Μια κρίση πανικού είναι ένα κύμα ξαφνικού άγχους /φόβου και είναι συνήθως πολύ τρομακτική για το άτομο που την βιώνει. Εάν βιώνετε μια τέτοια κρίση έντονου άγχους, είναι πιθανόν η καρδιά σας να χτυπάει δυνατά και δυσκολεύεστε ν’αναπνεύσετε. Μοιάζει σα να έρχεται από το πουθενά, απροειδοποίητα, κάνοντας σας να αισθάνεστε αδύναμους μπροστά σ’αυτό που του συμβαίνει. Συχνά, εάν βιώνετε μια κρίση πανικού, μπορεί να σκέφτεστε ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί, ότι θα χάσετε τον έλεγχο ή ότι θα κινδυνέψει η ζωή σας. Αυτό βέβαια δεν ισχύει. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι μια κρίση πανικού είναι μια υπερβολική αντίδραση του σώματος στο φόβο ή το στρες. Όταν λοιπόν το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει μια κατάσταση την οποία αντιλαμβάνεται ως επικίνδυνη , ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο, παράγοντας αδρεναλίνη.
Γράφει η Μαρία Μεραμβελιωτάκη-Simon MSc
Σύμβουλος Ψυχολόγος (www.happymind.gr )
Η αδρεναλίνη έχει τα ακόλουθα συμπτώματα στο σώμα:
Οι μύες σφίγγουν με ένταση.
Η αναπνοή γίνεται γρηγορότερη έτσι ώστε το σώμα να λάβει περισσότερο οξυγόνο το οποίο θα χρησιμοποιήσουν οι μύες για να μετατρέψουν τη γλυκόζη σε ενέργεια.
Η καρδιά χτυπάει με περισσότερη ένταση για να μεταφέρει το αίμα όπου χρειάζεται.
Η πέψη επιβραδύνεται και οι σαλιογόνοι αδένες στεγνώνουν προκαλώντας την αίσθηση ότι το στόμα είναι στεγνό
Όλες οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση
Αυξάνεται η εφίδρωση
Αυτές οι αντιδράσεις συμβάινουν μέσα σε δευτερόλεπτα είτε λόγω στρες είτε λόγω υπερβολικού ενθουσιασμού(όπως κατά τη διάρκεια επικίνδυνων σπορ).
Η αδρεναλίνη επηρεάζει το σώμα με τέτοιο τρόπο ώστε να αρχίζουν κάποιες σωματικές και συναισθηματικές αντιδράσεις που εκδηλώνονται στο άτομο κατά τη διάρκεια της κρίσης πανικού.
Γρήγορη αναπνοή/δύσπνοια
Ταχυκαρδία/αίσθημα παλμών
Σφίξιμο στο στήθος
Θολή όραση
Μούδιασμα σε όλο το σώμα
Ζαλάδα
Εφίδρωση
Αίσθηση ζέστης/έξαψης
Ναυτία και άλλα γαστρεντερικά ενοχλήματα
Αίσθημα τρόμου
Μυική τάση
Τάση λιποθυμίας
Αποπροσωποίηση και αποπραγματοποίηση
Κατά την αποπροσωποίηση,το άτομο νιώθει ότι ο εαυτός του δεν είναι πραγματικός και μπορεί να αισθάνεται ότι παρατηρεί τον εαυτό του «απ’έξω» ή οτι είναι αποκομμένος από το σώμα του. Στην αποπραγματοποίηση το άτομο αντιλαμβάνεται τον εξωτερικό κόσμο ως μη πραγματικό ή περίεργο.
Οι κρίσεις πανικού έρχονται γρήγορα και τα συμπτώματα κορυφώνονται συνήθως μέσα σε 10 λεπτά. Οι περισσότερες κρίσεις διαρκούν 5 με 20 λεπτά.
Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, ίσως να αισθάνεστε ότι επίκειται κάποιο καταστροφικό γεγονός ή οτι θα χάσετε τον έλεγχο και θα κινδυνεύσει η ζωή σας. Είναι πολύ σημαντικό να θυμάστε ότι όσο άσχημα κι αν αισθάνεστε, αυτό είναι απίθανο να συμβεί. Τα σωματικά συμπτώματα , όπως η δύσπνοια , είναι απλά μέρος του πανικού που βιώνετε. Εάν χρειάζεστε κάποια επιβεβαίωση , καλό θα ήταν να επισκεφτείτε το γιατρό σας για να αποκλείσετε σωματικές αιτίες για τα συμπτώματα σας.
Οι κρίσεις πανικού συχνά συνδέονται με αγοραφοβία. Αυτό συμβαίνει γιατί μπορεί να αρχίσετε να συνδέετε συγκεκριμένα μέρη και καταστάσεις με τις κρίσεις αυτές. Προσπαθώντας λοιπόν να αποφύγετε την επόμενη κρίση πανικού, ίσως να αποφεύγετε μέρη όπου είχατε βιώσει μια κρίση στο παρελθόν ή μέρη που νομίζετε οτι η διαφυγή θα είναι δύσκολη. Η συμπεριφορά αυτή όμως μπορεί να οδηγήσει σε αγοραφοβία ή κοινωνική φοβία και να περιορίσει σημαντικά τις δραστηριότητες σας.
Επίσης μπορεί να αισθάνεστε ότι οι κρίσεις περιορίζουν τις δραστηριότητες σας ή ότι έχετε χάσει τον έλεγχο τους. Στην περίπτωση αυτή, ίσως να επηρεαστεί η αυτοεκτίμηση σας και η δυνατότητα σας να απολαύσετε τις χαρές της ζωής. Ως αποτέλεσμα, μπορεί να επηρεαστεί και η ψυχική σας διάθεση με αρνητικό τρόπο.
Μα γιατί συμβαίνει σε μένα; Που οφείλεται;
Κατ’αρχάς, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται πολύ συχνά στο γενικό πληθυσμό. Οι μελέτες δείχνουν ότι το 1,5% του πληθυσμού μπορεί να παρουσιάσει κρίσεις πανικού και συχνότερα οι γυναίκες. Υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες για το που μπορεί να οφείλεται οι σημαντικότερες από τις οποίες είναι οι εξής:
Επιρροές από την τρόπο που μεγαλώσατε
Κάποια γεγονότα που συνέβησαν ενώ ήσασταν ακόμα παιδί, ο τρόπος που μεγαλώσατε και μάθατε να σκέφτεστε, μπορεί να σας έκανε να είστε επιρρεπείς στις κρίσεις πανικού.
Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας
Αν θυμάστε τον εαυτό σας να είναι πάντα αγχώδης, τότε είναι πιο πιθανό να έχετε κρίσεις πανικού. Κάποιες φορές, άνθρωποι που είναι υπερβολικά κριτικοί με τον εαυτό τους αλλά προσπαθούν διαρκώς για την αποδοχή των άλλων, τείνουν να έχουν κρίσεις πανικού.
Σημαντικά γεγονότα στη ζωή
Εάν βρίσκεστε σε ένα σημαντικό μεταβατικό στάδιο στη ζωή σας ή εάν περάσετε πρόσφατα κάποια κρίση όπως διαζύγιο, απώλεια της εργασίας σας, θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, είναι πιθανό να επηρεαστείτε ανάλογα και να παρουσιάσετε κρίσεις πανικού.
Ιατρικές αιτίες
Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι μπορεί να υπάρχουν αρκετές ιατρικές αιτίες που θα μπορούσαν να προκαλούν ή να συμβάλλουν στη διαμόρφωση των κρίσεων.Οι κυριότερες από αυτές είναι
Υπογλυκαιμία
Υπερβολικά γρήγορη και ρηχή αναπνοή. Όταν αγχώνεστε, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη έτσι ώστε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του σώματος για οξυγόνο.Σαν αποτέλεσμα, εκπνέετε περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα πανικού.
Κάποια αντικαταθλιπτικά φάρμακα και ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό κατανάλωσης τους.
Η καφείνη, το κάπνισμα, το αλκοόλ και κάποιες παράνομες ουσίες
Πώς μπορώ να τις αντιμετωπίσω;
Προσπαθείστε να κατανοήσετε τι προκάλεσε την κρίση πανικού. Που βρισκόσασταν;Τι ακριβώς έγινε;Τι σκέψεις σας πέρασαν από το μυαλό; Δείτε εάν υπάρχουν συγκεκριμένες αρνητικές σκέψεις που προκαλούν και διατηρούν τον πανικό.
Αποδεχτείτε αυτό που συμβαίνει. Μην προσπαθείτε να τις διώξετε και μην είστε επικριτικοί στον εαυτό σας επειδή την βιώνετε. Πολλοί ειδικοί πλέον συμφωνούν ότι όσο περισσότερο εναντιώνεστε σε αυτό που συμβαίνει, τόσο μεγαλώνει ο φόβος. Θυμηθείτε ότι μια κρίση πανικού είναι σίγουρα δυσάρεστη αλλά δεν κινδυνεύετε από αυτήν.
Ρυθμίστε την αναπνοή σας. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η αναπνοή γίνεται ρηχή και γρήγορη. Δοκιμάστε να αναπνεύσετε βαθύτερα και να επιβραδύνετε ελαφρώς τον ρυθμό της.
Αποφύγετε ουσίες που αυξάνουν το άγχος όπως καφείνη, τσιγάρα, αλκοόλ καθώς και τα πολλά γλυκά.
Αν τα συμπτώματα σας επιμένουν δοκιμάστε να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού ψυχοθεραπευτή. Η πρόγνωση για τη θεραπεία είναι καλή και οι περισσότεροι πάσχοντες ξεπερνούν το πρόβλημα.
Πηγή: http://www.boro.gr
Χαρακτηριστικά συμπτώματα πιθανής μαθησιακής δυσκολίας στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό
ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ - ΔΗΜΟΤΙΚΟ
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ KAI ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΠΙΘΑΝΗΣ ΜΑΘΗΣΙΑΚΗΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ Ή ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ
ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ
1. Δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει σύνθετες και πολύπλοκες λέξεις.
2. Έχει προβλήματα με τους χρόνους των ρημάτων ή τις αντωνυμίες.
3. Παραλείπει συλλαβές ή καταλήξεις
4. Μιλάει κομπιαστά ψάχνοντας να βρει τις κατάλληλες λέξεις.
5. Μπερδεύει την σειρά των γραμμάτων μέσα στην λέξη
6. Μπερδεύει ακουστικά παρόμοιες λέξεις π.χ. λέει ματηθής αντί μαθητής, σάλαθα νατί θάλασσα κ.λ.π
7. Οι προφορικές του εκφράσεις είναι ανώριμες συντακτικά και γραμματικά
8. Δεν μπορεί να διηγηθεί μια ιστορία με την σωστή σειρά των γεγονότων
9. Δυσκολεύεται να συσχετίσει αντικείμενα που βρίσκονται στο άμεσο περιβάλλον με την ανάλογη ονομασία τους
10. Δεν καταλαβαίνει την έννοια της ομοιοκαταληξίας και της ακολουθίας
11. Όταν συλλαβίζει μπορεί να αποκωδικοποιεί σωστά τα γραφήματα, ενώ όταν προσπαθεί να διαβάσει την λέξη ολόκληρη την λέει λάθος
12. Δεν ξέρει που τονίζονται οι λέξεις και πώς να χρησιμοποιεί τα σημεία στίξης
13. Δεν ξεχωρίζει τα γράμματα μεταξύ τους
14. Δεν μπορεί να καταλάβει παιχνίδια με λέξεις και γράμματα
ΣΤΟ ΓΡΑΠΤΟ ΛΟΓΟ
1. Δυσκολεύεται να ζωγραφίσει ή να φτιάξει ορισμένα σχήματα.
2. Δυσκολεύεται να γράψει το όνομά του και παρουσιάζει δείγματα στρεφοσυμβολισμού και καθρεπτικής γραφής
3. Αντιστρέφει, μεταθέτει γράμματα ή συλλαβές
4. Προσθέτει, παραλείπει γράμματα ή συλλαβές
5. Δεν ξέρει να βάζει τόνους
6. Δεν βάζει σημεία στίξης
7. Κολλάει τις λέξεις μεταξύ τους
8. Ακατάστατη και ακαταλαβίστικη γραφή
9. Λάθη στην αντιγραφή από τον πίνακα
10. Λάθη αδικαιολόγητα και διαφορετικά στην ορθογραφία
ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ
1. Έχει δυσκολία στην εκτέλεση έργων που προϋποθέτουν προσανατολισμό στο χώρο και στον χρόνο.
2. Συγχέει το δεξιά – αριστερά, βορράς – νότος, χθες – αύριο.
3. Δυσκολεύεται να διαβάσει σωστά τον χάρτη ή να μάθει την ώρα.
4. Τα προβλήματα προσανατολισμού επηρεάζουν ακόμη καθημερινές λειτουργίες όπως την διαδικασία που φοράει τα ρούχα του, που δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του, και γενικότερα έχει πρόβλημα στην επίγνωση του χρόνου.
5. Δεν μπορεί να επαναλάβει με την σωστή σειρά τις μέρες τις εβδομάδες, τους μήνες, την προπαίδεια.
6. Έχει δυσκολία στην αντιγραφή κινήσεων του γυμναστή όταν αυτός αντικρίζεται κατά πρόσωπο.
ΜΝΗΜΗ
1. Δυσκολεύεται να θυμηθεί και συνεπώς να εκτελέσει μια σειρά προφορικών εντολών , να πει τους μήνες με την σειρά, να αριθμήσει τους ζυγούς, να μάθει την προπαίδεια.
2. Δυσκολεύεται να μάθει ημερομηνίες, τοποθεσίες, ονόματα, χώρες, πρωτεύουσες.
2. Έχει ανεπάρκεια βραχύχρονης και μακροπρόθεσμης μνήμης, που έχει σαν αποτέλεσμα να ξεχνά τις οδηγίες του δασκάλου, τις εργασίες που έχει να κάνει για το σχολείο, που είναι τα πράγματά του.
Πηγή: http://www.boro.gr
Η Οστεοπόρωση έχει αναγνωριστεί τις τελευταίες δεκαετίες ως ένα πρόβλημα υγείας υψίστης σημασίας, χαρακτηριζόμενο από ελάττωση της μάζας των οστών, τα οποία καθίστανται πορώδη και εύθραυστα. Παρόμοια, αλλά ηπιότερη κατάσταση, είναι η Οστεοπενία, κατά την οποία το οστό είναι πιο αραιωτικό από το φυσιολογικό, αλλά όχι στο βαθμό της οστεοπόρωσης.
Ποιοι παράγοντες καθορίζουν τη δύναμη των οστών;
Η οστική μάζα και η οστική πυκνότητα καθορίζονται από την ποσότητα του οστού εντός του σκελετού. Γενικώς, όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα του οστού, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη και η αντοχή του. Η οστική πυκνότητα επηρεάζεται σημαντικά από την κληρονομικότητα, τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, καθώς και τη λήψη ορισμένων φαρμάκων. Για παράδειγμα, οι άντρες έχουν πιο πυκνά οστά από τις γυναίκες και οι αφρικανές γυναίκες έχουν υψηλότερη οστική πυκνότητα από τις Ευρωπαίες ή τις Ασιάτισσες. Κατά τη διάρκεια της ζωής, η οστική πυκνότητα φτάνει τις υψηλότερες τιμές της γύρω στην ηλικία των 25 ετών και διατηρείται σε αυτές τις τιμές για περίπου 10 χρόνια. Μετά την ηλικία των 35, τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες χάνουν 0,3-0,5% της οστικής τους πυκνότητας κάθε χρόνο.
Κατάταξη της Οστεοπόρωσης
Η οστεοπόρωση κατατάσσεται σε Πρωτογενή ή Δευτερογενή, ανάλογα με την αιτία που την προκαλεί.
Πρωτογενής οστεοπόρωση είναι εκείνη η μορφή της νόσου που αποδίδεται στις φυσιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν σε διάφορες φάσεις της ζωής μας, όπως π.χ. η εμμηνόπαυση στις γυναίκες.
Η Δευτερογενής οστεοπόρωση είναι το αποτέλεσμα προϋπάρχουσας κατάστασης, δηλαδή κάποιας νόσου (λ.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα) ή χρόνιας λήψης φαρμάκων (λ.χ. κορτιζόνης).
Ενδεικτικά αναφέρονται και πιο ειδικές μορφές οστεοπόρωσης, όπως η Οστεοπόρωση της Κύησης & της Γαλουχίας.
Η πρωτογενής οστεοπόρωση, με την οποία θα ασχοληθούμε περαιτέρω, υποδιαιρείται ως εξής:
Τύπου Ι Οστεοπόρωση, η οποία αφορά το γυναικείο πληθυσμό και συμβαίνει μετά την εμμηνόπαυση. Ως κύρια αιτία της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης θεωρείται η πτώση των επιπέδων οιστρογόνων και κατ’ επέκταση η εξασθένιση της προστατευτικής δράσης τους στον οστικό μεταβολισμό.
Τύπου ΙΙ ή Γεροντική Οστεοπόρωση, η οποία αποδίδεται στις εκφυλιστικές διαδικασίες της γήρανσης και η οποία μπορεί να αφορά τόσο στο γυναικείο όσο και στον αντρικό πληθυσμό. Όλοι οι άνθρωποι χάνουν οστική μάζα μεγαλώνοντας, ωστόσο κάποιοι τη χάνουν με γρηγορότερο ρυθμό και σε μεγαλύτερες ποσότητες. Αυτό σημαίνει πως η οστεοπόρωση δε θα εμφανιστεί σε όλους τους ηλικιωμένους, είναι όμως πιο συχνή σε αυτούς.
Χαρακτηριστικά της Οστεοπόρωσης
Η Οστεοπόρωση έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά:
α) Είναι μια νόσος με σαφή προτίμηση στις γυναίκες και ειδικά σε αυτές της μετεμμηνοπαυσιακής ηλικίας. Όπως προαναφέρθηκε, οι γυναικείες ορμόνες του φύλου (οιστρογόνα) προστατεύουν τα οστά. Κατά την εμμηνόπαυση όμως, τα επίπεδα των οιστρογόνων μπορεί να πέσουν απότομα. Αν μάλιστα η εμμηνόπαυση συμβεί σε νεαρή ηλικία, ο κίνδυνος οστεοπόρωσης αυξάνει. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και για λόγους τεχνητούς, όπως η χειρουργική αφαίρεση των ωοθηκών (όπου παράγονται τα οιστρογόνα). Αν στα προηγούμενα συνυπολογιστεί πως οι γυναίκες έχουν λεπτότερα και πιο ελαφριά οστά από τους άντρες, τότε ολοκληρώνεται ο κύκλος των εξηγήσεων για την προτίμηση της οστεοπόρωσης στο γυναικείο πληθυσμό.
β) Είναι μια νόσος σιωπηλή, δηλαδή μπορεί να υπάρχει στην/στον ασθενή για χρόνια, προτού εκδηλωθεί μέσω των συμπτωμάτων που θα προκαλέσει. Τα πιο ηχηρά και συχνά από αυτά τα συμπτώματα είναι τα λεγόμενα οστεοπορωτικά κατάγματα, τα οποία παράγονται με πολύ μικρή βία (ακόμα και με ένα απλό σκύψιμο) και για τα οποία ευθύνεται η πολύ αδύνατη κατάσταση και μικρή αντοχή των οστών. Οι κυριότερες εντοπίσεις των οστεοπορωτικών καταγμάτων είναι η Σπονδυλική Στήλη, τα Πλευρά, τα Ισχία και οι Καρποί. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως οστεοπορωτικό κάταγμα θα συμβεί σε περίπου μία στις δύο γυναίκες άνω των 50 ετών. Ακόμα πιο εντυπωσιακός είναι ο υπολογισμός ότι η πιθανότητα να υποστεί οστεοπορωτικό κάταγμα στο ισχίο μια γυναίκα, είναι τουλάχιστον ίση με το σύνολο των πιθανοτήτων να προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, ωοθηκών και μήτρας!
Συμπτώματα Οστεοπορωτικών καταγμάτων
Η συμπτωματολογία των οστεοπορωτικών καταγμάτων εξαρτάται από την εντόπισή τους. Για παράδειγμα, συμπιεστικά οστεοπορωτικά κατάγματα των σπονδυλικών σωμάτων μπορεί να προκαλέσουν ζωστηροειδή πόνο που ακτινοβολεί από την πλάτη προς τις πλευρές ή τα πόδια. Η δημιουργία πολλαπλών οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων οδηγεί σε χρόνιο πόνο που εντοπίζεται χαμηλά στη μέση, απώλεια ύψους του ασθενούς και συχνά κυφωτικές παραμορφωτικές αλλοιώσεις που δημιουργούν μια έντονη καμπούρα. Τα επαναλαμβανόμενα σπονδυλικά οστεοπορωτικά κατάγματα, πέρα από τις παραμορφωτικές αλλαγές στη στάση του ασθενούς, μπορεί να προκαλέσουν και νευρολογική σημειολογία, λόγω πίεσης νεύρων του Νωτιαίου Μυελού. Ευτυχώς, μπορούν, στην πλειονότητά τους, να αντιμετωπιστούν με σύγχρονες, ειδικές χειρουργικές τεχνικές, όπως η σπονδυλοπλαστική ή η κυφοπλαστική. Σε αντίθετη περίπτωση, η κυφωτική παραμόρφωση που τα συνοδεύει, μπορεί να προκαλέσει τέτοια πίεση στο θώρακα που να δυσχεραίνει ακόμα και την αναπνευστική λειτουργία, καθιστώντας τον ασθενή επιρρεπή σε αναπνευστικές λοιμώξεις.
Άλλο παράδειγμα αποτελούν τα κατάγματα του ισχίου που προκαλούνται από γλίστρημα ή πέσιμο και τα οποία συνοδεύονται από έντονο πόνο στην περιοχή του ισχίου και πλήρη αδυναμία ορθοστάτησης και βάδισης. Τα κατάγματα του ισχίου σχεδόν πάντα απαιτούν χειρουργική αντιμετώπιση, η οποία όχι μόνο θα μειώσει τον πόνο, αλλά θα επιτρέψει και την άμεση κινητοποίηση του ασθενούς.
Ποιες είναι οι συνέπειες της Οστεοπόρωσης;
Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι υπεύθυνα για τον πόνο και τη δυσκινησία και γενικότερα τη μειωμένη ποιότητα ζωής που συνεπάγονται. Η αποκατάσταση των ασθενών που υφίστανται οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου, μπορεί να καταστεί μακροχρόνια, ενώ συνδέεται και με υψηλά ποσοστά επιπλοκών θνησιμότητας. Οι μεγάλης ηλικίας ασθενείς μπορεί να αναπτύξουν λοιμώξεις αναπνευστικού ή ουροποιητικού, λόγω της αδυναμίας άμεσης κινητοποίησης, ενώ ακόμα πιο απειλητικές μπορεί να είναι επιπλοκές όπως η φλεβική θρόμβωση ή η πνευμονική εμβολή, λόγω μεταφοράς θρόμβων αίματος στους πνεύμονες. Οι επιπλοκές μπορεί να αφορούν και σε ένα νέο οστεοπορωτικό κάταγμα, καθώς έχει υπολογιστεί πως το 20% των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών που έχουν υποστεί σπονδυλικό οστεοπορωτικό κάταγμα, θα υποστούν ένα νέο εντός του επόμενου έτους. Όσον αφορά στη θνησιμότητα, έχει υπολογιστεί πως το 20% των οστεοπορωτικών γυναικών με κάταγμα ισχίου ενδέχεται να καταλήξουν κατά τη διάρκεια του επόμενου χρόνου.
Πώς διαγιγνώσκεται η Οστεοπόρωση;
Μία απλή ακτινογραφία μπορεί να αποκαλύψει την εγκατεστημένη οστεοπόρωση, καθώς το οστό θα απεικονίζεται πιο αραιωτικό από το φυσιολογικό. Δυστυχώς όμως, καθ’ ότι ο απλός ακτινολογικός έλεγχος δεν αποτελεί ειδική εξέταση, όταν οι ακτινογραφίες θα είναι σε θέση να ανιχνεύσουν την οστεοπόρωση, τουλάχιστον το 30% του οστού θα έχει ήδη χαθεί. Επιπλέον, η ακτινολογική απεικόνιση μπορεί να επηρεάζεται από τεχνικά θέματα (όπως ο χρόνος έκθεσης του φιλμ) που καθιστούν τις ακτινογραφίες μη αξιόπιστες. Η εξέταση εκείνη που θεωρείται ειδική για την ποιοτική και ποσοτική ανίχνευση της οστεοπόρωσης, ονομάζεται εξέταση οστικής πυκνότητας και για τη διενέργειά της χρησιμοποιούνται διάφορες τεχνικές. Η πιο κοινή είναι η μέτρηση οστικής πυκνότητας με διπλή φωτονιακή απορροφησιομέτρηση, επονομαζόμενη και DEXA Scan. Η εξέταση αυτή χρησιμοποιεί χαμηλής ενέργειας ακτίνες Χ, ικανές να ανιχνεύουν περιοχές με χαμηλά ποσοστά απώλειας οστού. Το DEXA Scan μετράει την οστική πυκνότητα στο ισχίο, στη σπονδυλική στήλη και στο αντιβράχιο, είναι ακριβής εξέταση, διαρκεί περίπου 15 λεπτά και εκθέτει τον ασθενή σε πολύ χαμηλή δόση ακτινοβολίας (λιγότερη από το 1/10 της ακτινοβολίας μιας απλής ακτινογραφίας θώρακος). Η οστική πυκνότητα του ασθενούς μετράται συγκριτικά με την οστική πυκνότητα νέων ασθενών της ίδιας φυλής και φύλου (T-Score) ή με την οστική πυκνότητα ασθενών της ίδιας ηλικίας, της ίδιας φυλής και φύλου (Z-Score). Βάσει αυτών των μετρήσεων, η Οστεοπόρωση ορίζεται ως οποιαδήποτε τιμή T-Score μικρότερη του -2,5 ενώ η Οστεοπενία ορίζεται ως οποιαδήποτε τιμή T-Score μεταξύ -1 και -2,5.
Ποιος πρέπει να κάνει έλεγχο Οστικής πυκνότητας;
Βάσει των οδηγιών του διεθνούς ιδρύματος Οστεοπόρωσης, υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων που θα πρέπει να ελέγχονται με Dexa Scan, οι οποίες είναι οι εξής:
Όλες οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες κάτω των 65 με έναν η περισσότερους παράγοντες κινδύνου
Παράγοντες Κινδύνου: Λεπτό και αδύνατο σώμα, Οικογενειακό ιστορικό (π.χ. αν η μητέρα σας είχε οστεοπόρωση), Κάπνισμα, Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, Καθιστική ζωή και έλλειψη εκγύμνασης, Δίαιτα χαμηλή σε Ασβέστιο, Έλλειψη βιταμίνης D και γενικώς πτωχή διατροφή, Χαμηλά επίπεδα Οιστρογόνων στις γυναίκες και χαμηλά επίπεδα Τεστοστερόνης στους άντρες, Χρόνιες λοιμώξεις όπως η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα ή Ηπατικές λοιμώξεις, Υπερθυρεοειδισμός ή Υπερπαραθυεοειδισμός, Χρόνια ακινησία και Κλινοστατισμός (όπως μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο), Χρόνια φαρμακευτική αγωγή με φάρμακα όπως Κορτικοστεροειδή, Ηπαρίνη, Φαινυτοίνη
Όλες οι γυναίκες άνω των 65, ανεξαρτήτως παραγόντων κινδύνου
Άνδρες 50 έως 69 ετών με παράγοντες κινδύνου
Άνδρες άνω των 70 ετών
Μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που έχουν υποστεί κάταγμα (αν και σε αυτές συνίσταται η έναρξη αντιοστεοπορωτικής αγωγής ανεξαρτήτως οστικής πυκνότητας).
Ασθενείς που κάνουν χρόνια χρήση Κορτιζόνης
Γυναίκες που έχουν μία από τις τουλάχιστον 50 παθήσεις που σχετίζονται με Οστεοπόρωση (Ο γιατρός σας θα πρέπει να σας παρουσιάσει τη σχετική λίστα)
Θα πρέπει να σημειωθεί πως, εκτός από το DEXA Scan, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι μέτρησης της οστικής πυκνότητας, οι οποίες συνοπτικά αναφέρονται:
pDXA: Μετράει την οστική πυκνότητα σε περιφερικά οστά, όπως στο βραχιόνιο, στα δάκτυλα και στην πτέρνα
SXA: Χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας στην πτέρνα
QCT: Η μέθοδος αυτή γίνεται με τη βοήθεια αξονικού τομογράφου. Μετράει τις πυκνότητες στα οστά του κατώτερου τμήματος της σπονδυλικής στήλης
QUS: Χρησιμοποιεί τους υπερήχους και μετράει την πυκνότητα σε πτέρνα, δάχτυλα και κνήμη
Ποιος πρέπει να λάβει αγωγή κατά της Οστεοπόρωσης;
Τα αποτελέσματα της μέτρησης οστικής πυκνότητας θα κατευθύνουν το γιατρό να αποφασίσει τον τρόπο αντιμετώπισης της νόσου και την αποφυγή των καταγμάτων. Η μέτρηση αυτή καθ’ εαυτή, ειδικά αν αφορά τιμές οριακές, μπορεί να μην είναι επαρκής για την απόφαση που πρέπει να ληφθεί. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι παράγοντες κινδύνου για οστεοπόρωση που έχει ο κάθε ασθενής, το ατομικό αναμνηστικό του και η παρούσα κλινική εικόνα.
Οι κατευθυντήριες οδηγίες του Ελληνικού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης, όσον αφορά σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών, περιλαμβάνουν τα εξής:
Τ-Score > -1: Οι περισσότεροι άνθρωποι με φυσιολογική οστική πυκνότητα (T-Score -1 και υψηλότερο στη διενεργηθείσα εξέταση), δε χρειάζεται να λάβουν φαρμακευτική αγωγή για οστεοπόρωση
-2,5 < T-Score < -1: Οι ασθενείς με αυτά τα επίπεδα μέτρησης έχουν χαμηλή οστική πυκνότητα (οστεοπενία). Θα πρέπει να λάβουν φαρμακευτική αγωγή, αν υπάρχουν αντικειμενικοί προδιαθεσικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για οστεοπόρωση και κάταγμα
T-score < -2,5: Οι ασθενείς αυτοί θεωρούνται οστεοπορωτικοί και πρέπει να λάβουν κάποιου είδους φαρμακευτική αγωγή
Ασθενείς με διαγνωσμένο κάταγμα πρέπει να λάβουν αγωγή, ανεξαρτήτως μέτρησης T-Score
Ενδιάμεσες περιπτώσεις ασθενών: Στους οστεοπενικούς ασθενείς, η απόφαση του γιατρού είναι δύσκολη, σχετικά με το αν πρέπει να χορηγηθεί θεραπεία ή όχι. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, και χάρη στην έρευνα γύρω από την Οστεοπόρωση, έχει αναπτυχθεί ένα εργαλείο (δείκτης FRAX), τo οποίο χρησιμοποιεί τη μέτρηση οστικής πυκνότητας, καθώς και άλλες παραμέτρους του ιστορικού του ασθενούς, ώστε να υπολογίσει τον κίνδυνο κατάγματος τα προσεχή 10 χρόνια και να κατευθύνει το γιατρό προς την σωστή απόφαση. Για τον υπολογισμό του πολύ χρήσιμου δείκτη FRAX, ο ιατρός σας μπορεί να χρησιμοποιήσει την ανοικτή – δωρεάν εφαρμογή του στο διαδίκτυο που παρέχεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO).
Επίσης, έχει αναπτυχθεί μία σειρά εξειδικευμένων βιοχημικών δεικτών οστικής εναλλαγής (CTX, NTX ορού, NTX ούρων, Αλκαλική Φωσφατάση, Υδροξυπρολίνη κ.ά.), οι οποίοι, σε συνδυασμό με τους κλασσικούς βιοχημικούς δείκτες (Ασβέστιο, Φώσφορο, κ.α.), δίνουν την εικόνα του ρυθμού οστικής απώλειας. Η σημασία των δεικτών αυτών είναι πολύ σημαντική, καθώς επιτρέπουν μία δυναμική αποτύπωση της νόσου, συμπληρώνοντας τη μέτρηση οστικής πυκνότητας που συνιστά μία στατική, στο χρόνο, μέτρηση (στιγμιότυπο). Σε κάθε περίπτωση, και ειδικά αν βρίσκεστε σε οριακές τιμές μέτρησης σχετικά με τη λήψη αγωγής ή όχι, η παρέμβαση εξειδικευμένου, για την Οστεοπόρωση, γιατρού καθίσταται απαραίτητη και αναντικατάστατη.
Ποιά είναι η θεραπεία της Οστεοπόρωσης;
O σκοπός της αντιοστεοπορωτικής θεραπείας είναι η πρόληψη των καταγμάτων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, είτε με τη μείωση της οστικής απώλειας, είτε με την αύξηση της οστικής παραγωγής. Παράλληλα με τη φαρμακευτική θεραπεία, ο ασθενής θα πρέπει να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης για την αποφυγή της οστεοπόρωσης. Τα μέτρα αυτά και οι ενδεικνυόμενες θεραπείες είναι:
Αλλαγή του τρόπου ζωής που να περιλαμβάνει τη διακοπή του καπνίσματος, τη μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ, την τακτική άσκηση και τη σωστή διατροφή με επαρκείς ποσότητες ασβεστίου και βιταμίνης D
Σε ασθενείς που υποφέρουν ήδη από οστεοπορωτικά κατάγματα, θα πρέπει να χορηγηθεί εξειδικευμένη, ανά περίπτωση, αναλγητική αγωγή. Σημαντικό αναλγητικό ρόλο παίζει η Καλσιτονίνη, φάρμακο που στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε και για την αντιμετώπιση της Οστεοπόρωσης
Φαρμακευτική αγωγή που στοχεύει στην αύξηση της οστικής παραγωγής, όπως η Τεριπαρατίδη (Forsteo)
Φαρμακευτική αγωγή που στοχεύει στη μείωση της οστικής απώλειας. Τα Διφωσφονικά είναι τα πιο διαδεδομένα φάρμακα στην καταπολέμηση της νόσου. Τέτοια είναι τα εξής: Αλεδρονάτη (Fosamax), Ριζεδρονάτη (Actonel), Ραλοξιφαίνη (Evista), Ιβανδρονάτη (Boniva), Ζολεδρονάτη (Reclast).
Παρόμοια δράση έχει και μια πιο πρόσφατη (εγκεκριμένη από το FDA μόλις το 2010) και υποσχόμενη ουσία, το Denosumab (Prolia).
Σε καμιά περίπτωση, δε θα πρέπει οι ασθενείς να λάβουν φάρμακα μόνοι τους, στηριζόμενοι σε μία μέτρηση ή στη θεραπεία που λαμβάνει ένας συγγενής, φίλος ή γνωστός.
Συμπερασματικά, θα πρέπει να σημειωθεί πως η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης του παγκόσμιου πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναδείξει την Οστεοπόρωση και τις επιπλοκές της ως ένα από τα μείζονα προβλήματα υγείας, με σημαντικό κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Οι τρέχουσες εξελίξεις της έρευνας, καθώς και τα νέα διαγνωστικά, προγνωστικά και θεραπευτικά μέτρα που ανακαλύπτονται, καθιστούν την ιατρική παρακολούθηση και παρέμβαση ιδιαίτερα χρήσιμη και αποτελεσματική, τόσο σε προληπτικό, όσο και σε θεραπευτικό επίπεδο.
Πηγή: http://blog.nowdoctor.gr
Συχνά κατηγοριοποιούμε τις τροφές σε καλές και κακές, μια διαδικασία που έχει αποθηκευτεί πλέον στο υποσυνείδητό μας από προσωπικά βιώματα και λανθασμένες απόψεις, κυρίως λόγω άγνοιας. Μια ισορροπημένη διατροφή δεν αποκλείει κανένα τρόφιμο, αντιθέτως παρέχει ποικιλία στο διαιτολόγιο μας, εξασφαλίζοντας την επάρκεια σε θρεπτικά συστατικά. Το μυστικό είναι πέρα από την ποιότητα, η ποσότητα κατανάλωσης του κάθε τρόφιμου σε κάθε γεύμα.
Κατά την διάρκεια μιας δίαιτας, το ζητούμενο συνήθως είναι ένα άψογο αποτέλεσμα σε μικρό χρονικό διάστημα. Μάλλον είναι μια απλή επιθυμία, διότι απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι δίαιτες αστραπή είναι επιβλαβείς για την υγεία και μπορεί να πυροδοτήσουν αλλαγές στη διάθεση, ατονία, πονοκεφάλους, σωματική διανοητική κούραση, αναστάτωση του πεπτικού και κόπωση. Γεγονός που πρέπει να μας ανησυχήσει διότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά.
Επίσης η καθημερινή ζύγιση αποτελεί είδος ψυχαναγκασμού, είναι ούτως η άλλως ουτοπική, καθώς άλλοι οργανισμοί χάνουν γρήγορα και άλλοι εύκολα. Εδώ έρχεται και λαμβάνει το ρόλο του ο διαιτολόγος, ο οποίος με γνώσεις συμβουλευτικής θα επικεντρωθεί περισσότερο στην αλλαγή της διατροφικής συμπεριφοράς του ατόμου, της συμπεριφοράς δηλαδή που διαμορφώνεται σταδιακά ως απόκριση εσωτερικής αλλαγής και συνειδητοποίησης της υπάρχουσας κατάστασης. Για να επιτευχθεί αυτό, βασική προϋπόθεση είναι η χρήση κινήτρων και η αντίληψη του επιθυμητού στόχου.
Συμπεριφορές που βοηθούν να πετύχουμε το στόχο μας
Ø Κλείνουμε την τηλεόραση την ώρα του φαγητού. Απολαμβάνουμε με ηρεμία το γεύμα σας, δίνουμε χρόνο στον οργανισμό μας να αφοσιωθεί σε αυτή τη διαδικασία., όσο είμαστε απορροφημένοι σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα τόσο περισσότερο τρώμε, το ίδιο ισχύει και για τον υπολογιστή.
Ø Δεν παραλείπουμε γεύματα, ιδιαίτερα το πρωινό, καθώς αποτελεί το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας. Η συστηματική κατανάλωσή του σχετίζεται με πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες, καλύτερη σωματική και πνευματική υγεία κι ευεξία, μικρότερο κίνδυνο ανάπτυξης παχυσαρκίας και χρόνιων νοσημάτων αλλά και μειωμένο άγχος, το οποίο επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε το σώμα μας.
Ø Αποφεύγουμε να αγοράζουμε γλυκά και αν χρειαστεί τα βάζουμε σε ντουλάπι, ώστε να μην έχουμε συχνή οπτική επαφή.
Ø Αποφεύγουμε να θέτουμε τον εαυτό μας σε συνεχή διαδικασία απώλειας βάρους με εξαντλητικές δίαιτες, φροντίζουμε να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ειδικό για αλλαγή διατροφικής συμπεριφοράς εφ’ όρου ζωής.
Ø Σε περίπτωση που ξεφύγουμε, δεν απελπιζόμαστε, είναι φυσιολογικό, δεν τα παρατάμε, συνεχίζουμε κανονικά το πρόγραμμα μας. Συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας με σεβασμό.
Ø Εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία για κίνηση ή γυμναστική (περπάτημα αντί για αυτοκίνητο, σκάλες αντί για ανελκυστήρα).
Ø Περιορίζουμε το τσιγάρισμα & αντικαθιστάμε το τηγάνισμα με το ψήσιμο, το βράσιμο ή το μαγείρεμα στον ατμό.
Ø Αντικαθιστούμε τα λευκά αμυλούχα (φρυγανιές, ψωμί, μακαρόνια & ρύζι) με ολικής αλέσεως, καθώς είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και παρατείνουν το αίσθημα κορεσμού.
Ø Προετοιμάζουμε τα γεύματα της δουλειάς από το σπίτι ώστε να μην εκτεθούμε σε κάποιο πειρασμό της στιγμής. Φροντίζουμε να έχουμε μαζί, θρεπτικά snack, όπως φρούτα, κριτσίνια, ξηρούς καρπούς, γιαούρτι, παστέλι κλπ.
Ø Διαβάζουμε διατροφικές ετικέτες που βρίσκονται πάνω σε κάθε συσκευασία, περιέχουν πληροφορίες όπως η θερμιδική του αξία [kcal] & τα θρεπτικά συστατικά (πρωτεΐνες, λίπος, υδατάνθρακες, φυτικές ίνες, νάτριο καθώς και βιταμίνες).
Ø Τέλος επειδή πρώτα χορταίνει το μάτι και μετά το στομάχι, χρησιμοποιούμε μικρά πιάτα για το γεύμα μας, καθώς δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το πιάτο είναι γεμάτο ακόμα και αν η ποσότητα είναι λιγότερη από όσο καταναλώνουμε συνήθως.
Ø Μια πολύ αποτελεσματική τακτική, είναι η καταγραφή των γευμάτων που καταναλώνουμε καθημερινά, καθώς και των συναισθημάτων που τα συνοδεύουν. Παρατηρείστε αλλαγές στην καθημερινότητά σας, σίγουρα θα σας κινητοποιήσει να θέσετε τον επόμενό σας στόχο!
Πηγή: http://www.boro.gr
Η λήψη φαρμάκων για την κατάθλιψη μαζί με συνηθισμένα παυσίπονα μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας στον εγκέφαλο, προειδοποιεί η «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση» (BMJ).
Η ανάλυση στοιχείων από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους έδειξε πως όσοι έπαιρναν και τα δύο είδη φαρμάκων είχαν κατά 60% περισσότερες πιθανότητες να την εκδηλώσουν σε σύγκριση με όσους έπαιρναν μόνο αντικαταθλιπτικά.
Εκείνοι, δε, που ως φαίνεται κινδυνεύουν περισσότερο από αυτή την αλληλεπίδραση είναι οι άντρες.
Βρετανοί επιστήμονες λένε πως οι γιατροί θα πρέπει να ενημερωθούν για το πρόβλημα και να ρωτούν τους ασθενείς τους με κατάθλιψη εάν και τι είδους παυσίπονα παίρνουν, πριν τους χορηγήσουν αντικαταθλιπτικά.
Και αυτό, διότι ο συνδυασμός των μεν με τα δε είναι πάρα πολύ συνηθισμένος, αφού περισσότεροι από τους μισούς πάσχοντες από σοβαρή κατάθλιψη υποφέρουν από χρόνιους πόνους για τους οποίους παίρνουν παυσίπονα, τα οποία προμηθεύονται χωρίς ιατρική συνταγή.
Τη νέα μελέτη εκπόνησαν επιστήμονες από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ και το Ινστιτούτο Ασφαλείας Φαρμάκων & Διαχείρισης Κινδύνων της Κορέας, οι οποίοι εξέτασαν στοιχεία μίας πενταετίας από την εθνική βάση δεδομένων της χώρας τους.
Τα στοιχεία αφορούσαν 4.145.226 ανθρώπους και τις πρώτες 30 ημέρες από την έναρξη της λήψης αντικαταθλιπτικών, με ή χωρίς μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ) αναλγητικά.
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν πάρα πολλά παυσίπονα, όπως το ακετυλοσαλικυλικό οξύ, η ιβουπροφαίνη, η δικλοφενάκη, η ινδομεθακίνη, η ναπροξένη, η νιμεσουλίδη, το μεφαιναμικό οξύ, οι κοξίμπες και πολλά άλλα.
Τα παυσίπονα αυτά λαμβάνονται για την καταπράυνση πολυάριθμων επώδυνων καταστάσεων, όπως η αρθρίτιδα, η οσφυαλγία, η ουρική αρθρίτιδα, ακόμα και ο πονόδοντος.
Οι ερευνητές περιόρισαν την έρευνά τους στους ασθενείς που έπαθαν ενδοκρανιακή αιμορραγία, δίχως να έχει προηγηθεί τραυματισμός.
Αν και ήδη είναι γνωστό ότι τα ΜΣΑΦ και μία οικογένεια αντικαταθλιπτικών που λέγονται εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI) σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας στο πεπτικό, από μόνα τους κανένα από τα δύο δεν έχει βρεθεί να αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας στον εγκέφαλο.
Επιπλέον, η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη που υποδηλώνει ότι αυτό το κάνει ο συνδυασμός των ΜΣΑΦ με οποιοδήποτε είδος αντικαταθλιπτικών και όχι μόνο με τα SSRI.
«Το πιο ανησυχητικό είναι ότι συνυπάρχουν πολύ συχνά οι παθήσεις που απαιτούν ΜΣΑΦ και αντικαταθλιπτικά, καθώς το 65% των ενηλίκων με μείζονα κατάθλιψη έχουν και χρόνιους πόνους», γράφουν σε άρθρο που συνοδεύει τη νέα μελέτη η δρ Τζιλ Μόρισον, καθηγήτρια Γενικής Ιατρικής & Πρωτοβάθμιας Φροντίδας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, και συνάδελφοί της από το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ.
«Νομίζω ότι αυτή είναι μία σημαντική πληροφορία που πρέπει να δώσουμε σε όλους τους γιατρούς», δήλωσε η δρ Μόρισον. «Πρέπει επίσης να ενημερωθεί και ο κόσμος.
»Ο απόλυτος κίνδυνος είναι μικρός αλλά υπαρκτός, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί ασθενείς παίρνουν μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη χωρίς να τους τα έχει συστήσει κάποιος γιατρός.
»Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι και για λίγο διάστημα να γίνεται η συνδυασμένη λήψη υπάρχει αυξημένος κίνδυνος, δεδομένου ότι η νέα μελέτη εστιάσθηκε στις πρώτες 30 μέρες από την έναρξη της αγωγής».
Οι ειδικοί περιμένουν τώρα τα μακροχρόνια ευρήματα από τη λήψη του συνδυασμού για να δουν αν ο αυξημένος κίνδυνος περιορίζεται στην έναρξη της συνδυασμένης αγωγής ή επιμένει στον χρόνο.
Σε κάθε περίπτωση, συνιστούν στους ασθενείς να μην διακόψουν την αντικαταθλιπτική αγωγή τους, αλλά να συμβουλευτούν τον γιατρό τους εάν παίρνουν ταυτοχρόνως ΜΣΑΦ.
Πηγή: http://www.boro.gr
