Ο σαρωτής λέιζερ που «διαβάζει» την παλάμη.
Ερευνητές από το τμήμα Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου Γέιλ στις ΗΠΑ παρουσίασαν ένα νέο αισθητήρα λέιζερ, ο οποίος μπορεί να «διαπιστώσει» αν κάποιος έχει φάει τα φρούτα και τα λαχανικά του.
Μάλιστα, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές μπορεί να αποδειχθεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τους γονείς, που θέλουν να γνωρίζουν τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους.
Η συσκευή χρησιμοποιεί μπλε φως για να σαρώσει γρήγορα και ανώδυνα το δέρμα της παλάμης και μετρά με ακρίβεια τις αλλαγές σε βιοδείκτες, γνωστοί ως καροτενοειδή του δέρματος.
Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο American Journal of Clinical Nutrition, οι ερευνητές λένε, ότι η μη επεμβατική αυτή τεχνική παρακολούθησε τις αλλαγές στα καροτενοειδή του δέρματος για διάστημα 28 εβδομάδων, σε διακριτές διαιτητικές φάσεις που χαρακτηρίζονταν από υψηλή και χαμηλή πρόσληψη φρούτων και λαχανικών και μία ακόμη, όπου οι συμμετέχοντες ακολούθησαν το συνηθισμένο διατροφολόγιό τους.
Η συσκευή διατροφικής «ανάγνωσης» της παλάμης, μπορεί να βοηθήσει τους διατροφολόγους και άλλους επαγγελματίες στο χώρο υγείας να μετρήσουν, να παρακολουθήσουν και να βελτιώσουν τα διαιτολόγια τόσο των παιδιών, όσο και των ενηλίκων.
Νευρική «καλωδίωση» συνδέει γλώσσα και εγκέφαλο.
Νέα αμερικανική έρευνα ανακάλυψε για πρώτη φορά ότι ο εγκέφαλος έχει εξειδικευμένους νευρώνες για το αλμυρό, το πικρό, το γλυκό, το ξινό και το «ουμάμι» (τη νοστιμιά).
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον καθηγητή Τσαρλς Ζούκερ της Ιατρικής Σχολής και του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ, έκαναν μελέτες σε ποντίκια και έδειξαν ότι οι κυτταρικοί αισθητήρες πάνω στη γλώσσα έχουν το νευρωνικό αντίστοιχό τους στον εγκέφαλο.
Η ανακάλυψη φαίνεται να δίνει επιτέλους απάντηση στη χρόνια επιστημονική διαμάχη για το πώς ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τη γεύση, ενώ θα μπορούσε να βοηθήσει μελλοντικά και στη θεραπεία των ατόμων, ιδίως των ηλικιωμένων, που έχουν απωλέσει την αίσθηση της γεύσης.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αποτελεί μύθο πως η γεύση του γλυκού βρίσκεται μόνο στην άκρη της γλώσσας ή ότι γενικότερα η γλώσσα είναι χωρισμένη σε περιοχές διαφορετικές για κάθε γεύση. Καθένας από τους περίπου 8.000 γευστικούς κάλυκες, που είναι διάσπαρτοι πάνω στη γλώσσα, είναι ικανοί να αισθανθούν όλο το φάσμα των γεύσεων.
Όμως, μέσα σε κάθε κάλυκα υπάρχουν 50 έως 100 εξειδικευμένοι κυτταρικοί αισθητήρες ειδικά για κάθε μία από τις πέντε κύριες κατηγορίες γεύσεων. Όταν ανιχνεύουν μια δική «τους» γεύση, στέλνουν το σχετικό νευρικό σήμα στην αντίστοιχη περιοχή του εγκεφάλου, η οποία καταγράφει ξεχωριστά το γλυκό, το πικρό κ.α.
Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια γενετικής τροποποίησης στα πειραματόζωα, ώστε σε αυτά να φεγγοβολούν οι επιμέρους νευρώνες της γεύσης, όταν ενεργοποιούνταν. Με αυτό τον τρόπο, οι ερευνητές μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι υπάρχει μια νευρική «καλωδίωση» που διασυνδέει τη γλώσσα με τον εγκέφαλο για κάθε επιμέρους γεύση. Καταρρίπτεται έτσι η έως τώρα εναλλακτική θεωρία ότι τα ίδια εγκεφαλικά κύτταρα (και όχι εξειδικευμένα) ανταποκρίνονται στις διαφορετικές γεύσεις.
Στη γλώσσα υπάρχουν βλαστοκύτταρα που παράγουν νέους κυτταρικούς αισθητήρες γεύσης ανά 15νθήμερο. Όμως, με το πέρασμα του χρόνου, αυτή η διαδικασία ατονεί, με συνέπεια ορισμένοι ηλικιωμένοι να μην έχουν γεύση και να μην ευχαριστιούνται το φαγητό τους.
Ο Τσάρλς Ζούκερ εξέφρασε την ελπίδα ότι ίσως στο μέλλον βρεθεί τρόπος τα κύτταρα της γλώσσας να «ξαναζωντανέψουν», ώστε να στέλνουν ισχυρότερα νευρικά σήματα στον εγκέφαλο. Όσον αφορά τα μικρά παιδιά, που τόσο αποφεύγουν διάφορες γεύσεις (εκτός από το γλυκό!), οι ερευνητές επεσήμαναν ότι μόνο με τον καιρό είναι δυνατό ένα παιδί να μάθει μόνο του να αποδέχεται και άλλες γεύσεις.
Έρευνα ρίχνει φως στο τι συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός «παίκτη».
Μια νέα έρευνα, που παρουσιάστηκε στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κολεγίου Νευροψυχοφαρμακολογίας (European College of Neuropsychopharmacology Congress) στο Βερολίνο, ρίχνει «φως» στο τι συμβαίνει στο μυαλό ενός τζογαδόρου.
Ο παθολογικός τζόγος είναι πολύ δύσκολο να «ταξινομηθεί». Κι ενώ το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders –DSM) παλαιότερα τον κατέτασσε στις διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων, η πιο πρόσφατη εκδοχή (DSM-5), τον ορίζει ως μια εθιστική διαταραχή, «λόγω των αυξανόμενων ευρημάτων που δείχνουν ότι η διαταραχή αυτή που σχετίζεται με τα τυχερά παιχνίδια, είναι παρόμοια με αυτές της χρήσης ουσιών» αναφέρει σχετικό δημοσίευμα του Time.
Η νέα έρευνα δείχνει, ότι μπορεί επίσης να είναι μοναδικός σε ορισμένες νευρολογικές εκφράσεις.
Οι ερευνητές –σημειώνει το δημοσίευμα- έκαναν απεικονίσεις PET (τομογραφίες εκπομπής ποζιτρονίων) σε 14 παθολογικούς «παίκτες» και 15 μη-παθολογικούς εθελοντές, προκειμένου να μετρήσουν τα επίπεδα των υποδοχέων οπιοειδών -τα τμήματα του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται από τις ορμόνες της ευχαρίστησης, τις ενδορφίνες.
Οι άνθρωποι με εθισμούς, όπως στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, έχει βρεθεί ότι έχουν περισσότερους υποδοχείς οπιοειδών.
Σε ό,τι αφορά του τζογαδόρους, οι ερευνητές δε βρήκαν καμία διαφορά από τους υγιείς εθελοντές, κάτι που τους προκάλεσε έκπληξη, προσθέτει το δημοσίευμα.
Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες πήραν μια κάψουλα αμφεταμίνης, η οποία απελευθερώνει ενδορφίνες με παρόμοιες επιδράσεις με αυτές που προκαλεί η γυμναστική ή το αλκοόλ. Μια επιπρόσθετη απεικόνιση PET έδειξε, ότι οι παθολογικοί τζογαδόροι ανταποκρίνονταν διαφορετικά στο φάρμακο. Ο οργανισμός τους απελευθέρωνε λιγότερες ενδορφίνες σε σχέση με αυτούς που δεν ήταν «παίκτες». Επίσης, ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα ευφορίας στο ερωτηματολόγιο που κλήθηκαν να απαντήσουν.
Αυτό ίσως βοηθήσει τους ειδικούς να εξηγήσουν την εθιστική πλευρά του παθολογικού τζόγου: το να απολαμβάνει κανείς ικανοποίηση από την πράξη.
«Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν τη συμμετοχή του συστήματος οπιοειδών στον παθολογικό τζόγο και ότι μπορεί να διαφέρει από το εθισμό σε ουσίες, όπως το αλκοόλ» εξηγεί η επικεφαλής της έρευνας Dr. Inge Mick από το πανεπιστήμιο Imperial College London σε μια ανακοίνωση Τύπου. «Ελπίζουμε ότι μακροπρόθεσμα, αυτό θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε νέες προσεγγίσεις στη θεραπεία του παθολογικού τζόγου».
Βλάπτουν τα κύτταρα και τις πιθανότητες να… γεράσετε.
Γνωρίζατε ότι ορισμένες τροφές μπορούν να βλάψουν τις πιθανότητές σας να… γεράσετε;
Όπως αναφέρει δημοσίευμα του health.com, κάποια τρόφιμα επηρεάζουν τα τελομερή –άκρες των χρωμοσωμάτων- που αποτελούν «κλειδί» για την προστασία του DNA. (Ορισμένοι επιστήμονες τα παρομοιάζουν με τις πλαστικές άκρες στο τελείωμα των κορδονιών για παπούτσια).
Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: καθώς τα κύτταρα αναπαράγονται, τα τελομερή αρχίζουν και μικραίνουν, διαδικασία που σύμφωνα με ερευνητές από το τμήμα Επιστημών Υγείας του πανεπιστημίου της Γιούτα στις ΗΠΑ μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία και θάνατο των κυττάρων.
Τα κοντά τελομερή έχουν συνδεθεί με ασθένειες όπως ο καρκίνος και οι καρδιαγγειακές παθήσεις.
Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι ο τρόπος ζωής, όπως η διατροφή, μπορεί να επιταχύνουν –ή να επιβραδύνουν- τη διαδικασία συρρίκνωσης των τελομερών, που ορισμένοι χαρακτηρίζουν ως το «ρολόι της γήρανσης».
Τα παρακάτω τρόφιμα συμβάλουν στο «κόντεμα» των τελομερών, κάτι που σημαίνει ότι βλάπτουν τα κύτταρα και κατά συνέπεια τις… πιθανότητες σας να γεράσετε.
Αναψυκτικά
Τα ζαχαρούχα αναψυκτικά είναι «κακά νέα» για τα τελομερή. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, που έγινε σε 5.039 ενήλικες και δημοσιεύτηκε στο American Journal of Public Health, η ημερήσια κατανάλωση 565 γραμμαρίων αναψυκτικών σχετίζεται με 4.6 χρόνια πρόωρης γήρανσης. Μάλιστα, σύμφωνα με τους ερευνητές ούτε τα αναψυκτικά διαίτης είναι καλά για τον οργανισμό, καθώς έχουν συνδεθεί με αύξηση του κινδύνου εμφάνισης διαβήτη τύπου 2, σε ποσοστό 67%.
Επεξεργασμένο κρέας
Το επεξεργασμένο κρέας, όπως τα χοτ ντογκ και τα αλλαντικά, αποτελούν επίσης «εχθρό» των τελομερών. Μια έρευνα που έγινε το 2008 σε 840 ανθρώπους και δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Clinical Nutrition εξέτασε τις επιδράσεις που είχε το επεξεργασμένο κρέας στο μήκος των τελομερών. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των ερευνητών, όσοι κατανάλωναν μία ή περισσότερες μερίδες επεξεργασμένου κρέατος την εβδομάδα είχαν πιο κοντά τελομερή, σε σχέση με εκείνους που δεν έτρωγαν καθόλου επεξεργασμένο κρέας.
Κόκκινο κρέας
Η υψηλή κατανάλωση κρέατος έχει συνδεθεί με την εμφάνιση καρδιακών ασθενειών και καρκίνου και αυτό μπορεί να οφείλεται στην επίδραση που έχει επάνω στα τελομερή. Μια έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Clinical Nutrition, αναφέρει ότι όσο αυξάνεται η κατανάλωση κρέατος στα ποντίκια, τόσο μειώνεται το μήκος των τελομερών στα κύτταρα του παχέος εντέρου. Παρόμοια αποτελέσματα φαίνεται να υπάρχουν και από το λευκό κρέας, ωστόσο οι επιδράσεις από το κόκκινο κρέας είναι μεγαλύτερες.
Αλκοόλ
Μια έρευνα του 2010, που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Έρευνα για τον Καρκίνο, ανέφερε ότι το αλκοόλ μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία συρρίκνωσης των τελομερών.
