Η δημόσια δωρεάν παιδεία είναι δημόσια δωρεάν παιδεία, τόνιζαν υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Παιδείας με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής» ότι το υπουργείο εξετάζει την πρόταση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης περί επιβολής προστίμου στους αιώνιους φοιτητές.
«Το υπουργείο δεν έχει υιοθετήσει κανένα τέτοιο σενάριο» σημείωναν οι ίδιες πηγές.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το υπουργείο εξετάζει αυτό το σενάριο εξαιτίας της απροθυμίας των πρυτάνεων των δύο μεγαλύτερων ιδρυμάτων της χώρας, η θητεία των οποίων λήγει τον Αύγουστο, να εφαρμόσουν τον νόμο και να διαγράψουν τους περίπου 180.000 αιώνιους φοιτητές έως τον Σεπτέμβριο οπότε αρχίζει το νέο ακαδημαϊκό έτος.
Πηγή: http://www.enikos.gr
Ένας εξαιρετικά σπάνιος πολύτιμος λίθος πυροδότησε υποψίες των επιστημόνων ότι εκατοντάδες χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της Γης υπάρχουν κρυμμένοι ωκεανοί.
Και το όνομά του, ringwoodite. Ο λόγος για τον πολύτιμο λίθο ο οποίος δημιουργείται όταν η ολιβίνη, ένα υλικό που είναι εξαιρετικά συχνό στον μανδύα της Γης, βρίσκεται υπό πίεση. Όταν είναι εκτεθειμένος σε περιβάλλοντα με λιγότερη πίεση, μετατρέπεται εκ νέου σε ολιβίνη. Στο παρελθόν έχει παρατηρηθεί σε μετεωρίτες και είχε δημιουργηθεί σε εργαστήρια, αλλά έως τώρα δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ σε ένα δείγμα του μανδύα της Γης.
Όπως αναφέρει το econews.gr, o ειδήμων στα θέματα των πολύτιμων λίθων, Graham Pearson από το Πανεπιστημίο της Αλμπέρτα και η ομάδα του, ήρθαν σε επαφή με ένα -φαινομενικά άχρηστο- 3 χιλιοστών κομμάτι ενός καφέ διαμαντιού που βρέθηκε στην περιοχή Mato Grosso της Βραζιλίας.
Οι επιστήμονες εντόπισαν στο εσωτερικό αυτού του διαμαντιού το ringwoodite, ενώ περίπου το 1,5% του βάρους του ήταν από νερό. Η ομάδα του Pearson συμπέρανε ότι το νερό αυτό προήλθε από τα βάθη της Γης.
O γήινος φλοιός, συμπεριλαμβανομένων και των βαθύτερων τμημάτων των ωκεανών, φτάνει σε βάθος περίπου 100 χιλιομέτρων. Από εκεί, ο άνω μανδύας καταλαμβάνει περίπου άλλα 300 χιλιόμετρα. Το κομμάτι του ringwoodite βρέθηκε κάπου ανάμεσα στον άνω και κάτω μανδύα, στην περιοχή 410 με 660 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της Γης, γνωστή και ως η “μεταβατική ζώνη”.
Οι γνώμες των επιστημόνων για το τι ακριβώς βρίσκεται στη ζώνη αυτή διίστανται. Είναι γνωστό ότι ένα μεγάλο μέρος του άνω μανδύα αποτελείται από την ολιβίνη, ενώ οι επιστήμονες πάντα πίστευαν ότι βαθιά στη Γη υπάρχουν μεγάλες ποσότητες νερού. Κανείς, όμως, δεν μπορούσε με σιγουριά να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει νερό τόσο βαθιά, στη μεταβατική ζώνη. Μερικοί υποστηρίζουν ότι ένα μεγάλο μέρος του νερού των ωκεανών μπορεί να προέρχεται από εκεί, άλλοι πιστεύουν ότι η περιοχή είναι εντελώς στεγνή.
Ο πολύτιμος λίθος, σύμφωνα με την έρευνα του Pearson δημοσιευμένη στο περιοδικό Nature, πιθανότατα βρέθηκε από τέτοια βάθη της Γης σε έναν ποταμό της Βραζιλίας, ως αποτέλεσμα μιας ηφαιστειακής έκρηξης.
Την καλύτερη δουλειά στον κόσμο προσφέρει μια Βρετανική εταιρεία καθώς ζητά έναν υπάλληλο ο οποίος θα επισκέπτεται τα καλύτερα ξενοδοχεία και εστιατόρια στον κόσμο και απλά θα γράφει κριτικές. Δείτε το βίντεο του ALPHA.
Πηγή: http://www.enikos.gr
Τι υποστηρίζει ομάδα σύγχρονων φυσικών από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ιταλία.
Βασικές ιδέες της σύγχρονης κοσμολογίας, ακόμα και τη θεωρία του πολυσύμπαντος, φαίνεται πως περιείχε το έργο που είχε γράψει ένας μεσαιωνικός αριστοτελικός θεολόγος και σχολαστικός φιλόσοφος στην Αγγλία του 13ου αιώνα, στην καρδιά του «σκοτεινού» Μεσαίωνα, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει μια ομάδα σύγχρονων φυσικών από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ιταλία.
Ο Τομ ΜακΛις του Πανεπιστημίου Ντέραμ και οι συνεργάτες του «μετέφρασαν» σε σύγχρονες εξισώσεις το λατινικό κείμενο του έργου "De Luce" (Περί του Φωτός), που έγραψε ο Ρόμπερτ (ή Ροβέρτος) Γκροσετέστε το 1225, και διαπίστωσαν με έκπληξη, σύμφωνα με το "New Scientist", ότι, μεταξύ άλλων, είχε με τον τρόπο του προβλέψει την ιδέα του Big Bang και του πολυσύμπαντος.
Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Ρόμπερτ Γκροσετέστε μελετούσε τα προσφάτως ανακαλυφθέντα ξανά από τους Ευρωπαίους έργα του Αριστοτέλη, τα οποία εξηγούσαν την κίνηση των άστρων θέτοντας τη Γη στο επίκεντρο εννέα ομόκεντρων ουράνιων σφαιρών. Στο "De Luce" ο Γκροσετέστε πρότεινε πως το σύμπαν ξεκίνησε με μια ισχυρή λάμψη (Θεϊκού) φωτός, που στη συνέχεια, εκκινώντας από αυτό το κεντρικό μικροσκοπικό σημείο, ώθησε τα πάντα προς τα έξω ώσπου να δημιουργηθεί μια μεγάλη σφαίρα - μια ανάλυση που θυμίζει τη σύγχρονη θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης» (Big Bang) που δημιούργησε το σύμπαν.
Επίσης ο Ρ. Γκροσετέστε υπέθεσε ότι το φως (ενέργεια) και η ύλη ήσαν ενωμένα (μια αντίληψη που παραπέμπει στη σύγχρονη αντίληψη περί ύλης-ενέργειας), ενώ όταν ο αρχικός παλμός της επέκτασης του φωτός - ύλης έφτασε σε μια ορισμένη ελάχιστη πυκνότητα, τότε εισήλθε σε μια «τέλεια κατάσταση» και σταμάτησε να επεκτείνεται (κάτι που θυμίζει τη σύγχρονη θεωρία του «πληθωρισμού» για την απότομη διαστολή του σύμπαντος κατά την αρχική φάση αμέσως μετά την «Μεγάλη Έκρηξη»).
Σύμφωνα με το μεσαιωνικό κείμενο, στη συνέχεια αυτή η τέλεια σφαίρα εξέπεμψε μια διαφορετική μορφή φωτός («λούμεν»), που εξαπλώθηκε προς το εσωτερικό της πρωταρχικής σφαίρας και δημιούργησε μια νέα πιο πυκνή κρυσταλλική σφαίρα, η οποία εξέπεμψε το δικό της φως κ.ο.κ., ώσπου -μετά από διαδοχικές φάσεις συμπύκνωσης της ύλης- να δημιουργηθεί μια σειρά από ομόκεντρες ουράνιες σφαίρες. Τελικά, από ένα πυρήνα «ατελούς» ύλης που είχε απομείνει από την όλη διαδικασία, δημιουργήθηκε η Γη.
Οι φυσικοί περιέγραψαν σε ένα μαθηματικό μοντέλο με διαφορικές εξισώσεις όλη αυτή την φανταστική περιγραφή και βρήκαν ότι πράγματι προέκυψε στον υπολογιστή τους ακριβώς το είδος του σύμπαντος που περιέγραψε ο Ρόμπερτ Γκροσετέστε: μία αρχική ώθηση εκ των έσω που γέννησε μια μεγάλη ουράνια σφαίρα και, έπειτα, η δημιουργία διαδοχικών μικρότερων ομόκεντρων σφαιρών από τα έξω προς τα μέσα.
Χωρίς να το συνειδητοποιεί ο μεσαιωνικός φιλόσοφος, όπως είπε ο Τομ ΜακΛις, το σχολαστικό σύμπαν του είχε προβλέψει το πολυσύμπαν, την -ακόμα αναπόδεικτη- θεωρία ότι υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός από σύμπαντα, έτσι ώστε το κάθε τι να είναι δυνατό σε κάποιο από αυτά. Αν κανείς αλλάξει μια κρίσιμη παράμετρο στο «μοντέλο» του Ρ. Γκροσετέστε, τον τρόπο που το φως (ενέργεια) και η ύλη είναι ενωμένα, προκύπτει ένας διαφορετικός αριθμός από ουράνιες σφαίρες στο σύμπαν του.
Όπως σχολίασε ο επιφανής κοσμολόγος Άβι Λόεμπ του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ - Σμιθσόνιαν, «όταν κάποτε οι μελλοντικές γενιές των κοσμολόγων θα έχουν καλύτερη κατανόηση για τον «πληθωρισμό» (του σύμπαντος), ίσως δουν τη δική μας τωρινή κοσμοθεωρία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εμείς βλέπουμε την κοσμοθεωρία του Ρόμπερτ Γκροσετέστε. Έχουμε κάνει αρκετή πρόοδο από τον 13ο αιώνα, έχουμε όμως ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε».
Η επιστημονική εργασία έγινε δεκτή για δημοσίευση στο περιοδικό "Proceedings of Royal Society A" της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, ενώ η προδημοσίευσή της βρίσκεται στη διεύθυνση: arxiv.org/abs/1403.0769.
Ο Δείκτης Περιβαλλοντικής Επίδοσης ( EPI) είναι μια μέθοδος μέτρησης της απόδοσης των εθνικών κυβερνήσεων που σχετίζονται με τις περιβαλλοντικές πολιτικές. Το Πανεπιστήμιο Γέιλ και το Πανεπιστήμιο Columbia μελετά το EPI κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και κατατάσσει τις χώρες ανάλογα με την επίτευξη των περιβαλλοντικών στόχων.
Ακολουθούν οι 10 κορυφαίες «πράσινες» χώρες στον κόσμο με το βαθμό που δείχνει πόσο κοντά είναι στην πραγμάτωση των «πράσινων» στόχων τους.
1. Ισλανδία, 93.5
2. Ελβετία, 89.1
3. Κόστα Ρίκα, 86.4
4. Σουηδία, 86.0
5. Νορβηγία, 81.1
6. Μαυρίκιος, 80.6
7. Γαλλία, 78.2
8. Αυστρία, 78.1
9. Κούβα, 78.1
10. Κολομβία, 76.8
Πηγή: http://www.metrogreece.gr
