκαν μη τελεσίδικα, όχι όμως και η εκτέλεση του Felker...

Leo Jones - Εκτελέστηκε το 1998



Στις 23 Μαΐου 1981 στο Jacksonville της Φλόριντα, ο αστυνομικός Thomas Szafranski έπεφτε νεκρός από πυροβολισμούς. Μέσα σε περίοδο μερικών λεπτών, οι αστυνομικοί ορμούσαν στο σπίτι του Leo Jones, συλλαμβάνοντας αυτόν και τον ξάδερφό του Bobby Hammonds. Λίγο αργότερα η αστυνομία θα κατηγορούσε τον Jones, ισχυριζόμενη ότι είχε ομολογήσει την ενοχή του. Το 1997 ωστόσο συνταξιούχος αστυνομικός αποκάλυψε δημόσια ότι ο αστυνομικός που απέσπασε την ομολογία του Jones τον είχε ξυλοκοπήσει βάναυσα, γεγονός για το οποίο μάλιστα κόμπαζε στους συναδέλφους του για χρόνια! Αποδείχτηκε επιπλέον ότι ο εν λόγω αστυνομικός διέθετε μεγάλη ιστορία στις βίαιες αποσπάσεις ομολογίας, με πειθαρχικές καταδίκες στην πλάτη του. Ήταν όμως και το άλλο: περισσότεροι από 12 αυτόπτες μάρτυρες είχαν απαλλάξει τον Jones, κατονομάζοντας άλλο ύποπτο ως τον δράστη. Ακόμα και ο δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Φλόριντα διακήρυξε ότι κάτι το ύποπτο συνέβη με την ομολογία του Jones, η απόσπαση της οποίας «θέτει εν αμφιβόλω την ενοχή του». Ο ίδιος μάλιστα δικαστής κάλεσε σε νέα δίκη για τον Jones, πρόταση που απορρίφθηκε ωστόσο. Ο Jones εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στις 24 Μαρτίου 1998...

Cameron Todd Willingham - Εκτελέστηκε το 2004



Το 1991, η πυρκαγιά που ξέσπασε στο σπίτι του Willingham στο Τέξας θα στερούσε τη ζωή στις τρεις κόρες του, με τον ίδιο να τη γλιτώνει φτηνά. Ο εισαγγελέας κατηγόρησε τον Willingham ότι εκείνος ήταν ο εμπρηστής για να καλύψει τα ίχνη κακοποίησης των παιδιών του, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε κάτι τέτοιο στην ατμόσφαιρα. Η ίδια η σύζυγός του έπεσε από τα σύννεφα όταν άκουσε τις κατηγορίες. Παρά ταύτα, «τραβηγμένα» πειστήρια συγκεντρώθηκαν για να στηρίξουν την υπόθεση, με τις «αποδείξεις» να μην αντέχουν στις καταθέσεις των ανεξάρτητων ειδικών. Ο δικαστικός ψυχίατρος χαρακτήρισε τον Willingham «εξαιρετικά επικίνδυνο ψυχοπαθή» βγάζοντας συμπέρασμα από τα πόστερ που είχε με συγκροτήματα όπως οι Iron Maiden και οι Led Zeppelin, κάτι που επιβεβαίωνε την τάση του για βία και φόνο! Αποφασιστικές ενδείξεις δεν υπήρχαν, οι καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων ήταν αντιφατικές και ασαφείς, ενώ και στον ίδιο τον Willingham όταν του δόθηκε η δυνατότητα για ισόβια κάθειρξη με αντάλλαγμα την ομολογία του, εκείνος απέρριψε τη συμφωνία επικαλούμενος την αθωότητά του. Η δίκη του Αυγούστου του 1992 ολοκληρώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και στις 17 Φεβρουαρίου 2004 ο Willingham δεχόταν τη μοιραία πολιτειακή ένεση. Κι όμως, τον Ιούνιο του 2009 η ίδια η πολιτεία του Τέξας παρήγγειλε την επανεξέταση της υπόθεσης, καταλήγοντας στο τραγικό συμπέρασμα ότι ο πατέρας ήταν πέρα για πέρα αθώος...

Joseph O’Dell - Εκτελέστηκε το 1997


Ήταν το 1985 όταν η Helen Schartner βιάστηκε και στραγγαλίστηκε έξω από κέντρο διασκέδασης της Φλόριντα. Την εποχή του φόνου, ο O’Dell ήταν έξω με αναστολή από υποθέσεις απαγωγής και ενόπλων ληστειών, θεωρήθηκε λοιπόν ύποπτος και συνελήφθη. Στη δίκη επέλεξε μάλιστα να εκπροσωπήσει ο ίδιος τον εαυτό του, με την καταδίκη του να βασίζεται σε ίχνη από αίμα που έφερε πάνω του και στην κατάθεση γνωστού «καρφιού» της αστυνομίας. Στη δεκαετία που ακολούθησε, οι εφέσεις του έπεσαν στο κενό, αν και στην τελευταία ο δικαστής σημείωσε ότι υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το αν είναι πράγματι ο O’Dell ο δράστης, με τους δικηγόρους του να εξασφαλίζουν μάλιστα ένορκη κατάθεση έτερου θανατοποινίτη ότι εκείνος είχε στραγγαλίσει την κοπέλα. Ο θανατοποινίτης εκτελέστηκε ωστόσο το 1993, βυθίζοντας στη θλίψη τον O’Dell. Στα αιτήματα των δικηγόρων του να γίνουν τεστ DNA στα ευρήματα το δικαστήριο απαντούσε πάντα «όχι», με το περίεργο της υπόθεσης να λαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις και τη Μητέρα Τερέζα και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' να τίθενται στο πλευρό του φυλακισμένου. Παρά τη διεθνή κατακραυγή, χάρη δεν δόθηκε στον O’Dell και εκτελέστηκε με ένεση στις 23 Ιουλίου 1997. Το 2000, και το τελευταίο ίχνος DNA στην υπόθεση του O’Dell καταστράφηκε χωρίς περαιτέρω έρευνα...

Lionel Herrera - Εκτελέστηκε το 1993



Στις 29 Σεπτεμβρίου 1981, ο δημόσιος υπάλληλος της πολιτείας του Τέξας David Rucker πυροβολήθηκε νεκρός πάνω σε λεωφόρο. Την ίδια περίπου ώρα, ο αστυνομικός Enrique Carrisalez σταματούσε στον ίδιο αυτοκινητόδρομο όχημα για υπερβολική ταχύτητα, με τον οδηγό να βγάζει το όπλο του και να σκοτώνει τον αστυνομικό. Λίγες μέρες αργότερα, ο Lionel Herrera συνελήφθη από την αστυνομία με κατηγορίες για την ανθρωποκτονία και των δύο αντρών. Τον Ιανουάριο του 1982, ο Herrera καταδικάστηκε σε θάνατο και για τις δύο υποθέσεις, ενώ αργότερα τον ίδιο χρόνο θα ομολογήσει τη δολοφονία του Rucker, όχι όμως και του Carrisalez, με τη θανατική ποινή να βασίζεται όμως στη διπλή δολοφονία. Όταν νέα δεδομένα ήρθαν στο φως που τον καθιστούσαν αθώο για τον φόνο και των δύο αντρών (ο δολοφονημένος από το 1984 αδερφός του, Raul Herrera, ομολόγησε και τις δύο δολοφονίες!), το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι νέες ενδείξεις αθωότητας δεν έρχονται σε αντίθεση με τη θανατική καταδίκη του Herrera, ούτε και καλούν για την ανάκλησή της! Ο Herrera εκτελέστηκε με ένεση 4 μήνες μετά την ετυμηγορία, με τα τελευταία του λόγια να είναι: «Είμαι αθώος, αθώος, αθώος ... Είμαι ένας αθώος άνθρωπος και κάτι πολύ λάθος συμβαίνει εδώ σήμερα»...

Μπόνους: Timothy Cole - Πέθανε στη φυλακή εκτελώντας κάθειρξη 25 ετών



Και μια εξαίρεση, καθώς δεν του επιβλήθηκε θανατική ποινή: ήταν το 1985 λοιπόν όταν η φοιτήτρια Michele Mallin βιάστηκε και ο Timothy Cole καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών, με την ετυμηγορία να βασίζεται αποκλειστικά στην κατάθεση του θύματος. Στον Cole δόθηκε κατόπιν η δυνατότητα αναστολής της ποινής αν παραδεχόταν την ενοχή του, αυτός ωστόσο αρνήθηκε επιμένοντας στην αθωότητά του. Δέκα χρόνια αργότερα, η Mallin θα παραδεχτεί ότι είχε κάνει λάθος με την ταυτότητα του βιαστή της, ενώ λίγο αργότερα έτερος ύποπτος θα ομολογούσε την ενοχή του. Η Μallin υπέδειξε ως υπαίτιο της κακοδικίας τους τακτικισμούς της αστυνομίας, η οποία της απέκρυψε ζωτικές πληροφορίες κάνοντάς τη να πιστέψει ότι ο Cole ήταν ο βιαστής. Όπως ας πούμε ότι κατά τη διάρκεια του βιασμού ο δράστης κάπνιζε, με την αστυνομία να αποκρύπτει το γεγονός ότι ο Cole υπέφερε από άσθμα και δεν είχε καπνίσει ποτέ στη ζωή του! Όταν τεστ DNA θα αποδείκνυε περίτρανα την αθωότητά του στις 6 Φεβρουαρίου 2009, ο Cole ήταν ήδη νεκρός: πέθανε πίσω από τα κάγκελα στις 2 Δεκεμβρίου 1999 από κρίση άσθματος. Ήταν η πρώτη υπόθεση μεταθανάτιας αθώωσης που βασίστηκε στο τεστ DNA στην πολιτεία του Τέξας...


Διαβάστε περισσότερα...

Οι κορυφαίες φάρσες του 20ού αιώνα


Όταν οι πλάκες γίνονται ιστορικά γεγονότα!

Μπορεί οι φάρσες να είναι το αλατοπίπερο της ζωής, εδώ ωστόσο θα κάνουμε λόγο για χιουμοριστικά γεγονότα που ξέφυγαν από το στενό πλαίσιο της παρέας και έγιναν παγκόσμιες ειδήσεις.

Αφήνοντας φυσικά το στίγμα τους στην κοινωνία, με τον κόσμο να μένει αποσβολωμένος! Και όχι, όμοιές τους δεν έχουν υπάρξει έκτοτε.

Είτε μιλάμε για τον αγύρτη του γερμανικού στρατού είτε για τη σκανδαλώδη ιστορία της τρίτης ιστορικής πτήσης, είτε τέλος για τον πόλεμο των κόσμων(!), η αυγή του 20ού αιώνα αποτέλεσε την καλύτερη αφορμή για μια σειρά από πλακατζήδες που θέλησαν να γελοιοποιήσουν τις εύπιστες μάζες.

Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν, ας δούμε τις απολύτως καλύτερες φάρσες (και απάτες) που συγκλόνισαν τον κόσμο από το 1900-1938!

Αεροπλανική φάρσα - 1909



Τα αεροπλάνα ήταν μεγάλη δουλειά στις αρχές του 20ού αιώνα. Η απειροελάχιστη νύξη για μια πετυχημένη πτήση έφτανε για να κάνει τους δημοσιογράφους να τσακωθούν λυσσαλέα για μια αποκλειστική συνέντευξη με τον πιονέρο πιλότο! Και αυτό ακριβώς έκανε ο χιουμορίστας Wallace Tillinghast, αντιπρόεδρος της κατασκευαστικής εταιρίας Worcester της Μασαχουσέτης το πρωί, μαθητευόμενος πιλότος το βράδυ. Τον Δεκέμβριο του 1909 λοιπόν, η έγκριτη εφημερίδα Boston Herald ανέφερε ότι ο Tillinghast είχε κατασκευάσει το πλέον προωθημένο αεροσκάφος που είχε δει ποτέ ο κόσμος: ικανό να αγγίζει ταχύτητες 200 χλμ/ώρα και να μεταφέρει το αστρονομικό νούμερο των τριών επιβατών! Μέχρι στιγμής, οι μόνες πετυχημένες πτήσεις ήταν αυτές των αδελφών Ράιτ το 1903 και η αντίστοιχη του Louis Bleriot -πάνω από τα Στενά της Αγγλίας- το 1909. Το «μονοπλάνο» του Tillinghast ήταν η επόμενη μεγάλη στιγμή της αεροπορίας δηλαδή. Περί τα τέλη του 1909, μπόλικες αξιοσέβαστες εφημερίδες των ΗΠΑ φιλοξενούσαν ειδήσεις για το αεροπλάνο του Tillinghast, ότι είχε αγγίξει ταχύτητες ακόμα και 483 χλμ/ώρα, ενώ σε ένα αξιοσημείωτο περιστατικό ο πιλότος το είχε επισκευάσει στον αέρα, σε ύψος 4.000 ποδιών. Οι δημοσιογράφοι έκαναν τα πάντα για να ρίξουν μια ματιά στο περίφημο «μονοπλάνο», με τον Tillinghast να τους κρατά στο σκοτάδι, ισχυριζόμενος ότι η βιομηχανική κατασκοπεία καραδοκούσε να του κλέψει την εφεύρεση. Όταν βέβαια οι πιέσεις έγιναν αφόρητες, και περιλάμβαναν ακόμα και κυβερνητικά τηλεφωνήματα, ο Tillinghast συμφώνησε να το παρουσιάσει στον Τύπο τον ερχόμενο Φεβρουάριο. Κι όταν έφτασε ο μοιραίος μήνας, έγιναν και τα αποκαλυπτήρια. Της φάρσας, εννοείται! Παρά το γεγονός ότι ο Tillinghast δεν παραδέχτηκε ποτέ την πλάκα που σκάρωσε, ο διευθυντής του New England Aero Club έδωσε οριστικό τέλος στο φιάσκο, εκδίδοντας δελτίο Τύπου στο οποίο ανέφερε ότι ο Tillinghast δεν είχε μπει ποτέ στη ζωή του σε αεροπλάνο, πόσο μάλλον να το είχε απογειώσει κιόλας...

Λοχαγός για κλάματα - 1906



Τον Οκτώβριο του 1906, ο άνεργος γερμανός μπαλωματής Wilhelm Voigt έκανε την κίνησή του: φόρεσε την καλοσιδερωμένη στολή του αξιωματικού -την οποία και αγόρασε από ενεχυροδανειστήριο- και πήρε σβάρνα τους δρόμους, συναντώντας τελικά μια ομάδα πεζικάριων. Όντας ανώτερος, τους διέταξε να σταματήσουν, θέτοντάς τους υπό τις προσταγές τους. Τι έκανε με το στρατιωτικό απόσπασμα; Το οδήγησε στο δημαρχιακό μέγαρο του Köpenick (προαστίου του Βερολίνου), όπου και συνέλαβαν τον δήμαρχο και τον ταμία κατηγορώντας τους για υπεξαίρεση! Πριν εγκαταλείψει βέβαια το δημαρχείο, έκλεψε και 4.000 μάρκα από τα ταμεία, πριν εξαφανιστεί με τη λεία. Εννιά μέρες αργότερα βέβαια θα συλλαμβανόταν από την αστυνομία και θα καταδικαζόταν σε 4 χρόνια φυλάκισης, θα απελευθερωνόταν όμως στα 2, έχοντας πάρει χάρη από τον βασιλιά, ο οποίος δεν μπορούσε να αγνοεί πλέον τη φορτική πίεση του λαού να απελευθερωθεί ο κακοποιός. Ο Voigt είχε γίνει λαϊκός ήρωας επειδή γελοιοποίησε τον γερμανικό στρατό!

Η βασιλική αντιπροσωπεία - 1910



Στις 7 Φεβρουαρίου 1910, ο πρίγκιπας της Αβυσσινίας και η βασιλική του ακολουθία καλωσορίζονταν πάνω στο πολεμικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού HMS Dreadnought, το καμάρι του στόλου της Βρετανίας. Παρά το αιφνίδιο της επίσημης επίσκεψης, ο κυβερνήτης του πλοίου κατάφερε να παρατάξει τους άντρες του για να αποδώσουν τις δέουσες τιμές στον πρίγκιπα της Αιθιοπίας, ο οποίος έμεινε μάλιστα κατενθουσιασμένος από την υποδοχή. Για την επόμενη ώρα, ο πρίγκιπας και η αποστολή του ξεναγήθηκαν στο περίφημο πολεμικό, εγκαταλείποντας τελικά το καράβι με τον εθνικό ύμνο της Βρετανίας να παιανίζει στο φόντο. Το επόμενο πρωί ωστόσο ο κυβερνήτης έμαθε την αλήθεια. Ο «πρίγκιπας» και η αποστολή του ήταν μέλη του περίφημου λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού κύκλου του Λονδίνου Bloomsbury Group, μια παρέα δηλαδή αστών της ανώτερης τάξης που είχαν μασκαρευτεί σε αιθίοπες βασιλικούς ακολούθους, ντυμένοι μάλιστα με αυθεντικές φορεσιές. Η ομάδα είχε πλαστογραφήσει ακόμα και τηλεγράφημα, το οποίο εστάλη στο πλοίο λεπτά πριν από την άφιξή τους. Ανάμεσα στους πλακατζήδες συγγραφείς και καλλιτέχνες ήταν και η Βιρτζίνια Γουλφ, με μούσι φυσικά και φούμο στο πρόσωπό της...

Βιολογικές αποδείξεις - 1926



Ο αυστριακός επιστήμονας Paul Kammerer ήταν οπαδός της ριζοσπαστικής θεωρίας του λαμαρκισμού, μιας βιολογικής θεωρίας σύμφωνα με την οποία τα ζωικά όντα εξελίχθηκαν βαθμιαία και κάτω από την επίδραση του περιβάλλοντος, στα πρότυπα της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών. Η θεωρία πρέσβευε ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σωματικό ελάττωμα, μια αναπηρία ή μια ουλή για παράδειγμα, ως αποτέλεσμα της κληρονομικότητας, με την ενδεχόμενη απόδειξη της θεωρίας να έχει δραστικές συνέπειες για την ίδια την εξελικτική θεωρία. Για να αποδείξει λοιπόν την υπόθεση, ο Kammerer επιδόθηκε σε ένα πείραμα: τα περισσότερα είδη βατράχων έχουν μαύρα φολιδωτά τμήματα στα πίσω πόδια τους, γεγονός που τα διευκολύνει στο ζευγάρωμα μέσα στο νερό. Το είδος που επέλεξε ο βιολόγος ζευγάρωνε ωστόσο στη στεριά και δεν είχε ανάγκη από τα φολιδωτά αυτά τμήματα, με τον Kammerer να πιστεύει ότι αν ανάγκαζε τον βάτραχό του να ζευγαρώνει πλέον στο νερό, θα εξελισσόταν αποκτώντας τις ίδιες ακριβώς φολίδες με τα άλλα είδη βατράχων, με τους απογόνους του να διαθέτουν πλέον έμφυτο το χαρακτηριστικό, όπως ακριβώς ήθελε η θεωρία του Λαμάρκ. Με τα χρόνια λοιπόν και έπειτα από μπόλικες γενιές βατράχων, ο Kammerer ανακοίνωνε επιτέλους την επιτυχία του! Είχε αποδείξει ότι η λαμαρκιανή κληρονομικότητα ίσχυε, με τις επιπτώσεις στη θεωρία της εξέλιξης να λογίζονται κολοσσιαίες. Εξαιτίας του συντριπτικού αυτού γεγονότος, κάποιος έπρεπε να τεστάρει τους βατράχους του Kammerer, έργο που ανέλαβε ο G.K. Noble, επιμελητής στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Τι βρήκε; Ότι οι βάτραχοι δεν είχαν αποκτήσει μαύρες φολίδες, απλώς κάποιος είχε εγχύσει μαύρο μελάνι στο δέρμα τους! Η αποκάλυψη της απάτης του Kammerer συνοδεύτηκε με την αυτοκτονία του...

Η Μεγάλη Σχολή των Ντισουμπρασιονιστών Ζωγράφων - 1924



Όταν ο αμερικανός συγγραφέας και ειδικός στη λατινική γλώσσα Paul Jordan Smith άκουσε τις κακές κριτικές που συγκέντρωσαν οι πίνακες της γυναίκας του, σκέφτηκε να σπάσει πλάκα με το κύκλωμα της τέχνης. Μια νύχτα λοιπόν πήρε ένα πινέλο και έφτιαξε κάτι που έμοιαζε με έναν τύπο που κρατούσε μια μπανάνα (αν και ήθελε να την κάνει να μοιάζει με αστερία!), ξυπνώντας την επόμενη μέρα ως ρώσος ζωγράφος Πάβελ Τζερντανόβιτς! Το 1925, ο Smith εξέθεσε τον πίνακά του, με τίτλο «Ναι, Δεν Έχουμε Μπανάνες», στο ετήσιο Σαλόνι των Ανεξαρτήτων της Νέα Υόρκης. Οι κριτικοί λάτρεψαν τον πίνακα και έφτασαν στο σημείο να συγκρίνουν τον Τζερντανόβιτς με τον περίφημο γάλλο ζωγράφο Πολ Γκογκέν, την ώρα που το όνομά του φιγούραρε σε επιθεωρήσεις τέχνης (ακόμα και στην αξιοσέβαστη γαλλική έκδοση Review of the True and the Beautiful) ως το επόμενο μεγάλο ταλέντο της ζωγραφικής! Ο Smith απάντησε με μια λεπτομερή βιογραφία του Τζερντανόβιτς, τον οποίο φωτογράφισε μάλιστα ως τον ιδρυτή της ρωσικής σχολής του Ντισουμπρασιονισμού, και έριξε στα πόδια του κόσμου της τέχνης άλλους τέσσερις πίνακες του Τζερντανόβιτς, οι οποίοι συγκέντρωσαν και πάλι διθυραμβικές κριτικές. Το 1927 ωστόσο ο Smith δεν άντεξε και αποκάλυψε τη φάρσα στην εφημερίδα LA Times, με το θέμα να φιλοξενείται μάλιστα στο πρωτοσέλιδο. Οι μάσκες των κριτικών έπεσαν και η εμμονή του κατεστημένου με τη σύγχρονη τέχνη δεν θα έμενε ποτέ πια η ίδια...

Θεατρική φάρσα - 1907



Το 1907, στο θέατρο Hammerstein Victorian Theatre του νεοϋρκέζικου Μπρόντγουεϊ εμφανίστηκε μια ρεκλάμα: μια γυναίκα, με όνομα Sober Sue, θα ανέβαινε στη σκηνή στο διάλειμμα της παράστασης, έχοντας μια πρόκληση για το κοινό: «Κάντε τη Sober Sue να γελάσει και κερδίστε 1.000 δολάρια». Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, άνθρωποι από κάθε γωνιά της Αμερικής συνέρρεαν στο θέατρο για να την κάνουν να γελάσει, χωρίς τύχη ωστόσο. Μετά ανέλαβαν οι σεβαστοί κωμικοί της πόλης, οι οποίοι λαχταρούσαν για ένα πρωτοσέλιδο με το όνομά τους να φιγουράρει ως ο πρώτος κωμικός που έκανε την αγέλαστο πέτρα να σκάσει χαμογελάκι. Ούτε βέβαια αυτοί τα κατάφεραν. Όταν έπεσε η αυλαία και η διαφήμιση ξεκρεμάστηκε, μπόλικους μήνες μετά, με τη Sober Sue να γίνεται χθεσινά νέα, μόνο τότε οι ιθύνοντες του θεάτρου αποκάλυψαν τη φάρσα τους: η Sober Sue υπέφερε από παράλυση προσώπου, με την όλη απάτη να δικαιολογείται ως προσπάθεια να συγκεντρωθούν οι καλύτεροι κωμικοί της Νέας Υόρκης και να δώσουν δωρεάν παράσταση για το κοινό...

Μυστηριώδης αρχαιολογική ανακάλυψη - 1924



O Emile Fradin ήταν ένας 17χρονος αγρότης της Κεντρικής Γαλλίας που μια ωραία πρωία ενημέρωσε τον παππού του ότι είχε ανακαλύψει ένα υπόγειο δωμάτιο στο χωράφι τους, το οποίο ήταν γεμάτο με μυστηριώδη τεχνουργήματα. Πολύ σύντομα, ο τοπικός -και ερασιτέχνης- αρχαιολόγος Antonin Morlet κατέφτασε για να ρίξει μια ματιά, μην μπορώντας να πιστέψει στα μάτια του: μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν όλων των λογιών των παράξενα αντικείμενα, από γυάλινα τούβλα και ανθρώπινα οστά μέχρι και ερμαφρόδιτα ειδώλια! Ακόμα και κεραμική επιγραφή υπήρχε σκαλισμένη με μια ακατάληπτη γλώσσα. Οι φήμες για τον άγνωστο αρχαίο πολιτισμό εξαπλώθηκαν σύντομα στη Γαλλία, όταν θα έκανε την επίσκεψή του το Διεθνές Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και θα ισχυριζόταν ότι τα ευρήματα ήταν πλαστά. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε μια σειρά από ανεξάρτητους ερευνητές και αρχαιολόγους να καταφτάσουν στο χωράφι και να αναγνωρίσουν στα αντικείμενα ίχνη της νεολιθικής εποχής, με την ανακάλυψη να αποτελεί αντικείμενο έριδας μέχρι και τη δεκαετία του '80! Στο μεσοδιάστημα, ο Fradin είχε μηνύσει τον διευθυντή του Λούβρου για δυσφήμηση, ενώ είχε και ο ίδιος μηνυθεί για απάτη. Η αιχμή του δόρατος ήταν η ακατάληπτη γλώσσα, η οποία χρονολογούταν πριν από κάθε γραπτό μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού, γεγονός που τράνταζε τον κόσμο της επιστήμης και θα έκανε την ιστορία να ξαναγραφτεί. Και βέβαια η Κεντρική Γαλλία θα γινόταν το αρχιμήδειο σημείο του ανθρώπινου πολιτισμού! Παρά το γεγονός ότι οι σύγχρονες τεχνικές χρονολόγησης αποκάλυψαν ότι πολλά από τα ευρήματα ήταν κατοπινά (13ος-19ος αιώνας), το θέμα της επιγραφής δεν είναι ακόμα και σήμερα εύκολο να απομυθοποιηθεί και να αποδοθεί σε φάρσα, με τους ειδικούς να ερίζουν ακόμα. Και ο μόνος που ήξερε τι πραγματικά συνέβη πέθανε το 2010, σε ηλικία 103 ετών, με τον Fradin να παίρνει το μυστικό στον τάφο...

Ο ραδιο-πανικός του BBC - 1926



Όταν το BBC διέκοψε την κανονική ροή του προγράμματός του στις 16 Ιανουαρίου 1926, κανείς δεν τόλμησε να θέσει εν αμφιβόλω την αλήθεια του «έκτακτου δελτίου»: ένας οργισμένος όχλος ανέργων περιδιάβαινε τους δρόμους του Λονδίνου, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του, αφήνοντας κυριολεκτικά χάος στην πόλη. Η Εθνική Πινακοθήκη είχε λεηλατηθεί, το Μπιγκ Μπεν είχε γκρεμιστεί, το ξενοδοχείο Savoy καταστράφηκε ολοσχερώς, το κοινοβούλιο πολιορκούταν με πυρά όλμων, την ώρα που ο υπουργός Συγκοινωνιών είχε κρεμαστεί από φανοστάτη! Η επανάσταση μεταδιδόταν ζωντανά στο ραδιόφωνο, με τη φωνή του εκφωνητή να διανθίζεται με κραυγές και ήχους εκρήξεων. Πανικός επικράτησε στο Λονδίνο, με τον κόσμο να τρέχει πανικόβλητος στους δρόμους και τις αστυνομικές αρχές να δέχονται χιλιάδες τηλεφωνήματα για διατάραξη της κοινής ειρήνης! Το BBC ωστόσο αναμετέδιδε απλώς ένα από τα κωμικά σόου του Ronald Knox, το «Broadcasting the Barricades», μια σειρά ξεκαρδιστικών δελτίων ειδήσεων, ένα από τα οποία παρουσίαζε μια αστική ταραχή. Αν οι ακροατές είχαν ακούσει με μεγαλύτερη ψυχραιμία την εκπομπή (και δεν καταλαμβάνονταν από πανικό), θα γινόταν σαφές ότι ο εφιάλτης ήταν απλώς κατασκευασμένος...

Το περίεργο κληροδότημα - 1900



Ο Francis Douce (1757-1834) ήταν ένας καθ' όλα αξιοσέβαστος αρχαιολόγος, ιδιαίτερα γνωστός για την τεράστια συλλογή του από βιβλία, σχέδια και τεχνουργήματα, ενώ για ένα διάστημα εργάστηκε και στο Βρετανικό Μουσείο. Όταν πέθανε, σημείωσε στη διαθήκη του ότι ένα συγκεκριμένο κουτί -που περιείχε ημιτελή έγγραφα και μια σειρά από σπάνια χειρόγραφα- ήθελε να παραδοθεί στο Βρετανικό Μουσείο, με έναν όρο: έπρεπε να παραμείνουν ανέγγιχτα για 66 χρόνια. Οι ιθύνοντες του μουσείου σεβάστηκαν φυσικά την επιθυμία του και περίμεναν όλα αυτά τα χρόνια, με την πολυπόθητη στιγμή να φτάνει την 1η Ιανουαρίου 1900: οι αρχαιολόγοι του μουσείου περίμεναν να βρουν ζηλευτούς θησαυρούς, μια αφθονία δηλαδή πληροφοριών και σπάνιων κειμένων. Γιατί άλλωστε να ποντάρει κάποιος στην υπομονή των συνάδελφων αρχαιολόγων αν δεν επρόκειτο για κάτι ιδιαίτερα σημαντικό; Όταν λοιπόν άνοιξαν με κομμένη την ανάσα το κουτί, βρήκαν... τίποτα! Εκτός από μερικά αποκόμματα και κομμένα εξώφυλλα βιβλίων, χωρίς καμία αρχαιολογική ή πολιτιστική σημασία. Το περίφημο μίσος που έτρεφε ο Douce για τη συναδελφική του κοινότητα θα περνούσε σε άλλα επίπεδα...

Θαλασσόλυκος από κούνια - 1929



Η Joan Lowell είχε πραγματικά αξιοζήλευτα παιδικά χρόνια: από την ηλικία των δύο ως τα δεκαεφτά της χρόνια, ζούσε μέσα στη σκούνα του πατέρα της, περιδιαβαίνοντας τις θάλασσες και τους ωκεανούς, ζώντας αμέτρητες περιπέτειες. Η συναρπαστική περίοδος που πέρασε στο καράβι θα απαθανατιζόταν στην αυτοβιογραφία της, που εκδόθηκε το 1929 και για την οποία πληρώθηκε με 50.000 δολάρια, με τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου να ακολουθούν και τις κριτικές να είναι το λιγότερο διθυραμβικές. Όταν ωστόσο άρχισαν να ανακύπτουν οι πρώτες υπόνοιες για το αν οι ιστορίες της ήταν όντως αληθινές, η εφημερίδα San Francisco Chronicle θα έκανε μια ενδελεχή έρευνα για την ανατροφή της Lowell, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η τύπισσα είχε μεγαλώσει στην Καλιφόρνια και δεν είχε βγει στη θάλασσα παρά για μια χούφτα σύντομων ταξιδιών! Η Lowell παραδέχτηκε ότι οι ιστορίες της ήταν «κατά 80% γνήσιες», αποδίδοντας τις υπερβολές στο ποιητικό ελεύθερο, αν και χρόνια αργότερα θα σημείωνε σε συνέντευξή της ότι αν δεν είχε προσδώσει το απαραίτητο αλατοπίπερο, η αυτοβιογραφία της θα παραήταν βαρετή...

Η κορυφαία φάρσα του 20ού αιώνα - 1938



Το απόγευμα της 30ής Οκτωβρίου 1938, το κοινό του ραδιοσταθμού CBS Radio απολάμβανε το μουσικό πρόγραμμα του Ramon Raquello και της ορχήστρας του, όταν δύο μόλις λεπτά μετά την έναρξη της εκπομπής ο σταθμός αναγκάστηκε να διακόψει την κανονική ροή για μια έκτακτη είδηση: οι αστρονόμοι είχαν μόλις διακρίνει τεράστιες μπλε φλόγες να εκτοξεύονται από την επιφάνεια του Άρη. Μετά την «είδηση», συνεχίστηκε κανονικά η συναυλία του Raquello, για να διακοπεί ωστόσο και πάλι λίγο αργότερα, καθώς η επικαιρότητα κάλπαζε: αυτή τη φορά ένας περίεργος μετεωρίτης είχε πέσει στη Γη, κάπου στο Νιου Τζέρσεϊ της Νέας Υόρκης, με τον ρεπόρτερ να αναμεταδίδει επιτόπου από το απόκοσμο σκηνικό. Σε έκπληξη του τρομαγμένου ακροατηρίου, τα γεγονότα γύρω από τον κρατήρα σύντομα θα κλιμακώνονταν σε κάτι ακόμα χειρότερο: ο μετεωρίτης δεν ήταν μετεωρίτης, ήταν στην πραγματικότητα ένα διαστημόπλοιο, μέσα από το οποίο βγήκε ένα πλάσμα με πλοκάμια, πιθανότατα από τον Άρη, το οποίο άρχισε να σκοτώνει τους αυτόπτες μάρτυρες με φονικές θερμικές ακτίνες! Ο Αρειανός επέστρεψε κατόπιν στο σκάφος του, για να κάνει και πάλι την εμφάνισή του λίγο αργότερα μέσα σε μια τεράστια τρίποδη φονική μηχανή. Αυτό ήταν, ο πόλεμος των κόσμων μόλις είχε αρχίσει: 7.000 πάνοπλοι αρειανοί στρατιώτες είχαν αποβιβαστεί στη Γη για να την κατακτήσουν. Γενικευμένος πανικός επικράτησε αυτόματα, με τον κόσμο να κρύβεται ή να ετοιμάζεται να διαφύγει (ποιος ξέρει για πού!). Αργότερα βέβαια τη νύχτα όλοι θα πληροφορούνταν την αλήθεια: ήταν απλώς η εβδομαδιαία εκπομπή του Όρσον Γουέλς, που λόγω του Halloween αποφάσισε να κάνει ένα δραματικότατο αφιέρωμα στην ιστορία του H.G. Wells «Ο Πόλεμος των Κόσμων»! Ο πανικός εκατομμυρίων ανθρώπων δεν έχει όμοιό του στην ανθρώπινη ιστορία της μαζικής επικοινωνίας...



Διαβάστε περισσότερα...

Οι εκπληκτικοί «τρελοί» της Ιστορίας


Απίθανοι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες.

«Οι άνθρωποι με αποκαλούν τρελό», διαμαρτυρόταν εντόνως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, χωρίς αυτό να του στερήσει βέβαια τη δυνατότητα να γίνει ένας από τους πλέον περίφημους συγγραφείς του κόσμου!

Από την αυγή της ανθρωπότητας, θα έλεγε κανείς, ο κόσμος ήταν γεμάτος από όλων των λογιών τις ψυχικές νόσους, με τους τρελούς να αντιμετωπίζονται με φόβο και καχυποψία.

Είτε υπέφεραν πραγματικά από ψυχασθένειες είτε ήταν απλώς ιδιαιτέρως εκκεντρικοί (γεγονός που «μυρίζει» ψυχολογικές διαταραχές), οι συναρπαστικοί «τρελοί» της Ιστορίας άφησαν το στίγμα τους στον κόσμο, με την ιδιαίτερη συνεισφορά τους.

Ξεσπάσματα θυμού, κλινικές κυκλοθυμίες, καταθλίψεις, μελαγχολίες και μυαλά που δούλευαν απλώς διαφορετικά από το σύνηθες έχουν συνεισφέρει καθοριστικά στον τομέα τους.

Από απίστευτες εφευρέσεις και μαθηματικές θεωρίες μέχρι ποίηση και τέχνη, οι «τρελοί» είχαν πράγματι κάτι να πουν!

Ας τους ακούσουμε...

Βασιλιάς Κάρολος ΣΤ' της Γαλλίας



Επονομαζόμενος και ως «Κάρολος ο Τρελός»(!), ο περίφημος βασιλιάς της Γαλλίας ηγεμόνευσε από το 1380-1422, ενώ 12 χρόνια μετά την ενθρόνισή του θα ξεκινούσε η περιπέτειά του με την τρέλα. Πολυάριθμα επεισόδια φανερώνουν την ψυχασθένειά του, με το πιο εύγλωττο να είναι φυσικά ο καιρός που δεν θυμόταν ότι ήταν ο βασιλιάς της Γαλλίας και αργότερα ούτε και το όνομά του. Τη γυναίκα και τα παιδιά του τα ξεχνούσε συχνά, ενώ για μια περίοδο 5 μηνών το 1405 αρνιόταν σθεναρά να αλλάξει ρούχα και να κάνει μπάνιο. Κι αν πιστέψουμε τα γραπτά του Πάπα Πίου Β', ο Κάρολος ΣΤ' πίστευε ότι ήταν καμωμένος από γυαλί, έπρεπε λοιπόν να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα κάθε φορά για να μη σπάσει! Τι μέτρα; Δεν άφηνε κανέναν να τον αγγίξει, την ώρα που παράγγελνε στον βασιλικό ράφτη ενισχυμένα ρούχα...

Αβραάμ Λίνκολν



Ο 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο άνθρωπος που ελευθέρωσε τους Αφρο-Αμερικανούς από τα δεσμά τους και έκανε τόσα και τόσα καλά, υπέφερε από αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «τάση προς τη μελαγχολία». Κι ενώ όλοι μας περνάμε περιόδους μελαγχολίας, αν ζούσε σήμερα ο Λίνκολν θα χαρακτηριζόταν μανιοκαταθλιπτικός. Η κλινική του κατάθλιψη τον εξουθένωνε, με κάποιους βιογράφους του να αναφέρουν ακόμα και απόπειρα αυτοκτονίας. Ξεσπούσε σε ανεξέλεγκτα κλάματα, ένιωθε συχνά την αίσθηση του αβοήθητου, ενώ αφηνόταν σε θρησκευτικές και μοιρολατρικές προσεγγίσεις για να παλέψει την κακή του διάθεση και τη χρόνια κατάθλιψή του. Όσο για το περίφημο χιούμορ του, το χρησιμοποιούσε ως αντιστάθμισμα στη μόνιμη λύπη του...

Βίνσεντ Βαν Γκογκ



Και ποιος δεν ξέρει τον περίφημο μετα-ιμπρεσσιονιστή ζωγράφο που έκοψε το αυτί του και αργότερα αυτοκτόνησε; Η αθρόα κατανάλωση αψεντιού και η πολύωρη εργασία του κάτω από τον καυτό ήλιο της Νότιας Γαλλίας πιστεύεται ότι του προκάλεσαν εγκεφαλική βλάβη, η οποία εκδηλωνόταν με απανωτές επιληπτικές κρίσεις. Η βίαιη πινελιά και η «τραχιά» τεχνοτροπία του αποκαλύπτουν εξάλλου σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια τον παλλόμενο εσωτερικό του κόσμο, την ίδια στιγμή που οι κυκλοθυμικές του τάσεις και οι περίοδοι μελαγχολίας που περνούσε υποδηλώνουν διπολική διαταραχή...

Έρνεστ Χέμινγουεϊ



Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ και Νόμπελ συγγραφέας ήταν θύμα της κατάθλιψης, την οποία προσπαθούσε να παλέψει με τον χρόνιο αλκοολισμό του. Και όμοια με τον Βαν Γκογκ, αποφάσισε να τελειώνει μια και καλή με την πάθησή του αυτοκτονώντας. Ο πατέρας του άλλωστε, ο αδερφός, η αδερφή και η εγγονή του έμελλε να έχουν την ίδια μοίρα με τον περίφημο συγγραφέα, γεγονός που μας κάνει σήμερα να πιστεύουμε στην κληρονομική φύση της κλινικής κατάθλιψης. Ο ασταθής ψυχικός κόσμος του Χέμινγουεϊ επιδεινώθηκε αναμφίβολα από το χρόνιο πρόβλημα του αλκοολισμού, τη βαριά φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνε (και θα τον έφερνε μπόλικες φορές στο νοσοκομείο), καθώς και από τα «θεραπευτικά» ηλεκτροσόκ που υπέστη, τα οποία του προκάλεσαν εκτεταμένη απώλεια μνήμης...

Τενεσί Ουίλιαμς



Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ θεατρικός συγγραφέας υπέφερε από κλινική κατάθλιψη πολύ πριν συμβούν τα δύο καθοριστικά γεγονότα που θα τον «έριχναν» ακόμα περισσότερο, ψάχνοντας παρηγοριά στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Η οικογένειά του είχε άλλωστε μεγάλο ιστορικό σε ψυχικές νόσους. Στα μέσα της δεκαετίας του '40, η σχιζοφρενής αδερφή του υπέστη λοβοτομή, ενώ το 1961 ο μακροχρόνιος σύντροφός του πέθανε, βυθίζοντάς τον ακόμα περισσότερο στη νόσο. Παρά τις πολυάριθμες απόπειρες να «καθαρίσει», η χρόνια κατάθλιψη και η κατάχρηση ουσιών δεν θα τον εγκατέλειπαν ποτέ...

Έντγκαρ Άλαν Πόε



Γνωστός για τις ιστορίες τρόμου και τα «σκοτεινά» γραπτά του, ο Πόε είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη έφεση στην ψυχολογία: η γοητεία που του ασκούσαν εξάλλου οι τρελοί και τα παιχνίδια του νου είναι έκδηλη στο έργο του. Ήταν ωστόσο και ο ίδιος τρελός; Ο φημισμένος αντίπαλός του Rufus Griswold ισχυριζόταν ότι πράγματι ήταν στους πολυάριθμους λιβέλους που δημοσίευσε για τον περίφημο συγγραφέα! Ακόμα κι αν δεν τον πιστέψουμε, ο Πόε πρέπει να έπασχε από διπολική διαταραχή, την ίδια στιγμή που παραδεχόταν στις επιστολές του τον αυτοκτονικό ιδεασμό του. Όσο για το πρόβλημα αλκοολισμού, ο ίδιος το απέδιδε στον δονούμενο ψυχισμό του...

Χάουαρντ Χιουζ



Ο λαμπρός αεροπόρος, παραγωγός του κινηματογράφου και μεγιστάνας των επιχειρήσεων είναι γνωστό ότι είχε μια παθολογική εμμονή με τα μικρόβια. Η φοβία του αυτή είναι που θα τον έκανε τελικά να ζει σε πλήρη απομόνωση, την ίδια στιγμή που το πρόβλημα του εθισμού του στην κωδεΐνη αποδίδεται εν πολλοίς στην ίδια κατάσταση. Το ιστορικό του μάλιστα αποκαλύπτει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο απόσυρσης από την πραγματικότητα σε περιόδους έντασης και άγχους. Ως έφηβος, έμεινε παράλυτος για μπόλικους μήνες χωρίς παθολογική αιτία, ενώ η φοβία του με τα μικρόβια θα κλιμακωνόταν τελικά σε ψυχαναγκαστική διαταραχή: παρέμενε γυμνός σε ζώνες «ελεύθερες από μικρόβια», φορώντας στα πόδια του κουτιά φτιαγμένα από χαρτομάντιλα, σε μια αλλοπρόσαλλη προσπάθεια να τα προστατεύσει από τον αόρατο εχθρό...

Τζον Νας



Η μαθηματική ιδιοφυΐα και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Οικονομικών το 1994 υποφέρει από σχιζοφρένεια: παρανοϊκές εκδηλώσεις, ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις και «φωνές». Έχει νοσηλευτεί πολυάριθμες φορές για την πάθησή του, την οποία και κατευνάζει με εκτεταμένη αντι-ψυχωσική αγωγή. Παρά το γεγονός ότι η καθημερινότητα αποδεικνύεται άθλος για τον ίδιο, συνεχίζει να διδάσκει μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

Μπετόβεν



Ο περίφημος συνθέτης έπασχε από διπολική διαταραχή. Και όπως πολλές από τις δημιουργικές μεγαλοφυΐες που χτυπήθηκαν από την ψυχική αυτή νόσο, τα σφοδρά ξεσπάσματα μανιακής ενέργειας και δημιουργικότητας εξισορροπούνταν από περιόδους «μαυρίλας», μοναξιάς και μελαγχολίας. Ο Μπετόβεν αναγνώριζε το πρόβλημά του και προσπαθούσε να αυτο-θεραπευτεί με ναρκωτικά (όπιο) και αλκοόλ...

Ισαάκ Νιούτον



Ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές της ανθρωπότητας και σπουδαιότατο επιστημονικό πνεύμα, ο άνθρωπος που ευθύνεται για τον διαφορικό λογισμό, ανέπτυξε τους νόμους της κίνησης, εξήγησε τη βαρύτητα και κατασκεύασε το πρώτο κατοπτρικό τηλεσκόπιο της Ιστορίας, ήταν απλά τρελός! Πιθανότατα ταλανιζόταν από παρανοϊκο-σχιζοειδείς κρίσεις, ήταν ιδιαίτερα δύσκολος άνθρωπος και αθεράπευτα κυκλοθυμικός, γεγονός που υποδηλώνει διπολική διαταραχή. Δεν είναι λίγοι εξάλλου οι βιογράφοι του που τον αναφέρουν ως σχιζοφρενή: ακόμα κι αν δεν ήταν με τη σημερινή σημασία του όρου, τα πολυάριθμα επεισόδιά του φανερώνουν έναν εσωτερικό κόσμο που δονούταν από δυνάμεις άγνωστες στον «φυσιολογικό» ψυχισμό...



Διαβάστε περισσότερα...

Οι τρομοκρατικές οργανώσεις της Αμερικής


Όταν το «πρόσωπο του κακού» χτυπά τη χώρα που... μάχεται την παγκόσμια τρομοκρατία.

Από το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ έχουν κηρύξει τον «ανένδοτο» στην τρομοκρατία και τα παρακλάδια της στην οικουμένη.

Με τις αμερικανικές πρωτοβουλίες να φέρνουν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και το παγκόσμιο ενδιαφέρον να στρέφεται σε Ιράκ και Αφγανιστάν, είναι εύκολο να ξεχάσουμε την τοπική τρομοκρατία εντός των τειχών της χώρας.

Κι όμως, την ώρα που η αμερικανική μάχη στρέφεται σε διεθνές επίπεδο, οι εγχώριες τρομοκρατικές ομάδες καλά κρατούν, βρίσκοντας ακριβώς κάλυψη στην έλλειψη δημοσιότητας και την υποβάθμιση της δράσης τους.

Όσο για τα εσωτερικά προβλήματα που δημιουργούν, είναι περισσότερα απ' όσο θα πίστευε ενδεχομένως κανείς.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από τρομοκρατικές οργανώσεις εντός ΗΠΑ...

Phineas Priesthood



Η αδελφότητα είναι ένα τρομοκρατικό μόρφωμα χριστιανικού χαρακτήρα που χρησιμοποιεί τη βία για να προωθήσει τα πολυάριθμα μηνύματα μίσους της. Παρά τις υποτιθέμενες χριστιανικές της ρίζες, η Priesthood κηρύττει τη μισαλλοδοξία σε όλους όσοι είναι διαφορετικοί από τα μέλη της. Στο στόχαστρό της βρίσκονται μειονοτικές ομάδες, μετανάστες, ομοφυλόφιλοι, αλλά και η πρακτική της έκτρωσης, η πολυσυλλεκτική κοινωνία και η... φορολογία. Επιθυμούν ένα αποκλειστικά χριστιανικό έθνος που θα απαρτίζεται από λευκούς Αμερικανούς, την ώρα που έχουν εκτελέσει μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις σε κλινικές που επιδίδονται σε εκτρώσεις, σε αντίστοιχους γιατρούς, αλλά και ενάντια σε μειονοτικές φυλετικές και θρησκευτικές ομάδες. Η δράση τους τους έχει αναγορεύσει σε τρομοκρατική οργάνωση στην αντίστοιχη λίστα του FBI.

Jewish Defense League



Άλλη μια θρησκευτική ομάδα που βλέπει τη βία ως τρόπο μετάδοσης των μηνυμάτων της, η Jewish Defense League δηλώνει ανοιχτά ότι θα κάνει τα πάντα για να ανακόψει τη δράση του αντισημιτισμού. Η JDL ιδρύθηκε το 1968 και στη μεγάλη της ακμή μετρούσε 15.000 μέλη, πανέτοιμα να παλέψουν για τους σκοπούς της. Έκθεση του FBI το 2004 σημείωνε ότι τουλάχιστον 15 τρομοκρατικά χτυπήματα σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από την JDL στη δεκαετία του '80, την ώρα που ο ηγέτης της, Irv Rubin, συνελήφθη το 2001. Στην προσπάθειά της να αντιπαρατεθεί με την τρομοκρατία, τη μισαλλοδοξία και την καταπίεση, η Jewish Defense League έχει μετατραπεί στο είδος της ιδεολογίας που ήθελε αρχικά να «γκρεμίσει»...

Earth Liberation Front



Παρά το γεγονός ότι έχει έδρα στις ΗΠΑ, η οργάνωση διαθέτει θύλακες σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου. Τα «Ξωτικά», όπως αυτοαποκαλούνται τα μέλη της, χρησιμοποιούν τις αρχές του ανταρτοπόλεμου για να ανακόψουν την καταστροφή του οικοσυστήματος! Οι μέθοδοι δράσης τους περιλαμβάνουν την καταστροφή εγκαταστάσεων που μολύνουν το περιβάλλον ή προκαλούν αλλοίωση στο φυσικό τοπίο. Στο στόχαστρο του Earth Liberation Front έχουν τεθεί από εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και μεγάλες βιομηχανίες μέχρι θέρετρα σκι και παράνομα κάμπινγκ, με τη δράση τους να περιλαμβάνει συχνά εμπρησμούς. Από το οικολογικό τους μένος δεν ξεφεύγουν ούτε γνωστές αλυσίδες fast food, με διαχρονικά αγαπημένο στόχο τα McDonald’s. Οι επιθέσεις των «Ξωτικών» είναι πολυάριθμες και στρέφονται ενάντια σε οποιονδήποτε βλέπουν να καταστρέφει τη φύση ή να μη σέβεται τους διεθνείς κανονισμούς και τα πρότυπα ασφαλείας, έστω κι αν είναι πανεπιστημιακά ή εκπαιδευτικά εργαστήρια...

Army of God



Όταν η θρησκεία χρησιμοποιείται ως αιχμή του δόρατος για να βλάψει τους άλλους, εκεί αναζητήστε την τρομοκρατική οργάνωση Army of God. Η χριστιανική ομάδα μίσους προσπαθεί να παλέψει με τη βία τις εκτρώσεις και την «ομοφυλοφιλική δραστηριότητα», όπως γλαφυρά την αποκαλεί, σχεδιάζοντας χτυπήματα σε κλινικές εκτρώσεων και κλαμπ ομοφυλοφίλων. Το πλέον διαβόητο μέλος της, ο Eric Rudolph, ήταν ο τρομοκράτης που είχε «φυτέψει» τη βόμβα στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα του 1996, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 150. Ο Rudolph εξήγησε το 2005, χωρίς ίχνος μεταμέλειας, ότι το βομβιστικό χτύπημα έγινε ως απάντηση στους κυβερνητικούς χειρισμούς υπέρ της πρακτικής της έκτρωσης, την ώρα που παραδέχτηκε ότι ως μέλος του Army of God ήταν υπεύθυνος για δύο ακόμα βομβιστικές επιθέσεις σε κλινικές εκτρώσεων και μία σε κέντρο διασκέδασης ομοφυλοφίλων.

Animal Liberation Front



Το Animal Liberation Front, γνωστό ως ALF, βλέπει τον εαυτό του ως σωτήρα όλων των πλασμάτων της φύσης. Οι επιθέσεις του Μετώπου στρέφονται προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης ζώων από ερευνητικά εργαστήρια, φάρμες αναπαραγωγής και εργοστάσια. Την ώρα βέβαια που υποστηρίζουν ότι η δράση τους είναι ειρηνική και γίνεται με μη βίαιο τρόπο, την παρομοιάζουν με κάποιον που θα κατέστρεφε έναν θάλαμο αερίων σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης! Στην πραγματικότητα, οι επιθέσεις των μελών της ALF στοιχίζουν εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, ενώ πολλές φορές αφήνουν θύματα τα ίδια τα ζωάκια που βάλθηκαν να σώσουν.

Black Liberation Army



Το Black Liberation Army ιδρύθηκε το 1970 σε μια προσπάθεια να προωθήσει τα ίσα δικαιώματα των Αφρο-Αμερικανών μέσω της βίας. Την ώρα βέβαια που η δύναμή του έχει συρρικνωθεί καθοριστικά από τότε, ο στρατιωτικός βραχίονας της οργάνωσης -που αυτονομήθηκε σχετικά πρόσφατα- διαθέτει ακόμα ακολούθους πιστούς στους αρχικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια του κολοφώνα του, το Black Liberation Army εκτέλεσε μια σειρά από πολύκροτες επιθέσεις, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται ληστείες τραπεζών και δολοφονίες τουλάχιστον 13 αστυνομικών. Την αναβίωση του επαναστατικού πνεύματος είναι που ευαγγελίζονται οι σύγχρονοι οπαδοί του Στρατού...

Sovereign Citizens



Η νεότευκτη ομάδα ακολουθεί έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής, που περιλαμβάνει βία και αναρχία, ψάχνοντας να τον εγκαθιδρύσει στη δημόσια σφαίρα. Οι Sovereign Citizens νιώθουν δέσμιοι της αμερικανικής κυβέρνησης και τελικά σκλάβοι στην ίδια τους τη χώρα, γι' αυτό και επαναστατούν ενάντια στους θεσμούς και τα συστήματα: δεν πληρώνουν φόρους και δεν αναγνωρίζουν καμιάς μορφής πολιτειακή εξουσία, την ώρα που στρέφονται ανοιχτά κατά του ποινικού συστήματος και της αστυνομίας. Στην προσπάθειά τους να «πατσίσουν» με την κρατική καταπίεση, καταθέτουν κυριολεκτικά χιλιάδες επιπόλαιες μηνύσεις τον μήνα, για να «φρακάρουν» το δικαστικό σύστημα, την ώρα που απειλούν δικαστές και πολιτικούς. Το αποκορύφωμα της δράσης τους είναι οι δολοφονίες αστυνομικών, με τα έκνομα έργα τους να τίθεται πλέον στο άμεσο στόχαστρο των ομοσπονδιακών Αρχών...

The Crips



Η συμμορία ιδρύθηκε τη δεκαετία του '70 στο Λος Άντζελες σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τη γειτονιά της από εξωτερικές απειλές. Οι Crips είδαν έκτοτε τα μέλη τους να εκτοξεύονται σε 30.000 μέσα στην Αμερική, την ώρα που εκπαιδεύονται σε στρατιωτικές βάσεις στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Δεν είναι ταγμένοι σε συγκεκριμένο αγώνα ούτε και έχουν σταθερές διεκδικήσεις, αλλά υποκινούνται περισσότερο από την ανάγκη και την παρόρμηση. Χρησιμοποιούν τις δολοφονίες ως τρόπο εκφοβισμού αντίπαλων συμμοριών αλλά και κοινού, την ώρα που αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών στις ΗΠΑ. Το FBI αναγνωρίζει στους Crips το καθεστώς της «τρομοκρατικής οργάνωσης», αν και λίγα έχουν γίνει για την αναχαίτισή της στα σαράντα χρόνια της δράσης της...

Κλου Κλουξ Κλαν



Η πλέον διαβόητη -και με διαφορά- τρομοκρατική οργάνωση της Αμερικής, η φοβερή και τρομερή Klu Klux Klan σπέρνει τον όλεθρο στη χώρα ήδη από το 1865 και το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου. Ιδρυμένη από βετεράνους του Νότου, η οργάνωση έβαλε σκοπό να αποκαταστήσει τη λευκή υπεροχή μέσα από τις επιθέσεις στους προσφάτως απελευθερωμένους σκλάβους και τους λευκούς φυσικά υποστηρικτές της κατάργησης της δουλείας. Τα μέλη της δολοφόνησαν αφρο-αμερικανούς ηγέτες, πολιτικούς και θρησκευτικές μορφές των εγχρώμων, την ώρα που σήμερα η ρατσιστική της δράση στρέφεται σε παράνομους μετανάστες, ομοφυλόφιλους και μικροπαραβάτες, χωρίς να ξεχνά βέβαια τα πατροπαράδοτα θεμέλιά της, τους Αφρο-Αμερικανούς. Η Κλαν έχει προλειάνει το έδαφος για κάθε λευκό ρατσιστικό/εθνικιστικό γκρουπ των ΗΠΑ που λειτουργεί σήμερα, με επιθέσεις και δολοφονίες χιλιάδων θυμάτων στις δεκαετίες της αποτρόπαιης δράσης της...



Διαβάστε περισσότερα...

Οι χειρότεροι λιμοί της Ιστορίας


Όταν η φριχτή πείνα εξαφανίζει ολόκληρους πληθυσμούς.

Ο λιμός θεωρείται από τις χειρότερες φυσικές καταστροφές, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές είναι ανθρώπινο έργο.

Οι επιπτώσεις του στον άνθρωπο είναι εκτεταμένες και διαρκούν για μήνες, αν όχι χρόνια, αφανίζοντας από προσώπου γης χωριά και πολιτείες, την ίδια στιγμή που προκαλεί γενικευμένες μετακινήσεις πληθυσμών.

Ο θάνατος μάλιστα από την πείνα και τον υποσιτισμό είναι αργός και βασανιστικός, πλήττοντας κυρίως τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, όπως τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.

Κι ενώ η ξηρασία και άλλα φυσικά φαινόμενα ευθύνονται συνήθως για το αποτρόπαιο γεγονός, δεν είναι σπάνιο ο λιμός να προκαλείται από πολιτική ανικανότητα ή υπέρμετρη φιλοδοξία, με τη σκληρότητα απέναντι στον συνάνθρωπο να επιτείνει το πρόβλημα και να εγκαθιδρύει τον όλεθρο.

Με αυτά υπόψη, ας δούμε μια σειρά από φριχτούς λιμούς που πέρασε η ανθρωπότητα...

Ο Μεγάλος Λιμός της Ιρλανδίας (1845-1853)
Απολογισμός: 1,5 εκατομμύριο νεκροί, 2 εκατομμύρια εκτοπισμένοι



Μια ασθένεια πλήττει τις πατατοκαλλιέργειες της Ιρλανδίας το 1845, προκαλώντας έναν από τους χειρότερους λιμούς που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Με το 33% του ντόπιου πληθυσμού να βασίζεται στην πατάτα ως κύριο διατροφικό μέσο, το ξέσπασμα της επιδημίας στην καλλιέργειά της θα πυροδοτούσε μαζική λιμοκτονία, που θα διαρκούσε μέχρι το 1853. Ήταν βέβαια και οι χειρισμοί των Βρετανών που θα επέτειναν το πρόβλημα: την ώρα που ο καθολικός πληθυσμός της χώρας καταπιεζόταν από τον αγγλικό ζυγό, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να κατέχει ή να μισθώνει γη, ο βρετανικός στόλος θα απέτρεπε κάθε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας από άλλα έθνη, αφήνοντας τη χώρα στην καταστροφή: 2 εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα στην περίοδο του λιμού, με τη μεγαλύτερη μάζα να μετακινείται στις ΗΠΑ, και ο φόρος αίματος ανήλθε το 1853 σε 1,5 εκατομμύριο θύματα. Συνολικά, ο πληθυσμός της Ιρλανδίας συρρικνώθηκε κατά 25%...

Ο Λιμός του Βιετνάμ (1945)
Απολογισμός: 2 εκατομμύρια νεκροί



Το γαλλικό προτεκτοράτο του Βιετνάμ βρισκόταν υπό γαλλικό ζυγό κατά το μεγαλύτερο μέρος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο ιαπωνικός επεκτατισμός θα έπληττε την Ινδοκίνα. Ως αποτέλεσμα, το Βιετνάμ καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες, με τη γαλλική αποικιακή κυβέρνηση να συνεργάζεται ωστόσο με τον ασιάτη κατακτητή. Η αγροτική οικονομία της χώρας ξεθεμελιώθηκε, αλλάζοντας το δόγμα της από επάρκεια σε αγαθά πρώτης ανάγκης σε παραγωγή υλικών πολέμου, κυρίως καουτσούκ. Οι ιαπωνικές δυνάμεις εκμεταλλεύτηκαν τις λιγοστές καλλιέργειες που επιβίωσαν, επιτάσσοντας τις φάρμες για λογαριασμό τους. Αυτό, σε συνεργασία με μια περίοδο φριχτής ξηρασίας που ακολουθήθηκε από σχεδόν βιβλικές πλημμύρες, θα προκαλούσε γενικευμένη λιμοκτονία στον πληθυσμό του Βόρειου Βιετνάμ, με τον λιμό να στερεί τη ζωή σε όχι λιγότερους από 2 εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο Λιμός της Βόρειας Κορέας (1994-1998)
Απολογισμός: 3 εκατομμύρια νεκροί



Ως ο πιο πρόσφατος λιμός της Ιστορίας, η τρομακτική πείνα που χτύπησε τη χώρα από το 1994-1998 ήταν ζοφερός συνδυασμός ανθρώπινης ανικανότητας και εκτεταμένων πλημμυρών. Κατακλυσμιαίες βροχές πλημμύρισαν τις αγροτικές εκτάσεις της Βόρειας Κορέας, καταστρέφοντας 1,5 εκατομμύριο τόνους αποθεμάτων σιτηρών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ηγέτης Kim Jung Il αποφάσισε να εφαρμόσει το δόγμα του «Πρώτα ο Στρατός», την πολιτική ντιρεκτίβα δηλαδή που τοποθετούσε τις στρατιωτικές ανάγκες πάνω από τη ζωή του πολίτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και όριο για τις μερίδες φαγητού. Το απομονωμένο έθνος υπέφερε από τη στασιμότητα της οικονομίας του, με τους ηγέτες να αποδεικνύονται απρόθυμοι να εισάγουν τρόφιμα. Ως αποτέλεσμα, η παιδική θνησιμότητα εκτοξεύτηκε, την ίδια στιγμή που παρατηρήθηκε μαζικότατη έλλειψη σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης. Σε μια περίοδο 4 ετών, περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι χάθηκαν από την πείνα και τον υποσιτισμό...

Ο Ρωσικός Λιμός του 1921
Απολογισμός: 5 εκατομμύρια νεκροί



Οι αρχές του 20ού αιώνα ήταν μια ταραχώδης εποχή για τους Ρώσους: εκατομμύρια χάθηκαν στα φονικά γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με τη χώρα να δοκιμάζεται κατόπιν από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και τις εμφύλιες συγκρούσεις. Ως αποτέλεσμα, οι καλλιέργειες μειώθηκαν και οι σοδειές άρχισαν να σώνονται, με τους μπολσεβίκους να υποχρεώνουν πολλές φορές τους χωρικούς να τους παραδίδουν τις παραγωγές τους έναντι πενιχρού τιμήματος. Τα γεγονότα αυτά θα πυροδοτούσαν τη μαζική έλλειψη τροφίμων αλλά και σπόρων, εγκαθιδρύοντας τον λιμό και τον υποσιτισμό στην πρώτη αυτή περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι το 1921, ο φόρος αίματος μετρούσε ήδη 5 εκατομμύρια ψυχές...

Ο Λιμός της Βεγγάλης του 1943
Απολογισμός: 7 εκατομμύρια νεκροί



Ένας στρόβιλος καταστροφικών γεγονότων θα έσπερνε τον εκτεταμένο λιμό που γνώρισε η Βεγγάλη το 1943. Με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να μαίνεται και τον ιαπωνικό επεκτατισμό να αυξάνεται δραματικά, η Βεγγάλη θα έχανε τον σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της, τη Βιρμανία. Η πλειονότητα των τροφίμων που καταναλώνονταν στη Βεγγάλη εισάγονταν από τη Βιρμανία, με τον ιαπωνικό ζυγό να αναστέλλει κάθε εμπορική δραστηριότητα. Και σαν να μην έφταναν αυτά, το 1942 η Βεγγάλη θα μαστιζόταν από κυκλώνα και τρία ξεχωριστά παλιρροϊκά κύματα, με τις συνεπαγόμενες πλημμύρες να καταστρέφουν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης. Και ήταν βέβαια και το απρόβλεπτο γεγονός με τον μύκητα που κατέστρεψε το 90% της παραγωγής ρυζιού της χώρας, πριν μεταπηδήσει και στις λιγοστές καλλιέργειες που είχαν επιβιώσει. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Βιρμανία, που έτρεχαν να σωθούν από τον ιάπωνα κατακτητή, περνούσαν τα σύνορα της Βεγγάλης, εκτοξεύοντας τις ανάγκες για τροφή. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1943, 7 εκατομμύρια ντόπιοι και βιρμανοί πρόσφυγες είχαν βρει τραγικό χαμό λόγω έλλειψης τροφής...

Ο Λιμός της Βεγγάλης του 1770
Απολογισμός: 10 εκατομμύρια νεκροί



Ο φονικότερος λιμός που χτύπησε τη Βεγγάλη δεν ήταν δυστυχώς αυτός του 1943, καθώς η δοκιμασία που πέρασε η Βεγγάλη το 1770 θα εξαφάνιζε το 1/3 του πληθυσμού της. Κυβερνημένη από τη βρετανικών συμφερόντων εταιρία East India Company, η Βεγγάλη δοκιμαζόταν από εκτεταμένη περίοδο ξηρασίας, που είχε επιφέρει καθοριστική μείωση στις σοδειές. Παρά ταύτα, η εταιρία συνέχισε ανενόχλητη να αυξάνει τους φόρους στην περιοχή, με τους αγρότες να μην μπορούν πλέον να καλλιεργήσουν τίποτα, ούτε όμως και να προμηθευτούν τα λιγοστά και πανάκριβα τρόφιμα που κυκλοφορούσαν ακόμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η East India Company εξανάγκαζε τους χωρικούς να καλλιεργούν λουλάκι και όπιο, σοδειές που ήταν σαφώς πιο προσοδοφόρες από το φτηνό ρύζι. Με τα αποθέματα του ρυζιού λοιπόν να εξαντλούνται και τη γενικευμένη έλλειψη σε αγαθά πρώτης ανάγκης, 10 εκατομμύρια περίπου κάτοικοι θα πέθαιναν από την πείνα...

Ο Σοβιετικός Λιμός του 1932-1933
Απολογισμός: 10 εκατομμύρια νεκροί



Παρά τη δριμύτητα του λιμού αυτού, το γεγονός παρέμενε στη Δύση -σχετικά- στο σκοτάδι, μέχρι τουλάχιστον την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η κύρια αιτία του λιμού δεν ήταν άλλη από την πολιτική της κολεκτιβοποίησης που καθέλκυσε στο οικονομικό σύμπαν ο Ιωσήφ Στάλιν: μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης μετατράπηκαν σε αγροτικές κολεκτίβες, την ίδια στιγμή που το μέτρο συνοδεύτηκε με την καταστροφή των υπαρχουσών καλλιεργειών και τη βίαιη υφαρπαγή των σοδειών και των ζώων που κατείχαν οι χωρικοί. Οι αναφορές μάλιστα για αγρότες που έκρυβαν τις σοδειές τους για ιδιωτική κατανάλωση θα πυροδοτούσαν εκτεταμένες έρευνες στα σπίτια τους, με τα αγαθά που βρίσκονταν κρυμμένα να καταστρέφονται παραδειγματικά, έστω κι αν ήταν απλώς σπόροι. Η γενικευμένη καταστροφή αυτής της περίσσειας φαγητού, σε συνδυασμό με τη βεβιασμένη ανατροπή της μεθόδου αγροτικής παραγωγής, θα οδηγούσαν σε μαζικό λιμό, ο οποίος εκτιμάται ότι στέρησε τη ζωή σε 10 εκατομμύρια Ρώσους...

Ο Λιμός της Βόρειας Ινδίας (1783)
Απολογισμός: 11 εκατομμύρια νεκροί



Μία μόνο κακή χρονιά ήταν αρκετή να σπείρει τον όλεθρο στη δοκιμαζόμενη από τη φτώχεια και την ανέχεια Ινδία. Ήταν το 1783 λοιπόν όταν η περιοχή μαστίστηκε από μια ασυνήθιστη για τα χρονικά ξηρασία, με τις βροχοπτώσεις να είναι πρακτικά ανύπαρκτες. Τεράστιες εκτάσεις καλλιεργειών καταστράφηκαν από την ξηρασία, την ίδια στιγμή που η κτηνοτροφία εξαφανίστηκε, εξαιτίας της έλλειψης τροφής και πόσιμου νερού. Η ταραχώδης χρονιά θα μείωνε τον πληθυσμό της Βόρειας Ινδίας κατά 11 εκατομμύρια ψυχές...

Ο Κινεζικός Λιμός του 1907
Απολογισμός: 25 εκατομμύρια νεκροί



Ο δεύτερος καταστροφικότερος σε φόρο ανθρώπινου αίματος λιμός της Ιστορίας είναι η συμφορά που έπληξε την Κίνα το 1907 και θα στερούσε τη ζωή σε 25 εκατομμύρια κατοίκους. Οι κεντρο-ανατολικές επαρχίες της αχανούς χώρας προσπαθούσαν να συνέλθουν από μια σειρά κακών σοδειών όταν μια τεράστια πλημμύρα θα έπληττε την περιοχή, καταστρέφοντας δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης και εξαφανίζοντας το σύνολο σχεδόν της σοδειάς. Μάχες ξεσπούσαν καθημερινά για λιγοστά γραμμάρια τροφής, με τον εξαγριωμένο και πεινασμένο όχλο να καταστέλλεται με τη δύναμη της ωμής βίας. Εκτιμήθηκε μάλιστα ότι σε μια καλή μέρα, «μόνο» 5.000 κόσμου πέθαινε από τον υποσιτισμό. Και δυστυχώς αυτός έμελλε να μην είναι καν ο φονικότερος λιμός που θα γνώριζε η Κίνα...

Ο Μεγάλος Κινεζικός Λιμός (1958-1962)
Απολογισμός: 43 εκατομμύρια νεκροί



Όπως και ο Σοβιετικός Λιμός του 1932-1933, ο Μεγάλος Κινεζικός Λιμός θα ήταν το θλιβερό αποτέλεσμα της βίαιης κομμουνιστικής αλλαγής στον τρόπο αγροτικής παραγωγής. Ως μέρος λοιπόν του «Μεγάλος Βήματος προς τα Εμπρός» που ευαγγελίστηκε ο ηγέτης της Κομμουνιστικής Κίνας, Μάο ΤσεΤούνγκ, το 1958, εγκαινιάζεται η κοινοτική γεωργία, σε μια προσπάθεια να αυξηθούν τα αποθέματα σε αγαθά πρώτης ανάγκης. Το βήμα ωστόσο που θα έφερνε την καταστροφή ήταν η έμφαση που έδωσε το μαοϊκό καθεστώς στην παραγωγή χάλυβα, με εκατομμύρια κυριολεκτικά χωρικούς να απαλλάσσονται από τα αγροτικά τους καθήκοντα και να μεταφέρονται βιαίως σε φάμπρικες για να παράξουν μέταλλο. Η βεβιασμένη προσπάθεια εκβιομηχάνισης της κινεζικής οικονομίας συνοδεύτηκε με μια σειρά από καθοριστικά λάθη σε επίπεδο αγροτικής παραγωγής, με τις τεχνικές απόπειρες για αποδοτικότερες καλλιέργειες (όπως οι υπερ-καλλιέργεια) να πέφτουν στο κενό και να φέρνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Οι λάθος πολιτικές λοιπόν, σε συνδυασμό με την πλημμύρα του 1959 και την ξηρασία του 1960, θα επηρέαζαν όλο το έθνος και μέχρι να λάβει και επισήμως τέλος το «Μεγάλο Βήμα προς τα Εμπρός» το 1962, 43 εκατομμύρια Κινέζοι θα έχαναν τη ζωή τους από πείνα και υποσιτισμό...



Διαβάστε περισσότερα...