Ειδικοί ανακάλυψαν ένα νέο σύστημα υποδοχής που εδράζεται στα κύτταρα του σώματος.
Δανοί ερευνητές έκαναν μια ανακάλυψη που μπορεί να αλλάξει το τοπίο όσον αφορά την αντιμετώπιση της αυξημένης χοληστερίνης, αλλά και τη θέση που έχουν οι στατίνες.
Οι ειδικοί ανακάλυψαν ένα νέο σύστημα υποδοχής που εδράζεται στα κύτταρα του σώματος. Ο υποδοχέας, που ονομάζεται σορτιλίνη, έχει καθοριστική δράση στην πρωτεΐνη PCSK9 η οποία με τη σειρά της, παίζει σημαντικό ρόλο στην ικανότητα του οργανισμού να ρυθμίζει την επιβλαβή LDL χοληστερίνη.
Προ δεκαετίας έχει ανακαλυφθεί ότι το επίπεδο της LDL μειωνόταν όταν παρεμποδιζόταν η δράση του PCSK9. Έκτοτε οι αναστολείς του PCSK9 έγιναν η νέα ελπίδα για την αντιμετώπιση της LDL και τα πρώτα φάρμακα μάλλον θα εγκριθούν στη διάρκεια αυτού του έτους.
Η ανακάλυψη θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της βιοιατρικής τεχνολογίας των τελευταίων ετών καθώς συνήθως απαιτούνται είκοσι χρόνια προτού η βασική έρευνα μπορέσει να οδηγήσει σε ένα φαρμακευτικό προϊόν.
Η εν λόγω έρευνα δεν οδήγησε μόνο σε απαντήσεις αλλά και σε νέες ευκαιρίες.
«Ανακαλύψαμε ότι υπήρχε ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο, η σορτιλίνη και ότι αυτή αυξάνει την δραστηριότητα της PCSK9. Εάν παρεμποδίσουμε τη σορτιλίνη έχουμε την ίδια δράση με την παρεμπόδιση της PCSK9. Με άλλα λόγια πολύ λιγότερη κακή χοληστερίνη. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για μια εντελώς καινούργια στρατηγική αντιμετώπισης της υψηλής χοληστερίνης» δηλώνει η μεταδικτορική φοιτήτρια Camilla Gustafsen από το Πανεπιστήμιο Aarhus που συμμετείχε στην έρευνα.
Το επόμενο στάδιο της έρευνας είναι να γίνουν περισσότερες μελέτες σε ανθρώπους. Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η ανακάλυψή τους θα οδηγήσει σε φάρμακα εναλλακτικά των στατινών.
Πηγή: http://www.vita.gr
Επηρεάζεται σημαντικά από τον τρόπο ζωής και το περιβάλλον.
Η ευαισθησία κάποιου στον πόνο ελέγχεται από ένα γονιδιακό «θερμοστάτη», ο οποίος ρυθμίζεται υπό την επιρροή του τρόπου ζωής και του περιβάλλοντος, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα με ελληνική συμμετοχή.
Αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, σημαίνει ότι το πόσο αντέχει κανείς τον πόνο, μπορεί να αλλάξει στην πορεία της ζωής ενός ανθρώπου.
Είναι η πρώτη μελέτη που κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, καθώς έως τώρα το «κατώφλι» του πόνου για κάθε άνθρωπο θεωρείται λίγο πολύ σταθερό και αμετάβλητο. Είναι επιβεβαιωμένο ότι όσοι άνθρωποι είναι πιο ευαίσθητοι στον πόνο (τον αντέχουν λιγότερο), είναι πιο πιθανό κάποια στιγμή να εμφανίσουν κάποιο χρόνιο πόνο στο σώμα τους. Η νέα ανακάλυψη μπορεί μελλοντικά να βοηθήσει στη δημιουργία νέου τύπου φαρμάκων κατά του χρόνιου πόνου.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τ. Σπέκτορ του Τμήματος Γενετικής Επιδημιολογίας του King’s College του Λονδίνου, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», σύμφωνα με το BBC και το «New Scientist», έκαναν έρευνα σε 25 ζεύγη πανομοιότυπων διδύμων, τους οποίους υπέβαλαν σε τεστ πόνου (πόσο άντεχαν μια θερμή ακτίνα λέιζερ πάνω στο δέρμα τους), ενώ παράλληλα ανέλυσαν το DNA τους.
Η ανάλυση έδειξε ότι η αντοχή στον πόνο μπορεί να μεταβληθεί διαχρονικά, ως συνέπεια της ενεργοποίησης ή απενεργοποίησης ορισμένων γονιδίων από περιβαλλοντικούς παράγοντες και τον τρόπο ζωής κάποιου (διατροφή, κάπνισμα, αλκοόλ, έκθεση σε ρύπανση κ.α.) Η διαδικασία αυτή, που λέγεται «επιγενετική» στη βιολογία, σημαίνει ότι οι εξωτερικοί παράγοντες μεταβάλλουν με χημικό τρόπο τον τρόπο «έκφρασης» των γονιδίων, στη συγκεκριμένη περίπτωση αλλάζοντας -προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο- το «κατώφλι» του πόνου ενός ανθρώπου.
Οι ταυτόσημοι δίδυμοι έχουν κοινό το 100% των γονιδίων τους, ενώ οι μη ταυτόσημοι μόνο το 50% κατά μέσο όρο. Συνεπώς, οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των ταυτόσημων διδύμων (π.χ. όσον αφορά την αντοχή στον πόνο) πρέπει να αποδοθεί στο περιβάλλον και στις επιγενετικές αλλαγές που αυτό προκαλεί στη λειτουργία των γονιδίων.
Η έρευνα εντόπισε σημαντικές μεταβολές αυτού του είδους (χημικές-επιγενετιικές) σε εννέα γονίδια των διδύμων που εμπλέκονται στη ρύθμιση του πόνου. Κάθε μία από αυτές τις γονιδιακές τροποποιήσεις υπήρχε στον ένα δίδυμο, αλλά όχι στον άλλο (καθώς είχαν ζήσει με διαφορετικό τρόπο). Η σημαντικόρερη μεταβολή εντοπίστηκε στο γονίδιο TRPA1, που αποτελεί κατ’ εξοχήν στόχο για την ανάπτυξη νέου τύπου αναλγητικών φαρμάκων.
Από ελληνικής πλευράς στην έρευνα συμμετείχε ο διακεκριμένος καθηγητής γενετικής Πάνος Δελούκας του Ινστιτούτου Wellcome Trust Sanger και της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου «Queen Mary» του Λονδίνου.
Αποφοίτησε το 1986 από το Τμήμα Χημείας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έκανε μεταπτυχιακά στην Μικροβιολογία στο Πανεπιστήμιο 7 του Παρισιού και πήρε το διδακτορικό του στη γενετική από το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία το 1991. Μετά από διετή μεταδιδακτορική βιοϊατρική έρευνα στην ελβετική φαρμακευτική Hoffmann - La Roche, συνέχισε την καριέρα του στη Βρετανία, όπου συμμετείχε στο Πρόγραμμα Ανθρωπίνου Γονιδιώματος και έκτοτε έχει εξελιχτεί σε έναν από τους κορυφαίους γενετιστές διεθνώς.
Ακόμα στην έρευνα συμμετείχαν οι: Λουκία Τσαπρούνη (Wellcome Trust Sanger Institute), Χρυσάνθη Αϊναλή και Σοφία Τσόκα (King’s College Λονδίνου - Τμήμα Πληροφορικής), Εμμανουήλ Δερμιτζάκης, Αντιγόνη Δήμα και Αλεξάνδρα Νίκα (Ιατρική Σχολή πανεπιστημίου Γενεύης).
Πώς να αυξήσετε την πρόσληψή τους.
Η μείωση των θερμίδων στο καθημερινό πρόγραμμα διατροφής είναι η πιο γνωστή και ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος απώλειας βάρους, έχει όμως αποδειχθεί ότι έχει βραχυχρόνια αποτελέσματα. Με ποιον τρόπο, επομένως, μπορούμε να διατηρήσουμε μακροπρόθεσμα ένα υγιές βάρος μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον, το οποία προωθεί την παχυσαρκία;
Η επιστημονική κοινότητα έχει στραφεί τα τελευταία χρόνια στο μακροθρεπτικό περιεχόμενο της διατροφής μας (υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνες), με στόχο να βρει τις κατάλληλες τροφές που μας ‘χορταίνουν’ περισσότερο από άλλες. Μία τέτοια ομάδα είναι οι τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες, για τις οποίες υπάρχουν αποδείξεις ότι αυξάνουν το αίσθημα της πληρότητας, μειώνουν την όρεξη και, συνολικά, μας κάνουν να τρώμε λιγότερο, διατηρώντας ένα χαμηλότερο βάρος. Μήπως τελικά εκτός από τη σαλάτα, μπορεί να μας… φουσκώσει και ένα δεύτερο μπιφτέκι στο γεύμα μας;
Πρωτεΐνες και ρύθμιση της όρεξης
Οι πρωτεΐνες είναι το μακροθρεπτικό συσταστικό της διατροφής μας που προκαλεί τη μεγαλύτερη πληρότητα, σε σχέση με τους υδατάνθρακες ή τα λίπη. Ακόμα και μια μέτρια αύξηση των πρωτεϊνών στη διατροφή μας, μπορεί να μας χορτάσει περισσότερο, επισημαίνουν οι ειδικοί. Καλύπτοντας από το 15% το 30% της συνολικής ενέργειας μέσω των πρωτεϊνών, μειώνεται σημαντικά το αίσθημα της πείνας, ενώ παράλληλα αυξάνει το αίσθημα της πληρότητας και της επιθυμίας για κατανάλωση φαγητού, ανεξάρτητα από τη μείωση του ποσοστού υδατανθράκων ή λίπους.
Η επίδραση αυτή είναι εμφανής τόσο σε μεμονομένα γεύματα, όσο και σε ημερήσια ή εβδομαδιαία προγράμματα διατροφής. Επιπλέον, έχει φανεί ότι οι πρωτεΐνες φυτικής προέλευσης ίσως έχουν εντονότερη δράση στη μείωση της όρεξης από ότι οι πρωτεΐνες ζωικής προέλευσης, πιθανώς λόγω της συνύπαρξης φυτικών ινών, ενός κατ’ εξοχήν ‘ανορεξιογόνου’ θρεπτικού συστατικού. Η δράση συγκεκριμένων αμινοξέων είναι πιθανή, όμως δεν έχει αποδειχθεί.
Ρύθμιση όρεξης – ρύθμιση βάρους;
Η απάντηση είναι «Ναι». Πρόσφατες μετα-αναλύσεις σε έγκριτα περιοδικά (American Journal of Clinical Nutrition, British Journal of Nutrition) αποδεικνύουν ότι η αύξηση των πρωτεϊνών στην καθημερινή μας διατροφή, προσλαμβάνοντας παράλληλα ίδιο αριθμό θερμίδων, βελτιώνει τη σύσταση του σώματος και βοηθά πιο αποτελεσματικά στη διατήρηση του βάρους μετά από μία περίοδο απώλειας βάρους. Σε πρόσφατη έρευνα μάλιστα, η αυξημένη κατανάλωση πρωτεϊνών απέτρεψε τη μείωση του Βασικού Μεταβολικού Ρυθμού, ο οποίος επηρεάζεται αρνητικά κατά τη διάρκεια ενός προγράμματος απώλειας βάρους.
Οι πρωτεΐνες συντέλεσαν στη διατήρηση της μυϊκής μάζας, βοηθώντας έτσι στην επιτυχή διαχείριση του βάρους. Παράλληλα, ωστόσο επισημαίνεται ότι η απώλεια βάρους δεν επιτυγχάνεται μόνο με αυξημένη κατανάλωση τροφών πλούσιων σε πρωτεΐνη. Η βασική αρχή στηρίζεται στην πρόσληψη λιγότερης ενέργειας από αυτή που συνολικά καταναλώνουμε ή αλλιώς το αρνητικό ενεργειακό ισοζύγιο. Η κύρια δράση των πρωτεϊνών αφορά στην ικανότητά τους να μας χορταίνουν περισσότερο από μία ίδια (σε θερμίδες) ποσότητα υδατανθράκων ή λιπών. Ακόμη, οι πρωτεΐνες προκαλούν αυξημένη θερμογένεση, συμβάλλοντας στην αύξηση της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης.
Πώς να αυξήσω την πρόσληψη πρωτεϊνών;
Τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες είναι οι τροφές ζωικής προέλευσης, όπως το κοτόπουλο, το κόκκινο κρέας (μοσχάρι, χοιρινό), όλα τα ψάρια και τα θαλασσινά, το τυρί, τα γαλακτοκομικά προϊόντα (γάλα και γιαούρτι) και τα αυγά. Πρωτεΐνες περιέχουν και τα φυτικά τρόφιμα, όπως κάποια λαχανικά (π.χ. μανιτάρια), τα αμυλούχα προϊόντα (ψωμί, ρύζι, πατάτα, δημητριακά), τα όσπρια και οι ξηροί καρποί. Εντάξτε επομένως στο καθημερινό σας διαιτολόγιο τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες, φυτικές ή ζωικές, στην ενδεδειγμένη μερίδα, με αρχικό στόχο την επαρκή πρόσληψη των απαραίτητων για την υγεία μας αμινοξέων.
Πηγή: http://www.mednutrition.gr
Είναι τρόφιμο με ιδιαίτερη διατροφική αξία.Ο αρακάς αποτελεί ένα τρόφιμο με ιδιαίτερη διατροφική αξία. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι περιέχει μόνο άμυλο και σάκχαρα εξαιτίας της γλυκιάς γεύσης του, παράλληλα όμως χαρακτηρίζεται και από μια υψηλή περιεκτικότητα σε ευεργετικά για την υγεία συστατικά.
Ένα από τα φυτοχημικά συστατικά του, το οποίο έχει πρόσφατα έρθει στο φως της δημοσιότητας για τις ευεργετικές επιδράσεις τους, είναι η κουμεστερόλη.
Συγκεκριμένα, σε μία μελέτη που διεξήχθη στο Μεξικό φάνηκε ότι η καθημερινή κατανάλωση αρακά μαζί και με άλλα όσπρια μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στομάχου και ιδιαίτερα όταν η κατανάλωση κουμεστερόλης είναι περίπου 2 mg ή μεγαλύτερη.
Μάλιστα, το ένα φλιτζάνι αρακά παρέχει τουλάχιστον 10 mg αυτής, με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι δύσκολο να επιτυγχάνουμε την πρόσληψη αυτής της ποσότητας μέσω της διατροφής μας.
Φυσικά, η κουμεστερόλη δεν είναι το μόνο φυτο-θρεπτικό συστατικό που απαντάται στον αρακά με προστατευτική δράση έναντι του καρκίνου του στομάχου.
Η μεγάλη ποικιλία του σε αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη φυτο-θρεπτικά συστατικά είναι πολύ πιθανό να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον καρκινο-προστατευτικό όφελος του παρόντος τροφίμου.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει τη διαδεδομένη πεποίθηση.
Νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει τη διαδεδομένη αντίληψη ότι η απουσία μιας αίσθησης οδηγεί στην ενίσχυση μιας άλλης, κάτι που θα μπορούσε ίσως να εξηγεί και το ταλέντο τυφλών μουσικών όπως ο Stevie Wonder και ο Ray Charles.
Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι οι εκ γενετής τυφλοί συχνά έχουν αυξημένες ικανότητες ακοής και αφής. Όμως η νέα μελέτη δείχνει ότι ακόμα και ο ενήλικος εγκέφαλος -που δεν είχε πρόβλημα όρασης εκ γενετής- διαθέτει μεγάλη «πλαστικότητα» και έτσι είναι σε θέση να υφίσταται αλλαγές ανάλογα με το πώς αλλάζει το αισθητηριακό περιβάλλον του.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια νευροεπιστήμης Χέι-Κιούνγκ Λι του Ινστιτούτου Νου - Εγκεφάλου του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς της Βαλτιμόρης, πειραματίστηκαν με δύο ομάδες υγιών ενήλικων ποντικιών.
Η μία ομάδα έμεινε επίτηδες σε σκοτάδι για μια εβδομάδα και η άλλη σε φυσικό φως. Οι ερευνητές εμφύτευσαν ηλεκτρόδια στους εγκεφάλους των πειραματόζωων για να μετρήσουν τη δραστηριότητα των νευρώνων (εγκεφαλικών κυττάρων) στον ακουστικό φλοιό των πειραματόζωων, δηλαδή στην περιοχή εκείνη όπου ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ένα ήχο, την έντασή του και την πηγή του.
Οι επιστήμονες έπαιζαν διάφορους ήχους ποικίλης έντασης στα ποντίκια και κατέγραφαν τον τρόπο που αντιδρούσαν τα εγκεφαλικά κύτταρα των ζώων. Η μελέτη έδειξε πως τα πειραματόζωα που είχαν παραμείνει στο σκοτάδι επί μια εβδομάδα (ένα είδος προσωρινής τύφλωσης), μπορούσαν να ακούσουν και να διακρίνουν πολύ πιο χαμηλούς ήχους απ’ ό,τι τα ποντίκια που είχαν ζήσει κανονικά στο φως. Με άλλα λόγια, η ακοή τους είχε βελτιωθεί λόγω απώλειας της όρασής τους.
Ενώ προηγούμενες μελέτες είχαν βρει ότι τέτοιες αλλαγές στον ακουστικό φλοιό απαιτούν πολύ χρόνο, το εντυπωσιακό εύρημα της νέας μελέτης είναι ότι ο εγκέφαλος αρχίζει πολύ γρήγορα να προσαρμόζεται και να αναδιατάσσει το νευρωνικό δυναμικό του (δημιουργώντας περισσότερες συνάψεις μεταξύ του ακουστικού φλοιού και του «θαλάμου» του εγκεφάλου), έτσι ώστε να αναπληρώνει τη χειρότερη όραση με την καλύτερη ακοή.
Η νέα έρευνα ίσως μελλοντικά βοηθήσει τους επιστήμονες να βρουν νέους τρόπους για να βελτιώσουν την ακοή των κωφών ανθρώπων ή να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των τυφλών. Παραμένει πάντως υπό διερεύνηση κατά πόσο μια προσωρινή στέρηση της όρασης σε ανθρώπους θα είχε ως συνέπεια μια εξίσου γρήγορη βελτίωση της ακοής τους, όπως συνέβη στα πειραματόζωα. Μια μελλοντική έρευνα αποκλειστικά σε ανθρώπους θα μελετήσει ακριβώς αυτό. Είναι πιθανό ότι για τους ανθρώπους θα χρειαστεί τεχνητή στέρηση της όρασης για χρονικό διάστημα αρκετά μεγαλύτερο της μιας εβδομάδας.
Επίσης, ερωτηματικό παραμένει κατά πόσο η βελτίωση της ακοής θα μπορούσε να γίνει πιο μόνιμη. Αφότου τα ποντίκια επέστρεψαν στο φως, σε λίγες εβδομάδες η ακοή τους είχε επανέλθει στο προηγούμενο υποδεέστερο επίπεδο. Στην επόμενη φάση της πενταετούς έρευνας, θα αναζητηθεί τρόπος για να γίνει πιο μόνιμη η βελτίωση της ακοής.
