Κορυφαία επιστημονική εκδήλωση στις 20-23 Απριλίου.
Στις 20-23 Απριλίου 2016, θα διεξαχθεί στο ξενοδοχείο Divani Caravel, στην Αθήνα το 43ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ενδοκρινολογίας, Μεταβολισμού και Σακχαρώδη ∆ιαβήτη.
Το συνέδριο αποτελεί την κορυφαία επιστημονική εκδήλωση της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας - Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (Ε.Ε.Ε. - Π.Ε.Ε.) που απαρτίζεται από τους 800 Έλληνες Ενδοκρινολόγους.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Τι δείχνουν οι έρευνες συμπεριφοράς από 54 χώρες.
Σχεδόν 4% της θνησιμότητας από κάθε αίτια συνδέεται με την υπερβολική καθιστική ζωή. Το να καθόμαστε για περισσότερες από 3 ώρες την ημέρα, ευθύνεται για το 3,8% της θνησιμότητας από κάθε αιτία, σύμφωνα με μια ανάλυση των ερευνών συμπεριφοράς από 54 χώρες.
Είναι σημαντικό το ότι η μείωση της διάρκειας του καθίσματος σε λιγότερο από 3 ώρες την ημέρα μπορεί να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής 0,20 χρόνια κατά μέσο όρο, αναφέρουν οι Leandro Fórnias Machadode Rezende, MSc και οι συνεργάτες του από το Τμήμα Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο της Βραζιλίας, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο στις 23 Μαρτίου στο American Journal of Preventive Medicine.
Αν και προηγούμενες έρευνες έχουν συνδέσει τον υπερβολικό χρόνο καθιστικής ζωής με μια σειρά από προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένης της παχυσαρκίας και του μεταβολικού συνδρόμου καθώς και με αυξημένο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακά νοσήματα και καρκίνο ακόμη και μεταξύ των ανθρώπων που ασκούνται τακτικά, άλλα ευρήματα δεν έχουν υποστηρίξει αυτό το συμπέρασμα.
Στην παρούσα ανάλυση, οι ερευνητές προσπάθησαν να προσδιορίσουν το πραγματικό κλάσμα αποδιδόμενου κινδύνου στον πληθυσμό (population-attributable fraction, PAF) από όλα τα αίτια της θνησιμότητας που σχετίζονται με το χρόνο καθίσματος καθώς και τα πιθανά κέρδη στο προσδόκιμο ζωής από την απουσία αυτού του παράγοντα κινδύνου.
«Το PAF είναι μία μέτρηση της συσχέτισης που χρησιμοποιείται από επιδημιολόγους ώστε να ποσοτικοποιήσουν και να συνοψίσουν την επιβάρυνση της δημόσιας υγείας από έναν παράγοντα κινδύνου και περιγράφει πόσο ένα αποτέλεσμα (σε αυτή τη μελέτη, η θνησιμότητα από όλα τα αίτια) μπορεί να μειωθεί με την εξάλειψη της έκθεσης σε αυτό τον παράγοντα (σε αυτή την περίπτωση , ο χρόνος καθίσματος)», εξηγούν οι συγγραφείς.
Για την έρευνα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από μια δημοσιευμένη μετα-ανάλυση των μελετών παρατήρησης σε ενήλικες, που συνδυάζουν στατιστικά στοιχεία σχετικά με το μέγεθος του πληθυσμού, αναλογιστικούς πίνακες και την συνολική θνησιμότητα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους «ο χρόνος της καθιστικής ζωής ήταν υπεύθυνος για το 3,8% της συνολικής θνησιμότητας (περίπου 433.000 θάνατοι) σε 54 χώρες σε όλο τον κόσμο», αναφέρουν.
Επιπλέον, παρατηρείται μια σχέση δόσης-απόκρισης μεταξύ του χρόνου καθίσματος και όλων των αιτιών θνησιμότητας. «Ακόμη και μέτριες μειώσεις, όπως η μείωση κατά 10% του μέσου χρόνου καθίσματος ή 30 λεπτά απόλυτης μείωσής του ανά ημέρα, θα μπορούσε να έχει μια άμεση επίδραση στην ολική θνητότητα (0,6%) στις αξιολογούμενες χώρες. Πιο τολμηρές αλλαγές (για παράδειγμα, 50% μείωση ή 2 ώρες λιγότερες) θα αντιπροσωπεύσουν τουλάχιστον τρεις φορές λιγότερους θανάτους σε σχέση με τα σενάρια μείωσης κατά 10% ή 30 λεπτών την ημέρα».
Επειδή η σωματική αδράνεια είναι η ίδια παράγοντας κινδύνου για θνησιμότητα από κάθε αιτία, οι ερευνητές έλαβαν υπόψη το αποτέλεσμα της απομάκρυνσης τόσο της σωματικής αδράνειας όσο και του χρόνου καθίσματος και διαπίστωσαν ότι «περίπου το 14% όλων των θανάτων ετησίως (πάνω από 1,5 εκατομμύρια θανάτους στις χώρες αυτές) θα μπορούσε να αποφευχθεί». Προειδοποιούν, ωστόσο, ότι η εκτίμηση αυτή προϋποθέτει την ανεξαρτησία μεταξύ της σωματικής αδράνειας και του χρόνου καθίσματος, «η οποία εξακολουθεί να απαιτεί περαιτέρω έρευνα».
Τα ευρήματα της έρευνας
Τα ευρήματα δείχνουν τη σημασία της προώθησης της αυξημένης φυσικής δραστηριότητας και την μείωση της παρατεταμένης καθιστικής ζωής για τη μείωση του κινδύνου για πρόωρο θάνατο.
Ωστόσο «η αλλαγή των επιπέδων του πληθυσμού της καθιστικής συμπεριφοράς είναι μία πρόκληση», παραδέχονται οι συγγραφείς.
Η υπερβολική καθιστική ζωή είναι συχνή στον σύγχρονο πολιτισμό και καθορίζεται από πολλούς κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, το σύνολο των οποίων «επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από το σημερινό οικονομικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου αριθμού πιο γρήγορων μέσων μετακίνησης προς τους χώρους εργασίας, προς το σπίτι και το αστικό περιβάλλον, ανισότητες που αναγκάζουν τους ανθρώπους να ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις και να ζουν σε περιοχές που δεν έχουν υποστήριξη για ενεργητικό τρόπο ζωής», δηλώνουν οι συγγραφείς.
Σε αυτό το πλαίσιο, «μόνο παρεμβάσεις που στοχεύουν στην αντιμετώπιση των καθοριστικών παραγόντων της καθιστικής συμπεριφοράς θα είναι σε θέση να επιτύχουν τα πιο τολμηρή σενάρια που αναφέρονται σε αυτή την ανάλυση».
Μετά και από τα τελευταία αυτά δεδομένα, γίνεται για άλλη μία φορά κατανοητό το πόσο σημαντική είναι η ενεργητική κινητοποίηση του ατόμου στην επίτευξη της καλής υγείας.
Ο ρόλος μας είναι τόσο η παρέμβαση με παθητικές μεθόδους και τεχνικές ώστε να βελτιώσουμε κακές στάσεις και ανισορροπίες από την παρατεταμένη καθιστική ζωή, όσο και η επανεκπαίδευση σε σωστές στάσεις και η εκπαίδευση σε ένα νέο τρόπο ζωής με περισσότερη κίνηση και άσκηση. Αυτή η αλλαγή του τρόπου ζωής φαίνεται να είναι ότι καλύτερο μπορεί να κάνει ένα άτομο για την βελτίωση της υγείας του σε βάθος χρόνου.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Τι κρύβεται πίσω από αυτή την έντονη επιθυμία.
Σε όλους μας αρέσει να τσιμπολογάμε αλλά κάθε φορά ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σοβαρό δίλημμα: γλυκό ή αλμυρό; Γιατί άραγε κάποιοι άνθρωποι έχουν μεγάλη αδυναμία στα γλυκά ενώ άλλοι υποκύπτουν στα αλμυρά εδέσματα;
«Αυτά που μας αρέσει να τρώμε είναι ίσως ένα από τα πιο θεμελιώδη μυστήρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς», αναφέρει η Julie Mennella, ψυχολόγος που μελετά την επιστήμη που κρύβεται πίσω από τη γεύση. Τούτου λεχθέντος δεν είναι ότι σας αρέσει το γλυκό ή το αλμυρό, είναι ότι μπορεί να προτιμάτε το ένα από τα δύο να βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο στον οργανισμό σας.
Όπως ίσως να γνωρίζετε στην γλώσσας μας βρίσκονται περίπου 10.000 γευστικοί κάλυκες που μας βοηθούν να αναγνωρίζουμε τις τέσσερις βασικές γεύσεις: γλυκό, πικρό, ξινό, αλμυρό, αλλά μερικοί από εμάς είμαστε περισσότερο διατεθειμένοι να φτάσουμε τη γεύση του γλυκού σε πιο υψηλό επίπεδο από αυτή του αλμυρού.
Οπότε τι κρύβεται πίσω από αυτή την έντονη επιθυμία για γλυκό ή αλμυρό. Ενδεχομένως έχει να κάνει και με την γενετική. To DNA μας καθορίζει πόσο ευαίσθητοι είμαστε σε ορισμένες γεύσεις - όσοι από εμάς έχουμε αδυναμία στα γλυκά μπορεί να έχουμε υψηλότερο γλυκό όριο για παράδειγμα και να θέλουμε περισσότερη ζάχαρη για να ικανοποιήσουμε τη γεύση μας.
Την ίδια στιγμή, το μυαλό μας είναι επίσης παγιδευμένο να υποκύψει στη ζάχαρη. Όταν πρόκειται για γλυκό, δεν έχει σημασία πόσο αδύναμος/η μπορεί αν είστε. Σημασία έχει και τι συμβαίνει στον εγκέφαλό σας. Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα επιδόρπια.
Αλλά εκτός από τις γενετικές επιρροές, η γεύση εξαρτάται από το τι έχουμε συνηθίσει να τρώμε. «Μπορεί να μάθουμε τρώγοντας», εξηγεί η ερευνήτρια. «Όσο περισσότερο εντάσσετε μια γεύση στη διατροφή σας, τόσο περισσότερο τη συνηθίζετε.»
Έτσι αν στην παιδική σας ηλικία τρώγετε πατατάκια, είναι πιο πιθανό να προτιμάτε την ίδια αλμυρή γεύση κι ενώ μεγαλώνετε.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Τα πειραματόζωα έζησαν περισσότερο και με λιγότερες φλεγμονές.
Τα καλά βακτήρια του εντέρου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων μορφών καρκίνου απέδειξαν επιστήμονες στις ΗΠΑ. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι μερικά εντερικά βακτήρια μπορούν τόσο να προκαλέσουν, όσο και να εμποδίσουν την παχυσαρκία. Η νέα μελέτη δείχνει ότι μπορεί επίσης να παίξουν ευεργετικό ρόλο, επιβραδύνοντας ή και σταματώντας την ανάπτυξη του καρκίνου σε μερικές περιπτώσεις.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Λος 'Αντζελες (UCLA), με επικεφαλής τον καθηγητή παθολογίας Ρόμπερτ Σιστλ, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS One» πειραματίστηκαν με ποντίκια, που είχαν τροποποιηθεί γενετικά, ώστε να εμφανίζουν λευχαιμία, λέμφωμα και άλλα είδη καρκίνου.
Σε μία ομάδα πειραματόζωων εισήχθησαν «καλά» αντιφλεγμονώδη βακτήρια σε μεγάλες ποσότητες, ενώ μια άλλη ομάδα έλαβε το τυπικό μείγμα «καλών» και «κακών» μικροοργανισμών που συνήθως συνυπάρχουν στο έντερο.
Στα ζώα με τα πολλά «καλά» βακτήρια ο καρκίνος εμφανίσθηκε με σημαντική καθυστέρηση. Ειδικά το λέμφωμα (καρκίνος του λεμφικού συστήματος) εμφανίσθηκε σε διπλάσιο χρόνο σε σχέση με τα άλλα ποντίκια. Ακόμη, τα πειραματόζωα με τα «καλά» βακτήρια έζησαν τετραπλάσιο χρονικό διάστημα και εμφάνιζαν μικρότερη φλεγμονή και λιγότερες βλάβες στο DNA τους.
Όπως έδειξαν οι αναλύσεις, τα ζώα με τα «καλά» βακτήρια παρήγαγαν πολλούς μεταβολίτες (ουσίες που παράγονται από την φυσική μεταβολική δράση του εντέρου), που είναι γνωστό ότι «φρενάρουν» τον καρκίνο.
«Όλα αυτά τα ευρήματα ενισχύουν την πεποίθηση ότι η κατάλληλη "χειραγώγηση" της μικροβιακής σύνθεσης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μια αποτελεσματική στρατηγική για την πρόληψη ή την αντιμετώπιση του καρκίνου», δήλωσαν οι ερευνητές. Όπως είπαν, στο μέλλον η μη επεμβατική και εύκολη χρήση των κατάλληλων σκευασμάτων προβιοτικών (ζωντανών μικροοργανισμών) θα μπορούσε να λειτουργήσει προληπτικά για πολλούς ανθρώπους.
Σε διάστημα εκατομμυρίων ετών τα βακτήρια του εντέρου εξελίχθηκαν σε «καλά» και «κακά» είδη. Τα πρώτα «φρενάρουν» τη φλεγμονή και τα δεύτερα την ενισχύουν. Η φλεγμονή παίζει ρόλο-κλειδί σε διάφορες ασθένειες, όπως καρκίνο, νευροεκφυλιστικές, καρδιοπάθειες, αρθρίτιδα, στη γήρανση κ.α.
Το ανθρώπινο σώμα περιέχει περίπου δέκα τρισεκατομμύρια κύτταρα βακτηρίων, έναντι μόνο ενός τρισεκατομμυρίου ανθρωπίνων κυττάρων. Το πιο διαδεδομένο εντερικό βακτήριο είναι ένας λακτοβάκιλλος, ο οποίος επίσης είναι παρών σε γιαούρτια και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα κ.α. Ο μικροοργανισμός αυτός χρησιμοποιήθηκε και στα νέα πειράματα με τα ποντίκια.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Ποτέ πριν τσίμπημα κουνουπιού δεν είχε συνδεθεί με γενετική ανωμαλία.
Η μόλυνση εγκύων με τον ιό Ζίκα είναι η αιτία της μικροκεφαλίας και άλλων σοβαρών εγκεφαλικών ανωμαλιών σε βρέφη, επιβεβαίωσαν Αμερικανοί υγειονομικοί και είναι η πρώτη φορά που επιβεβαιώνεται η σχέση του ιού, που μεταφέρουν κουνούπια, με τις περιπτώσεις βρεφών με μικροκεφαλία που έχουν γεννηθεί στις περιοχές της Βραζιλίας όπου ο ιός είναι πιο διαδεδομένος.
«Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο ιός Ζίκα προκαλεί μικροκεφαλία», είπε ο Τομ Φρίντεν, διευθυντής στα κρατικά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC), σε τηλεδιάσκεψη με δημοσιογράφους χθες. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ιός Ζίκα προκαλεί μικροκεφαλία», σημείωσε και πρόσθεσε πως ποτέ πριν στην ανθρωπότητα δεν ευθυνόταν το δάγκωμα ενός κουνουπιού για γενετική ανωμαλία.
Η ανακοίνωση γίνεται σε ιδιαίτερα σημαντική εποχή για την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, καθώς προσπαθεί να πείσει το κογκρέσο να βρει τρόπους χρηματοδότησης για την καταπολέμηση του ιού, ο οποίος ήδη επηρεάζει το Πουέρτο Ρίκο και αναμένεται να εμφανιστεί σε περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών με την έλευση ψηλότερων θερμοκρασιών που ευνοούν τα κουνούπια. Η κυβέρνηση έχει ζητήσει περίπου 1,9 δισεκατομμύρια δολάρια (1,68 δις ευρώ) για την πρόληψη και αντιμετώπιση του ιού, αλλά το CDC έχει αναγκαστεί να μεταφέρει χρήματα που προορίζονταν για τον ιό Έμπολα μέχρι να δοθεί χρηματοδότηση από το κογκρέσο.
Η Βραζιλία έχει επιβεβαιώσει 1.100 περιπτώσεις βρεφών με μικροκεφαλία και πιστεύει ότι οι περισσότερες σχετίζονται με μόλυνση του ιού από τις μητέρες. Εξετάζει επίσης και πάνω από άλλες 3.800 περιπτώσεις για μικροκεφαλία.
Στο μεταξύ, ερευνητές στη Βραζιλία έχουν ανακαλύψει ότι τα βρέφη που πάσχουν από μικροκεφαλία παρουσιάζουν μια σειρά από ανωμαλίες στον εγκέφαλο. Σε έρευνα που εκδόθηκε στο επιστημονικό περιοδικό British Medical Journal, οι ερευνητές είπαν ότι ενώ δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι ο ιός Ζίκα ευθύνεται για μικροκεφαλία, υπήρχε άμεση σχέση. Είπαν ότι σε εξέταση 23 βρεφών με την πάθηση, ο εγκέφαλος των παιδιών έδειξε ασβέστωση, ή συσσώρευση άσβεστου στον εγκέφαλο, ανωμαλίες στην δημιουργία του φλοιού του εγκεφάλου, κοιλιομεγαλία (διάταση των κοιλιών του εγκεφάλου), υποανάπτυξη της παρεγκεφαλίδας, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της κίνησης, καθώς και ανωμαλίες στο στέλεχος του εγκεφάλου, το οποίο βοηθά στην μεταβίβαση των σημάτων από τον εγκέφαλο στο υπόλοιπο σώμα.
Τα βρέφη που εξετάστηκαν γεννήθηκαν στην περιφέρεια Περναμπούκο της Βραζιλίας μεταξύ του Ιουλίου και του Δεκεμβρίου του 2015.
Τον περασμένο μήνα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είπε ότι ο ιός μπορεί επίσης να προκαλέσει και το σύνδρομο Guillain-Barre, μια σπάνια νευρολογική πάθηση που μπορεί να καταλήξει σε παράλυση.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
