Η επαναφορά πρέπει να γίνεται σταδιακά.
Μπορεί το σώμα μιας γυναίκας να χαλάει κατά την εγκυμοσύνη, ωστόσο η επαναφορά σε γυμναστικούς ρυθμούς μετά από μία εγκυμοσύνη θα πρέπει να γίνεται σταδιακά.
Ο γιατρός σας είναι πιθανό να σας ζητήσει να περιμένετε μέχρι να κάνετε την εξέταση των 6 εβδομάδων μετά τον τοκετό για να διαπιστώσετε ότι όλα πάνε καλά και στη συνέχεια να ξεκινήσετε να ασκήστε.
Γενικά αν κάνατε κάποια άσκηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και είχατε φυσιολογικό τοκετό, μπορείτε να ξεκινήστε μια ελαφριά άσκηση, όπως περπάτημα ή ασκήσεις stretching, μερικές ημέρες μετά τον τοκετό. Μια εβδομάδα μετά τον τοκετό ένα μισάωρο περπάτημα 3 φορές την εβδομάδα είναι αρκετό. Σταδιακά μπορείτε να αυξάνετε τη διάρκεια ή τον αριθμό των περιπάτων.
Αν γεννήσατε με καισαρική θα περιμένετε περίπου 6 ή 8 εβδομάδες μέχρι να ασκηθείτε. Παρόλα αυτά το ελαφρύ περπάτημα προτείνεται καθώς βοηθάει στην ανάρρωση και στην αποτροπή επιπλοκών.
Αν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν κάνατε κάποια άσκηση, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για το πότε μπορείτε να ξεκινήσετε και τι είδους γυμναστική να ακολουθήσετε.
Η γυμναστική είναι πολύ καλή για το σώμα σας αλλά τους πρώτους μήνες μετά τον τοκετό, μην το παρακάνετε. Το σώμα σας χρειάζεται χρόνο για να αναρρώσει αλλά και για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του μωρού.
Κλειδί η σωστή διατροφή.
Η λιπώδης διήθηση ήπατος ή στεάτωση είναι η υπέρμετρη συσσώρευση λίπους υπό μορφή τριγλυκεριδίων στο κυτταρόπλασμα των ηπατοκυττάρων. Οι κυριότερες αιτίες είναι η κατάχρηση αλκοόλ και η παχυσαρκία.
Σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί ηπατική έκφραση του μεταβολικού συνδρόμου και συνδυάζεται με τα επιμέρους χαρακτηριστικά του, δηλαδή με την κεντρικού τύπου παχυσαρκία, την ινσουλινοαντίσταση, τη δυσλιπιδαιμία και την υπέρταση. Πρόκειται για μια νοσηρή κατάσταση που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.
Οι διατροφικές αλλαγές φαίνεται να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση και διαχείριση της παρουσίας λίπους στο ήπαρ.
Έτσι, οι κυριότερες αλλαγές γύρω από τις οποίες θα πρέπει να κατευθυνθούν άτομα με λιπώδη διήθηση ήπατος είναι οι κάτωθι:
• Εφαρμογή μιας υπό-θερμιδικής δίαιτας με σκοπό την απώλεια βάρους και την αντιμετώπιση της κεντρικού τύπου παχυσαρκίας. Συστήνεται μια απώλεια της τάξης του 10% σε χρονικό διάστημα 6 μηνών. Οι ασθενείς θα πρέπει να ακολουθούν άρτια προγράμματα διατροφής, καθώς η απότομη απώλεια βάρους μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα και να οδηγήσει σε επιπλοκές.
• Μείωση των κορεσμένων και trans λιπαρών οξέων με παράλληλη ενίσχυση των μονοακόρεστων και πολυακόρεστων λιπαρών οξέων της δίαιτας. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς από την ομάδα των γαλακτοκομικών θα πρέπει να προτιμούν τα ημιάπαχα προϊόντα(γάλα, γιαούρτι) και τυριά μειωμένα σε λιπαρά όπως το κατίκι και το cottage. Τα υπόλοιπα τυριά μπορούν να καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες. Όσον αφορά στην ομάδα του κρέατος πρέπει να αφαιρείται το ορατό λίπος και να προτιμάται το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το κουνέλι, το ψαρονέφρι και διάφορα ψάρια όπως σολομός, ο τόνος, η σαρδέλα κ.ά. Το ελαιόλαδο θα πρέπει να αποτελεί το κύριο έλαιο μαγειρικής παρασκευής, ενώ επίσης θα πρέπει να αποτελεί το κύριο έλαιο που καταναλώνεται ωμό στις σαλάτες.
• Μείωση της κατανάλωσης απλών υδατανθράκων και αύξηση της κατανάλωσης σύνθετων υδατανθράκων χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη και τροφίμων πλούσιων σε φυτικές ίνες. Συγκεκριμένα, έμφαση θα πρέπει να δίνεται στην κατανάλωση φρούτων, λαχανικών, δημητριακών ολικής άλεσης, οσπρίων, ενώ παράλληλα να περιορίζεται στο ελάχιστο η κατανάλωση γλυκών, τυποποιημένων χυμών εμπορίου και η ποσότητα της προστιθέμενης ζάχαρης στα ροφήματα.
• Αποχή από το αλκοόλ ή σημαντική μείωσή του ανάλογα με την αιτιολογία της νόσου.
• Προτίμηση μαγειρικών παρασκευών όπως το grill, ο ατμός, η σχάρα και ο βρασμός, ενώ παράλληλα αποφυγή μαγειρικών παρασκευών ιδιαίτερα λιπαρών όπως το τηγάνισμα και η χρήση κρέμας γάλακτος.
• Κατανάλωση ψαριού δύο φορές την εβδομάδα με σκοπό την ενίσχυση της πρόσληψης των ω-3 λιπαρών οξέων.
Οι ειδικοί λένε στοπ στον κακό χειρισμό των τροφίμων.
Οι τροφικές δηλητηριάσεις προέρχονται από την κατανάλωση τροφίμων που περιέχουν τοξίνες, οι οποίες παράγονται από μικροοργανισμούς που υπήρχαν ή αναπτύχθηκαν στο τρόφιμο.
Οι τροφικές επιμολύνσεις προέρχονται από την κατανάλωση τροφίμων που περιέχουν παθογόνους μικροοργανισμούς, οι οποίοι κατά την είσοδό τους στον εντερικό αυλό πολλαπλασιάζονται παράγοντας τοξίνες.
Και στις δύο περιπτώσεις ο κακός χειρισμός των τροφίμων είναι υπεύθυνος για τις ασθένειες τροφογενούς αιτιολογίας.
Συγκεκριμένα, οι συνηθέστεροι παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση τροφικών δηλητηριάσεων ή επιμολύνσεων είναι:
- Η ανεπαρκής θερμική επεξεργασία των τροφίμων.
- Η ανεπαρκής θερμική επεξεργασία των ήδη μαγειρεμένων και αποθηκευμένων τροφίμων.
- Οι ακατάλληλες συνθήκες συντήρησης των τροφίμων.
- Ο ακατάλληλος χειρισμός των τροφίμων.
- Η χρήση ίδιων σκευών για την παρασκευή διαφορετικών τροφίμων.
- Η χρήση ίδιων σκευών για το χειρισμό των ωμών και των παρασκευασμένων τροφίμων.
Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο χειριζόμαστε τα τρόφιμα, από τη στιγμή της αποθήκευσης μέχρι και τη στιγμή της κατανάλωσης, με σκοπό να αποφευχθούν πιθανές αρνητικές επιδράσεις στην υγείας μας.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Καινούριο σκεύασμα μακράς δράσης.
Η Αιμορροφιλία Α, επίσης γνωστή ως ανεπάρκεια παράγοντα VIII ή κλασσική αιμοφιλία, είναι κληρονομική αιμορραγική διαταραχή στην οποία μία από τις πρωτεΐνες που απαιτούνται για τον σχηματισμό θρόμβων στο αίμα λείπει ή είναι σε χαμηλά επίπεδα. Η αιμοφιλία Α, ο πιο κοινός τύπος της αιμοφιλίας, προκαλείται από μία ανεπάρκεια μιας πρωτεΐνης υπεύθυνης για την πήξη του αίματος, γνωστή ως παράγοντας VIII. Η Αιμοφιλία Α χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη ή αυτόματη αιμορραγία, ιδιαίτερα στους μυς, τις αρθρώσεις, ή τα εσωτερικά όργανα.
Η τρέχουσα τυπική θεραπεία για την αντιμετώπιση της αιμορροφιλίας Α είναι η υποκατάσταση του Παράγοντα VIII προκειμένου να κρατηθούν τα επίπεδα αρκετά υψηλά ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος αιμορραγίας, με χορήγηση του παράγοντα εξωγενώς.
Η Bayer επενδύοντας εδώ και χρόνια στην έρευνα για τη θεραπεία της αιμορροφιλίας, διαθέτει προϊόν της κατηγορίας αυτής, το οποίο περιέχει ανθρώπινο παράγοντα πήξης VIII που παρασκευάζεται με μια μέθοδο που είναι γνωστή ως «τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA», παράγεται δηλαδή από ένα κύτταρο που λαμβάνει ένα γονίδιο (DNA), το οποίο το καθιστά ικανό να παράγει τον ανθρώπινο παράγοντα πήξης VIII. Γενικά, για όλα τα προϊόντα της κατηγορίας αυτής, η προφύλαξη μπορεί να απαιτεί θεραπεία με συχνότητα μέρα παρά μέρα, λόγω της μικρής ημίσειας ζωής των προϊόντων παράγοντα VIII που υπάρχουν σήμερα.
Με στόχο πάντα το όφελος του ασθενούς και την εξασφάλιση της καλύτερης συμμόρφωσης του στη θεραπεία, η Bayer συνεχίζει την έρευνα στην αντιμετώπιση της Αιμορροφιλίας Α με δύο ακόμα παράγοντες. Μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 2014 ή εταιρεία ανακοίνωσε ότι το κλινικό πρόγραμμα των υπό έρευνα σκευασμάτων, έδωσε ενθαρρυντικά αποτελέσματα όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια για την θεραπεία ασθενών που πάσχουν από αιμορροφιλία Α.
Το νέο σκεύασμα μακράς δράσης περιέχει τοποειδικό πεγκυλιώμενο Παράγοντας VIII. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης επιτεύχθηκε τον πρωταρχικός στόχος, που ήταν η προστασία από τις αιμορραγίες με λιγότερες εγχύσεις.
Στην μελέτη, ο ο τοποειδικός πεγκυλιώμενος Παράγοντας VIII προσέφερε προστασία από τις αιμορραγίες όταν χρησιμοποιήθηκε προφυλακτικά κάθε επτά ημέρες, κάθε πέντε ημέρες, και δύο φορές την εβδομάδα. Η ουσία ήταν επίσης αποτελεσματική για την θεραπεία της οξείας και αυτόματης αιμορραγίας όπου το 91 % αυτών ελέγθηκε με μία ή δύο εγχύσεις. Η αποτελεσματική θεραπεία των ασθενών με λιγότερες εγχύσεις μπορεί να οδηγήσει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων που πάσχουν από αιμορροφιλία Α. το προϊόν αναμένεται κα κατατεθεί προς έγκριση το δεύτερο εξάμηνο του 2014 και εικάζεται ότι θα είναι διαθέσιμο στις πρώτες αγορές το τελευταίο τρίμηνο του 2015.
Τα θετικά αυτά αποτελέσματα οδήγησαν την εταιρεία να προχωρήσει με επένδυση άνω των 500 εκατομμυρίων ευρώ στα εργοστάσια παραγωγής στο Βούπερταλ και το Λεβερκούζεν, ώστε να αναπτυχθούν νέες εγκαταστάσεις για την παραγωγή των υπό μελέτη θεραπειών αιμορροφιλίας με ανασυνδυασμένο παράγοντα VIII.
Σύμφωνα με δηλώσεις του Δρ Olivier Brandicourt, Διευθύνοντος Συμβούλου του Τομέα Υγείας της Bayer, η επένδυση αυτή θα είναι μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του Τομέα και αποδεικνύει την ισχυρή δέσμευση της εταιρείας στον τομέα της αιμοφιλίας Α. Ως αποτέλεσμα αυτής της επένδυσης η Bayer θα δημιουργήσει περίπου 500 νέες θέσεις εργασίας στις εγκαταστάσεις της στο Λεβερκούζεν και το Βούπερταλ ως το έτος 2020.
Τι υποστηρίζουν ψυχολόγοι βάσει ερευνών.
Φόβος, φοβία είναι το ίδιο; Έχουν την ίδια επίδραση; Ο φόβος είναι ένα θα λέγαμε εκ γενετής συναίσθημα το οποίο δρα ως προστασία για το άτομο. Αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο στο περιβάλλον και μέσω του φόβου του προστατεύεται , προφυλάσσεται. Είναι το συναίσθημα ανησυχίας εξαιτίας κινδύνου, τρόμου, δέους.
Η φοβία εν αντιθέσει είναι ένας παράλογος, επίμονος, υπερβολικός φόβος μπροστά σε μια πραγματική ή και νοερή εμφάνιση πολύ συγκεκριμένων καταστάσεων ή αντικειμένων. Είναι ένας παθολογικός αγχώδης φόβος, ο οποίος εάν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να προκαλέσει νευρώδεις διαταραχές στο άτομο, με ό,τι συνεπάγεται.
Καταγεγραμμένα είναι πολλά είδη φοβίας, ένα από αυτά είναι και η φοβία που σχετίζεται με τη τροφή ή τη διαδικασία πρόσληψης της τροφής . Οι υποομάδες των τροφικών φοβιών εντάσσονται στην ευρύτερη κατηγορία των ειδικών φοβιών.
Ενδεικτικές τροφικές φοβίες
• Dipsοphobia: Ο φόβος για να πιω. Στους περισσότερους είναι συνδεδεμένη με τη κατανάλωση αλκοόλ, γιατί έχουν το φόβο του αλκοολισμού. Είναι συνδεδεμένη και με τη Methyphobia και τη Potophobia (που και οι δυο σημαίνουν το φόβο για το αλκοόλ , να πιω αλκοόλ ή να γίνω αλκοολικός).
• Cibophobia / sitophobia: O φόβος της τροφής. Ο φόβος του να φάω εξαιτίας των δυσάρεστων συμπτωμάτων που μπορεί να προκληθούν (ναυτία, έμετος, κοιλιακό άλγος). Συναντάται συχνότερα σε άτομα που έχουν υποβληθεί σε χημειοθεραπείες ή πάσχουν από το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου. Σε αντίθεση με την ανορεξία υπάρχει όρεξη αλλά περιορίζεται εξαιτίας του φόβου πιθανόν εμετού ή ναυτίας.
• Phagophobia: Ο φόβος της κατάποσης (συνδεδεμένο με το αίσθημα πνιγμού). Μπορεί να οδηγήσει σε υποσιτισμό και απώλεια βάρους. Σε ήπιες περιπτώσεις το άτομο μπορεί να καταλήξει να τρώει μόνο μαλακές τροφές και υγρά. Μπορεί να προκληθεί είτε επειδή το άτομο είχε υποβληθεί σε κάποια θεραπεία (τραχειοτομή), είτε από προηγούμενη τραυματική εμπειρία (να έχει «πνιγεί» από κάποιο κομμάτι τροφής).
• Geumato phobia: O φόβος για την κατανάλωση γευμάτων, αλλά και ο φόβος της γεύσης, της διαδικασίας δηλαδή του να γεύομαι. Είτε επειδή διστάζω να πειραματιστώ με νέες τροφές, είτε επειδή δε με προδιαθέτει το χρώμα, η μορφή, η φύση της τροφής, είτε επειδή έχω συνδέσει μια παλαιότερη τραυματική μου εμπειρία (δηλητηρίαση) με κάποια τροφή, με αποτέλεσμα πολλές φορές να αποκλείω ολόκληρες ομάδες τροφών (δηλητηρίαση κάποτε από τυρί, αποκλείω όλα τα γαλακτοκομικά).
Τα συμπτώματα ποικίλλουν από άτομο σε άτομο. Όπως και η έντασή τους, η συχνότητά τους και οι περιβαλλοντικές συνθήκες που ενεργοποιούν τη φοβία. Όπως και να έχει, χρειάζεται η βοήθεια ειδικού, για να μπορέσει το άτομο να σπάσει τα περιοριστικά δεσμά των φοβιών του και να μπορεί κυρίως να απολαμβάνει τη τροφή του.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
