Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016

Σύνδρομο διαμερίσματος


Η κατάσταση που ονομάζεται Σύνδρομο Διαμερίσματος, είναι μια πολύ βαρεία επιπλοκή που επισυμβαίνει σε περιπτώσεις βαρέων κακώσεων της κνήμης (κάταγμα συντριπτικό κνήμης - σύνθλιψη κνήμης) απότοκων τροχαίων ή εργατικών κακώσεων και επίσης μετά από εγχειρήσεις στην κνήμη (σπανιότερα) ή στο αντιβράχιο (Valkmann).


Τι είναι

Μετά από μία βαρεία κάκωση που συνοδεύεται από ένα συντριπτικό κάταγμα της κνήμης ή του οστού του αντιβραχίου, το αίμα που εξέρχεται από το σπασμένο οστούν «φυλακίζεται» ανάμεσα στους μύες που περιβάλλονται από περιτονία και αρχίζει να πιέζει την αιματική κυκλοφορία του άκρου. Αποτέλεσμα είναι να διακόπτεται και η αρτηριακή κυκλοφορία και η τριχοειδική, που αιματώνει τους μύες. Αυτό οδηγεί προοδευτικά σε νέκρωση των μυών της κνήμης ή του αντιβραχίου και τελικά και σε νέκρωση των διερχομένων νεύρων.

Σπανιότερα σύνδρομο διαμερίσματος μπορεί να δημιουργηθεί από την πίεση που προκαλεί ένας σφικτός γύψος που τοποθετήθηκε για κάταγμα χεριού ή της κνήμης.

Το κύριο σύμπτωμα της έναρξης συνδρόμου διαμερίσματος είναι ο οξύς, ανυπόφορος πόνος, ο οποίος δε υποχωρεί με χορήγηση αναλγητικών. Ο πόνος αυτός οφείλεται στην διακοπή της αρτηριακής κυκλοφορίας και ομοιάζει με τον αντίστοιχο πόνο του εμφράγματος (που είναι επίσης αρτηριακής αιτιολογίας).

Όταν ο τραυματίας με το χειρουργημένο χέρι ή πόδι, ή με τον γύψο, διαμαρτύρεται για πόνο ανυποχώρητο, που δεν τον αντέχει, πρέπει να μας βάλει σε υπόνοια αρχής συνδρόμου διαμερίσματος. Γιατί η κατάληξη του συνδρόμου διαμερίσματος είναι τραγική για το μέλος. Λόγω της νέκρωσης των μυών και των νεύρων, το σκέλος ή το χέρι, χάνει όλη την κινητικότητα και λειτουργία του, καθίσταται εντελώς παράλυτο.
Πώς ελέγχεται

Το πόδι ή το χέρι που πάσχει είναι πολύ πρησμένο. Το ονομάζουμε οιδαλέον. Είναι σαν τεντωμένο δέρμα από «ταμπούρλο». Έχει διαφορετικό χρώμα από το υγιές. Στη ράχη του ποδιού δεν ψηλαφείται σφυγμός. Μπορεί το δέρμα κατά τόπους να εμφανίζει νησίδες από άλλο χρώμα (αυτό είναι κακό σημάδι, σημαίνει ότι έχει αρχίσει νέκρωση του δέρματος).

Πώς αντιμετωπίζεται

Το σύνδρομο διαμερίσματος χρειάζεται αμέσως αντιμετώπιση (όπως ένα έμφραγμα). Σαν πρώτο μέτρο, χρειάζεται πολύ ψηλά τοποθέτηση του άκρου (ψηλά, ανάρροπη θέση). Συνήθως στο νοσοκομείο, οι γιατροί προχωρούν σε σχάσεις του δέρματος, ώστε να παροχετευθεί το τεράστιο οίδημα.

Σε καταστάσεις όπου έχει επέλθει νέκρωση μυών, χρειάζονται μεγάλες χειρουργικές παρεμβάσεις για απομάκρυνση των νεκρών μυών, τενοντομεταφορές και μεγάλοι δερματικοί κρημνοί για κάλυψη των δερματικών ελλειμμάτων.

Δεν είναι απίθανη σε μερικές περιπτώσεις και η ανάγκη ακρωτηριασμού του άκρου, για αποφυγή γενικευμένης λοίμωξης (γάγγραινα).


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ο ιός Ζίκα χρειάζεται 56 εκατ. δολάρια για να καταπολεμηθεί


Ο ιός έχει εξαπλωθεί σε 39 χώρες.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανέφερε σήμερα ότι χρειάζονται 56 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να καταπολεμηθεί ο ιός Ζίκα μέχρι τον Ιούνιο, περιλαμβανομένης και της εσπευσμένης κατασκευής εμβολίων και της διαγνωστικής.

Το ποσό αυτό, που περιλαμβάνει 25 εκατομμύρια δολάρια για τον ίδιο τον ΠΟΥ, θα χρησιμοποιηθούν επίσης για τον έλεγχο του ιού, που μεταδίδεται από τα κουνούπια, έχει τώρα εξαπλωθεί σε 39 χώρες και έχει συνδεθεί με γενετικές ανωμαλίες στη Βραζιλία, καθώς και σε ερευνητικές μελέτες.

«Οι ερευνητικές μελέτες χρειάζονται έτσι ώστε να αποτιμήσουμε: 1) την παρουσία του ιού Ζίκα στο σπέρμα και σε άλλα σωματικά υγρά, περιλαμβανομένων και αυτών που συνδέονται με την εγκυμοσύνη και 2) την πιθανή μετάδοσή του μέσω της σεξουαλικής επαφής και από τη μητέρα στο έμβρυο», αναφέρει το Πλαίσιο Στρατηγικής Ανταπόκρισης και Σχέδιο Κοινής Επιχείρησης του ΠΟΥ, που εκδόθηκε στη Γενεύη.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ταίρι στη ζωή, ταίρι και στα μικρόβια


Το ανοσοποιητικό σύστημα σε ένα ζευγάρι τείνει να γίνει παρόμοιο.

Όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται τη ζωή τους, μοιράζονται επίσης -εκτός από το φαγητό, το κρεβάτι και τις μικροσυνήθειές τους- τα μικρόβιά τους, με αποτέλεσμα το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημά τους να τείνει να γίνει παρόμοιο. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας βρετανο-βελγικής επιστημονικής έρευνας με ελληνική συμμετοχή.

Το ανοσοποιητικό σύστημα κάθε ανθρώπου είναι μοναδικό, έχοντας τον δικό του αριθμό και μια ιδιαίτερη ποικιλία αμυντικών κυττάρων, καθώς και διαφορετικές αντιδράσεις απέναντι στους παθογόνους μικροοργανισμούς. Γι' αυτό, άλλωστε, στο ίδιο σπίτι ο ένας μπορεί να αρρωστήσει βαριά από γρίπη και ένας άλλος ελαφριά ή καθόλου.

Όμως, σύμφωνα με τη μελέτη, όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συγκατοικούν, τότε τα ανοσοποιητικά συστήματά τους ακολουθούν πορεία σύγκλισης, αν και ποτέ δεν γίνονται ίδια.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Κάρντιφ και της Λουβέν, με επικεφαλής τη Βάλερι Ο' Ντόνελ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ανοσολογίας «Nature Immunology», ανέλυσαν δείγματα αίματος από 670 υγιείς ανθρώπους ηλικίας έως 86 ετών. Στην έρευνα συμμετείχε η βιοστατιστικολόγος-γενετίστρια Βασιλική Λαγού των Τμημάτων Μικροβιολογίας & Ανοσολογίας και Νευροεπιστημών του βελγικού Πανεπιστημίου της Λουβέν.

Οι επιστήμονες μελέτησαν τις ποσότητες των ανοσοποιητικών κυττάρων σε δεκάδες διαφορετικές καταστάσεις ενεργοποίησής του. Το πείραμα επαναλήφθηκε μετά από έξι μήνες.

Η συγκριτική ανάλυση αποκάλυψε πως τα ανοσοποιητικά συστήματα των συζύγων και γενικότερα όσων ζουν μαζί για χρόνια, έχουν αξιοσημείωτη ομοιότητα, εμφανίζοντας κατά μέσο όρο 50% μικρότερες διαφορές μεταξύ τους από ό,τι τα ανοσοποιητικά συστήματα άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων.

Οι άνθρωποι που είναι παντρεμένοι ή συμβιώνουν, συνήθως ακολουθούν παρόμοια διατροφή και στιλ ζωής, εκτίθενται σε παρόμοιους ρυπογόνους και τοξικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες, ενώ ανταλλάσσουν συνεχώς ιούς και βακτήρια (με τα φιλιά, το σεξ κλπ), πράγμα που βοηθά στη σύγκλιση των αμυντικών μηχανισμών των οργανισμών τους.

Οι σύζυγοι ή συγκάτοικοι τείνουν να έχουν παρόμοιες μικροβιακές «κοινότητες» στο έντερό τους, πράγμα που επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στο «ταίριασμα» των ανοσοποιητικών συστημάτων τους. Αυτό ισχύει προφανώς και μεταξύ γονιών-παιδιών, όπου υπάρχει επίσης μια αδιάκοπη ανταλλαγή μικροβίων.

Σύμφωνα με την Ο' Ντόνελ, είναι δύσκολο να πει κανείς κατά πόσο η σύγκλιση των ανοσοποιητικών συστημάτων μεταξύ συντρόφων και συγκατοίκων είναι καλό ή κακό πράγμα. Θα μπορούσαν να συμβούν και τα δύο. Κάποιες φορές, το ανοσολογικό συνταίριασμα βοηθά κάποιον να καταπολεμήσει μια ασθένεια, ενώ άλλες φορές να είναι πιο ευάλωτος σε αυτήν. Προς το παρόν, οι επιστήμονες δεν έχουν τρόπο να ξεχωρίσουν με σιγουριά κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει «καλό» ανοσοποιητικό σύστημα.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Οι κοινωνικές ομάδες προσθέτουν χρόνια στους συνταξιούχους


Η κοινωνική ζωή έχει τόσα θετικά όσα και η άσκηση.

Οι άνθρωποι που μετά τη συνταξιοδότησή τους συμμετέχουν σε κοινωνικές ομάδες, συλλόγους, ομίλους, λέσχες κ.α., είναι πιο υγιείς και έχουν αυξημένες πιθανότητες να ζήσουν περισσότερα χρόνια, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Σε όσες περισσότερες ομάδες συμμετέχει κανείς, τόσο απομακρύνεται ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχολόγο Νίκλας Στέφενς του Πανεπιστημίου της Κουίνσλαντ, που έκαναν τη δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal Open» εκτίμησαν ότι τα οφέλη από την κοινωνική ζωή των ηλικιωμένων είναι ανάλογα -αν όχι μεγαλύτερα- με την τακτική σωματική άσκηση.

«Αν ετοιμάζεστε να βγείτε στη σύνταξη και δεν ανήκετε σε κάποια ομάδα, βρείτε αμέσως μία», συμβούλευσε ο Στέφενς. «Αν ανήκετε σε μία ή δύο, αξιοποιήστε τις στο έπακρο και, αν μπορείτε, συμμετέχετε και σε άλλες» πρόσθεσε.

Οι ερευνητές μελέτησαν 424 άτομα λίγο πριν βγουν στη σύνταξη, τα οποία παρακολουθήθηκαν επί έξι έτη και οι επιστήμονες συσχέτισαν τη σωματική και ψυχική υγεία των συμμετεχόντων με το πόσο κοινωνικά ενεργοί ήσαν.

Αν ένας άνθρωπος ήταν μέλος δύο κοινωνικών ομάδων προτού πάρει σύνταξη και διατηρούσε αυτή τη συμμετοχή επί χρόνια μετά, τότε ο κίνδυνος να πεθάνει -μέσα στην εξαετία που διήρκεσε η έρευνα- ήταν 2% κατά μέσο όρο. Ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου αύξανε στο 5% αν ο άνθρωπος αυτός εγκατέλειπε στην πορεία την μία κοινωνική ομάδα και στο 12% αν παρατούσε και τις δύο ομάδες.

Συγκριτικά, αν ένας άνθρωπος ασκείτο μία φορά την εβδομάδα προτού πάρει σύνταξη και συνέχιζε αυτή τη συνήθεια και μετά, τότε ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου του ήταν 3%, ενώ αύξανε στο 11% αν σταματούσε την άσκηση. Κάθε εγκατάλειψη κοινωνικής ομάδας μετά τη σύνταξη ισοδυναμιούσε με μια μείωση κατά 10% στην ποιότητα ζωής μετά από μια εξαετία.

«Οι άνθρωποι επενδύουν πολλή ενέργεια και προσπάθεια στο να σχεδιάσουν τα οικονομικά τους, την ιατρική κάλυψή τους ή τη σωματική άσκησή τους, καθώς ετοιμάζονται να συνταξιοδοτηθούν. Όμως, όπως δείχνει η έρευνά μας, ο "κοινωνικός σχεδιασμός" , δηλαδή η συμμετοχή σε κοινωνικές ομάδες, είναι εξίσου σημαντικός για την υγεία και την ευτυχία μετά τη σύνταξη», δήλωσε ο Στέφενς.

Η μελέτη αποκαλύπτει ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία σε τι είδους ομάδες συμμετέχει κανείς, είτε πρόκειται για την ενορία της εκκλησίας του, για κάποια λέσχη ανάγνωσης βιβλίων, για έναν φιλανθρωπικό σύλλογο, ακόμη και μια λέσχη χαρτοπαιξίας, αρκεί να πρόκειται για κάποια οργανωμένη ομαδική κοινωνική δραστηριότητα με πρόγραμμα. Οι επιστήμονες δεν είναι βέβαιοι γιατί αυτό ωφελεί κάποιον στην τρίτη ηλικία και του χαρίζει πρόσθετα χρόνια ζωής. Πιθανώς επειδή οι άνθρωποι ανέκαθεν ήθελαν να έχουν μια ταυτότητα, μία αίσθηση σκοπού και να ανήκουν σε μια ομάδα, έτσι ώστε η ζωή τους να έχει νόημα.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Έξι αλήθειες για τον εγκέφαλο


Ποιες οι διαφορές ανάμεσα στον ανδρικό και στο γυναικείο.
Είναι ένα -ίσως το πιο- θαυμαστό όργανο του σώματός μας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο μελέτης και οι επιστήμονες έχουν αποφανθεί για τα μυστικά και «παράξενά» του.

Δείτε μερικές παράξενες και εντυπωσιακές αλήθειες που ισχύουν για τον εγκέφαλό μας...

1. Ο εγκέφαλος δεν νιώθει πόνο



Παρόλο που τα σήματα του πόνου περνάνε από τον εγκέφαλο, ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν νιώθει πόνο και γι’ αυτό το λόγο οι χειρουργοί μπορούν να κάνουν μια επέμβαση στον εγκέφαλο ενός ασθενή, ενώ εκείνος είναι ακόμα ξύπνιος. Αυτό τους βοηθά να εξασφαλίσουν ότι αυτή η λεπτή διαδικασία δεν θα επηρεάσει οποιεσδήποτε λειτουργίες όρασης ή ελέγχου των κινήσεων.

2. Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο αριστερό και δεξί μέρος του εγκεφάλου



Ο εγκέφαλος σε δύο συμμετρικά ημισφαίρια. Αν και εργάζονται μαζί, ο αριστερός ευνοεί περισσότερο την ορθολογική και αναλυτική σκέψη, ενώ το δεξί μέρος, σύμφωνα με το oddee είναι πιο οπτικό και εννοιολογικά προσανατολισμένο.

Επίσης εργάζονται αντίθετα: Χτυπάτε το δάχτυλο του αριστερού ποδιού και ο «πόνος» επεξεργάζεται από το δεξί ημισφαίριο.

3. Ο εγκέφαλος των ανδρών είναι μεγαλύτερος



Σύμφωνα επίσης με το oddee αν και οι εγκέφαλοι των γυναικών είναι μικρότεροι, έχουν περισσότερα νευρικά κύτταρα και εργάζονται πιο αποτελεσματικά από ό, τι οι εγκέφαλοι των ανδρών. Επίσης οι γυναικείοι εγκέφαλοι τείνουν να επεξεργάζονται τα γεγονότα με την πιο «συναισθηματική» δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, ενώ οι άνδρες με την «λογική» αριστερά.

4. Ο εγκέφαλος είναι πιο «ενεργός» κατά τη διάρκεια του ύπνου



Η νυκτερινή ώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για τον εγκέφαλό μας να επεξεργαστεί το σύνολο των δραστηριοτήτων που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Γι’ αυτό και οι επιστήμονες εικάζουν ότι αυτός είναι ο λόγος που ονειρευόμαστε. Ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι ένας τρόπος για να επεξεργάζεται τα πολύπλοκα συναισθήματα και τις αλληλεπιδράσεις της καθημερινής μας ζωής ενώ άλλοι πιστεύουν ότι είναι απλά ένας τρόπος για να μηδενίζονται οι πληροφορίες, όπως κάνει ένας υπολογιστής.

5. Ο εγκέφαλος με αριθμούς



Υπάρχουν δισεκατομμύρια νευρώνες που απαρτίζουν τον εγκέφαλο. Χρησιμοποιώντας περίπου το 17% της ενέργειας του σώματός σας και το 20% του οξυγόνου του, ενώ αποτελεί μόνο το 2% της μάζας του, ο εγκέφαλος παράγει μεταξύ 10-23 Watt δύναμης, όταν είστε ξύπνιος αρκετή για να ανάψει μια λάμπα.

6. Γιατί γελάμε...



Το αληθινό γέλιο είναι ακούσιο σύμφωνα με το oddee γι’ αυτό και τα μωρά μπορούν να γελάσουν από τεσσάρων μηνών. Με το γέλιο ο εγκέφαλος απελευθερώνει τις βήτα-ενδορφίνες, τις φυσικές οπιούχες ουσίες με αναλγητική δράση. Για να μπορέσουμε να γελάσουμε επίσης χρειάζεται η συνεργασία διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα...