Μπορεί η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου να τελείωσε, αλλά ο «Γολγοθάς» για τη Σοφία Νικολοπούλου και τον γιο της Γιώργο από το Χελιδόνι κρατά 22 ολόκληρα χρόνια, όσα χρόνια ο 53χρονος άνδρας βρίσκεται καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι.
Ωστόσο, τα τελευταία 7 χρόνια είναι ακόμα πιο δύσκολα, έως και επικίνδυνα, αφού η καθημερινή βόλτα μετατρέπεται σε μαρτύριο λόγω της κακής κατάστασης του δρόμου. Η βελτίωσή του, σε μήκος που δεν ξεπερνά τα 30 μέτρα, είναι αίτημα που έχει κατατεθεί -και πρωτοκολληθεί- στον δήμο Αρχαίας Ολυμπίας από το 2007, αλλά, μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί η κατάλληλη πίστωση (!) για να φτιαχτεί ο δρόμος.
Ένα ατύχημα καθήλωσε τον Γιώργο Νικολόπουλο πριν από 22 χρόνια και για μεγάλο χρονικό διάστημα βρισκόταν κλινήρης. Με μεγάλη προσπάθεια και δύναμη ψυχής από τον ίδιο και την οικογένειά του, κατάφερε να κάνει το πιο σημαντικό βήμα, να βγει από το σπίτι και από την αρχική απομόνωση που του «επέβαλε» το ατύχημα.
Έτσι, κάθε απόγευμα, την ίδια πάντα ώρα, με μοναδική εξαίρεση τις βροχερές ημέρες, συνοδευόμενος πάντα από την ηλικιωμένη μητέρα του, βγαίνει στο καφενείο της αγοράς, πίνει τον καφέ του και τα λέει με τους συγχωριανούς τους. Η καλή του διάθεση και τα αστεία του, λείπουν, όταν τις βροχερές ημέρες δεν μπορεί να βγει από το σπίτι. «Καλύτερα να μείνει νηστικός μια ολόκληρη ημέρα, παρά να μην βγει έξω, να πάει στο καφενείο να πιεί τον καφέ του», λέει η μητέρα του, Σοφία.
Βόλτα…μαρτύριο
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια αυτή η καθημερινή συνήθεια, από την οποία παίρνει ζωή οΓιώργος, έχει καταντήσει για τον ίδιο και για τη μητέρα του μαρτύριο. Κι αυτό γιατί, η κακή κατάσταση του δρόμου, σε μήκος που δεν ξεπερνά τα 30 μέτρα, δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο την ανάβαση προς τον κεντρικό δρόμο.
Ο κακοτράχαλος δρόμος, με τις λακκούβες και τα νεροφαγώματα, έγινε αφορμή να πέσουν και να χτυπήσουν και δύο. «Παλιά είχαμε άλλο καρότσι, το κλασικό, αλλά ήμουν νέα και μπορούσα να το πάω. Τώρα, πήραμε το ηλεκτρικό για καλύτερα, γιατί εγώ γέρασα είναι 83 χρόνων και ο δρόμος είναι στα κακά του χάλια. Φοβάμαι κάθε φορά που περνάω μη που πέσει πάλι το καρότσι. Από το 2007, έκανα και χαρτί στον δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και ζητάω να φτιάξουν το δρόμο, αλλά από τότε μου λένε ότι θα το φτιάξουν και θα το φτιάξουν και ότι αργούν γιατί δεν έχουν λεφτά. Μα δεν μπορούν να φτιάξουν 10 μέτρα δρόμο; Κρίμα είναι να σκοτωθούμε δυο άνθρωποι», λέει η καΣοφία.
Έφτιαξε μόνη της τσιμέντο
Η κατάσταση του δρόμου είναι τόσο κακή που κινδυνεύουν ακόμα και οι αρτιμελείς, που πατούν γερά στα δυο τους πόδια. Πόσο μάλλον η ηλικιωμένη γυναίκα που σέρνει το καροτσάκι με το παιδί της, χωρίς να μπορεί να ελέγξει απόλυτα το βάρος και την κίνησή του, λόγω και της ανηφορικής και κατηφορικής κλίσης που έχει, όταν φεύγει και επιστρέφει, αντίστοιχα, στο σπίτι.
«Δεν θέλω άσφαλτο, λίγο τσιμέντο να ρίξουν για να μην έχει τις λακκούβες, δε ζητάμε τίποτα παράλογο. Μια φορά έφτιαξα μόνη μου λίγο τσιμεντάκι και έκλεισα κάτι λακκούβες και τώρα, πριν λίγες ημέρες, πλήρωσα ένα παιδί και έφτιαξε ένα σημείο γιατί διαφορετικά θα πέφταμε πάλι», λέει η κα Σοφία, αγανακτισμένη από την απίστευτη ταλαιπωρία στην οποία υποβάλλεται καθημερινά αλλά και την ολιγωρία των υπευθύνων για την κατάσταση των δρόμων του χωριού γενικότερα. «Μα και οι άλλοι δρόμοι, δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση. Όπου και να πάω, έχει λακκούβες και υπάρχει κίνδυνος να πέσουμε. Έφτιαξαν ένα δρόμο με άσφαλτο, αλλά για πάω από εκεί όπως μου είπαν, πρέπει να ξεκινήσω το πρωί με το καρότσι και να φτάσω το βράδυ στο καφενείο». συμπληρώνει η κα Σοφία, εξηγώντας ότι αυτός ο δρόμος δεν εξυπηρετεί μόνο την ίδια αλλά ολόκληρη τη γειτονιά, αφού βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού όπου ζουν οικογένειες με μικρά παιδιά αλλά και ηλικιωμένοι άνθρωποι που καθημερινά κινδυνεύουν να πέσουν και να χτυπήσουν.
«Φοβάμαι μην πέσει η μάνα μου»
Ο Γιώργος από την πλευρά του, δεν έκρυψε την αγανάκτηση και το θυμό του, για την αδιαφορία των αρμοδίων, όχι μόνο για το δικό του πρόβλημα, αλλά για όλους όσοι ζουν στη γειτονιά. Όσο για τον κίνδυνο που διατρέχει καθημερινά, φοβάται μεν, αλλά όχι τόσο για τον εαυτό του, όσο για τη μητέρα του. «Κουράστηκα πολύ, 22 χρόνια ανάπηρος και να μη φτιάχνουν το δρόμο. Φοβάμαι, αλλά όχι τόσο για μένα όσο για τη μάνα μου, μην πέσει που είναι γριά γυναίκα και χτυπήσει. Για εμένα δε με ενδιαφέρει», λέει ο Γιώργος Νικολόπουλος.
«Είναι θέμα χρόνου να φτιαχτεί»
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Τ.Κ Χελιδονίου Γιάννης Σωτηρόπουλος, ερωτηθείς από τo patrisnews.com εξήγησε πως είναι γνώστης του προβλήματος για το οποίο έχει μεριμνήσει ο ίδιος. «Υπήρχε μια καθυστέρηση λόγω κάποιου κωλύματος που είχε με κάποιο οικόπεδο στην περιοχή, αλλά έχει ξεπεραστεί. Έχουμε φτιάξει ένα κομμάτι και τώρα θα προχωρήσουμε και στο υπόλοιπο. Υπάρχει έτοιμη μελέτη και περιμένουμε τη χρηματοδότηση. Αν δεν βρεθούν τα χρήματα από το δήμο θα χρησιμοποιήσουμε τη ΣΑΤΑ του χωριού
Πριν από 12 χρόνια, ο Τζέισον Πάτζετ ήταν ένας απλός 30άρης από το Άνκορατζ της Αλάσκας, που εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για να δουλέψει στο κατάστημα επίπλων του πατέρα του. Ένας καβγάς σε μπαρ, όμως, έμελλε να αλλάξει τη ζωή του για πάντα, καθώς όταν συνήλθε από ένα δυνατό κτύπημα στο κεφάλι ανακάλυψε πως έβλεπε τον κόσμο από μία εντελώς διαφορετική σκοπιά: αυτή των μαθηματικών και της φυσικής. Έκτοτε, έχει διαγνωστεί ως ένας από τους 40 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που πάσχουν από το επίκτητο σύνδρομο του σοφού (ή επίκτητο σύνδρομο savant), κατά το οποίο πάλαι ποτέ φυσιολογικοί άνθρωποι γίνονται ιδιοφυΐες στα μαθηματικά, τις Τέχνες ή την μουσική έπειτα από έναν τραυματισμό του εγκεφάλου.
Ο Πάτζετ, που σήμερα είναι 43 ετών, γράφει για την εμπειρία που άλλαξε τη ζωή του στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Struck by Genius: How a Brain Injury Made Me a Mathematical Marvel», το οποίο μόλις κυκλοφόρησε σε ΗΠΑ και Βρετανία. Όπως γράφει, όλα άρχισαν στις 13 Σεπτεμβρίου 2002, όταν δύο άντρες του επιτέθηκαν από πίσω μέσα στο μπαρ όπου βρισκόταν και τον εξουδετέρωσαν με ένα χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο Πάτζετ διακομίστηκε στο νοσοκομείο όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και επέστρεψε σπίτι του. Το επόμενο πρωί που ξύπνησε, όμως, διαπίστωσε ότι η όρασή του είχε αλλάξει και πλέον έβλεπε λεπτομέρειες στα αντικείμενα γύρω του, οι οποίες πριν δεν υπήρχαν.
Στη βρύση του μπάνιου, λ.χ., παρατήρησε «κάτι γραμμές που έβγαιναν κάθετα από το νερό που έτρεχε». «Στην αρχή ξαφνιάστηκα και ανησύχησα για τον εαυτό μου, αλλά οι γραμμές ήταν τόσο όμορφες που απόμεινα όρθιος να τις χαζεύω», γράφει. Σύντομα ανακάλυψε πως παντού έβλεπε επαναλαμβανόμενα γεωμετρικά σχήματα, διαφορετικά για κάθε αντικείμενο που κοιτούσε – και πριν το καλοκαταλάβει βρέθηκε να διαβάζει μανιωδώς μαθηματικά και φυσική, εστιάζοντας το ενδιαφέρον του στα μορφοκλασματικά σύνολα (ή φράκταλ). Με τον όρο αυτό αποκαλείται ένα γεωμετρικό σχήμα που επαναλαμβάνεται αυτούσιο σε άπειρο βαθμό μεγέθυνσης. Το σχήμα αυτό είναι σαν «μαγική εικόνα», αφού όσες φορές και να μεγεθυνθεί οποιοδήποτε τμήμα του, εξακολουθεί να παρουσιάζει ένα περίπλοκο σχέδιο με μερική ή ολική επανάληψη του αρχικού.
Παρότι ο Πάτζετ ουδέποτε κατά το παρελθόν είχε κλίση στη ζωγραφική, άρχισε να σχεδιάζει μορφοκλασματικά σύνολα με εξαιρετική λεπτομέρεια, αφιερώνοντας ακόμα και εβδομάδες για να ολοκληρώσει κάθε σύνολο. Ενώ, εξάλλου, έως τότε ήταν εξωστρεφής, μέγας λάτρης των πάρτι και «η ψυχή της παρέας», κλείστηκε στον εαυτό του και άρχισε να περνάει τις μέρες του στο σπίτι, αρνούμενος να δει κόσμο και ζωγραφίζοντας και διαβάζοντας ασταμάτητα. Εκείνη την εποχή πίστευε ότι έχει τρελαθεί, αλλά άλλαξε γνώμη όταν είδε ένα ντοκιμαντέρ του BBC για τον Ντάνιελ Τάμετ – τον «αυτιστικό ποιητή των αριθμών», όπως έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός. Αφού τελείωσε το ντοκιμαντέρ, αποφάσισε να επικοινωνήσει με τον δρα Ντάρολντ Τρέφερτ, έναν ψυχίατρο που ειδικεύεται στην επιδημιολογία των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού αλλά και στο σύνδρομο savant.
Το σύνδρομο αυτό κατά κανόνα είναι συγγενές, δηλαδή εκ γενετής. Σε τέτοια περίπτωση, περιγράφει ένα άτομο με σοβαρή αναπτυξιακή ή διανοητική αναπηρία σε συνδυασμό με μια εξαιρετική διανοητική ικανότητα σε ένα ορισμένο πεδίο. Οι πάσχοντες από συγγενές savant συνήθως έχουν νοημοσύνη χαμηλότερη από τον μέσο όρο, αλλά σε έναν ή περισσότερους πολύ συγκεκριμένους τομείς η νοημοσύνη τους είναι πάρα πολύ υψηλή. Στο επίκτητο σύνδρομο savant, όμως, ο πάσχων δεν έχει αναπτυξιακή ή διανοητική αναπηρία, αλλά αποκτά εξαιρετική νοημοσύνη σε έναν τομέα έπειτα από ένα κτύπημα στο κεφάλι, κατά τον δρα Τρέφερτ. Στην περίπτωση του Τζέισον Πάτζετ, το κτύπημα είχε ως συνέπεια να«πλημμυρίσει» το αριστερό τμήμα του εγκεφάλου του με χημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές) που τελικά άλλαξαν οριστικά τη δομή του αριστερού βρεγματικού λοβού, όπου βρίσκεται το κέντρο των μαθηματικών. Ο Πάτζετ επέστρεψε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει μαθηματικά, ενώ πουλάει τους πίνακες των μορφοκλασματικών συνόλων που ζωγραφίζει.
Πηγή: http://perierga.gr
Τα άτομα με κινητικά προβλήματα έχουν κάθε δικαίωμα σε διακοπές και ο Δήμος Αγίας Νάπας θα κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου αυτοί οι συνάνθρωποι μας να έχουν πρόσβαση σε όλα τα αξιοθέατα και τουριστικά θέρετρα της περιοχής μας, δήλωσε στο ΚΥΠΕ ο Δήμαρχος Γιάννης Καρούσος.
Πρόσθεσε πως ο προσβάσιμος τουρισμός ήταν το θέμα ημερίδας που διοργανώθηκε πρόσφατα στην Αγία Νάπα στα πλαίσια του προγράμματος «Αγία Νάπα – Ρέθυμνο: Καθολικά Προσβάσιμες Πόλεις». Η πράξη συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από εθνικούς πόρους της Ελλάδας και της Κύπρου».
Ανέφερε ότι ο «Δήμος Αγίας Νάπας έχει αρχίσει εδώ και καιρό να κάνει διάφορες αλλαγές προκειμένου να γίνουν πιο προσβάσιμες οι υποδομές του Δήμου. Για παράδειγμα σε αρκετά αξιοθέατα θα γίνουν οι ανάλογες διορθώσεις για να μπορούν τα άτομα με κινητικά προβλήματα να μπορούν να τα επισκέπτονται, ενώ σε δύο από τις παραλίες του Δήμου θα προστεθούν οι κατάλληλες υποδομές ώστε να μπορούν αυτοί οι συνάνθρωποι μας να εισέρχονται στη θάλασσα με τη βοήθεια ενός ειδικού μηχανισμού», σημέιωσε.
Στόχος μας, συνέχισε ο κ. Καρούσος «είναι η Αγία Νάπα να μπει στο χάρτη της προσβασιμότητας, ούτως ώστε και να προσελκύσουμε το μεγάλο αυτό κομμάτι του τουρισμού αλλά και να είμαστε σωστοί απέναντι στον συνάνθρωπο μας και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Δυστυχώς αρκετές χώρες δεν δίνουν μεγάλη σημασία σ’ αυτή τη συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων οι οποίοι έχουν τα ίδια δικαιώματα για διακοπές με τα αρτιμελή άτομα», επεσήμανε.
Απαντώντας σε ερώτηση ο Δήμαρχος Αγίας Νάπας είπε πως «οι υπηρεσίες μας άρχισαν να διενεργούν ελέγχους ούτως ώστε να βεβαιωθούν ότι κανένας δεν κάνει κατάληψη των πεζοδρομίων με διάφορα πράγματα, όπως τραπεζάκια, ομπρέλες, αυτοκίνητα ακόμα και εμπορεύματα».
Σε άλλη ερώτηση απάντησε πως «η προσέλκυση τουρισμού από άτομα με αναπηρία είναι μια λύση στα διαχρονικά προβλήματα των μεσογειακών τουριστικών θέρετρων, κυρίως του προβλήματος της εποχικότητας. Σύμφωνα με το European Network of Accessible Tourism, το 70% των ατόμων αυτών μπορούν να έχουν τη οικονομική δυνατότητα να ταξιδέψουν αλλά δεν είναι διατεθειμένα να το κάνουν αν δεν εξασφαλίσουν προορισμούς που να ικανοποιούν τις ανάγκες τους, ενώ προτιμούν να κάνουν ταξίδια εκτός της καλοκαιρινής περιόδου»
Είπε επίσης ότι «ο συνολικός τζίρος αυτής της αγοράς είναι μεγαλύτερος από 80 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Φιλοδοξούμε με τις αλλαγές που θα γίνουν στο Δήμο Αγίας Νάπας να προσελκύσουμε ένα μεγάλο μερίδιο ατόμων με αναπηρικά ή κινητικά προβλήματα, γιατί πάντα στη σκέψη μας είναι ο συνάνθρωπός μας», κατέληξε.
Στη Λάρισα της κρίσης τα λόγια περισσεύουν. Και οι προεκλογικές κορώνες για παρεμβάσεις στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής είναι στην ημερήσια διάταξη. Δεν είναι δύσκολο, βλέπετε, να μιλήσει κανείς για τον φόβο και τον θυμό των πολιτών, για την ανεργία, για την εξαθλίωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Λόγια χιλιοειπωμένα. Ακόμα και απ’ αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της περιοχής από διάφορες θέσεις ευθύνης όλα αυτά τα χρόνια.
Ωστόσο, εδώ μιλάμε για ανθρώπους. Όχι για νούμερα. Για μικρές καθημερινές ιστορίες που δεν θα γίνουν ποτέ πρωτοσέλιδα. Και ο φίλος, ένας πραγματικός αγωνιστής τη ζωής, χρόνια ολόκληρα στο αναπηρικό κίνημα, επίμονος και κατηγορηματικός: «Εντάξει, δεν υπάρχουν χρήματα. Αλλά ας μπουν κάποιες προτεραιότητες. Τουλάχιστον το ταξί... το ταξί να κινηθεί...».
Η ιστορία είναι απλή. Και συνάμα εξοργιστική. Μια ιστορία ντροπής από τις πολλές που εξελίσσονται στη σημερινή Ελλάδα. Εδώ και χρόνια ο «Πανθεσσαλικός Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία» έχει στη διάθεσή του ένα «λευκό ταξί», δωρεά του Υπουργείου Μεταφορών, ειδικά διαμορφωμένο για να διευκολύνει τη μετακίνηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα. Ένα «ταξί» που έρχεται να καλύψει ανάγκες για τη μεταφορά μαθητών με βαριές αναπηρίες στα ειδικά σχολεία της πόλης, αλλά και ατόμων με αναπηρία σε δημόσιες υπηρεσίες, αθλητικές εκδηλώσεις, σε χώρους αναψυχής και διασκέδασης. Δίνοντας νόημα ουσιαστικό σε έννοιες όπως «ποιότητα ζωής» και «συμμετοχή στην κοινωνική ζωή» που κάποιοι εδώ και χρόνια τα έχουν στερηθεί. Και υποκαθιστώντας στην ουσία την υποχρέωση που έχει και η ίδια η Τοπική Αυτοδιοίκηση να παρέχει υπηρεσίες σε ανθρώπους που πληρώνουν δημοτικούς φόρους και τέλη.
Θα πίστευε κανείς πως αυτό το «ταξί» θα ήταν σε κίνηση καθημερινή. Πως δεν θα προλάβαινε να καλύπτει ανάγκες ανθρώπων που στερούνται τα αυτονόητα.
Και όμως... Η λειτουργία του, βλέπετε, έχει ένα κόστος: 16.000 ευρώ τον χρόνο για τα καύσιμα, για τον οδηγό και τον συνοδό. Μέχρι τώρα αυτά τα χρήματα τα έδινε το Υπουργείο Παιδείας για τις ανάγκες των μαθητών. Φέτος σταμάτησε. Το κονδύλι μειώθηκε. Μόλις σε 10.000 ευρώ αποτιμήθηκε το ποσό που μπορεί να δίνει η Ελληνική Πολιτεία για τους ανθρώπους με αναπηρία. Τα υπόλοιπα 6.000 απλά δεν βρέθηκαν! Ο Δήμος δήλωσε αδυναμία. Είναι, όπως δηλώνουν, αναρμόδιοι. Το ίδιο και η Αντιπεριφέρεια.
Οι συνέπειες αυτονόητες. Το «λευκό ταξί» μένει ακίνητο εδώ και μήνες. Ο Σύλλογος αδυνατεί να το συντηρεί ακινητοποιημένο σε κάποιο πάρκινγκ. Και μόλις πριν 15 μέρες παρέδωσε τις πινακίδες του για να μην πληρώνονται τα ασφάλιστρα. Άνθρωποι καταδικάζονται σε έναν άλλου είδους, ιδιότυπο, κοινωνικό αποκλεισμό. Ανάπηροι συμπολίτες μας ψάχνουν να βρουν μέσο να κινηθούν. Ένας, μάλιστα, αναγκάζεται να νοικιάσει ακόμα και λεωφορείο για να πάει σε μια κοινωνική εκδήλωση! Και όλα αυτά για 6.000 ευρώ! Στην πόλη που δόθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για να φτιαχτεί στον Πηνειό ένα -μισοβουλιαγμένο σήμερα- λιμανάκι, μνημείο της Ελλάδας του χθες, που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε...
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αυτή η κοινωνία έχει χάσει πολλές μάχες. Και ταύτισε την κοινωνική πολιτική με τη φιλανθρωπία. Και με φωτογραφίες δημοτικών παραγόντων που μοιράζουν χαμογελαστοί σακούλες με λίγο ρύζι και μακαρόνια στο κοινωνικό παντοπωλείο. Ωστόσο σήμερα ξέρει. Ξέρουμε. Περισσότερο από ποτέ. Δεν είναι απλά θέμα προσώπων. Είναι ζήτημα πολιτικών και προτεραιοτήτων. Γιατί, βλέπετε, δεν είναι πολυτέλεια για την κοινωνία μας ένα «λευκό ταξί» που λειτουργεί. Είναι όρος επιβίωσης. Καθώς η μοίρα του διπλανού μας είναι και η δική μας μοίρα. Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Στην εποχή της κρίσης. Στον καιρό της ντροπής.
Η ιστορία της 23χρονης Kaur, που πάσχει από σύνδρομο υπερβολικής τριχοφυΐας. Η απόφασή της να μην ξυρίζει το μούσι της και οι επιθέσεις που δέχθηκε.
Μπορεί η Κοντσίτα της Eurovision να προκάλεσε πολλά σχόλια για το μούσι της, πριν και μετά την κατάκτηση της πρώτης θέσης στη Eurovision, ωστόσο η ιστορία της Harnaam Kaur, παρουσιάζει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς πρόκειται για μια ιστορία μάχης με ένα οδυνηρό σύνδρομο, αλλά και για την υπεράσπιση μιας απόφασης ζωής, παρά τις επικρίσεις.
Η 23χρονη Harnaam Kaur είναι μια γυναίκα που πάσχει από το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών που προκαλεί υπερβολική τριχοφυΐα σε όλο το σώμα της.
Από την ηλικία των 11, το πρόσωπό της γεμίζει τρίχες, αλλά εκείνη φαίνεται να αποδέχεται την κατάστασή της, από την στιγμή που έγινε μέλος της θρησκευτικής οργάνωσης Σιχ, η οποία απαγορεύει σε άνδρες αλλά και γυναίκες να κόβουν τις τρίχες από το σώμα τους.
Η νεαρή που είναι κάτοικος της πόλης Slough στη Μεγάλη Βρετανία θυμάται ότι οι τρίχες άρχισαν να εξαπλώνονται γρήγορα, εκτός από το πρόσωπο και στα χέρια αλλά και στο στήθος της, κάτι που της προκάλεσε προβλήματα στο σχολείο, αφού ήταν καθημερινός στόχος για τα πειράγματα των συμμαθητών της.
Έπεσε πολλές φορές θύμα bullying για την εμφάνισή της, ενώ δεν ήταν λίγες και οι φορές που δέχθηκε απειλές για τη ζωή της.Αρνούμενη να υποκύψει στην "τρομοκρατία" που υπέστη λόγω της εμφάνισής της, αποφάσισε να ζήσει, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον κόσμο και δεν κοιτάζει πίσω. Παλιότερα, ντρεπόταν τόσο πολύ, ώστε χρειαζόταν να ξυρίζεται δύο φορές την εβδομάδα, αυτό όμως έκανε τις τρίχες να βγαίνουν πιο σκληρές και παχιές.
Όπως αποκάλυψε:"Δεν θα μπορούσα να αφαιρέσω τις τρίχες του προσώπου μου, γιατί με αυτό το τρόπο ο θεός με έκανε να αισθάνομαι χαρούμενη" και πρόσθεσε "Νιώθω πιο θηλυκή. Έχω μάθει να αγαπώ τον εαυτό μου για αυτό που είμαι."
"Θέλω κι άλλες γυναίκες να βρουν τη δύναμη, που έχω εγώ. Αν μπορώ να δώσω ένα μήνυμα, αυτό είναι να ζει ο καθένας, όπως θέλει. Είναι δική μας η ζωή, δικό μας το ταξίδι", είπε.
Ο Σιχισμός είναι μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία ξεκίνησε το 15ο αιώνα μ.Χ. στη βόρεια Ινδία, με επιρροές κυρίως από τον Ινδουισμό και το Ισλάμ, ενώ η ονομασία "Σιχισμός" προέρχεται από τη λέξη Sikh (Σιχ), η οποία προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα śiṣya που σημαίνει "απόστολος" ή "αρχάριος", ή śikṣa που σημαίνει "διδασκαλία".
Πηγή: http://www.dailystar.co.uk
