Μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι παχύσαρκες γυναίκες στην εμμηνόπαυση.
Η παχυσαρκία αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες εμφάνισης επιθετικής μορφής καρκίνου του μαστού στις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, υποστηρίζουν ερευνητές. Οι επιστήμονες παρακολούθησαν την πορεία της υγείας 67.000 γυναικών, οι οποίες είχαν ήδη περάσει τη φάση της εμμηνόπαυσης για 13 χρόνια και βρήκαν, ότι ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν καρκίνο του μαστού όσες ήταν υπέρβαρες.
Μάλιστα, η αύξηση του κινδύνου εξαρτιόταν από το… πόσα κιλά έδειχνε η ζυγαριά.
Οι γυναίκες που ήταν παθολογικά παχύσαρκες –με δείκτη μάζας σώματος από 35 και πάνω- είχαν 58% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης μιας επιθετικής μορφής καρκίνου σε σχέση με τις γυναίκες που διατηρούσαν το σωματικό τους βάρος σε υγιή επίπεδα.
Οι ειδικοί συνιστούν, ότι η διατήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής και η γυμναστική μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης όλων των μορφών καρκίνου. Η συγκεκριμένη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από αμερικανούς ερευνητές στο Σιάτλ, προειδοποιεί ότι η αύξηση του βάρους συνδέεται με τον καρκίνο του μαστού.
Στην έρευνα συμμετείχαν 3.388 γυναίκες ηλικίας 50-79 ετών, οι οποίες διαγνώστηκαν με καρκίνο του μαστού μέσα στη δεκαετία του 1990. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν, ότι η παχυσαρκία –δείκτης μάζας σώματος μεγαλύτερος του 25- αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού κατά 17%.
Για δείκτη μάζας σώματος μεγαλύτερο του 30, ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 37%, ενώ όσες πάσχουν από παθολογική παχυσαρκία –δείκτης μάζας σώματος άνω του 35- διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού της τάξης του 58%.
Επιπλέον, ακόμη και οι γυναίκες που είχαν υγιές σωματικό βάρος στην αρχή της μελέτης αλλά έβαλαν 5% του δείκτη μάζας σώματός τους μέσα στην επόμενη δεκαετία, εμφάνισαν αυξημένο κίνδυνο της τάξης του 36%.
Τα συμπεράσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Oncology.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Προστατεύει από αλλεργίες και άσθμα.
Η σκόνη και μάλιστα της επαρχίας κάνει καλό. Τα παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στη φύση, σε κάποιο -όχι και τόσο καθαρό- αγρόκτημα, κινδυνεύουν λιγότερο να πάθουν άσθμα ή να εκδηλώσουν αλλεργίες, σύμφωνα με μια νέα βελγική επιστημονική έρευνα.
Η μελέτη επιβεβαιώνει προηγούμενα ευρήματα άλλων ερευνών ότι η ανατροφή ενός παιδιού σε φάρμα, ιδίως αν αυτή περιέχει ζώα για παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, δρα προστατευτικά για τον οργανισμό του, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός εμβολίου για το άσθμα στο μέλλον.
Εδώ και τρεις δεκαετίες περίπου, η λεγόμενη «υπόθεση υγιεινής» υποστηρίζει ότι η μανία των σύγχρονων ανθρώπων, ιδίως των αστών, με την καθαριότητα εξασθενεί σταδιακά το ανοσοποιητικό μας σύστημα και τελικά γυρνάει «μπούμερανγκ» σε βάρος μας. Τα νέα στοιχεία ενισχύουν αυτή την άποψη και έρχονται να προστεθούν στις περίπου 20 έρευνες μέχρι σήμερα, που έχουν διαπιστώσει ότι όσα παιδιά μεγαλώνουν σε αγροκτήματα, ιδίως γαλακτκομικά, κινδυνεύουν λιγότερο από αλλεργίες και άσθμα.
Οι ερευνητές του Διαπανεπιστημιακού Ινστιτούτου Βιοτεχνολογίας (VIB) της Φλάνδρας και του Πανεπιστημίου της Γάνδης, με επικεφαλής τον καθηγητή Μπαρτ Λάμπρεχτ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", δήλωσαν ότι πλέον είναι βέβαιο πως η έκθεση ενός παιδιού στη σκόνη ενός αγροκτήματος, η οποία είναι γεμάτη μικροοργανισμούς, «χτίζει» τις άμυνές του καλύτερα έναντι του αλλεργικού άσθματος.
Όπως ανακάλυψαν οι Βέλγοι επιστήμονες, ο βιολογικός μηχανισμός αυτός αφορά κυρίως το γεγονός ότι η σκόνη μιας φάρμας «εξασκεί» την κυτταρική μεμβράνη στο εσωτερικό της αναπνευστικής οδού, ώστε αυτή να αντιδρά λιγότερο έντονα στους αλλεργιογόνους παράγοντες. Αυτό οφείλεται σε ένα ένζυμο (Α20), το οποίο παράγει το σώμα κατά την επαφή του με τη σκόνη του αγροκτήματος.
Οι επιστήμονες έκαναν πειράματα τόσο με πειραματόζωα, όσο και με ανθρώπους, και ανακάλυψαν πως οι ασθενείς που πάσχουν από άσθμα και αλλεργίες, έχουν έλλειψη στο συγκεκριμένο ένζυμο Α20. Αυτό εξηγεί γιατί ο οργανισμός τους αντιδρά τόσο σοβαρά, όταν έρχεται σε επαφή με αλλεργιογόνους παράγοντες.
Οι ερευνητές έκαναν επίσης τεστ σε 2.000 παιδιά που ζουν σε φάρμες και επιβεβαίωσαν ότι τα περισσότερα από αυτά είναι προστατευμένα. Το επόμενο βήμα για τους επιστήμονες είναι να εντοπίσουν τη συγκεκριμένη δραστική ουσία μέσα στην σκόνη των αγροκτημάτων, η οποία παρέχει αντι-αλλεργική προστασία στα παιδιά.
Βασικός στόχος θεωρούνται ορισμένες πρωτεϊνες, οι ενδοτοξίνες, που βρίσκονται στην κυτταρική μεμβράνη αρκετών κοινών βακτηρίων (όπως το κολοβακτηρίδιο E.coli). Όσο πιο καθαρός είναι ένας χώρος (π.χ. ένα διαμέρισμα στην πόλη), σε τόσο μικρότερη επαφή έρχεται κανείς με αυτές τις ενδοτοξίνες, πράγμα που δεν «εκπαιδεύει» πλέον το ανοσοποιητικό σύστημά του και την επιφάνεια της αναπνευστικής οδού του, με συνέπεια να παθαίνει πιο εύκολα αλλεργίες και άσθμα.
Όταν καταστεί εφικτός ο εντοπισμός της δραστικής ουσίας που αυξάνει την παραγωγή του ενζύμου Α20, τότε ανοίγει ο δρόμος για την πρόληψη του άσθματος μέσω ενός νέου φαρμάκου, πιθανώς εμβολίου. Πάντως, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα χρειαστούν ακόμη χρόνια έρευνας, εωσότου αυτό γίνει πραγματικότητα.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Ποια πλεονεκτήματα δείχνει νέα έρευνα.
Η βαριατρική ή μεταβολική χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική σε βάθος χρόνου για τον έλεγχο του διαβήτη τύπου 2, ιδίως στους παχύσαρκους ασθενείς, από ό,τι η συμβατική αντιδιαβητική θεραπεία, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-ιταλική επιστημονική έρευνα. Η επέμβαση προστατεύει από τον διαβήτη τόσο επειδή μειώνει το πάχος του ασθενούς, όσο και επειδή βελτιώνει τον τρόπο που λειτουργεί το γαστρεντερικό σύστημά του.
Οι ερευνητές του King's College του Λονδίνου και του Καθολικού Πανεπιστημίου της Ρώμης, με επικεφαλής τον καθηγητή Φραντσέσκο Ρουμπίνο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "The Lancet", παρακολούθησαν μια ομάδα 60 παχύσαρκων διαβητικών ασθενών ηλικίας 30 έως 60 ετών με δείκτη σωματικής μάζας πάνω από 35.
Οι ασθενείς χωρίσθηκαν τυχαία σε τρεις υπο-ομάδες των 20 ατόμων η κάθε μία και ακολούθησαν διαφορετική αντιδιαβητική θεραπεία: είτε συμβατική, είτε γαστρικό «μπάι-πας», είτε χολοπαγκρεατική εκτροπή. Στο γαστρικό «μπάι-πας» γίνεται σμίκρυνση του στομαχιού και δημιουργία παρακαμπτήριας διαδρομής στο άνω τμήμα του λεπτού εντέρου, ενώ στη χολοπαγκρεατική εκτροπή το «μπάι-πας» του εντέρου είναι πιο εκτεταμένο.
Μετά από πέντε χρόνια αξιολογήθηκε πόσο αποτελεσματική είχε υπάρξει κάθε μία απο τις τρεις μεθόδους, όσον αφορά τον έλεγχο του διαβήτη τύπου 2, με βάση μια σειρά απο δείκτες για κάθε ασθενή. Από τους συνολικά 40 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε μία από τις δύο χειρουργικές επεμβάσεις, σχεδόν οι μισοί (19) εμφάνιζαν πλήρη ύφεση του διαβήτη (με πτώση του σακχάρου στο αίμα σε μη διαβητικά επίπεδα), έναντι κανενός ασθενούς που είχε ακολουθήσει την κλασική αντιδιαβητική θεραπεία.
Οι χειρουργημένοι ασθενείς είχαν χαμηλότερα επίπεδα γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα τους, σε σχέση με όσους δεν είχαν κάνει επέμβαση και συνέχισαν το κλασικό θεραπευτικό σχήμα (φάρμακα και δίαιτα). Επίσης, οι πρώτοι, καθ'ολη την πενταετία, χρειάστηκε να πάρουν πολύ λιγότερα αντιδιαβητικά και καρδιαγγειακά φάρμακα. Γενικότερα, η ποιότητα ζωής ήταν καλύτερη για όσους είχαν χειρουργηθεί.
Δεν υπήρξαν σημαντικές μακροπρόσθεσμες επιπλοκές λόγω της βαριατρικής επέμβασης. Η χολοπαγκρεατική εκτροπή εμφάνισε καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με το γαστρικό «μπάι-πας» μετά από πέντε έτη (67% έναντι 37% στην ύφεση του διαβήτη), όμως το γαστρικό «μπάι-πας» είχε σε γενικές γραμμές ως συνέπεια καλύτερη ποιότητα ζωής για τους ασθενείς.
Οι μισοί από τους χειρουργημένους ασθενείς, μετά την αρχική ύφεση του διαβήτη στην πενταετία, εμφάνισαν στη συνέχεια μια ήπια υπεργλυκαιμία. Γι' αυτό οι επιστήμονες επεσήμαναν πως όλοι οι ασθενείς, μετά τη βαριατρική επέμβαση, θα πρέπει να συνεχίσουν να παρακολουθούν το σάκχαρό τους. Όμως όλοι οι χειρουργημένοι ασθενείς μπορούσαν να έχουν υπό πλήρη έλεγχο το σάκχαρό τους μόνο με δίαιτα ή με χάπια μετφορμίνης, χωρίς την ανάγκη να καταφύγουν σε χορήγηση ινσουλίνης.
«Η ικανότητα της χειρουργικής επέμβασης να μειώνει την ανάγκη για ινσουλίνη και για άλλα φάρμακα δείχνει ότι αποτελεί μια αποτελεσματική από άποψη κόστους θεραπευτική προσέγγιση για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2», δήλωσε ο Ρουμπίνο.
Όμως, λόγω του μικρού δείγματος ασθενών της έρευνας, οι ερευνητές επεσήμαναν πως δεν είναι δυνατό ακόμη να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα κατά πόσο η βαριατρική χειρουργική μπορεί να μειώσει τις επιπλοκές του διαβήτη (εμφράγματα, εγκεφαλικά, νεφροπάθεια κ.α.) και, κατά συνέπεια, τους πρόωρους θανάτους. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε αναμένεται η βαριατρική χειρουργική να γίνει πολύ πιο δημοφιλής από ό,τι σήμερα.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Οι μούμιες των Φαραώ «λύνουν» το μυστήριο της καρδιοπάθειας.
Τις μούμιες που φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο του Καϊρου σκέφτηκε να μελετήσει Αμερικανός καρδιολόγος, θέλοντας να διαβάσει τα μυστικά των Φαραώ.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Guardian, ο Αμερικανός καρδιολόγος ,Greg Thomas σε επίσκεψη του στο αρχαιολογικό μουσείο του Καϊρου, παρατήρησε ότι η μούμια του Φαραώ Μερνεπτάχ, ανέγραφε στην επεξηγηματική της καρτέλα, πως ο Φαραώ πέθανε από αρτηριοσκλήρωση.
Φυσικά η αιτία θανάτου του Φαραώ εξέπληξε τον γιατρό, καθώς όπως είναι γνωστό η νόσος πλήττει καπνιστές, παχύσαρκους και άτομα που κάνουν καθιστική ζωή, δηλαδή συμπτώματα του σύγχρονου ανθρώπου.
Κάπως έτσι συνέλαβε την ιδέα να μελετήσει δεκάδες μούμιες του μουσείου με αποτέλεσμα να καταλήξει σε ένα σοκαριστικό συμπέρασμα: Πολλές από τις μούμιες, είχαν βουλωμένες αρτηρίες! Μάλιστα το ποσοστό των ασθενών ανερχόταν σε περίπου 40%, ακριβώς το ίδιο με των σύγχρονων ανθρώπων.Συγκεκριμένα, ο Thomas μαζί με την ομάδα του, έκαναν ακτινογραφίες CT στις μούμιες, τις οποίες κατόπιν, διάβασαν με τη βοήθεια της 3D τεχνολογίας.
Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στο συμπέρασμα, σύμφωνα με τον επιστήμονα, πως δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής που οδηγεί στην αρτηριοσκλήρωση, όπως μέχρι τώρα πίστευαν οι επιστήμονες.
Στη συνέχεια ο δρ. Thomas και η ομάδα του, έκαναν τα σύγχρονα ιατρικά τεστ σε μούμιες όλου του πλανήτη, μεταξύ άλλων σε κάποιες που έχουν βρεθεί στο Περού, στη Μογγολία και συνεχίζουν με νέες αιγυπτιακές μούμιες που βρίσκονται στο Μουσείο Neues στο Βερολίνο.
Καθώς εξελίσσεται η έρευνα το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο: οι αρχαίοι αντιμετώπιζαν, σε αρκετά μεγάλο ποσοστό, προβλήματα με τις αρτηρίες τους, γεγονός που προκαλούσε καρδιακά επεισόδια.
Η εξήγηση που δίνουν οι επιστήμονες είναι πως η γήρανση καθώς και το DNA είναι πιο καθοριστικοί παράγοντες για την απόφραξη των αρτηριών από ότι η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης. Επίσης συμπεραίνουν ότι τα μικρόβια - που στα αρχαία χρόνια ήταν ισχυρότερα, ήταν ικανά να καταστρέψουν το καρδειαγγειακό σύστημα.
Η έρευνα έχει ήδη κεντρίσει ήδη το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας και όπως ανακοινώνει ο Αμερικανός καρδιολόγος θα συνεχιστεί με την ελπίδα να δώσει ακόμα πιο αξιόλογα συμπεράσματα.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
