Ελάχιστος ο χρόνος του εργασιακού ωραρίου για την πραγματοποίηση της Αξιολόγησης του Εκπαιδευτικού Έργου.
Δεν επαρκεί ο χρόνος που απομένει μετά το τέλος του διδακτικού ωραρίου για την πραγματοποίηση της αξιολόγησης, υποστηρίζει η ΔΟΕ, που τοποθετείται σε όσα ορίζει η τελευταία εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας για την Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου της σχολικής μονάδας. Θυμίζουμε ότι το Υπουργείο ανέφερε ότι οι ομάδες των εκπαιδευτικών θα εργάζονται εκτός τους διδακτικού αλλά εντός του εργασιακού τους ωραρίου.
Χαρακτηριστικά η ΔΟΕ αναφέρει ότι είναι αδύνατον να εργαστούν οι ομάδες εντός του ωραρίου εργασίας αφού ο χρόνος του εργασιακού ωραρίου, που απομένει προς αξιοποίηση μετά τη λήξη του διδακτικού ωραρίου είναι από μηδενικός (βλέπε σχολεία ΕΑΕΠ) ως ελάχιστος (υπόλοιπα σχολεία) και σίγουρα για το έργο απαιτείται η παραβίαση του εργασιακού ωραρίου, κάτι που κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει από τους εκπαιδευτικούς.
Η ΔΟΕ για ακόμη μια φορά επισημαίνει ότι «αν και η ΑΕΕ είναι μια υποχρεωτική διαδικασία η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις ομάδες εργασίας δεν μπορεί να είναι υποχρεωτική, αφού το έργο των ομάδων εργασίας θα πραγματοποιείται, ουσιαστικά, εκτός του ωραρίου εργασίας τους. Το Υπουργείο συνεπώς, με τη χθεσινή του εγκύκλιο επιβεβαιώνει τη θέση, που αποφασιστικά τηρήθηκε από τους εκπαιδευτικούς όλο το προηγούμενο διάστημα, οι οποίοι με τις αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων, δε συγκρότησαν τις ομάδες εργασίας».
Κατά την ΔΟΕ τη μη υποχρεωτικότητα της συμμετοχής των εκπαιδευτικών αποδέχεται η πολιτική ηγεσία και με τη διατύπωση: «...Οι εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν στις ομάδες εργασίας...» .
Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. καλεί τους εκπαιδευτικούς να συνεχίσουν να τηρούν την ίδια δυναμική στάση, που έχουν τηρήσει μέχρι σήμερα, να προχωρούν στη σύνταξη πρακτικών μη συγκρότησης των ομάδων εργασίας, να αρνούνται να αποδεχτούν την αξιολόγηση - χειραγώγηση της κατηγοριοποίησης και των απολύσεων.
Οι προτάσεις-βόμβα του Τόμσεν.
Σχέδιο για αλλαγές στα όρια των απολύσεων με δούρειο ίππο τις ομαδικές, για τις οποίες δεν θα απαιτείται η έγκριση του εκάστοτε υπουργού Εργασίας, κρύβεται πίσω από τις πιέσεις της τρόικας και κυρίως πίσω από την επιμονή που δείχνει η πλευρά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να κλείσει «εδώ και τώρα» το επίμαχο ζήτημα με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.
Στο τραπέζι των συζητήσεων και σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων έχουν ανοίξει εκ νέου το θέμα των αλλαγών στον κατώτατο μισθό, αλλά και της εκπροσώπησης των εργαζομένων στην κήρυξη των απεργιών, ενώ στην εργασιακή ατζέντα έρχεται να προστεθεί και μια νομοθετική ρύθμιση που ανοίγει την πόρτα για απασχόληση με συμβόλαια αντί συμβάσεων εργασίας χωρίς κανέναν περιορισμό.
Με όπλο τις ομαδικές απολύσεις, η τρόικα και κυρίως το ΔΝΤ επιδιώκουν να φέρουν στη διαπραγμάτευση το σύνολο σχεδόν της εργασιακής ατζέντας που είναι σε εκκρεμότητα.
Ενδεικτικοί της πίεσης και της εμμονής που επιδεικνύει το ΔΝΤ, δίνοντας έμφαση στις ομαδικές απολύσεις, είναι και οι διάλογοι που διαμείφθηκαν μεταξύ του Πολ Τόμσεν, του υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, και του υπουργού Εργασίας, Γιάννη Βρούτση.
Ένα μέρος από τα όσα ειπώθηκαν που δείχνει και το πώς κινείται το ΔΝΤ αποκαλύπτει ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής».
«Δεν γίνεται να φέρουμε νόμο για τις ομαδικές απολύσεις, δεν θα ψηφιστεί από τη Βουλή» τόνισαν οι δύο υπουργοί, με τον Πολ Τόμσεν να τους αφήνει άναυδους.
«Γιατί δεν μπορείτε; Φέρτε τον νόμο στη Βουλή και ας μην ψηφιστεί».
Πίσω από την εμμονή για τις ομαδικές απολύσεις υπάρχει ένα συνολικότερο σχέδιο που περιλαμβάνεται σε πρόταση του ΔΝΤ και προβλέπει την αλλαγή στα όρια των μηνιαίων απολύσεων με αρχή την κατάργηση της έγκρισης των ομαδικών απολύσεων από τον εκάστοτε υπουργό.
Η συνολική πρόταση προβλέπει:
1. Αύξηση του ορίου των απολύσεων από τα 6 άτομα τον μήνα στα 10 για τις επιχειρήσεις που απασχολούν από 20 μέχρι 150 άτομα προσωπικό.
2. Αύξηση του ποσοστού των μηνιαίων απολύσεων από 5% στο 10% και μέχρι 30 άτομα τον μήνα στις επιχειρήσεις που απασχολούν από 150 άτομα μέχρι 300 άτομα.
3. Πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων στις επιχειρήσεις που απασχολούν από 300 άτομα και άνω με ειδικά κριτήρια ανά κλάδο και δραστηριότητα της κάθε επιχείρησης.
Σε ό,τι αφορά τον κατώτατο μισθό, το μέλος του ΔΝΤ Νίο Χοντμπάρι είπε ότι πρέπει να καταργηθούν οι προσαυξήσεις (τριετίες) και τα άλλα τρία επιδόματα (τέκνων, σπουδών, ανθυγιεινό) ώστε τα 586 ευρώ να είναι ένας «ξερός» μισθός και η χορήγηση των όποιων προσαυξήσεων και επιδομάτων να είναι αντικείμενο διαπραγματεύσεων με τους εργοδότες, αν πρόκειται για ατομικές συμβάσεις, ή να θεσμοθετηθούν σε επίπεδο Εθνικής Σύμβασης, δεσμεύοντας όσους εργοδότες την υπογράψουν.
Στο τραπέζι των συζητήσεων επανήλθε και το θέμα των αλλαγών στον συνδικαλιστικό νόμο για την κήρυξη των απεργιών, με τους δανειστές να ζητούν οι απεργίες να αποφασίζονται με Γενικές Συνελεύσεις και με εκπροσώπηση σε αυτές του 50% + 1 από τα εγγεγραμμένα μέλη στους καταλόγους των συνδικαλιστικών οργανώσεων (σωματεία, ομοσπονδίες και τριτοβάθμιες οργανώσεις όπως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ).
Συμβόλαια 36 μηνών χωρίς αποζημίωση
Συμβόλαια αντί συμβάσεων εργασίας διάρκειας 36 μηνών και χωρίς αποζημίωση κατά τη λήξη της απασχόλησης προβλέπει η νομοθετική ρύθμιση που προωθεί το υπουργείο Εργασίας.
Με τη συγκεκριμένη διάταξη αίρονται οι περιορισμοί για την πρόσληψη εργαζομένων μέσω Εταιριών Προσωρινής Απασχόλησης και στο εξής ο κάθε εργοδότης ή η επιχείρηση δεν θα χρειάζεται να επικαλείται έκτακτους λόγους ή εποχικές ανάγκες για να προσλάβει εργαζομένους μέσω των ΕΣΠΑ.
Στην πράξη μια επιχείρηση θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να «δανειστεί» εργαζομένους μέσω των ΕΣΠΑ, χωρίς η ίδια να έχει την υποχρέωση να τους καταβάλει τον μισθό, παρά μόνο αν προβλεφθεί στη συμφωνία που θα κάνει με τον άμεσο εργοδότη τους, δηλαδή με την Εταιρεία Προσωρινής Απασχόλησης.
Η σύμβαση που θα υπογράφει ο εργαζόμενος μπορεί να είναι είτε ορισμένου χρόνο είτε αορίστου και μόνο με την Εταιρεία Προσωρινής Απασχόλησης, η οποία θα τον εκχωρεί σε άλλους εργοδότες.
Στην ουσία οι εργαζόμενοι θα υπογράφουν ένα συμβόλαιο απασχόλησης που θα ενεργοποιείται με την ανάληψη εργασίας όποτε τους ζητηθεί.
Στο συμβόλαιο αυτό θα αναφέρονται οι όροι αμοιβής και ασφάλισης του μισθωτού στην εργασία που θα αναλαμβάνει. Τα συμβόλαια εργασίας για τους προσωρινά απασχολουμένους θα έχουν διάρκεια έως 36 μήνες, με ανανέωση μετά από 23 μέρες για να μην εγείρονται αξιώσεις περί μετατροπής συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου.
Με τη λήξη του συμβολαίου και σε σύμβαση ορισμένου χρόνου ο προσωρινά απασχολούμενος δεν θα δικαιούται αποζημίωση.
Οι επιχειρήσεις που θα προσλαμβάνουν χωρίς κανένα εμπόδιο προσωρινά απασχολούμενους δεν θα πρέπει να έχουν κάνει απολύσεις μέσα στους τελευταίους 3 μήνες, ενώ δεν θα πρέπει να έχουν προχωρήσει σε ομαδικές απολύσεις μέσα στους τελευταίους 6 μήνες.
Η Εταιρεία Προσωρινής Απασχόλησης και ο έμμεσος εργοδότης είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος υπεύθυνοι για την ικανοποίηση των μισθολογικών εργαζομένων για την ικανοποίηση των μισθολογικών δικαιωμάτων του και την καταβολή των εισφορών.
Στη διάταξη όμως αναφέρεται ότι από την ευθύνη αυτή μπορεί να απαλλάσσεται ο εργοδότης εφόσον προβλεφθεί ότι οι προσωρινά απασχολούμενοι θα ικανοποιηθούν από τις εγγυητικές επιστολές που θα πρέπει να καταθέτουν οι Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης.
Να σημειωθεί πως το ύψος των εγγυητικών επιστολών για τις ΕΠΑ έχει μειωθεί από τις 120.000 στις 60.000 ευρώ.
Είχατε ποτέ φανταστεί ότι ένα video game μπορεί να σας βοηθήσει να χάσετε κιλά; Κι όμως, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, ένας μεγάλος σύμμαχος για να καταπολεμηθεί το αίσθημα της πείνας με ευχάριστο τρόπο, είναι το Tetris.
Σύμφωνα με ερευνητές, το εν λόγω παιχνίδι εμποδίζει τον εγκέφαλο να δημιουργεί εικόνες που ανοίγουν την όρεξη.
«Οι εξάρσεις πείνας διαρκούν συνήθως λίγα λεπτά. Στη διάρκειά τους κάποιος οπτικοποιεί το αντικείμενο του πόθου του», αναφέρει η επικεφαλής της μελέτης, Τζάκι Αντρέιντ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πλίμουθ, και συνεχίζει: «συχνά αυτά τα συναισθήματα έχουν αποτέλεσμα να ενδίδουμε σε διατροφικούς πειρασμούς. Όταν όμως παίζουμε Tetris, το μυαλό μας δεν μπορεί να συνθέσει αυτές τις εικόνες και έτσι η επιθυμία για τσιμπολόγημα υποχωρεί».
Πηγή http://www.metrogreece.gr
«Τα περισσότερα ελληνικά επώνυμα προέρχονται συνήθως είτε από τοπωνύμια- όπως Μανιάτης από τη Μάνη, Μωραΐτης από το Μοριά- είτε από διάφορα παρατσούκλια τα οποία ενέπνεαν στους ανθρώπους». Αυτό αναφέρει η κυρία Φούλα Πισπιρίγκου, φιλόλογος, και προσθέτει:
«Από εκεί και πέρα υπάρχουν και μερικές καταλήξεις οι οποίες υποδηλώνουν καταγωγή, όπως για παράδειγμα τα σε ‘ίδης’ και ‘άδης’ που είναι καταλήξεις των Ποντίων, τα σε ‘ογλου’ που είναι Μικρασιατικά και σημαίνουν ο γιος του τάδε, το ‘πουλος’ που απαντάται στην Πελοπόννησο, το «άκος» στη Μάνη και το «άκης» που είναι κρητικό».
Συνοψίζοντας, λοιπόν, μπορούμε να διακρίνουμε τα επώνυμα σύμφωνα με τη σημασία τους σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, που δηλώνουν αντίστοιχα βαφτιστικό όνομα, καταγωγή, επάγγελμα και παρατσούκλια (ή προσωνύμια).
Πατρωνυμικά: Αυτά που χρησιμοποιούν για ρίζα τους βαφτιστικά ονόματα, είναι μαζί με τα παρατσούκλια το συχνότερο είδος των οικογενειακών ονομάτων. Τα συναντούμε σε ονομαστική πτώση (π.χ. Κωστής, Γεωργής), σε γενική (π.χ. Γεωργίου, Δημητρίου), αλλά και με πολλές καταλήξεις ή υποκοριστικά (π.χ. Στεφανίδης, Αθανασούλας).
Μητρωνυμικά: Αυτά τα οποία βασίζονται στο όνομα της μητέρας, για παράδειγμα Κώστας Ελένης (δηλαδή ο Κώστας της Ελένης). Είναι αρκετά σπάνια και χωρίζονται και αυτά σε κατηγορίες ανάλογα με το επάγγελμα της μητέρας ή του άντρα της (Καλογραίας, Μακαρονούς, Μαμμής, Τσαγκαρίνας), την καταγωγή της μητέρας (Αμουργιανής, Αραπίνης, Βλάχας), ακόμα και το… ελάττωμα της μητέρας (Βουβής, Καμπούρας).
Εθνικά: Είναι τα επώνυμα τα οποία δηλώνουν καταγωγή και φανερώνουν τον τόπο που γεννήθηκε ή έζησε αυτός που έχει το όνομα. Αναφέρονται συνήθως σε χωριά ή ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές και οι καταλήξεις τους είναι δεκάδες. Οι πιο συνήθεις είναι οι εξής:
-(ι)ώτης: Τσιριγώτης, Λεπενιώτης, Ανδριώτης, Ηπειρώτης κτλ.
-ίτης: Μπεγλίτης, Πολίτης, Αργυροκαστρίτης κτλ.
-ιανος: Κουταλιανός, Ελεκιστριάνος, Ψαριανός, Σακαρετσιάνος, Χρυσοβιτσιάνος κ.α.
-ινός: Πατρινός, Παργινός, Ζακυνθινός, Καλαβρυτινός
-αίος: Κερκυραίος, Ρωμαναίος κτλ.
Επαγγελματικά: Επώνυμα τα οποία δηλώνουν επαγγέλματα τα οποία χάνονται στα βάθη των αιώνων. Από τα βυζαντινά χρόνια (Αμπελάς, Λαχανάς, Ζωναράς, Καμπανάρης, Γραμματικός, Παλαιολόγος, Δούκας, Λογοθέτης) μέχρι τα νεοελληνικά (Γελαδάρης, Αρκουδάρης, Περιβολάρης, Ψαράς, Σαμαράς, Κουρέας, Ασβεστάς, Βαγενάς).
Παρατσούκλια: Αποτελούν τον κύριο όγκο των επωνύμων μαζί με τα πατρωνυμικά και προέρχονται κατά κύριο λόγο από χαρακτηρισμούς που βασίζονται σε σωματικές (Βραχνός, Ζερβός, Καμπούρης, Λεβέντης), πνευματικές και ηθικές ιδιότητες (Βιαστικός, Αγέλαστος, Θλιμμένος, Κατεργαράκος). Μπορούν να προέρχονται όμως και από παρομοιώσεις με ζώα (Αλεπουδέλης, Γάτος, Ζυγούρης, Λύκος, Ποντίκης), με φυτά (Γαρούφαλος, Καρπούζης, Πιπέρης, Ρεβίθης) ή να υποδηλώνουν συγγένεια και ηλικία (Εγγονόπουλος, Κανακάρης, Ορφανός, Παπούλιας, Πατέρας).
Τα επώνυμα όμως, δεν εμφανίστηκαν μόνο με τον αρχικό τους τύπο. Πολλά από αυτά σχηματίζουν παράγωγα με διάφορες καταλήξεις ή είναι σύνθετα με την βοήθεια λέξεων οι οποίες χρησιμεύουν ως πρώτο συνθετικό. Όσον αφορά τις καταλήξεις, αποτελούν ένα γλωσσικό… GPS για να καταλάβουμε από ποιο μέρος της Ελλάδας κατάγεται κάποιος. Έτσι έχουμε τα εξής:
-ίδης: Πόντος (Τουντουλίδης, Κοντογιαννίδης, Πετρίδης)
-άδης: Πόντος (Γεωργιάδης, Καλγρεάδης, Φωτιάδης)
-ούδης ή – ουδάς: Μακεδονία – Θράκη (Λαμπρινούδης, Νικολούδης, Σπανούδης, Φραγκούδης, Ψαρούδας, Μαρούδας)
-όγλου: Μικρά Ασία (Πεσμαζόγλου, Κουρατζόγλου, Ασλάνογλου)
-άκης: Κρήτη (Παπαδάκης, Σαββάκης)
-άκος: Μάνη (Παντελάκος, Δημητράκος, Μαυροειδάκος)
-πουλος: Κυρίως στην Πελοπόννησο (Νικολακόπουλος, Αβραμόπουλος, Ανδρικόπουλος)
-άτος: Κεφαλονιά (Δημητράτος, Γιανουλάτος, Γερολυμάτος)
-έλης: Μυτιλήνη, Αϊβαλί, Λήμνο, Ίμβρο (Παπαδέλης, Χαμαλέλλης, Χωριατέλλης, Ξαφέλλης, Κοντέλλης)
-ούσης: Χίος (Χαλκούσης,Παϊδούσης)
Ας δούμε λοιπόν την ετυμολογία μερικών εκ των πιο συνηθισμένων ελληνικών επωνύμων:
Παλαιολόγος: Από το μτγν.ρημ.παλαιολογώ, λέω, ομιλώ περί αρχαίων-παλαιών πραγμάτων. Επώνυμο της τελευταίας δυναστείας του Βυζαντίου. Συνηθέστατο επώνυμο σήμερα, κυρίως λόγω της χρησιμοποίησης του «Παλαιολόγος» ως βαφτιστικού.
Βασιλόπουλος: Αρκετά συνηθισμένο επώνυμο, με προφανή προέλευση από το βαφτιστικό Βασίλειος, με το επίσης σύνηθες τρόπο σχηματισμού επωνύμου με την κατάληξη -όπουλος.
Οικονόμου: Συχνότατο ελληνικό επώνυμο, κυρίως λόγω της σημασίας της λέξης οικονόμος ως εκκλησιαστικός αξιωματούχος, κληρικός, υπεύθυνος κυρίως για την οικονομική διαχείριση εκκλησίας ή μοναστηριού.
Παπαδόπουλος: Γιος ή απόγονος του παπά (παπαδοπαίδι), ίσως το πολυπληθέστερο όνομα στην Ελλάδα μαζί με την κατάληξη -οπουλος.
Καραγιάννης: Σύνθετο όνομα από τούρκικη λέξη kara = μαύρος, μελαχρινός συν το βαφτιστικό όνομα Γιάννης.
Κωνσταντόπουλος: Γιος ή απόγονος του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος προέρχεται από το λατινικό Constantinus.
Αγγελόπουλος : Επώνυµο πατρωνυµικό που προέρχεται από το βαφτιστικό όνοµα Άγγελος συν την κατάληξη –όπουλος.
Ρήγας: Από το νεοελληνικό ρήγας, λαϊκότροπα ο βασιλιάς (μεσαιωνικό ρήγας). Προέρχεται από το ελληνιστικό ρηξ, αιτιατική ρήγα, που προέρχεται από το λατινικό rex.
Χατζής: Σύνηθες πρόθεμα σε πολλά ελληνικά επίθετα(Χατζηνικολάου, Χατζηδημητρίου, Χατζόπουλος, Χατζίδης , Χατζηδάκης κ.α.). Σύμφωνα με τον Τριανταφυλλίδη: Άτονη προτακτική λέξη που ακολουθείται πάντα από το ενωτικό (-) και έμπαινε πριν από βαφτιστικά ή οικογενειακά ονόματα ως τιμητικός τίτλος για να δηλώσει ότι ένας ορθόδοξος χριστιανός επισκέφτηκε ως προσκυνητής τους Άγιους Τόπους.
Βουδούρης: Επώνυμο το οποίο έχει την ίδια αρχή με το Μπουντούρης, προέρχεται απο τη δημώδη/διαλεκτική λέξη βουδούρης (μπουντούρης) που δηλώνει το βραχύσωμο και παχύ άνθρωπο .Η λέξη προέρχεται απο το τουρκικό bodur, με την ίδια σημασία.
Μίχας: Πρόκειται για αρβανίτικη παραλλαγή του ονόματος Μιχαήλ-Μιχάλης. Σε ελληνόφωνους πληθυσμούς η υποκοριστική παραλλαγή του ονόματος ήταν συνήθως “Μίχος”.
Περδικάρης: Επαγγελματικό επώνυμο, απο το ουσ. περδικάρης(παλαιοτ. περδικάριος), απο το ουσ. πέρδικα
Πολίτης: Η ετυμολογία του επωνύμου αυτού είναι προφανής. Η περίπτωση να προέρχεται από μια οποιαδήποτε πόλη, εκτός από την Πόλη, δεν είναι τόσο πιθανή επειδή δεν υπήρχε λόγος να μην σχηματιστεί το επώνυμο π.χ. Γιαννιώτης από τα Γιάννενα, Σμυρνιός από τη Σμύρνη κ.ο.κ.
Πηγή: http://www.enikos.gr
