Τι πρέπει να προσέξει ο αναβάτης.
Ο σωστός χαρακτηρισμός για τον ενδεχόμενο κίνδυνο που συνοδεύει τη χρήση της μοτοσυκλέτας, είναι ότι είναι ευάλωτη και όχι επικίνδυνη, όπως συχνά αναφέρεται. Η μοτοσυκλέτα δεν παίρνει πρωτοβουλίες ώστε να είναι επικίνδυνη, ωστόσο καθώς δεν προσφέρει παθητική ασφάλεια, δεν προφυλάσσει τον οδηγό της, όσο το αυτοκίνητο.
Αυτός είναι ο δεύτερος βασικότερος λόγος για τον οποίο ο αναβάτης πρέπει να φροντίζει ο ίδιος για την ασφαλή κυκλοφορία του. Ο πρώτος είναι βέβαια η απροσεξία των άλλων οδηγών, καθώς όπως αναφέρουν και οι στατιστικές, στο 50% των ατυχημάτων την ευθύνη έφερε ο οδηγός του άλλου οχήματος.
Ακόμη κι όταν η μοτοσυκλέτα είναι ακινητοποιημένη ή έχει προτεραιότητα, ο μοτοσικλετιστής πρέπει να οδηγεί αμυντικά.
Διασταυρώσεις, STOP, φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας: Ελέγχουμε βέβαια καλά πριν περάσουμε.
Είτε έχουμε προτεραιότητα είτε όχι, επιβάλλεται να σταματάμε και να ελέγχουμε κάθε διασταύρωση. Το δίκιο δεν μας βοηθά ούτε θα μας σώσει αν κάποιος άλλος οδηγός κάνει παράβαση.
Πλησιάζοντας σε STOP ή όταν μειώνουμε ταχύτητα για να ελέγξουμε, κινούμαστε προς το δεξί άκρο του δρόμου. Ακόμη κι αν έχουμε ελέγξει πίσω με τους καθρέφτες μας, η θέση αυτή θα μας προφυλάξει στο ενδεχόμενο ένας οδηγός που ακολουθεί να μην μας έχει δει και να μας χτυπήσει από πίσω. Ειδικά το βράδυ.
Στα φανάρια ποτέ δεν σταματάμε στο κέντρο του δρόμου (Σχήμα). Πλησιάζουμε ένα από τα δύο άκρα του, κατά προτίμηση δίπλα στο πεζοδρόμιο ή στο διαχωριστικό διάζωμα -αν υπάρχει.
Εναλλακτικά, αν βρίσκεται ήδη σταματημένο όχημα στο φανάρι, περνάμε εμπρός του και το αφήνουμε πίσω μας ως «ασπίδα».
Η στάση ωστόσο πάνω στη διάβαση των πεζών, δείχνει παντελή έλλειψη σεβασμού για τους πεζούς.
Ενώ παρκάρουμε
Η μοτοσυκλέτα στις μέρες μας είναι ανάγκη. Ανάγκη όμως είναι και ο πολιτισμός και η ευγένεια που πρέπει να χαρακτηρίζουν την οδηγική μας συμπεριφορά.
Έτσι, όταν παρκάρουμε τη μοτοσυκλέτα μας, φροντίζουμε:
- Να επιλέγουμε -εφόσον υπάρχουν- τις θέσεις παρκαρίσματος που προορίζονται ειδικά για μοτοσυκλέτες (κάποιοι δήμοι έχουν φροντίσει γι' αυτό).
- Να μην κλείνουμε τις ράμπες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
- Να μην παρακωλύουμε την κυκλοφορία των πεζών.
Πάντα υπάρχει χώρος κάτω από το πεζοδρόμιο δίπλα σε κάποιο σταθερό εμπόδιο (ζαρντινιέρα, κάδο απορριμμάτων, δέντρο κλπ.), απ' όπου ούτως ή άλλως δεν μπορούν να περάσουν οι πεζοί. Σταθμεύοντας εκεί τις μοτοσυκλέτες, και εμείς εξυπηρετούμαστε και ταυτόχρονα δεν ενοχλούμε.
Αφιερώνει την 23η αγωνιστική στον αγώνα ζωής των καρκινοπαθών παιδιών.
Η Σούπερ Λίγκα στηρίζει τον αγώνα των Συλλόγων «Φλόγα» και «Λάμψη», αφιερώνοντας την 23η αγωνιστική (3 και 4 Μαρτίου 2012) στον αγώνα κατά του παιδικού καρκίνου.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
Η «ΦΛΟΓΑ» και η «ΛΑΜΨΗ» είναι σύλλογοι γονιών που τα παιδιά τους προσβλήθηκαν από κακοήθες νόσημα. Είναι σύλλογοι απλών καθημερινών ανθρώπων, ενωμένων κάτω απ’ την κοινή ανάγκη για την αντιμετώπιση μιας πολύ ιδιαίτερης δοκιμασίας.
Είναι γονείς ταγμένοι στην φροντίδα των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο.
Γονείς που αγωνίζονται για κάθε νέο παιδί που φιλοξενείται στα παιδογκολογικά τμήματα, που αγωνιούν και προσπαθούν για την εξασφάλιση της καλύτερης ιατρικής και ψυχοκοινωνικής φροντίδας που δικαιούται.
Η «ΛΑΜΨΗ» και η «ΦΛΟΓΑ» στηρίζονται στην εθελοντική εργασία των μελών τους και αντλούν δύναμη από την προσφορά και την αρωγή δεκάδων ευαισθητοποιημένων φορέων και πολιτών.
Η πρόεδρος της «Λάμψης» κ. Άρτεμις Ασλανίδου και η πρόεδρος της «Φλόγας» κ. Μαρία Τρυφωνίδη δήλωσαν:
«Η Super League για δεύτερη συνεχή χρονιά τάσσεται στο πλευρό μας και αφιερώνει την 23η αγωνιστική της στον αγώνα ζωής των καρκινοπαθών παιδιών μας.
Ενδυναμώνει έτσι τον αγώνα και την δράση των συλλόγων μας, στηρίζει τα παιδιά και τις οικογένειές τους που μάχονται για την ίδια την ζωή.
Παράλληλα αναδεικνύει την κοινωνική φυσιογνωμία του ποδοσφαίρου- ενός λαοφιλούς αθλήματος, αποδεικνύοντας πως μπορεί πραγματικά να παίζει έναν καίριο ρόλο στην ανάδειξη προβλημάτων που πλήττουν κοινωνικές ομάδες.
Με ελπίδα και αισιοδοξία συνεχίζουμε τον αγώνα μας και στέλνουμε σ’ όλο το φίλαθλο κοινό το μήνυμα πως «ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας μπορεί να ιαθεί».
Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο νοσούν 280 – 300 παιδιά. Το 70% από αυτά με εξειδικευμένη θεραπεία κερδίζει τη μάχη για ζωή.
Στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας δεν υπάρχει πρόληψη, ωστόσο η έγκαιρη διάγνωση οδηγεί σε ίαση τα περισσότερα παιδιά. Γι αυτό πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία: στην εκπαίδευση των επαγγελματιών της υγείας, ώστε να είναι σε θέση να διαγνώσουν έγκαιρα τη νόσο αλλά και στη σωστή ενημέρωση των γονιών, ώστε να απευθύνονται έγκαιρα στα παιδιατρικά νοσοκομεία.
Οι Σύλλογοι «Φλόγα» και «Λάμψη» βρίσκονται δίπλα στις οικογένειες, μοιράζονται τους φόβους και τις αγωνίες τους και στηρίζουν με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. Προσπαθούν να ενημερώσουν σωστά τη κοινή γνώμη για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας και να διαλύσουν τις προκαταλήψεις.
Μεγάλη η σημασία της στέρεας τροφής.
Αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν διατροφικές δυσκολίες και αδυναμία μάσησης στις ηλικίες των 2-3 ετών, αλλά και να γίνουν μελλοντικά παχύσαρκα, παρουσιάζουν τα παιδιά, τα οποία όσο είναι βρέφη τρώνε μόνο κρέμες και όχι στέρεες τροφές.
Η εισαγωγή της στέρεας τροφής στη διατροφή των βρεφών, σύμφωνα με τις επιστημονικές οδηγίες, πρέπει να ξεκινά περίπου στον 6 μήνα της ζωής με τις κρέμες.
«Στην Ελλάδα είναι πολύ συνηθισμένο βρέφη 4-5 μηνών να ταΐζονται με το κουτάλι διάφορες βρεφικές κρέμες σε μορφή πολτού, παρότι αυτό δεν ενδείκνυται για τόσο μικρές ηλικίες. Μάλιστα, πολλά Ελληνόπουλα συνεχίζουν να τρώνε αλεσμένες τροφές ακόμη και σε όλη τη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας, χωρίς οι γονείς τους να τα ενθαρρύνουν να φάνε κανονικό φαγητό. Με το τάισμα αλεσμένων τροφών με το κουτάλι, το παιδί όχι μόνο δεν μαθαίνει να μασά αλλά οδηγείται στην παχυσαρκία» επισημαίνει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο παιδίατρος-σύμβουλος θηλασμού Στέλιος Παπαβέντσης.
Επικαλούμενος στοιχεία έρευνας επιστημόνων του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ για την επίδραση των διαφορετικών στυλ διατροφής στις διατροφικές προτιμήσεις και το δείκτη παχυσαρκίας των παιδιών, ο κ. Παπαβέντσης αναφέρει ότι τα παιδιά που μελετήθηκαν και ελάμβαναν σχηματισμένη τροφή είχαν αυξημένη συχνότητα μειωμένου βάρους, ενώ τα παιδιά που ελάμβαναν αλεσμένη τροφή είχαν αυξημένη συχνότητα παχυσαρκίας.
«Από την έρευνα αυτή συμπεραίνεται ότι οι διατροφικές προτιμήσεις και η υγεία στην πρώιμη παιδική ηλικία επηρεάζονται σημαντικά από τον τρόπος σίτισης κατά τη βρεφική και νηπιακή ηλικία. Από την έρευνα προκύπτει ότι τα βρέφη που ξεκινούν στερεές τροφές και συνεχίζουν να τρώνε μόνα τους μαθαίνουν να ρυθμίζουν την πρόσληψη τροφής, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες τους, την πείνα και τον κορεσμό τους, με έναν τρόπο που οδηγεί σε χαμηλότερο δείκτη μάζας σώματος και σε μια προτίμηση σε πιο υγιεινά τρόφιμα όπως αυτά με πολύπλοκους υδατάνθρακες» εξηγεί ο κ. Παπαβέντσης.
H πιο συχνή διαταραχή συμπεριφοράς στην παιδική ηλικία.
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα θεωρείται η πιο συχνή διαταραχή συμπεριφοράς στην παιδική ηλικία. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι περίπου το 5% του μαθητικού πληθυσμού αντιμετωπίζει το σύνδρομο αυτό.
Οι τρεις υποκατηγορίες (τύποι) της διαταραχής είναι οι εξής:
α) Ο απρόσεκτος τύπος όπου το παιδί εμφανίζει κυρίως συμπτώματα απροσεξίας
β) Ο υπερκινητικός – παρορμητικός τύπος όπου το παιδί εμφανίζει κυρίως συμπτώματα υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας
γ) Ο συνδυασμένος τύπος όπου το παιδί εμφανίζει συμπτώματα απροσεξίας, υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας
Το παιδί με σύνδρομο (ΔΕΠ/Υ) παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά:
Αδυναμία συγκέντρωσης
- Συχνά δεν τελειώνει κάτι που έχει ξεκινήσει
- Διασπάται εύκολα
- Πολλές φορές μοιάζει να μην ακούει όταν του μιλούν
- Δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί για να διαβάσει τα μαθήματα του σχολείου ή άλλες εργασίες που χρειάζονται αρκετή ώρα συγκέντρωσης
- Δεν μπορεί να ασχοληθεί πολύ ώρα με το ίδιο παιχνίδι
Παρορμητικότητα
- Συχνά κάνει πράγματα χωρίς να τα σκεφτεί προηγουμένως
- Δυσκολεύεται να οργανώσει την εργασία του (χωρίς να έχει νοητικές ή αντιληπτικές δυσκολίες)
- Περνάει πολύ συχνά από τη μία δραστηριότητα στην άλλη
- Πολλές φορές διακόπτει τη δραστηριότητα που γίνεται μέσα στην τάξη και εμποδίζει την ομαλή πορεία του μαθήματος
- Δεν έχει υπομονή να περιμένει τη σειρά του στο παιχνίδι και γενικά στις ομαδικές δραστηριότητες
- Έχει έντονες διακυμάνσεις στη ψυχική του διάθεση με κρίσεις οργής, πείσμα και αρνητισμό
Υπερκινητικότητα
- Τρέχει και σκαρφαλώνει συνεχώς
- Δυσκολεύεται να παραμείνει στο κάθισμά του και στριφογυρνάει διαρκώς
- Κινείται υπερβολικά στον ύπνο του
- Δίνει την εντύπωση ότι δεν σταματάει ποτέ να κινείται όποια δραστηριότητα και αν εκτελεί
Η πλήρης διάγνωση του κλινικού συνδρόμου γίνεται στη σχολική ηλικία όπου τα εμφανή συμπτώματα είναι η σύντομή διάρκεια προσοχής, η αυξημένη κινητικότητα, η παρορμητικότητα, η ερεθιστικότητα, η κινητική αδεξιότητα, η χαμηλή σχολική επίδοση, η έλλειψη πειθαρχίας και οι κακές διαπροσωπικές σχέσεις με τα πρόσωπα του περιβάλλοντος του (γονείς, δασκάλους, συμμαθητές).
Η διαταραχή όμως φαίνεται να υφίσταται από τη βρεφική ηλικία όπου αν και η συμπεριφορά του βρέφους δεν έχει αποκτήσει ακόμη αρκετή σταθερότητα, τα ευερέθιστα βρέφη, εκείνα που δεν ηρεμούν εύκολα, ίσως είναι τα παιδιά που αργότερα θα παρουσιάσουν την εικόνα του συνδρόμου. Στη νηπιακή ηλικία κύρια συμπτώματα της διαταραχής είναι η αυξημένη δραστηριότητα, οι εκρήξεις θυμού, το συχνό κλάμα, ο ελλιπής αυτοέλεγχος και η έλλειψη υπομονής σε αντίξοες καταστάσεις. Τέλος στην εφηβική ηλικία κυριότερες εκφράσεις του προβλήματος είναι η φτωχή σχολική επίδοση και οι κακές επαγγελματικές προοπτικές, η αντικοινωνική συμπεριφορά και οι δυσλειτουργικές κοινωνικές σχέσεις, η κατάθλιψη και το χαμηλό αυτοσυναίσθημα.
Η αντιμετώπιση του συνδρόμου (ΔΕΠ/Υ) μπορεί να γίνει με ποικίλους τρόπους, ψυχοθεραπεία, χορήγηση φαρμάκων, συμβουλευτική γονέων και εκπαιδευτικών αλλά και με ειδική και γενική παιδαγωγική προσέγγιση. Με την ειδική αγωγή αντιμετωπίζονται μαθησιακές δυσκολίες που οφείλονται στη διάσπαση προσοχής, στην υπερκινητικότητα και στη δυσκολία διατήρησης του αυτοελέγχου. Ενώ με τη γενική παιδαγωγική αντιμετώπιση δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες (περιορισμός πολλών οπτικών ερεθισμάτων, σταθερότητα περιβάλλοντος, σαφείς και μικρές οδηγίες, ενθάρρυνση, σύντομα και πολλά διαλείμματα) έτσι ώστε ο μαθητής να μπορέσει να συγκεντρωθεί και να φέρει σε πέρας την σχολική του δραστηριότητα μέσα στη σχολική τάξη μαζί με τα άλλα παιδιά.
Πηγή: http://www.ygeianews.gr
Μειωμένες κατά 23% οι πιθανότητες εμφάνισης διαβήτη τύπου 2.
Ωφέλιμη για τον οργανισμό φαίνεται πως είναι η κατανάλωση καφέ- φυσικά με μέτρο- αφού μπορεί να προστατεύσει από το διαβήτη τύπου 2, αλλά και από άλλες χρόνιες παθήσεις, σύμφωνα με μια νέα μεγάλη γερμανική επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επιδημιολόγο Άννα Φλέγκελ του γερμανικού Ινστιτούτου Ανθρώπινης Διατροφής του Πότσνταμ, μελέτησαν τις περιπτώσεις περισσότερων από 42.000 ατόμων για σχεδόν μία δεκαετία.
Η νέα έρευνα έρχεται από μετά από πολλές άλλες που έχουν έως τώρα καταλήξει σε μάλλον αντικρουόμενα συμπεράσματα, καθώς ορισμένες έχουν συσχετίσει την κατανάλωση καφέ με αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας, καρκίνου, εγκεφαλικού κ.α. Η νέα μελέτη, αντίθετα, δεν διαπίστωσε ανάλογο κίνδυνο. «Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η κατανάλωση καφέ δεν είναι επιβλαβής για τους υγιείς ενήλικους όσον αφορά τον κίνδυνο για σοβαρές χρόνιες παθήσεις», δήλωσε η Φρέγκελ.
Οι ερευνητές παρακολούθησαν τους 42.000 ενήλικες κατά τακτά χρονικά διαστήματα στη διάρκεια της δεκαετίας και συσχέτιζαν συνεχώς την εξέλιξη της υγείας τους με τις διατροφικές συνήθειές τους και ειδικότερα την κατανάλωση καφέ.
Τελικά, συμπέραναν ότι τόσο όσοι πίνουν καφέ, όσο και όσοι δεν πίνουν, ουσιαστικά έχουν κατά μέσο όρο τις ίδιες πιθανότητες να πάθουν κάποια χρόνια ασθένεια σε βάθος χρόνου. Μάλιστα όσοι πίνουν συχνά καφέ, έχουν μικρότερες κατά 23% πιθανότητες να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 2. Εκτιμάται ότι ορισμένες χημικές ουσίες που υπάρχουν στον καφέ, επιδρούν θετικά στον μεταβολισμό.
Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές, όπως είπαν, δεν ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να πίνουν καφέ, αν δεν τους αρέσει, μολονότι, όπως επισημαίνουν, τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν υπάρχει λόγος όσοι δεν έχουν συγκεκριμένα προβλήματα υγείας, να μειώσουν την κατανάλωση καφέ προκειμένου να μειώσουν τον κίνδυνο για χρόνιες παθήσεις.
