Η πρόσληψη τροφής δεν εξαρτάται μόνο από εσωτερικά ερεθίσματα αλλά και εξωτερικά.
Οι διατροφικές συνήθειες των ατόμων αποτελούσαν πάντα σημείο συζητήσεων μεταξύ των επιστημόνων, ιδιαίτερα όταν αυτές είχαν αντίκτυπο και στην υγεία τους. Η ερώτηση «τι είναι αυτό που μας κάνει πολλές φορές να μην μπορούμε να σταματήσουμε να τρώμε;» απασχολεί ιδιαίτερα τόσο τους επιστήμονες, όσο και εμάς τους ίδιους.
Η πρόσληψη τροφής αποτελεί μια πολυδιάστατη διαδικασία που μερικές φορές είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Αυτό μπορεί να οδηγήσει το άτομο να επικεντρώνεται περισσότερο στην επιλογή των τροφών, παρά στον όγκο της τροφής που καταναλώνει. Περίπου μέχρι τη δεκαετία του 1960, θεωρείτο πως πρωτογενείς ρυθμιστές της πρόσληψης τροφής αποτελούσαν φυσιολογικά σήματα (εσωτερικά ερεθίσματα): το άτομο τρώει όταν είναι πεινασμένο και σταματάει όταν είναι «γεμάτο». Ωστόσο, σύγχρονα δεδομένα ερευνών αναγνώρισαν και άλλους παράγοντες «μη φυσιολογικούς» (εξωτερικά ερεθίσματα) που μπορεί να επηρεάσουν την πρόσληψη τροφής στα άτομα.
Στα ερεθίσματα αυτά περιλαμβάνονται παράγοντες πολιτιστικοί (ήθη και έθιμα των κρατών), οι διάφορες κοινωνικές επιρροές που δέχεται το άτομο καθημερινά, οι επιδράσεις της βιομηχανίας τροφίμων μέσω κυρίως των διαφημίσεων, που συμβάλλουν συχνά στην υπερκατανάλωση τροφών. Ακόμη, η σύσταση των τροφών, η οσμή τους, το μέγεθος της μερίδας, ιδιαίτερα εκείνων που είναι πλούσια σε λίπος και ζάχαρη, αποτελεί σημαντικό εξωτερικό ερέθισμα κατανάλωσης τροφής.
Η συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα άτομο, φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόσληψη τροφής και στο πότε είναι σε θέση κάποιος να σταματήσει. Η κατανάλωση τροφών μπορεί επίσης να επηρεάζεται και από άλλες ενδείξεις ή και πρότυπα στο περιβάλλον. Το μέγεθος της συσκευασίας, η ποικιλία, το μέγεθος του σκεύους (το πιάτο στο οποίο σερβίρεται), ή ακόμη και η παρουσία άλλων ατόμων που προτείνουν ένα πρότυπο κατανάλωσης που επηρεάζει την ποσότητα του ποτού ή του φαγητού που θα καταναλωθεί.
Εκτός όμως από τα εξωτερικά ερεθίσματα που ωθούν κάποιον να καταναλώσει φαγητό, υπάρχουν και εσωτερικά ερεθίσματα. Αυτά αναφέρονται συνήθως σε παράγοντες που προήλθαν από το εσωτερικό του σώματος (το στομάχι) και έχει να κάνει κυρίως με την πείνα που αισθάνεται το άτομο. Ακόμη, εσωτερικά ερεθίσματα όπως το φύλο και η διατροφική κατάσταση του ατόμου, φαίνεται να διαδραματίζουν κάποιο ρόλο ως προς την κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών.
Ωστόσο, σημαντικό ρόλο ως εσωτερικό ερέθισμα το οποίο ωθεί στην κατανάλωση τροφής και στο πότε μπορεί κάποιος να σταματήσει να τρώει, φαίνεται να παίζουν δύο ορμόνες, η λεπτίνη και η γρελίνη, οι οποίες έχει αναγνωριστεί ότι έχουν σημαντική επίδραση στην ενεργειακή ισορροπία. Η λεπτίνη αποτελεί ένα μεσολαβητή της μακροχρόνιας ρύθμισης της ενεργειακής ισορροπίας, καταστέλλοντας την πρόσληψη τροφής (κόβει την όρεξη), ενώ η γρελίνη είναι μια ταχείας δράσης ορμόνη, που φαίνεται να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην έναρξη του γεύματος (ανοίγει την όρεξη).
Όταν λοιπόν, ένα άτομο καταναλώσει αρκετή τροφή, τα λιπώδη κύτταρα του σώματός του εκκρίνουν λεπτίνη, η οποία καταστέλλει την όρεξη, δίνοντας σήμα έτσι στον εγκέφαλο ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να τρώμε. Θεωρήθηκε πως τα παχύσαρκα άτομα έχουν έλλειψη λεπτίνης, ωστόσο έρευνες έδειξαν πως τα άτομα αυτά διαθέτουν μεγάλες ποσότητες λεπτίνης. Φαίνεται όμως πως τα άτομα αυτά παρουσιάζουν ανοχή στην λεπτίνη. Αυτό σημαίνει ότι ο εγκέφαλος των ατόμων αυτών δεν είναι σε θέση να λάβει το μήνυμα ότι έχει εκκριθεί ποσότητα λεπτίνης από τον οργανισμό τους και έτσι να δώσει την εντολή παύσης της κατανάλωσης τροφής (ενεργοποίηση του αισθήματος κορεσμού της πείνας).
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αφενός το άτομο να θέλει να καταναλώσει τρόφιμα πλούσια σε θερμίδες, όπως είναι αυτά που είναι πλούσια σε λίπος και ζάχαρη, αφετέρου δε ο οργανισμός του να «συγκρατεί» ενέργεια, καταστέλλοντας την επιθυμία για κίνηση (φυσική δραστηριότητα).
Η ανοχή στη λεπτίνη, εντείνει την όρεξη για φαγητό καθώς δεν καταστέλλεται το αίσθημα ικανοποίησης και ευφορίας, που οφείλεται στη ντοπαμίνη που εκκρίνεται, που νιώθει το άτομο τρώγοντας. Για το λόγο αυτό, πολλά από τα υπέρβαρα, παχύσαρκα και όχι μόνο άτομα, δυσκολεύονται να περιορίσουν την ποσότητα του φαγητού που καταναλώνουν, αλλά και να σταματήσουν γενικότερα να τρώνε.
Πηγή: mednutrition.gr
Ανησυχητική η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ.
Η Ελλάδα, μαζί με την Ιταλία και τις ΗΠΑ, είναι οι χώρες του ΟΟΣΑ όπου υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα παχυσαρκίας μεταξύ των αγοριών και των κοριτσιών, καθώς περίπου ένα στα τρία παιδιά (ποσοστό άνω του 30%) είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο, σύμφωνα με νέα έκθεση του διεθνούς οργανισμού. Κατά μέσο όρο, στις χώρες του ΟΟΣΑ ένα στα πέντε παιδιά είναι παχύσαρκο και ο οργανισμός τονίζει ότι χρειάζονται περισσότερες και πιο συντονισμένες προσπάθειες για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Η έκθεση αναφέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (πάνω από το 50%) στις χώρες του ΟΟΣΑ έχουν βάρος πάνω από το κανονικό, είναι δηλαδή υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Η παχυσαρκία δεν δείχνει τάση υποχώρησης και εξελίσσεται, όπως επισημαίνεται, σε μια επιδημία με δραματικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, εκθέτοντας έτσι έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων σε χρόνιες παθήσεις, όπως ο διαβήτης, η καρδιοπάθεια και ο καρκίνος.
Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι τα επίπεδα παχυσαρκίας συνεχίζουν να αυξάνουν στις περισσότερες χώρες κατά την τελευταία πενταετία, αλλά τουλάχιστον με πιο αργό ρυθμό από ό,τι πριν. Η παχυσαρκία έχει αυξηθεί 2-3% σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Ελβετία και έχει μείνει σταθερή στην Αγγλία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ κ.α.
Έως το 1980 λιγότερο από το 10% των ενηλίκων ανθρώπων στις χώρες του ΟΟΣΑ ήσαν παχύσαρκοι, αλλά το ποσοστό σήμερα έχει φθάσει το 18% (αντίθετα στις ασιατικές χώρες δεν ξεπερνά το 2-4%).
Ειδικότερα για την παιδική παχυσαρκία, οι πιο πολλές χώρες έχουν καταφέρει να σταθεροποιήσουν τα ποσοστά της ή ακόμη και να τα μειώσουν ελαφρά σε σχέση με την παχυσαρκία των ενηλίκων.
Ακόμη, η έκθεση τονίζει ότι η παχυσαρκία αποτελεί ζήτημα και ανισότητας, καθώς λόγω της οικονομικής κρίσης οι πιο φτωχές οικογένειες αναγκάζονται να τρώνε φαγητό χαμηλότερης ποιότητας, συχνά με περισσότερες θερμίδες, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα παχυσαρκίας. Γενικότερα, οι πιο φτωχοί και οι λιγότερο μορφωμένοι εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά παχυσαρκίας (ιδίως οι γυναίκες).
Από την άλλη, αν και γενικά οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι αποφεύγουν καλύτερα την παχυσαρκία, εμφανίζεται πλέον το φαινόμενο σε ανεπτυγμένες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, οι άνθρωποι με ανώτερη εκπαίδευση να έχουν την ίδια πιθανότητα να είναι παχύσαρκοι με τα άτομα χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου.
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το μέσο ύψος και το μέσο βάρος των ανθρώπων αυξάνεται συνεχώς μετά τον 18ο αιώνα, παράλληλα με τη σταδιακή βελτίωση των εισοδημάτων, της εκπαίδευσης και των γενικότερων συνθηκών διαβίωσης. Όμως, ενώ έως ένα σημείο αυτή η αύξηση θεωρείται θετική και σχετίζεται με αύξηση του προσδόκιμου ζωής, από ένα σημείο και μετά γίνεται επικίνδυνη για τους ανθρώπους. Οι σοβαρά παχύσαρκοι άνθρωποι πεθαίνουν κατά μέσο όρο οκτώ έως δέκα χρόνια νωρίτερα από όσους έχουν φυσιολογικό βάρος. Κάθε έξτρα 15 κιλά βάρους αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά 30% περίπου.
Από την άλλη, η παχυσαρκία ευθύνεται για το 1-3% των συνολικών δαπανών υγείας στις περισσότερες χώρες (στις ΗΠΑ φθάνει το 5-10%) και το κόστος αυτό αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω τα επόμενα χρόνια. Ακόμη, η παχυσαρκία επηρεάζει αρνητικά τις προοπτικές απασχόλησης και μισθολογικών απολαβών ενός ανθρώπου.
Τα νέα στοιχεία θα παρουσιαστούν επισήμως στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Παχυσαρκία, που αρχίζει αύριο στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Νέα θεραπεία «στοχεύει» στη χημική ουσία CGRP.
Η ημικρανία είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολλούς και τα συμπτώματά της, πέρα από τον πόνο, περιλαμβάνουν την οπτική αύρα, τη ναυτία και την κόπωση. Αν και τα ακριβή αίτια πίσω από την εκδήλωσή της δεν είναι πλήρως κατανοητά, ωστόσο μπορεί να προκληθεί –μεταξύ άλλων- από συγκεκριμένες μυρωδιές, τα έντονα φώτα, ορμονικές αλλαγές και αλλαγές του καιρού.
Όσο για τους τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος, δεν έχουν σχεδιαστεί μέχρι τώρα φάρμακα ειδικά για αυτή και έτσι συνήθως χρησιμοποιούνται αντιεπιληπτικά ή αντικαταθλιπτικά σκευάσματα, καθώς και β-αναστολείς, το ποσοστό επιτυχίας των οποίων όμως ποικίλει.
Ωστόσο, μια νέα θεραπεία, η πρώτη που είναι ειδικά σχεδιασμένη για την πρόληψη της ημικρανίας, έρχεται να αλλάξει την καθημερινότητα πολλών ασθενών. Η θεραπεία αυτή «στοχεύει» σε μια χημική ουσία, που ονομάζεται CGRP (πεπτίδιο που σχετίζεται με το γονίδιο της καλσιτονίνης), η οποία απελευθερώνεται από τις νευρικές απολήξεις στον εγκέφαλο. Όσοι υποφέρουν από ημικρανίες φαίνεται να έχουν υψηλότερα επίπεδα CGRP, γεγονός που οι ειδικοί πιστεύουν ότι μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και αλλαγές στην επένδυση του εγκεφάλου, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση επεισοδίων ημικρανίας.
Η συγκεκριμένη θεραπεία λειτουργεί όπως τα αντισώματα, εμποδίζοντας τη δράση του CGRP με το να συνδέεται με τους υποδοχείς του. Δύο μορφές αυτής της ουσίας έχουν δοκιμαστεί και οι δύο έχουν δείξει σημαντική μείωση στα επεισόδια εκδήλωσης ημικρανίας. Συγκεκριμένα, η πρώτη έδειξε ότι το 33% και το 16% των συμμετεχόντων σημείωσε πτώση 50% και 100%, αντίστοιχα, στον αριθμό των ημερών του μήνα που είχαν ημικρανία. Στη δεύτερη δοκιμή το 33% των ασθενών παρουσίασαν πλήρη μείωση των επεισοδίων.
Πηγή: http://www.vita.gr
Για άμεσα αποτελέσματα.
Μπορεί το είδος της γυμναστικής να είναι σημαντικό, μια απαραίτητη προϋπόθεση όμως για να γυμναζόμαστε σωστά είναι και οι σωστές αναπνοές.
Ας δούμε λοιπόν πώς πρέπει να είναι οι σωστές αναπνοές όταν γυμναζόμαστε:
- Παίρνουμε μικρές και «ρηχές» ανάσες. Ο γενικότερος κανόνας λέει ότι οι μεγάλες και βαθιές αναπνοές μας δυσκολεύουν στο να καλύπτουμε μεγάλες αποστάσεις, γι’ αυτό και καλό είναι να τις αποφεύγουμε. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις, όπως όταν βρισκόμαστε σε απότομο και επικλινές έδαφος π.χ. ένα λόφο και καταβάλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια. Τότε, αν νιώσουμε ότι δυσκολευόμαστε να αναπνεύσουμε, μία (ή και περισσότερες) βαθιές ανάσες θα μας φέρουν ξανά σε ισορροπία.
- Αναπνέουμε από το στόμα. Χρησιμοποιώντας το στόμα, κι όχι τη μύτη, για να πάρουμε ανάσες, επιτρέπουμε σε μεγαλύτερη ποσότητα οξυγόνου να εισρεύσει στον οργανισμό μας και αντίστοιχα μεγαλύτερη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα να απελευθερωθεί.
- Χρησιμοποιούμε την κοιλιά μας. Πρέπει να αναπνέουμε από την κοιλιά ή το διάφραγμα, και όχι από το στήθος.
- Αναπνέουμε ρυθμικά. Το βασικό που πρέπει να εφαρμόζουμε στις αναπνοές μας, είναι ο ρυθμός. Τι σημαίνει αυτό; Ανεξαρτήτως του πόσο γρήγορα κινούμαστε, πρέπει να κάνουμε τις εισπνοές και τις εκπνοές μας διατηρώντας ένα σταθερό μέτρο.
- Ακούμε την αναπνοή μας. Ίσως ακούγεται περίεργο, αλλά τον έλεγχο της αναπνοής μας μπορούμε να τον αποκτήσουμε με τα αυτιά μας! Αν ακούμε τον εαυτό μας να αναπνέει βαριά ενώ τρέχουμε με χαμηλή ή μέτρια ταχύτητα, σημαίνει ότι τρέχουμε γρηγορότερα από αυτό που μπορούμε να αντέξουμε.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Ραγδαία αύξηση στην Ελλάδα των καταγεγραμμένων περιστατικών διάγνωσης.
«Πρόσβαση!» είναι το μήνυμα της πανελλήνιας ομοσπονδίας Ατόμων με Σκλήρυνση κατά Πλάκας (ΠΟΑμΣΚ), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Σκλήρυνσης κατά Πλάκας (Τετάρτη 28 Μαΐου).
Η ΠΟΑμΣΚ με συνολικές δράσεις ενημέρωσης προτρέπει κοινό και ασθενείς να απευθύνονται άμεσα στον ειδικό ιατρό - νευρολόγο σε περίπτωση εκδήλωσης συμπτωμάτων όπως διαταραχή του μυϊκού ελέγχου και ισχύος, της όρασης, της ισορροπίας και της αίσθησης, με στόχο την έγκυρη διάγνωση και την έγκαιρη εξατομικευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.
Η ενημέρωση του κοινού και η αναγνώριση των συμπτωμάτων της νόσου γίνεται ακόμα πιο επιτακτική καθώς σύμφωνα με τα παγκόσμια επιδημιολογικά δεδομένα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν αδιάγνωστοι και έτσι δεν τυγχάνουν των θεραπευτικών μεθόδων που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική ανακούφιση και βελτίωση στην ποιότητα της ζωής τους.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μετράμε περίπου 10.000 με 12.000 ασθενείς ενώ παρατηρείται ραγδαία αύξηση των καταγεγραμμένων περιστατικών με ΣΚΠ και οι ασθενείς αποτελούν πλέον μια ευπαθή κοινωνική ομάδα. Παγκοσμίως η νόσος «χτυπά» περίπου 2,5 εκατ. ανθρώπους και είναι η πιο συχνή νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος ενώ εμφανίζεται συχνότερα στις ηλικίες μεταξύ 20 έως 40 ετών.
Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία συζητήθηκαν στη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η ΠΟΑμΣΚ εν όψει της Παγκόσμιας Ημέρας ΣκΠ αλλά και με αφορμή την ανάληψη των καθηκόντων από το νέο διοικητικό συμβούλιο.
Στη συνέντευξη Τύπου εισηγητές ήταν η νέα πρόεδρος της ΠΟΑΜσΚ κα Βασιλική Μαράκα, ο κ. Ζήκος Κέντρος, ειδικός φυσικής ιατρικής & αποκατάστασης και η κα Μόϊρα Τζίτζικα, σύμβουλος δημοσίων σχέσεων ΠΟΑμΣΚ, ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια.
Η νεοεκλεγείσα πρόεδρος της ΠΟΑμΣΚΠ κα Βασιλική Μαράκα επισήμανε τα προβλήματα και την αναγκαιότητα ίδρυσης της ΠΟΑμΣΚΠ για την συνολική εκπροσώπηση των ΑμΣΚΠ λέγοντας ότι «Η ΠΟΑμΣΚΠ ιδρύθηκε από 4 σωματεία ως ανάγκη για συνολική και οργανωμένη εκπροσώπηση των ατόμων με ΣκΠ σε όλη την επικράτεια. Η ΠΟΑμΣΚΠ ιδρύθηκε το 2008 και σήμερα αριθμεί περί τα 11 σωματεία - μέλη από σχεδόν όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας».
Η κα Μαράκα πρόσθεσε ότι «Οι ασθενείς με ΣκΠ δικαιούνται να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που εργάζονται γι’ αυτούς με στόχο τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους όπως την ίση ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο και την άρση όποιου στίγματος τους ακολουθεί. Για να το επιτύχουμε αυτό θεωρούμε καθοριστική την βοήθεια της πολιτείας, γι’ αυτό και είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με τους αρμόδιους κρατικούς, ακαδημαϊκούς αλλά και ιδιωτικούς φορείς ώστε να προβάλλονται και να διεκδικούνται όλα τα δικαιώματα των ασθενών. Έχουμε προβεί σε πλήθος κινήσεων με στόχο την υλοποίηση των σκοπών μας και έχουμε επισκεφθεί αρμόδιους υπουργούς και εμπλεκόμενους φορείς στην χάραξη και άσκηση πολιτικής για τα άτομα με αναπηρία, ενώ έχουμε αποστείλει πλήθος επιστολών με αποδέκτες ακόμα και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ως αποτέλεσμα όλων των ενεργειών μας το 2013 επιτύχαμε και διοργανώσαμε το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Πολλαπλής Σκλήρυνσης με τη συμμετοχή έγκριτων επιστημόνων από τον ιατρικό χώρο το οποίο παρακολούθησαν εκπρόσωποι της EMSP, πλήθος ασθενών και επαγγελματιών υγείας. Παράλληλα, θα συνεχίσουμε να εκπροσωπούμε την Ελλάδα και τα μέλη μας σε ευρωπαϊκές και παγκόσμιες δράσεις που αφορούν τα ΑμΣΚΠ όπως την Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα για την Πολλαπλή Σκλήρυνση (EMSP), και θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας εντός Ελλάδας».
Η κα Τζίτζικα αναφέρθηκε στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας ΣκΠ που θεσπίστηκε το 2009 από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ατόμων με Πολλαπλή Σκλήρυνση (MSIF) και εορτάζεται σε περισσότερες από 87 χώρες στον κόσμο, τονίζοντας ότι «φέτος, η εκστρατεία επικεντρώνεται στην πρόσβαση των ατόμων με ΣΚΠ-ΠΣ. Όχι μόνο φυσική και κινητική πρόσβαση, αλλά και την πρόσβαση στα φάρμακα, τις πληροφορίες για την έρευνα και τη θεραπεία, την πρόσβαση στις αποφάσεις της πολιτείας καθώς και στις κοινωνικές και οικονομικές ευκαιρίες. Η ΠΟΑμΣΚΠ μέσω των εκδηλώσεων που οργανώνουν οι σύλλογοι της σε Αθήνα, Λάρισα, Πάτρα, Ιωάννινα, Πτολεμαΐδα, Καστοριά, Λαμία στοχεύει στην ενημέρωση του κοινού που δεν γνωρίζει καθόλου ή γνωρίζει λίγα πράγματα για τη νόσο καθώς είναι πολύ σημαντικό για τους πάσχοντες, να κατανοήσει η κοινωνία τι είναι η νόσος και πως αυτή επηρεάζει τους πάσχοντες στην καθημερινότητά τους. Έτσι θα δημιουργηθεί ένα πιο συνειδητοποιημένο περιβάλλον, όπου η έλλειψη συντονισμού και η αστάθεια στα άτομα με ΣΚΠ-ΠΣ δεν θα ερμηνεύεται ως "μέθη" και η κόπωση δεν θα γίνεται αντιληπτή ως "τεμπελιά"! Οι ασθενείς είναι άνθρωποι που σπουδάζουν, εργάζονται, δημιουργούν οικογένειες, όμως κάποιες μέρες λόγω και των αφανών συμπτωμάτων, μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Το μόνο που χρειάζονται είναι κατανόηση και στήριξη, από τον εργοδότη τους, το συνεργάτη τους, την οικογένεια τους, απ’ όλους εμάς».
Ο κ. Κέντρος, ειδικός φυσικής ιατρικής & αποκατάστασης αναφέρθηκε στη σημασία της αποκατάστασης και στη διαχείριση των προβλημάτων της καθημερινής ζωής του ατόμου με ΣκΠ, σημειώνοντας, ότι «η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι μια πάθηση που προσβάλλει κατά κανόνα το κινητικό σύστημα και σε αντίθεση με τις περισσότερες νευρολογικές παθήσεις και τις τραυματικές βλάβες του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού όπου το έλλειμμα και η βλάβη είναι δεδομένη, στην ΣκΠ η κλινική εικόνα διαφοροποιείται στην πορεία της νόσου. Γι’ αυτό το πρόγραμμα αποκατάστασης πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς με βάση τα νέα δεδομένα. Καθώς η πλειονότητα των ασθενών είναι μεταξύ 20 και 40 ετών, η νόσος επηρεάζει κυρίως ανθρώπους ενεργούς και στη δημιουργική τους φάση γι’ αυτό και είναι ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη διατήρησης ενός υψηλού επιπέδου λειτουργικότητας. Ρόλος της αποκατάστασης λοιπόν είναι η μεγιστοποίηση των λειτουργικών δυνατοτήτων, η παράταση και διατήρηση της κινητικότητας, η πρόληψη παραμορφώσεων, η κοινωνική και επαγγελματική επανένταξη. Για να επιτευχθεί αυτό είναι απαραίτητη η συνεργασία μιας διεπιστημονικής ομάδας όπου συμμετέχουν ο φυσίατρος, γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων και επαγγελματίες υγείας όπως: νοσηλευτής, φυσικοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, λογοθεραπευτής, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός αλλά και το περιβάλλον του ίδιου του ασθενή».
