Παντιέρα - Ένα τραγούδι για τον αυτισμό

Κάτι έχει γίνει εδώ και μέρες,

δεν είναι ίδιες οι νύχτες κι οι μέρες. 

Είναι ο κόσμος που έξω βράζει,

σαν το νερό όταν κοχλάζει.

Την κοινωνία έχει διχάσει, 

για την ελπίδα που 'χουμε χάσει.

Σε κλείνουν μέσα στο σπίτι μόνο, 

κι εσύ φωνάζεις, θέλω οξυγόνο.  

Σου λένε ΑμεΑ μην βγαίνεις έξω,

γιατί θα πράξω και δεν θα φτιάξω. 

Θέλει τους πάντες να εκτελέσει,

μα η ψυχή μας θα μπαίνει στην μέση.

Σφαίρες κι αν πέσουν ξανά χιλιάδες, 

δεν θα πάμε εμείς σε Καιάδες.

Δεν κανείς πλέον εσύ κουμάντο, 

οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα, 

δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.

Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,

δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,

δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.

Και η δική μου η ζωή έχει αξία, 

δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.

Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,

να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.

Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,

τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.

Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,

δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω. 

Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,

όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.

Χιλιάδες χρόνια, μια ιστορία,

μισαναπήρων ίδια πορεία.

Δεν ξέρουν άλλη, σου λέω λέξη, 

μας θέλουν μέσα στου Κωσταλέξι.

Κοίτα μην παίξεις το παιχνιδάκι,

δεν θέλω άλλον ισαποστάκη.

Ή με τον έναν ή να τον άλλον, 

δεν σας αντέχει το περιβάλλον. 

Και την παρτίδα δεν θα την χάσω,

στα όρια μου ακόμα κι αν φτάσω,

θα βρει η χώρα, αυτή η πατρίδα,

μια γενναία καινούργια πυξίδα. 

Αυτό το κράτος πρέπει ν' αλλάξει,

ισονομία να έχει και τάξη.

Αν γίνει Δύση και Ελ Ντοράντο,

οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα, 

δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.

Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,

δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,

δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.

Και η δική μου η ζωή έχει αξία, 

δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.

Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,

να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.

Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,

τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.

Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,

δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω. 

Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,

όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.

Notis

Διαβάστε περισσότερα...

2 Απριλίου - Αυτισμός: Απλά έτσι είμαστε. Κάρμα;

Πιστεύετε αλήθεια στη μοίρα ή το κάρμα;

2 Απριλίου σήμερα. Για εμένα σημαίνει περισσότερα από μια απλή ημερομηνία. Ήταν πρωί Παρασκευής το 1999, που έμπαινα για το τελευταίο μου ορθοπεδικό χειρουργείο ελέω μιας σπάνιας γονιδιακής νόσου. Μετά από περισσότερες από 13 ώρες χειρουργείο και μια ολόκληρη μέρα στην εντατική του ΚΑΤ ξύπνησα. Με τόσα καλώδια έμοιαζα με ηλεκτρολογικό πίνακα, αλλά ήμουν ζωντανός. Ήμουν μόλις 15 ετών.

Στις 2 Απριλίου έχουν καθιερωθεί δύο παγκόσμιες ημέρες. Πρώτον είναι Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς: δεν τρελαινόμουν για τη λογοτεχνία και το διάβασμα βιβλίων από παιδί. Ευτυχώς έπαιρνα εύκολα τις γνώσεις από την παράδοση. Κάποια εξήγηση θα υπάρχει. Δεύτερον είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού.

Τι είναι όμως ο Αυτισμός ή αλλιώς η Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος;
Η Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) είναι μια σύνθετη νευροαναπτυξιακή κατάσταση που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο επικοινωνεί, αλληλεπιδρά με τους άλλους και αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του. Ο όρος «φάσμα» χρησιμοποιείται γιατί τα χαρακτηριστικά και οι ανάγκες υποστήριξης διαφέρουν σημαντικά από άτομο σε άτομο, γιατί υπάρχει ένα μεγάλο εύρος, που θα περιγραφόταν εύκολα, με μια ομπρέλα.

 

Χωρίς να μπούμε βαθιά σε ιατρικούς όρους, αν εστιάσουμε στον τρόπο που λειτουργεί το νευρικό σύστημα, διαπιστώνουμε πως ένα άτομο με ΔΑΦ έχει συμπτώματα στις ακόλουθες κατηγορίες: επικοινωνιακά, αισθητηριακά, γνωστικά και κινητικά. Όλα αυτά του προκαλούν επιπτώσεις στις ακόλουθες κατηγορίες: κοινωνικές, ψυχολογικές, λειτουργικές και σωματικές.

 

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι με ΔΑΦ ή και με συνδυασμό ΔΑΦ και Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) (ΔΑΦ+ΔΕΠΥ=AuDHD) ίδιοι. Όπως ανέφερα, υπάρχουν συμπτώματα και κριτήρια που οδηγούν τους εξειδικευμένους επιστήμονες να αποφασίσουν και να εκδώσουν μια διάγνωση.

 

Το πόσο ευρύ είναι το φάσμα, φαίνεται για παράδειγμα στις επικοινωνιακές δυσκολίες και συγκεκριμένα στον λόγο, που το ένα άκρο είναι η αλαλία (η πλήρης απουσία λόγου)  και το άλλο άκρο η πολυλαλία (η ασταμάτητη ανάγκη για επικοινωνία και ανάλυση).

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που ταυτόχρονα είναι σε ένα έργο ηθοποιός, ένας από τους σεναριογράφους κι ένας από τους σκηνοθέτες. Κάθεται λοιπόν κάθε μέρα στο μοντάζ και κοιτά ξανά και ξανά, καρέ το καρέ όλες τις σκηνές που έπαιξε εκείνη την ημέρα και σκέφτεται: «Γιατί το παίξαμε έτσι; Γιατί είπαμε αυτά τα λόγια; Μήπως γίνεται να το ξαναπάμε;» Κάπως έτσι θα περιγράφαμε την υπερανάλυση (hyperanalysis) στο μυαλό ενός ατόμου με ΔΑΦ. Δεν το κάνει γιατί το διασκεδάζει. Απλά έτσι είναι.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο μπροστά σε μια οθόνη και να διαβάζει ανά άρθρο τόσο σημαντικό για αυτόν, ενώ ταυτόχρονα του μιλάει η σύντροφος ή το αφεντικό του. Όταν τον ρωτήσουν μετά, τι του έλεγαν, πραγματικά δεν ξέρει. Κάπως έτσι είναι η υπερσυγκέντρωση (hyperfocus) σε ένα θέμα ή σε κάτι. Δεν σας αγνοεί ή δεν σας σέβεται. Απλά έτσι είναι.

Φανταστείτε τέλος ένα παιδί στο φάσμα, που έχει πάει σε ένα παιδικό πάρτι. Χρώματα; Ήχοι; Γεύσεις; Κινήσεις; Όλα γύρω του τα νιώθει πολλά και έντονα κυρίως μέσα στο μυαλό του, τόσο που δεν θα ηρεμήσει ούτε στο πάρτι, μα ούτε και μετά για να κοιμηθεί νωρίς. Κάπως έτσι είναι η αισθητηριακή ευαισθησία (sensory sensitivity) και η αισθητηριακή υπερφόρτωση (sensory overload). Δεν το κάνει ηθελημένα και ούτε του αρέσει. Απλά έτσι είναι.

 

Είναι σημαντικό όμως να αναφερθώ και στο καμουφλάρισμα (masking), που κάνει για να επιβιώσει στον νευροτυπικό κόσμο ένα άτομο με ΔΑΦ. Και το πόσο βαρύ φορτίο είναι, να μην είναι ο εαυτός του, αλλά αυτό που οι άλλοι θέλουν να είναι ή αυτό με το οποίο «πρέπει» να μοιάζει. Είναι πολύ ψυχοφθόρο. Ειδικά όταν κινδυνεύει να χάσει ή να μην ξέρει τον εαυτό του, γιατί γίνεται δεύτερο πετσί του όλο αυτό. Κάτι σαν τη μάσκα που φορούσε ο Jim Carrey στην ομώνυμη ταινία. Δεν το κάνει γιατί το θέλει πραγματικά. Απλά έτσι «πρέπει» να είναι για τους άλλους.

   

Μιλώντας για μυαλό στις φωτογραφίες μπορούμε να δούμε πόσο διαφορετικά σκέφτεται ένας νευροτυπικός (μέσος άνθρωπος), ένα άτομο με ΔΕΠΥ, ένα άτομο με ΔΑΦ και τέλος ένα άτομο με συνδυασμό ΔΑΦ και ΔΕΠΥ (AuDHD). Ίσως σας μοιάζουν αστείες οι εικόνες, αλλά περιγράφουν απλά την πραγματικότητα. Σε άλλους είναι απλά μια ευθεία γραμμή και σε άλλους μοιάζει με κουβάρι.

 

Υπάρχουν στερεότυπα, για το πώς είναι ένα άτομο που ανήκει στο ευρύ φάσμα του αυτισμού (ΔΑΦ). Συχνά άτομα, που ανήκουν στη ΔΑΦ, τα συναντάμε ως ήρωες σε σειρές και ταινίες, είτε σωστά επιστημονικά αποδομένα είτε σαν καρικατούρες, όλους όμως τους έχουμε αγαπήσει. Άλλοι έχουν ξεκάθαρα κι άλλοι λιγότερα έντονα στοιχεία του αυτισμού. Μερικοί από αυτούς είναι:
με ΔΑΦ: Δημήτρης Λαΐνης (Έτερος Εγώ), Παυλής (Η λέξη που δεν λες), Ντιμίτρι (Το Παιδί), Shaun Murphy (The Good Doctor), Sam Gardner (Atypical), Sheldon Cooper (The Big Bang Theory), Raymond Babbitt (Rain Man), Monica Geller (Friends), Sherlock Holmes (Sherlock Holmes στην έκδοση του BBC), Dr. Spencer Reid (Criminal Minds), Wednesday Addams (Wednesday), Spock (Star Trek), Luna Lovegood (Harry Potter film series), Wolverine και Bruce Banner / Hulk,
και με Αυτισμό και ΔΕΠΥ (AuDHD): Tony Stark / Iron Man, Chandler Bing (Friends), Abed Nadir (Community) και Quinni (Heartbreak High). Πάω στοίχημα πως τώρα που διαβάσατε τους χαρακτήρες αυτούς, αρχίζετε να το παρατηρείτε κι εσείς, αν δεν το είχατε ήδη καταλάβει. Ευτυχώς αν εξαιρέσουμε ελάχιστες περιπτώσεις, για αυτούς ήταν απλά ένας ρόλος.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πολλά ή και όλα από αυτά που σας είπα είμαι εγώ. Ήξερα από παιδί πως ήμουν διαφορετικός. Αλλά μέχρι να μάθω, πως οικείο πρόσωπό μου έχει κάτι ανάλογο (κάρμα), δεν ήξερα, ότι όλο αυτό που βίωνα είχε όνομα. Κι έτσι πριν μήνες και μετά από αγώνα και αναζήτηση σχεδόν 2 ετών ήρθε η διάγνωση για εμένα: ΔΑΦ+ΔΕΠΥ (AuDHD – δηλαδή και ΔΕΠΥ μαζί, για να μην νιώθει μόνη της η ΔΑΦ). Edit: Πρόσφατα διαπίστωσα και έμαθα επίσημα, πως υπάρχει και τρίτη νευροδιαφορετικότητα (δεν θα σας πω ποια). Έχω λοιπόν τρίδυμα στο κεφάλι μου να μαλώνουν, όπως ο Δίας είχε στο κεφάλι του την Αθήνα. Δεν το λες και σοφή πράξη, ούτε γι' αυτόν μα ούτε και για μένα! 

Είμαι σχεδόν 43 χρονών και θα μου πεις «γιατί τώρα»; Γιατί το 1989, που πήγα πρώτη δημοτικού, δεν υπήρχαν τα εργαλεία που έχουμε σήμερα. 

Παιδιά σαν εμένα ήταν τα: "κακομαθημένα", "απροσάρμοστα", "επιθετικά", "αντικοινωνικά" και άλλα πολλά για να μην δώσουν ένα όνομα σε όλα αυτά που ήταν αυτό που σήμερα λέγεται ΔΑΦ. Γιατί η διάγνωση πρώτα από όλα σε μαθαίνει ποιος πραγματικά είσαι. Σου το ονοματίζει.

Ξέρω ότι συχνά σας έμοιαζα «περίεργος», για να το πω ευγενικά. Είτε με ήξερες από το σχολείο ή μετά από το ΤΕΙ, είτε στην δουλειά, είτε από κάποια κοινωνική επαφή. Σας έμοιαζα με κάποιον "σούπερ ήρωα" από το Universe της Marvel ή της DC. Ποτέ με βλέπατε ή με νιώθατε σαν τον Loki, άλλοτε τον Flash, σπάνια σαν τον Joker. Δυστυχώς στην πραγματικότητα ήμουν o Dr. Banner, που στα αυτιστικά ξεσπάσματα (meltdowns) μετά από έντονη πίεση, γινόμουν Hulk. Το αποτέλεσμα; Την πλήρωνε πάντα κοινωνικά ο Dr. Βanner.

Είναι ευκαιρία λοιπόν να σου πω ένα συγγνώμη, αν είδες ή ένιωσες κάποιο ξέσπασμά μου, αν μου έλεγες/εξηγούσες κάτι και δεν σε άκουγα, αν μου έστελνες σήματα χωρίς να μου λες καθαρά τι θες ή νιώθεις κι εγώ δεν τα αποκωδικοποίησα όταν έπρεπε, αν σου είπα ή έκανα γενικά κάτι που σε πλήγωσα, γιατί δεν είχα ποτέ τέτοια πρόθεση. Αν… γενικά… συγγνώμη. Δεν έφταιξα απόλυτα εγώ, γιατί δεν το επιλέγουμε να είμαστε νευροδιαφορετικοί. Μερικές φορές βέβαια μας βλέπετε όλο νεύρο- και διαφορετικούς, αλλά είμαστε απλά νευροδιαφορετικοί.

Τώρα που διαβάσατε όλα αυτά, ας κάνουμε μια τελευταία σκέψη. Φανταστείτε έναν κόσμο φτιαγμένο από εμάς, για εμάς (τους νευροδιαφορετικούς). Έναν κόσμο όπου η ησυχία είναι υποχρεωτική, η δικαιοσύνη είναι αυτονόητη και οι ρυθμοί επεξεργασίας τρέχουν με ταχύτητες οπτικής ίνας. Σε αυτόν τον κόσμο, εσείς (οι νευροτυπικοί) θα ήσασταν η μειονότητα. Θα σας λέγαμε 'αργούς' επειδή δεν προλαβαίνετε τους ρυθμούς μας. Θα σας λέγαμε 'ρηχούς' επειδή προσπερνάτε τις λεπτομέρειες που εμείς αναλύουμε. Θα σας θεωρούσαμε 'προβληματικούς' επειδή μιλάτε με υπονοούμενα και δεν λέτε τα πράγματα με το όνομά τους. Πώς θα νιώθατε αν έπρεπε να ζητάτε συγγνώμη κάθε μέρα, επειδή ο εγκέφαλός σας λειτουργεί... απλά;

Μπορεί να είμαστε (νευρο)διαφορετικοί, αλλά είμαστε ίσοι. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι αποδοχή, κατανόηση και υποστήριξη όταν χρειάζεται.

Αν νιώθεις πως το κείμενο αυτό εκπροσωπεί εσένα ή κάποιο δικό σου πρόσωπο, κάνε μια κοινοποίηση. Είμαστε πολλοί κι απλά έτσι είμαστε.

Νότης

Διαβάστε περισσότερα...

Μπάσκετ με Αμαξίδιο: Που το πάει τελικά ο Νίκος Παππάς;

#differentbutequal Και για όσους δεν κατάλαβαν το πιο πάνω: Διαφορετικός αλλά ίσος.

Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε, λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω. 

Μια είδηση σε αθλητικό site με ξάφνιασε και όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. "Παναθηναϊκός: Και επίσημα στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο ο Παππάς." Και κάπως έτσι άρχισαν και μπήκαν αρκετά διλλήματα και ερωτήσεις.

• Είναι ηθικό ή όχι να αγωνίζεται ένα αρτιμελές άτομο σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο;
• Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο;
• Με τι κίνητρο και τι σκοπό κάνει αυτό που κάνει ο Νίκος Παππάς;
• Είναι ανταγωνιστικό πλέον το πρωτάθλημα, όταν μπορεί πλέον ένας επαγγελματίας και φτασμένος σε διακρίσεις και ικανότητες καλαθοσφαιριστής, να μπει σε κάποια ομάδα;
• Τι αποτέλεσμα θα έχει το άθλημα γενικότερα από αυτή την κίνηση;
• Εσύ ως ΑμεΑ πως βλέπεις αυτή την κίνηση;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, σύμφωνα με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια. Ας τα πάρουμε όμως ένα-ένα με την σειρά: 

• Είναι ηθικό ή όχι να αγωνίζεται ένα αρτιμελές άτομο σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο;

Για μένα ως ΑμεΑ δεν είναι. Δεν ξέρω τι γνώμη έχει ο οποιοσδήποτε ή η ομοσπονδία, που επιτρέπει την συμμετοχή έως και δυο αρτιμελών αθλητών στην σύνθεση των ομάδων σε αγώνες και απεριόριστους στο ρόστερ των ομάδων. 

Αλλά για μένα ακόμα κι αν είναι νόμιμο δεν είναι ηθικό. Όχι μόνο γι' αυτόν, αλλά για οποιονδήποτε υγιή κι αρτιμελή πολίτη, να εντάσσεται και συναγωνίζεται ένα άτομο με αναπηρία, που σωματικά θα υστερεί στον αγώνα, ενώ η αρτιμέλειά του αντιπάλου κάποια στιγμή, θα δώσει το πλεονέκτημα κάνοντας την μάχη άνιση. Ειδικά αν σκεφτείς πως ο ένας από τους δυο ζει και βιώνει μια κατάσταση και μια πραγματικότητα έχοντας 80% αναπηρία και άνω. 

• Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Όχι δεν είναι η πρώτη φορά και ίσως δεν θα είναι και η τελευταία. Εφόσον η ομοσπονδία το επιτρέπει, μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δελτίο. Είναι όμως η πρώτη φορά, που εν ενεργεία διεθνής επαγγελματίας αθλητής με δεκάδες διακρίσεις και τίτλους αποκτά και παράλληλα δελτίο αθλητή στο συγκεκριμένο άθλημα.

• Με τι κίνητρο και τι σκοπό κάνει αυτό που κάνει ο Νίκος Παππάς;

Όπως δήλωσε κι ο ίδιος: «Όπως έχω ξαναπεί αισθάνομαι μέρος αυτής της ομάδας από τότε που δημιουργήθηκε και ούτως ή άλλως συμμετέχω στις δράσεις της.

Είχα εκδηλώσει το ενδιαφέρον μου για έκδοση δελτίου ωστόσο με την πανδημία πήγαν όλα πίσω χρονικά και έτυχε να εκδοθεί τώρα.». 

Αυτή είναι όμως μόνο απλά μια δήλωση. Θα το δεχτώ πως μπορεί να έχει όπως λέει αγνές και καλές προθέσεις. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, που έχει δείξει το κοινωνικό του πρόσωπο. Έχει κάνει πολλά και διάφορα βήματα και έργα. 

Edit: Αλλά ένας πιο καχύποπτος από εμένα θα έλεγε, ότι όλο αυτό γίνεται, γιατί όπως ακούγεται, θα είναι και υποψήφιος στις εκλογές. Λέτε; Για τους σταυρούς όλο αυτό; Ας ευχηθώ πως όχι.

Το αποτέλεσμα όμως ποιο θα είναι; Και κάπως έτσι πάμε στο επόμενο ερώτημα:

• Είναι ανταγωνιστικό πλέον το πρωτάθλημα, όταν μπορεί πλέον ένας επαγγελματίας και φτασμένος σε διακρίσεις και ικανότητες καλαθοσφαιριστής, να μπει σε κάποια ομάδα;

Και όχι δεν είναι και ούτε πρόκειται να παραμείνει ανταγωνιστικό ένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που όσοι αγωνίζονται σε αυτό έχουν σκοπό την χαρά της συμμετοχής ανεξαρτήτου ήττας ή νίκης. Οι ΑμεΑ και δη τα άτομα με αμαξίδιο μέσω της άθλησης έχουν την ευκαιρία να βγουν από το σπίτι και να κοινωνικοποιηθούν. Να αποκτήσουν μια δραστηριότητα και να ασκηθούν. Τα προβλήματα υγείας τους, άλλωστε επιβάλουν την αποφυγή συνεχούς κατάκλισης, που είναι από τους σημαντικότερους κινδύνους για την υγεία τους, με δυσάρεστες επιπτώσεις.

Αν αγωνιστούν λοιπόν επαγγελματίες αθλητές σε αυτά τα αγωνίσματα, σε κάτι τόσο υγιές και ερασιτεχνικό, ανατρέπεται η όποια ισορροπία μπορούσε να υπάρχει και χάνεται και κατά ένα μεγάλο βαθμό το ευ αγωνίζεσθαι. 

Φανταστείτε τι θα συμβεί αν  παίκτες όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, Στέφεν Κάρι, ΛεΜπρόν Τζέιμς κ.α. από το μαγικό κόσμο του NBA ή και από τους εντός συνόρων παίκτες όπως οι Μουσταφά Φολ, Αλέξανδρος Βεζένκοφ, Γιάννης Παπαγιάννης, Ματ Τόμας κ.α. Παίκτες με τεράστιες σωματικές ή τεχνικές ικανότητες να παλεύουν να τους ανταγωνιστούν άτομα με αναπηρία; 

Σας φαίνεται ηθικό ή δίκαιο; Εμένα όχι... ακόμα κι αν ο μπασκετμπολίστας ήταν πριν ακόμα και σε ομάδα της Β' Εθνικής. 

• Τι αποτέλεσμα θα έχει το άθλημα γενικότερα από αυτή την κίνηση;

Ας ευχηθούμε τουλάχιστον λόγω της δημοτικότητας του συγκεκριμένου προσώπου, να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στο άθλημα, να μπουν χορηγοί στις ομάδες και να φέρει η κίνηση αυτή κόσμο στα γήπεδα, που αγωνίζονται οι ομάδες. Αυτό όμως είναι η ελπίδα μας. 

• Εσύ ως ΑμεΑ πως βλέπεις αυτή την κίνηση;

Εγώ ως ΑμεΑ βλέπω την κίνηση αυτή διστακτικά, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που να κρύβεται από πίσω, αλλά και ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.  Θα φέρει τα αποτελέσματα που αναφέρουμε πιο πάνω; 

Μήπως μόλις καταλαγιάσει η σκόνη από την είδηση αυτή, θα ξεχαστούν όλα και θα γυρίσουν όλοι την πλάτη ξανά προς των χώρο των ατόμων με αναπηρία, όπως γίνεται πάντα. Όπως πάντα θυμούνται όλοι τους ΑμεΑ την 3η Δεκεμβρίου και αμέσως μετά κάνουν σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι ένα πρόβλημα που δεν μας αφορά, αφού δεν είναι δικό μας. 

Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της γκετοποίησης στο χώρο των ΑμεΑ, αλλά άλλο στήριξη και κοινονικοποίηση κι άλλο να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας ενός αθλήματος κι ενός χώρου. Είμαστε άλλωστε διαφορετικοί, αλλά ίσοι. #differentbutequal 

Διαβάστε περισσότερα...

Είσαι τελικά ρατσιστής ή όχι;

#differentbutequal Και για όσους δεν κατάλαβαν το πιο πάνω: Διαφορετικός αλλά ίσος.

Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε, λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω. 

Τις τελευταίες μέρες ζούμε ένα περίεργο φαινόμενο. Τόλμησε ένα δημοφιλές πρόσωπο, με όχι και τόσο έντονα πρότινος προβεβλημένο προφίλ, σε θέματα ισότητας και κοινωνικών δικαιωμάτων να κάνει ένα βίντεο. Ένα βίντεο αντιρατσιστικό με σαφή μηνύματα και αποδέκτες. Ένα βίντεο κατά του κάθε είδους ρατσισμού και κατά του κάθε είδους μίσους που, φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και τους κάνει να εναντιώνονται σε οτιδήποτε διαφορετικό από αυτούς. Έκανε ένα βίντεο γιατί απλά ήθελε να μιλήσει για κάποια πράγματα, γιατί επειδή το έκανε αυτή κι όχι εγώ ή εσύ, θα είχε περισσότερο κοινό να ακουστεί. Όχι οι 5-10 (μπορεί και περισσότεροι) γνωστοί που κοιτάνε κάθε μέρα τι γράφουμε στα social media. Και τουλάχιστον σε αυτό πέτυχε. Τάραξε τα νερά του μυαλού αρκετών, είτε θετικά είτε αρνητικά με το αυτό το βίντεο, που έφτασε κιόλας στα 700.000 views και 2500 σχόλια από κάτω και πόσα άλλα στα κοινωνικά δίκτυα. Ήξερε κι ίσως φοβόταν το κράξιμο, που θα δεχόταν μετά από αυτό. Τόσο κράξιμο σπάνια έχουμε δει.

Μίσος και κράξιμο στο διαφορετικό λοιπόν. Τι ξεχνάμε όλοι όμως. Ότι κανείς δεν είναι πανομοιότυπα ίδιος με κανέναν στον κόσμο. Ούτε αυτούς που ζουν, ούτε αυτούς που έζησαν, μα ούτε και αυτούς που θα ζήσουν. Είμαστε διαφορετικοί λοιπόν όλοι. Μπορεί να διαφέρουμε από κάτι απλό και ασήμαντο μέχρι και στα πάντα. Έχουμε όμως ένα κοινό στοιχείο. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Οι υποδιαίρεση μας σε υποσύνολα του γενικού συνόλου άνθρωποι (στατιστική είναι και αριθμοί - μην νομίζεται πως απλά είμαστε ανώτεροι τα μέλη της κάθε ομάδας από μια άλλη ομάδα με βάσει το ίδιο κριτήριο υποδιαίρεσης) μας κάνει μέλη μιας ή μάλλον περισσότερων υποομάδων με διαφορετικά κριτήρια υποδιαίρεσης κάθε φορά. Μπορεί π.χ. να έχουμε τις υποομάδες των νέων και των γέρων (με κριτήριο την ηλικία), των πλουσίων και των φτωχών (με κριτήριο την περιουσιακή μας κατάσταση), των ανδρών και των γυναικών (με κριτήριο το φύλο), των έξυπνων και των χαζών (με κριτήριο τον δείκτη iq) και άλλες πολλές ομάδες που μας χωρίζουν σε δύο άντε το πολύ τρεις τέσσερις υποομάδες. Στις περιπτώσεις αυτές που είναι μισομοιρασμένα και δίκαια τα ποσοστά και τα υποσύνολα σε πληθυσμό ατόμων, δεν συναντάμε συχνά (και το τονίζω το συχνά γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις) φαινόμενα μίσους και ρατσισμού. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις όμως είναι καθημερινό φαινόμενο ο ρατσισμός και το μίσος στο διαφορετικό.

Α) «Έχεις αναπηρία (10% περίπου του πληθυσμού της γης) κι εμείς δεν έχουμε; Εεε είσαι διαφορετικός και δεν μας αρέσεις και θα προτιμούσαμε να μην υπάρχεις καν», θα σου πει ένας ρατσιστής (στην αρχαία Σπάρτη να μου πεις είχαν τον Καιάδα και καθάριζαν). Ευτυχώς να μου πεις δεν ήταν παντού έτσι. Μεγαλούργησαν άτομα με αναπηρία στην αρχαία Ελλάδα, αν και είχαν αναπηρία, βλέπε Όμηρος. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως οι Έλληνες από τον σεβασμό προς την αναπηρία;

Β) «Είσαι ομοφυλόφιλος και όχι ετεροφυλόφιλος και τολμάς να το λες ή και γενικά να υπάρχεις; Ποιος είσαι ρε αδερφέ που έχεις δικαίωμα στην διαφορετική επιλογή από την δική μου; Ξέρεις τι γινόταν στην Αρχαία Ελλάδα, αν ήσουν ομοφυλόφιλος»… Παρέμβαση όχι καλύτερα να μην ξέρεις γιατί θα άλλαζες άποψη κατά των ομοφυλοφίλων κύριε ρατσιστή. Νομίζεις πως δεν θα στο πω; Θα στο πω. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύνηθες φαινόμενο γι’ αυτό και απαγορευόταν να πηγαίνουν στα γυμναστήρια οι γυναίκες ακόμα και τις πολύ υψηλής κοινωνίας, όπως επίσης πολλοί ονομαστοί και γνωστοί αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι ή αμφιφυλόφιλοι. Τρανταχτό παράδειγμα ο Μέγας Αλέξανδρος. Ναι καλά διάβασες. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως οι Έλληνες από τον σεβασμό προς την ομοφυλοφιλία;

Γ) «Είσαι κάτοικος άλλου κράτους ή έθνους; Και τι με νοιάζει; Εδώ είναι άλλο κράτος. Ανώτερο, καλύτερο και σημαντικότερο», θα σου πει ένας ρατσιστής. Ναι φαίνεται σου έμεινε από τους προγόνους σου αυτό, γιατί στην αρχαία Ελλάδα είχαμε δούλους, είλωτες και μέτοικους. Κάθε μη Έλληνας ήταν βάρβαρος και άνισος και δεν είχε τα ίδια δικαιώματα. Όταν υποδουλώθηκε κι αυτός από άλλους λαούς, δεν πήρε καν το μάθημά του βιώνοντας, αυτό που έκανε σε άλλους και είπε ας το επαναλάβω κάθε φορά που είχε την εξουσία και το πάνω χέρι. Τι κι αν ενώ εσύ είσαι ρατσιστής κατά των ξένων, την ίδια στιγμή ζουν και εργάζονται εκατομμύρια Έλληνες σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ως μετανάστες ή κάποιοι από αυτούς ως πρόσφυγες. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως από τον σεβασμό προς τον ξενιτεμένο και τον πρόσφυγα;

Δ) «Πιστεύεις σε διαφορετική θρησκεία από την δικιά μου; Δεν είσαι χριστιανός ορθόδοξος ρε; Πως μπορείς και πιστεύεις σε κάτι το διαφορετικό και σε κάτι λάθος; Μόνο ο δικός μου θεός είναι σωστός», θα σου πει ένας ρατσιστής στα όρια του προσηλυτισμού και της διάπραξης ποινικού αδικήματος. Τι κι αν ως έθνος έχει αλλάξει αρκετές φορές θρησκεία; Εσύ δεν πίστευες σε αγάλματα και σε είδωλα, άρα ήσουν ειδωλολάτρης; Εσύ δεν ήσουν πιστός του δωδεκαθεϊσμού στην Αρχαία Ελλάδα; Εκείνη την εποχή όμως υπήρχε και το άγαλμα προς τον άγνωστο θεό. Το τιμούσαν κι αυτό οι αρχαίοι Έλληνες. Οι περισσότεροι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι ταυτόχρονα όμως ήταν αγνωστικιστές και άθεοι. Αυτοί που κάνανε τόσες ανακαλύψεις και είχαν τόσα επιτεύγματα. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως από τον σεβασμό προς τις διαφορετικές θρησκείες;

Τέσσερα από τα μεγαλύτερα ήδη ρατσισμού, είναι ο ρατσισμός κατά των ΑμεΑ, ο ρατσισμός κατά ων αλλόθρησκων, ο ρατσισμός κατά των ξένων (ή ξενοφοβία) και ο ρατσισμός κατά των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Δυστυχώς και τα τέσσερα είδη του ρατσισμού τα συναντά κανείς στην Ελλάδα του σήμερα. Όλα αυτά να συμβαίνουν εν έτη 2017 είναι πράγματι παράλογο κι αυτό θίγει το βίντεο που έκανε η Μαίρη Συνατσάκη. Οι αντιδράσεις ήταν πολλές, αλλά από που να πιαστείς; Από αυτούς που επικρίνει το βίντεο ή αυτούς που κράζουν το βίντεο; Δύσκολα θα τους ξεχωρίσεις (γιατί πολλοί είναι και τα δύο), άρα θα τους αναλύσεις ως ένα υποσύνολο των ανθρώπινου πληθυσμού.

Πρώτον δηλώνεις χριστιανός, αλλά δεν τηρείς το «αγαπάτε αλλήλους», άρα τι σόι χριστιανός είσαι; Πως γίνεται να μισείς και να μην αγαπάς το κάθε τι γύρω σου. Πως θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από τους άλλους, όταν ξεχνάς τι σου είπε ο Απόστολος Παύλος που διακήρυξε: «Ουκ ένι άρσεν και θήλυ, δούλος ή ελεύθερος, Έλλην, βάρβαρος, Σκύθης … αλλά πάντες εις εστέ εν Χριστώ Ιησού». Δεν υπάρχει δηλ. καμιά διαφορά μεταξύ ανδρός και γυναικός, δούλου ή ελεύθερου, Έλληνα, Σκύθη ή άλλης καταγωγής ανθρώπου. Όλοι είστε ίσοι απέναντι στον Χριστό. Τελικά είσαι σωστός χριστιανός ή δεν είσαι;

Δεύτερον δηλώνεις Έλληνας και Ελληνίδα και κυρίως υπερήφανος / η για τις κατακτήσεις και τα όσα έχουν δημιουργήσει οι προγονοί σου και αναρωτιέμαι αν ακολουθείς τις αρχές του Ξένιου Δία; Ποιος είναι αυτός; Ο προστάτης των ξένων. Οι προγονοί δημιούργησαν τον όρο φιλοξενία, πέρα από την δημοκρατία και άλλα πολλά. Η φιλοξενία (ετυμολoγία από το φιλώ (= αγαπώ) + ξένος) αναφέρεται στην πράξη της περίθαλψης και φροντίδας ενός ξένου στο σπίτι κάποιου. Ήταν θεσμός για τους αρχαίους να υποδέχονται και να περιποιούνται τους ξένους στο σπίτι τους. Πίστευαν ιδιαίτερα στην ιδέα της φιλοξενίας και την θεωρούσαν ηθικό χρέος και ιερό κανόνα των θεών (προστάτης ο Ξένιος Ζευς). Γι' αυτό και οι ξένοι, ως σταλμένοι από τους θεούς, θεωρούνταν πρόσωπα ιερά, τιμημένα και σεβαστά. Πως λοιπόν τολμάς να λέγεσαι και να υπερηφανεύεσαι ως απόγονος των αρχαίων ελλήνων όταν δεν τα τηρείς αυτά; Περί του ομοφυλοφιλισμού και στην αρχαία Ελλάδα είπαμε και πιο πάνω. Μοιάζεις καθόλου στους προγόνους σου ή όχι; Τελικά είσαι υπερήφανος ως Έλληνας για τους προγόνους σου ή δεν είσαι;

Τρίτον δηλώνεις φιλέσπλαχνος γονιός (μερικοί εξ αυτών έχουν και παιδιά) και γεννάται το ερώτημα: Τι θα γίνει αν το παιδί σου αποκτήσει ή έχει ήδη μια από τις διαφορετικότητες που προαναφέραμε; Θα συνεχίσεις να έχεις τις ίδιες απόψεις; Θα το μισείς και θα είσαι ρατσιστής και με αυτό; Κι αν δεν είσαι γονιός και δεν μιλάμε για το παιδί σου, αλλά για έναν φίλο ή φίλη, έναν συγγενή, έναν συνάδελφο ή γείτονα που ποτέ δεν σε έβλαψε, κι αποκτήσει ή έχει ήδη μια διαφορετικότητα που δεν σου αρέσει, θα είσαι ρατσιστής και θα τον μισήσεις κι αυτόν;

Εφόσον δεν μοιάζεις πανομοιότυπα με κανέναν άνθρωπο γύρω σου, είσαι διαφορετικός. Άρα αν μισείς το διαφορετικό, μήπως μισείς και είσαι ρατσιστής με τον εαυτό σου; Είσαι τελικά ρατσιστής ή όχι;

(Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω.)

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει ή να σε εμποδίσει

Τυχαία έπεσα πάνω σε ένα βίντεο. Ήταν για τον νικητή του "Αμερική έχεις ταλέντο" της σεζόν 10 το 2015, Paul Zerdin (περισσότερα γι΄αυτόν στο βίντεο στο τέλος του άρθρου). Τρομερός πράγματι. Στο τέλος στην ανακοίνωση του νικητή, ήταν παρών και ο άλλος φιναλίστ, αυτός που κατετάγει 2ος στον διαγωνισμό αυτό. Θα περιμένετε όλοι να γράψω μερικά πράγματα για τον πρώτο στον διαγωνισμό αυτό, γιατί ποιος ασχολείται με τον δεύτερο; Σωστά; Όχι. Εγώ θα σας μιλήσω για τον Drew Lynch, που έκανε ταλέντο την αναπηρία, που απέκτησε μετά από ατύχημα. Την αναπηρία - ταλέντο που τον οδηγείσαι ένα βήμα πριν την πρώτη θέση ενός μεγάλου διαγωνισμού για την χώρα του.

Ας δούμε τι λέει ο ίδιος για τον εαυτό του στο blog του. (Συγνώμη για πιθανά λάθη στην μετάφραση, αλλά δεν βρήκα κάπου να αναφέρονται σε αυτόν από ελληνική πηγή).

------------------

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το παρακάτω κείμενου έχει επισήμανση ως "ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΕΣ"

Σήμερα είναι μια πολύ ξεχωριστή μέρα. Σηματοδοτεί την επέτειο ενός χρόνου του ατυχήματος μου. Δεν είναι το είδος του ατυχήματος, όπου μπορείτε κατουρήσετε το παντελόνι σας, αλλά το είδος όπου ένα χτύπημα στο λαιμό θα αλλάξει το τρόπο ομιλίας σας και τότε θα κατουρήσετε το παντελόνι σας. Πριν από ένα χρόνο οι φωνητικές χορδές μου προσέλαβαν μερικούς δικηγόρους για να τις χωρίσουν νόμιμα. Όμως, ήταν δικηγόροι διορισμένοι από το κράτος. Λυπάμαι, που παινεύω τον εαυτό μου, ενώ δεν θα έπρεπε.

Σε αυτό το blog θα προσπαθήσω να σας πω ακριβώς τι συνέβη σε μένα, στις 16 Οκτωβρίου, 2011.

Κάθε Κυριακή από το περασμένο φθινόπωρο, συνήθιζα να βρίσκομαι στον αγώνα softball με τους συναδέλφους της εταιρεία μου. Θα αστειευόμασταν για τις άλλες ομάδες και για το πώς είμαστε νέοι σε αυτό, ή πώς μας πιάσανε σε μια κακιά ημέρα, αλλά πραγματικά, δεν είμασταν και τόσο καλοί. Είχα παίξει μπέιζμπολ για 7 ή 8 χρόνια, όταν ήμουν νεότερος, οπότε το σόφτμπολ το ένιωθα σαν δύο κομμάτια του κέικ ... Ποιος ποτέ έχει μόνο ένα; .. ψεύτης (εδώ κάνει χρήση του παραλαγμένου αστείου "piece of cake" που στα αγγλικά σημαίνει κάτι το πολύ εύκολο).

Κερδίζαμε ή χάναμε δεν είχε σημασία, γιατί την επόμενη μέρα είχα μια πρόταση για δεύτερο επανέλεγχο για το "Mad Men". Την Τρίτη, μου είχε προγραμματιστεί να παρουσιάσω μια σκηνή για ατζέντηδες και διευθυντές casting και είχα περάσει τον τελευταίο μήνα σε πρόβες. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα είχα μια οντισιόν για το “How I Met Your Mother” και πήρα μια κλήση για πιθανή πρόσκληση από το Disney Channel, για να παίρνω συνεντεύξεις από νέες διασημότητες και αστέρια της ποπ μουσικής. Αυτό ήταν πριν από το κούρεμα της Miley. Στις 16 Οκτωβρίου του περασμένου έτους, το εγώ μου δεν θα μπορούσε να φτάσει κανείς. Softball ήταν κατώτερό από μένα, και ήμουν ανώτερος όλων.

Γύρω στην 4η περίοδο και λίγο πριν χάσουμε (το μεταφράζω κομψά), κάποιος με ρώτησε αν ήθελα να παίξω outfield (θέση στο baseball μακριά από τις βάσεις). Είχα παίξει shortstop (θέση στο baseball κοντά από τις βάσεις) όλη την ημέρα, δεν ήμουν έτοιμος να πάω έξω προς τα αριστερά πεδίο όπου δεν υπήρχε καθόλου δράση. Το κορίτσι με το ρόπαλο πάντα χτύπησε κοντά, γι' αυτό "μπουσούλισα" ως εκεί. Ο τύπος μετά από αυτήν, προφανώς χτύπησε την μπάλα δεξιά προς το χοντρό εγώ μου και είχα ξεχάσει να τρέξω προς τα πίσω όταν ήταν μπάλα ήταν ακόμα επάνω. Ο όρος «κακό γκελ" δεν θα μπορούσε καν να περιγράψει πώς «τρομερά στραβά" αυτή η στρογγυλή μπάλα ήρθε σε μένα. Όταν με χτύπησε το λαιμό μου, την σήκωσα και την πέταξα στην πρώτη βάση, χωρίς να καταφέρω να τον βγάλω από το παιχνίδι. Νομίζω το ότι απέτυχα να τον βγάλω έξω, πλήγωσε περισσότερο το εγώ μου.

Στην αρχή ήμουν είδος ζάλη, και δεν μπορούσε να μιλήσει ή να αναπνεύσει. Έπεσα στο έδαφος, επειδή το πεδίο άρχισε να γυρίζει, και ο ήλιος πήρε πιο φωτεινό. Ήμουν πολύ σίγουρος ότι αυτός ο τύπος μου σκοτώθηκαν. Τι παράξενο είναι ότι θα μπορούσα να μιλήσω πρόστιμο αφού ανέκτησε τις αισθήσεις του. Κάθισα στον πάγκο, το κερασάκι λαιμό μου μέχρι το παιχνίδι είχε τελειώσει. Μετά από αυτό πήγα στη δουλειά, και αυτό έγινε πολύ σαφές στους συναδέλφους μου ότι είχα μια διάσειση. ήρθε ένας φίλος και μου πήρε από την εργασία, και πήγα σπίτι και κοιμήθηκα σαν ηλίθιος.

Ξύπνησα την επόμενη μέρα taaaal-kiiiiiing ... thiiiiiiiii-iiiiiiiiis ... ssslooo-WWWWWWWW. Οι γονείς μου πέταξε έξω για να με δει στο νοσοκομείο, ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν ΩΡΛ και νευρολογικές ειδικοί κοιτάζω σε μένα, ενώ προσπαθούν να διαγνώσουν το θέμα αυτό. Ήταν σίγουρα μια μικρή διάσειση, με φωνητικά θλάση. Μου είπαν ότι θα πάρει καλύτερα σε 1-2 εβδομάδες και, καλά, εδώ είμαστε.

ο ατζέντης μου μου έπεσε, δεν είχα βιτρίνα, και δεν θα πάρετε για να πάρει συνέντευξη από Miley για κακές αποφάσεις. Ωστόσο, είχα ξεκινήσει να γράφω για αυτή την εμπειρία. Γραφή, γραφή, και περισσότερο εγγράφως έως ένα χρόνο αργότερα, ψάχνω για να ξεκινήσει την επίσκεψή σας στην μοιράζονται την ιστορία μου χώρα (σε αστεία μορφή) για τους νέους στα κολέγια. Έχω γράψει σχεδόν 45 λεπτά αστεία σε ένα έτος (κάποιες καλές και κάποιες F-ING EPIC), που έχει ποτέ επιτυχία επιδιώκεται σταθεί, όταν σκέφτηκα την καριέρα μου είχε τελειώσει για τα καλά. Ήμουν αλλάξει, απορρίφθηκε, και ταπείνωσε προκειμένου να ανοίξει τα μάτια μου σε μια διαφορετική ζωή. Έχω ακόμα πολλά να μάθουν για τους ανθρώπους, κωμωδία, και τον περιοδικό πίνακα των στοιχείων, αλλά τουλάχιστον τώρα είμαι περήφανος για αυτό που είμαι.

Οι λαοί σήμερα μάθημα, δεν είναι ποτέ κοιμηθεί σε μια διάσειση. Θα πάρετε μια καριέρα από αυτό 🙂

Tha-ου-tha-tha-tha-ου-ότι είναι όλοι οι λαοί!






Πηγή:  http://drewlynch.com/accidents-happen/

Διαβάστε περισσότερα...