Ασθενής στο τελευταίο στάδιο καρκίνου ακολούθησε μια επαναστατική θεραπεία.
Ο James «Rocky» Lagno ήταν τόσο άρρωστος που οι γιατροί του έδιναν μόνο ένα χρόνο ζωής. Έχοντας διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα σε προχωρημένο στάδιο, ακόμη και η επιθετική χημειοθεραπεία και η ακτινοβολία δεν εμπόδισε τους όγκους να συνεχίσουν να αναπτύσσονται.
Σαν να μην έφτανε αυτό, είχε επίσης διαγνωστεί με καρκίνο του θυρεοειδούς και στη συνέχεια, μερικούς μήνες αργότερα, μια μαγνητική τομογραφία αποκάλυψε μια ντουζίνα εγκεφαλικών βλαβών.
«Ο ογκολόγος μου πρότεινε να αρχίσω να κάνω τη λίστα με τις τελευταίες μου επιθυμίες», ανέφερε ο 53χρονος Lagno ανακαλώντας τη συζήτηση που έκανε στο παρελθόν με τον γιατρό του.
Για καλή του τύχη, η γυναίκα του Geralynn, του ανέφερε για μια βιοψία που αποκάλυπτε μια σπάνια γενετική μετάλλαξη που συνδέεται με τον καρκίνο του πνεύμονα. Ο Lagno εισήλθε σε μια κλινική για να δοκιμάσει μια σχετικά νέα προσέγγιση για τη θεραπεία του καρκίνου γνωστή ως μοριακή στοχευμένη θεραπεία.
Τα παραδοσιακά φάρμακα κατά του καρκίνου, επιτίθενται όχι μόνο στα καρκινικά κύτταρα, αλλά σε κάθε ζωντανό κύτταρο στο σώμα.
Η μοριακή στοχευμένη θεραπεία όπως αυτή που λάμβανε ο Lagno -η οποία δεν είναι πλέον σε πειραματικό στάδιο και χρησιμοποιείται με αυξανόμενη συχνότητα- στοχεύει συγκεκριμένες μεταλλάξεις του καρκίνου, όπως εξηγεί στο ABC News o ερευνητής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, Elaine Mardis.
«Δέκα χρόνια πριν, η γυναίκα μου θα ήταν χήρα», λέει ο 53χρονος Lagno.
Άγνωστο ακόμα αν έχου αρνητική ή θετική επίπτωση στην υγεία.
Σίγουρα στο άκουσμα της λέξης «ιός» το μυαλό μας πάει στην αρρώστια. Σύμφωνα, όμως, με έρευνα που έγινε στην Αμερική, οι υγιείς άνθρωποι «φιλοξενούν» πέντε ιούς στο σώμα τους, χωρίς όμως κατ’ ανάγκη να αρρωσταίνουν εξαιτίας τους.
Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον - Σεν Λιούις, με επικεφαλής τον ιολόγο και καθηγητή παιδιατρικής Γκρέγκορι Στορτς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας «MED Central Biology», ανέλυσαν γενετικά δείγματα από 102 άτομα ηλικίας 18 έως 40 ετών, από διάφορα σημεία του σώματός τους (μύτη, δέρμα, στόμα, γυναικείος κόλπος κ.α.)
Η ανάλυση του DNA των δειγμάτων δείχνει ότι κάθε άνθρωπος έχει ένα ξεχωριστό «αποτύπωμα» ιών. Τουλάχιστον ένας ιός εντοπίστηκε στο 92% των ανθρώπων, ενώ μερικοί άνθρωποι είχαν δέκα έως 15 ιούς.
Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη αν αυτοί οι «συνεπιβάτες» ιοί έχουν αρνητική ή θετική επίπτωση στην υγεία ενός ατόμου, αλλά υποθέτουν ότι, σε μερικές τουλάχιστον περιπτώσεις, βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα να διατηρείται σε εγρήγορση, έτσι ώστε να αμύνεται αποτελεσματικότερα εναντίον των επικίνδυνων μικροοργανισμών. Σε άλλες όμως περιπτώσεις, αυτοί οι ιοί σε «ύπνωση» αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης κάποιας ασθένειας στο μέλλον.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εξοικειωθεί πια με την ιδέα ότι στο σώμα υπάρχει μια φυσιολογική βακτηριακή χλωρίδα. Όμως, πολλοί άνθρωποι, αναρωτιούνται αν κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους ιούς και ως τώρα δεν είχαμε μια σαφή απάντηση. Με τα νέα ευρήματα, μάθαμε ότι όντως υπάρχει, επίσης μια φυσιολογική χλωρίδα ιών, η οποία είναι πλούσια και πολύπλοκη», δήλωσε ο Γκρέγκορι Στορτς.
«Εντυπωσιαστήκαμε από τον αριθμό των ιών που βρήκαμε, παρ’ όλο που πήραμε δείγματα μόνο από μερικά σημεία του σώματος. Αν ψάχναμε όλο το σώμα, πιστεύουμε ότι θα βρίσκαμε πολύ περισσότερους ιούς», ανέφερε η ερευνήτρια Κριστίν Γουίλι.
Η μελέτη αποκάλυψε στο σώμα επτά «οικογένειες» ιών, συμπεριλαμβανομένων στελεχών του ιού του έρπη που δεν είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενα. Για παράδειγμα, οι ερπητικοί ιοί 6 και 7 βρέθηκαν στο στόμα σχεδόν όλων των ατόμων (στο 98%).
Μερικά στελέχη του ιού των θηλωμάτων (HPV) βρέθηκαν στο δέρμα του 75% των ατόμων και στη μύτη του 50%. Ο ιός αυτός βρέθηκε επίσης στον κόλπο του 38% των γυναικών, ενώ μερικές είχαν μερικά επικίνδυνα στελέχη που αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο. Ακόμη, οι αδενοϊοί, που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα και πνευμονία, ήσαν κοινοί σε πολλά σημεία του σώματος.
Οι αμερικανοί επιστήμονες δεν απέκλεισαν ότι ορισμένοι ιοί είναι απλώς απομεινάρια από παλαιότερες λοιμώξεις που συνέβησαν πριν από αρκετά χρόνια, αλλά άλλοι ιοί αποτελούν ένδειξη ενεργούς λοίμωξης, καθώς βρίσκονται σε σωματικές εκκρίσεις (οι λανθάνοντες και ανενεργοί ιοί κρύβονται μέσα στα κύτταρα και δεν περιέχονται στο σάλιο ή στις εκκρίσεις της μύτης).
Μια μελλοντική έρευνα θα επιχειρήσει να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, δηλαδή να διακρίνει ποιοί ιοί είναι ενεργοί, αλλά δεν προκαλούν συμπτώματα και ποιοί αρρωσταίνουν έναν άνθρωπο; «Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε ποιοί ιοί είναι παρόντες σε έναν άνθρωπο, χωρίς να του δημιουργούν πρόβλημα και ποιοί μπορεί να ευθύνονται για σοβαρές ασθένειες που χρειάζονται ιατρική φροντίδα», δήλωσε ο Γκρέγκορι Στορτς.
Οι τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη βοηθούν στον ύπνο.
Αν δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε τα βράδια, τότε ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσετε να… φάτε κάτι διαφορετικό!
Ερευνητές ανακάλυψαν, ότι όσοι καταναλώνουν αρκετό ρύζι μπορούν να πέσουν σε… ύπνο βαθύ, κάτι που όμως δεν ισχύει και για εκείνους που δείχνουν προτίμηση στα μακαρόνια ή τα νούντλς.
Οι ερευνητές από την Ιαπωνία βρήκαν ακόμη, ότι η κατανάλωση προϊόντων άρτου, όπως το άσπρο ψωμί, οι κρέπες και η πίτσα, δεν επηρεάζουν την ποιότητα του ύπνου.
Αναφέρουν ότι οι τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη –όπως το ρύζι- σχετίζονται με την καλύτερη ποιότητα ύπνου.
Οι τροφές αυτές απελευθερώνουν ζάχαρη στο αίμα πιο γρήγορα, με αποτέλεσα τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα να ανεβαίνουν απότομα και να διαρκούν περισσότερη ώρα.
Από την άλλη, τα τρόφιμα με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, συνήθως προκαλούν μικρότερη αύξηση του σακχάρου στο αίμα, η οποία δεν διαρκεί τόσο πολύ.
Μια δίαιτα με τρόφιμα υψηλού γλυκαιμικού δείκτη μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα του ύπνου, λόγω της επίδρασης της τρυπτοφάνης, ένα αμινοξύ γνωστό για τις χαλαρωτικές επιδράσεις του και τη σύνδεσή του με την «ορμόνη του ύπνου», μελατονίνη.
Οι επιστήμονες ανέλυσαν τα δεδομένα 1.848 εργατών σε εργοστάσια (1.164 άντρες και 684 γυναίκες), αναφέρει δημοσίευμα της MailOnline, ενώ τα συμπεράσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο PLOS ONE.
Εξελικτικά κατάλοιπα από αρχαία ένστικτα επιβίωσης.
Όσο περισσότερο αναζητά κανείς πληροφορίες και μαθαίνει πιο πολλά για τις παράλογες φοβίες του, τόσο πιο… λογικές αρχίζουν να φαίνονται.
Οι φοβίες, που αποτελούν υπερβολικό φόβο για συγκεκριμένα πράγματα ή καταστάσεις, είναι ένα επίμονο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ψυχής και, μάλιστα, πολλές από τις πιο κοινές μορφές αυτών πιστεύεται ότι εξυπηρετούσαν ένα και μόνο σκοπό: την επιβίωση.
Η αραχνοφοβία είναι μία από τις πιο κοινές φοβίες σε όλον τον κόσμο και συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα σε αυτές, που οι ειδικοί υποψιάζονται ότι έχουν μια εξελικτική προέλευση.
Το επιχείρημά τους αναφέρει -με λίγα λόγια- τα εξής:
Καθώς συντελούνταν η εξέλιξη, οι άνθρωποι που απολάμβαναν τις καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης ήταν αυτοί που ήταν πιο δεκτικοί στις απειλές που ανέκυπταν. Οι δηλητηριώδεις αράχνες και τα φίδια αντιπροσώπευαν πραγματικούς κινδύνους και μόνο όσοι κατάφεραν να τα αποφύγουν… «πέρασαν» τα γονίδιά τους στις επόμενες γενιές.
Με αυτόν τον τρόπο οι φοβισμένοι πρόγονοί μας κέρδισαν τη μάχη για την επιβίωση, κι εμείς κληρονομήσαμε τα «κυκλώματα» του εγκεφάλου τους.
Εν τω μεταξύ, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε άλλαξε πολύ γρηγορότερα από ό,τι μπορούσε να συμβαδίσει ο ρυθμός της εξέλιξης: παρότι αυτές οι φυσικές απειλές εξαφανίστηκαν σε μεγάλο βαθμό, τα νευρολογικά μας κυκλώματα παρέμειναν λίγο έως πολύ… προϊστορικά, γράφει η Anjana Ahuja στην Telegraph.
Κι έτσι, μέχρι τις μέρες μας, συγκεκριμένα πράγματα, ζώα ή καταστάσεις –αράχνες, φίδια, το σκοτάδι, οι άγνωστοι κ.ά.- εξακολουθούν να προκαλούν ένα αίσθημα τρόμου στην ψυχή μας. Με τη σειρά του, ο τρόμος αυτός προκαλεί φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα μας, όπως η εφίδρωση και οι αυξημένοι καρδιακοί παλμοί.
Η εξελικτική υπόθεση της φοβίας δεν είναι αναμφισβήτητη: άλλες μελέτες υποδηλώνουν ότι μαθαίνουμε την απόκριση στους διάφορους φόβους από τους γονείς μας.
Ό,τι κι αν ισχύει, η αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα αγχώδες είδος, που συχνά παραλύει από τις απειλές που μπορεί να δει μπροστά του, ενώ άλλοτε πανικοβάλλεται με άλλες που δεν τις γνωρίζει καν.
Θα φτιάχνονται από τα βακτήρια που «κουβαλάμε» επάνω μας.
Σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα ολόκληρο «σύμπαν φιλικών βακτηρίων» που ζει μέσα και επάνω του και τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν την επόμενη πηγή ισχυρών φαρμάκων του μέλλοντος, συμπεριλαμβανομένων των αντιβιοτικών.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και καιρό, ότι δεν υπάρχει καλύτερος «φαρμακοβιομήχανος» από την ίδια τη Φύση.
Το ένα τρίτο των φαρμάκων που χρησιμοποιούμε προέρχονται από φυτά και μικρόβια και δε θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι τα εκατομμύρια των βακτηρίων που «συγκατοικούν» μαζί μας στο έντερο, το στόμα, τη μύτη, το δέρμα και την αναπαραγωγική μας οδό –που καλούνται μικροβίωμα- μπορεί να αποτελούν μια ανεκμετάλλευτη πηγή νέων φαρμάκων.
Σε αυτό τουλάχιστον υπολογίζει ο επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Εμβιομηχανικής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Michael Fischbach, και όπως αναφέρει ο ίδιος σε άρθρο του στο περιοδικό Cell «είχε δίκιο».
Ο ίδιος και η ομάδα του ανέλυσαν τα γονιδιώματα μικροβίων σε διάφορα μέρη του ανθρώπινου σώματος και με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου που ανέπτυξαν –τον οποίο ονόμασαν ClusterFinder- βρήκαν 3.188 ομάδες γονιδίων που φέρουν μόρια σαν κάποιων φαρμάκων. Αυτό, όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του Time, υποδηλώνει ότι αυτές οι ομάδες γονιδίων μπορεί να αποτελούν ένα πλούσιο «θησαυρό» δυνητικά νέων φαρμάκων ή άλλων σημαντικών ουσιών, που θα μας βοηθούν να διατηρούμαστε υγιείς.
«Όταν πήραμε τα αποτελέσματα της έρευνας είχαμε μια στιγμή “Εύρηκα”. Ήταν μια μεγάλη έκπληξη για εμάς, επειδή το ανθρώπινο μικροβίωμα είναι ένα “μέρος” που δεν είχαμε σκεφτεί να ερευνήσουμε» σημείωσε ο καθηγητής.
Μάλιστα, για να διαπιστώσει πόσο αποτελεσματικό είναι ένα αντιβιοτικό που βασίστηκε σε ανθρώπινο μικροβίωμα, απομόνωσε ένα από αυτά τα προϊόντα γονιδίων από το κολπικό μικροβίωμα μιας γυναίκας από το Τέξας, αναφέρει δημοσίευμα του Time.
Αυτό (lactocillin) αποδείχτηκε ένα ισχυρό αντιβιοτικό έναντι ορισμένων γνωστών μολύνσεων, συμπεριλαμβανομένων των Staphylococcus aureus και Enterococcus faecalis, αλλά όχι κατά του E.coli.
«Αλλάξαμε δραστικά την πορεία των ερευνών μας. Σταματήσαμε να αναζητούμε για βακτήρια εδάφους και αρχίσαμε να εργαζόμαστε επάνω στα βακτήρια που υπάρχουν στο έντερο, το δέρμα και τη στοματική κοιλότητα» συνέχισε ο Fischbach.
Ενώ ο ίδιος δεν αναμένει ότι τα περισσότερα από τα γονίδια θα «δώσουν» αντιβιοτικά, είναι πεπεισμένος ότι θα παράγουν άλλες, κρίσιμης σημασίας ενώσεις, που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού μας συστήματος, στη διατήρηση του μεταβολισμού μας και στον έλεγχο του τρόπου με τον οποίο «καίμε» θερμίδες και αποθηκεύουμε λίπος.
