Σύμφωνα με έρευνα μπορεί να μειώσει την πιθανότητα για εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη κατά 28%.
Το γιαούρτι αλλά και γενικότερα τα light γαλακτοκομικά φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.
Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την έρευνα για τον διαβήτη, που ονομάζεται «Διαβητολογία», δείχνει ότι η αυξημένη κατανάλωση γιαουρτιού σε σχέση με τη χαμηλή κατανάλωση μπορεί να μειώσει την πιθανότητα για την εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη κατά 28%. Επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του Cambridge βρήκαν ότι η αυξημένη κατανάλωση γαλακτοκομικών, που είναι όμως χαμηλά σε λιπαρά, κατηγορία που περιλαμβάνει τα γιαούρτια και κάποια είδη τυριών (π.χ. τυρί τύπου κότατζ) μπορεί επίσης να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη κατά 24%.
Η βασική ερευνήτρια Δρ. Nita Forouhi, από το Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας της Επιδημιολογικής Μονάδας του Πανεπιστημίου του Cambridge, δήλωσε ότι αυτή η έρευνα δείχνει ότι υπάρχουν τροφές που μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην πρόληψη του διαβήτη και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα για τη δημόσια υγεία.
Παρ' όλα αυτά η σύνδεση της κατανάλωσης γαλακτοκομικών με την πρόληψη του διαβήτη παραμένει αδιευκρίνιστη.
Η έρευνα βασίστηκε στη μεγάλη έρευνα EPIC-Norfolk που έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο στην περιοχή Norfolk και συμπεριέλαβε περισσότερους από 25.000 κατοίκους – άνδρες και γυναίκες - της εν λόγω περιοχής. Για τη συγκεκριμένη έρευνα, οι επιστήμονες συνέκριναν ένα λεπτομερές καθημερινό διαιτολόγιο για μία εβδομάδα των 753 συμμετεχόντων στην έρευνα που ανέπτυξαν σακχαρώδη διαβήτη στα 11 χρόνια παρατήρησης που ακολούθησαν από την έρευνα και το διαιτολόγιο 3502 συμμετεχόντων στην έρευνα που επιλέχτηκαν τυχαία.
Περιέχει σημαντικές ποσότητες ασβεστίου, μαγνησίου και φωσφόρου.
Το κεφίρ παράγεται από οποιοδήποτε τύπο γάλακτος (αγελαδινό, πρόβειο, κατσικίσιο κ.λπ.) με τη χρήση κόκκων κεφίρ, μιας αποικίας δηλαδή φιλικών βακτηρίων που στην όψη μοιάζει σαν κουνουπίδι.
Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες κεφίρ και έτσι, ανάλογα με τον τύπο βακτηριδίων που θα χρησιμοποιηθούν, το ρόφημα θα αποκτήσει διαφορετικές οργανοληπτικές και θρεπτικές ιδιότητες, αλλά και διαφορετικό χρώμα, οσμή και γεύση.
Είναι ένα φυσικό προβιοτικό προϊόν με υψηλή θρεπτική αξία που αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό.
Περιέχει σημαντικές ποσότητες ασβεστίου, μαγνησίου και φωσφόρου, λόγω του γάλακτος που περιέχει, ενώ είναι πλούσιο σε βιταμίνες, όπως την πυριδοξίνη, βιοτίνη, φυλλικό οξύ και τη βιταμίνη Β12. Οι πρωτεΐνες του είναι υψηλής βιολογικής αξίας, που αφομοιώνονται εύκολα από τον οργανισμό μας. Αν και βασίζεται στο γάλα, ωστόσο είναι κατάλληλο για όσους έχουν δυσανεξία στη λακτόζη, επειδή περιέχει ελάχιστες ποσότητες λακτόζης, ενώ ένα μέρος της λακτόζης του γάλακτος πέπτεται από τα βακτήρια και τις ζύμες του κεφίρ στο έντερο. Εκτός από το ρόφημα όμως, υπάρχει και το συμπυκνωμένο κεφίρ, αντί επιδορπίου, που περιέχει βακτήρια με πολύ σημαντική προβιοτική δράση.
Το κεφίρ, που συνιστά μία πλήρως ισορροπημένη τροφή, παρέχει ευεργετικά βακτηρίδια και ζύμες, συμβάλλοντας στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Έχει διαπιστωθεί ότι η συστηματική χρήση του έχει την ιδιότητα να επιδρά σε ολόκληρο το σώμα, συμβάλλοντας σε ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα. Παράλληλα, ενισχύει την πέψη και προωθεί την ομαλή λειτουργία των εντέρων, δημιουργώντας ένα υγιές πεπτικό σύστημα απαλλαγμένο από τη δυσκοιλιότητα.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Την απάντηση δίνουν οι ειδικοί.
Ο υποθυρεοειδισμός είναι μια κατάσταση που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σε πάρα πολλές κυρίως γυναίκες, αλλά όχι μόνο.
Όταν υπάρχει, σημαίνει ότι ο θυρεοειδής μας εκκρίνει λιγότερες ορμόνες. Οι ορμόνες του θυρεοειδούς όμως έχουν, εκτός των άλλων, σημαντική επίδραση στο βασικό μας μεταβολικό ρυθμό, δηλαδή στις καύσεις μας. Κατά συνέπεια είναι πολύ πιθανό να πέσει ο μεταβολισμός μας και να πάρουμε βάρος.
Από την άλλη όμως, όταν υπάρχει ένας διαγνωσμένος από το γιατρό υποθυρεοειδισμός, ακολουθούμε σχετική αγωγή και οι εξετάσεις μας έχουν επανέλθει σε φυσιολογικό επίπεδο, τότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να παίρνουμε βάρος λόγω του θυρεοειδούς.
Αν ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο, τότε μάλλον ψάχνουμε ένα άλλοθι για τα διατροφικά μας τσιμπολογήματα και παραστρατήματα και την έλλειψη άσκησης από τη ζωή μας.
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Ο διακόπτης μπορεί να επαναπρογαμματιστεί, υποστηρίζουν βρετανοί ειδικοί.
Οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι που έχουν το 100% των γονιδίων τους κοινό, έχουν διαφορετικό «κατώφλι» (ουδό) πόνου, το οποίο θα μπορούσε δυνητικά να ρυθμιστεί (τροποποιηθεί) είτε με τις επιλογές του τρόπου ζωής είτε με φάρμακα, υποστηρίζουν οι ερευνητές του King’s College London.
H εν λόγω έρευνα θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα παυσίπονα με στόχο την διαχείριση του πόνου αναφέρουν οι ειδικοί στο ιατρικό περιοδικό Nature Communications.
Εκτιμάται ότι ο ένας στους πέντε ενήλικες υποφέρει από οξύ ή χρόνιο πόνο.
Η επικεφαλής ερευνήτρια δρ. Jordana Bell, αναφέρει ότι το ενδεχόμενο της ρύθμισης γονιδίων που εμπλέκονται στην ευαισθησία στον πόνο «είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο αποτελεσματική αγωγή ανακούφισης από τον πόνο για τους πάσχοντες από χρόνιο πόνο».
Η ευαισθησία στον πόνο είναι σύνθετη και υποκειμενική. Προηγούμενες έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια εμπλέκονται κατά το ήμισυ στην αντίληψη του πόνου. Για να αναγνωρίσουν τα επίπεδα ευαισθησίας στον πόνο οι επιστήμονες έλεγξαν 25 ζευγάρια μονοζυγωτικών διδύμων τους οποίους «πόνεσαν» στο χέρι εκθέτοντάς τους σε θερμότητα και τους ζητούσαν να πατήσουν ένα κουμπί όταν ο πόνος γινόταν αφόρητος.
Χρησιμοποιώντας αλληλουχίες DNA οι ερευνητές εξέτασαν το γονιδίωμα των διδύμων και το σύγκριναν με αυτό 50 ενηλίκων, χωρίς συγγενικές μεταξύ τους σχέσεις. Η έρευνα έδειξε χημικές αλλαγές σε εννιά γονίδια που εμπλέκονται στην ευαισθησία στον πόνο και ήταν διαφορετικές στον ένα δίδυμο σε σχέση με τον άλλο.
Οι χημικές αλλαγές ήταν εντονότερες εντός ενός «σεσημασμένου» γονιδίου - ήδη γνωστού για το ότι εμπλέκεται στην ευαισθησία στον πόνο - που έχει τεθεί στο στόχαστρο των ειδικών για την παρασκευή νέων αναλγητικών.
Η έρευνα σε ό,τι αφορά την ενεργοποίηση και απενεργοποίηση των γονιδίων - μια διαδικασία που είναι γνωστή ως επιγενετική – εκτιμάται ότι θα οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων.
Ο Tim Spector καθηγητής γενετικής επιδημιολογίας στο King’s College London αναφέρει ότι ο επιγενετικός διακόπτης είναι όπως «ο διακόπτης dimmer για την έκφραση των γονιδίων». Οι χημικές αλλαγές που εντοπίστηκαν λειτουργούν όπως ο θερμοστάτης που ρυθμίσει την ατομική ευαισθησία του καθενός στον πόνο, σύμφωνα με τον καθηγητή Spector. «Με φάρμακα ή αλλαγές στον τρόπο ζωής θα μπορούσαμε να ρυθμίσουμε εκ νέου τον θερμοστάτη επιτρέποντας σε ένα άτομο – μελλοντικά - να αισθάνεται λιγότερο πόνο», υποστηρίζει ο καθηγητής Spector.
Πηγή: http://www.vita.gr
Προστατευτική δράση έχουν τα συστατικά της.
Η πατάτα είναι ένα βασικό τρόφιμο στη διατροφή των περισσότερων χωρών παγκοσμίως. Μπορεί να μαγειρευτεί πολύ εύκολα, με ποικίλους τρόπους και μας δίνει ενέργεια και πολλά θρεπτικά συστατικά. Παρ’ όλα αυτά έχει αντιμετωπιστεί πολλές φορές με καχυποψία από το καταναλωτικό κοινό, ως προς τα οφέλη της στον οργανισμό.
Νέα δεδομένα όμως έρχονται να καταρρίψουν αυτούς τους ισχυρισμούς και να αναδείξουν πολλά από τα συστατικά της πατάτας ως προστατευτικά ενάντια στα καρδιομεταβολικά νοσήματα. Σε αυτά τα νοσήματα ανήκουν τα καρδιαγγειακά και ο διαβήτης, τα οποία αποτελούν σήμερα τη σημαντικότερη αιτία θανάτου σε όλο τον κόσμο σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ).
Μερικοί παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν την πιθανότητα για εμφάνιση καρδιομεταβολικών νοσημάτων είναι η αυξημένη αρτηριακή πίεση (υπέρταση), το κακό λιπιδαιμικό προφίλ (δυσλιπιδαιμία), η αυξημένη γλυκόζη (σάκχαρο) του αίματος και το αυξημένο σωματικό βάρος. Ας δούμε λοιπόν πώς μπορεί η κατανάλωση πατάτας, στα πλαίσια ενός υγιεινού τρόπου ζωής, να βελτιώσει τις πιθανότητες εμφάνισης των παραπάνω προδιαθεσικών παραγόντων.
Η υπέρταση αφορά σήμερα το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με μελέτες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης, η πατάτα ως πλούσια φυσική πηγή καλίου με φτωχή περιεκτικότητα σε νάτριο, αποτελεί ιδανικό τρόφιμο για τους υπερτασικούς ασθενείς, οι οποίοι συστήνεται να λαμβάνουν ελάχιστες ποσότητες νατρίου μέσω της διατροφής τους.
Άλλα συστατικά της πατάτας, όπως η βιταμίνη C, το ασβέστιο, το μαγνήσιο, η νιασίνη, το φυλλικό οξύ και η βιταμίνη Β6 έχουν επίσης συσχετισθεί με μείωση της αρτηριακής πίεσης. Επίσης, η πρωτεΐνη που περιέχει, περίπου 1,5 γραμμάρια ανά 100 γραμμάρια πατάτας και φαίνεται να έχει παρόμοια βιοχημική δράση με τους αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), οι οποίοι χορηγούνται ως αντιυπερτασική αγωγή. Ωστόσο, χρειάζονται κλινικές μελέτες για να προβάλλουν τη δράση και τη δοσολογία αυτή και στον ανθρώπινο οργανισμό.
Σχετικά με τη ρύθμιση των λιπιδίων του αίματος, η συνολική διατροφή και ο τρόπος ζωής παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, η πατάτα είναι ένα άλιπο τρόφιμο με σημαντική περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, ιδίως όταν καταναλώνεται με τη φλούδα. Επιπλέον, κάποια είδη πατάτας με έντονο μωβ ή κόκκινο χρώμα, όπως για παράδειγμα η γλυκοπατάτα, φαίνεται να έχουν αντιοξειδωτική δράση και να δρουν προστατευτικά στο σχηματισμό αθηρωματικής πλάκας.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η κατανάλωση πατάτας σχετίζεται και με τη μείωση του κινδύνου για εμφάνιση διαβήτη. Ωστόσο, αρκετές άλλες έχουν δείξει το αντίθετο αποτέλεσμα. Η απορρόφηση των υδατανθράκων της πατάτας εξαρτάται κυρίως από τον τρόπο μαγειρέματος. Η βρασμένη, ψημένη ή σε μορφή πουρέ αποφλοιωμένη πατάτα απορροφάται γρηγορότερα από την τηγανισμένη. Ωστόσο, οι πατάτες που έχουν μαγειρευτεί αλλά καταναλώνονται κρύες, όπως σε σαλάτες ή κρύα πιάτα, έχουν υψηλές ποσότητες «ανθεκτικού αμύλου», το οποίο έχει παρόμοια δράση με τις φυτικές ίνες. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται ο χρόνος απορρόφησής του αμύλου στον εντερικό αυλό και ρυθμίζονται καλύτερα τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.
Θα έχετε ακούσει πολύ κόσμο να λέει την έκφραση «η πατάτα παχαίνει»! Κι όμως, 100 γραμμάρια βρασμένης πατάτας χωρίς τη φλούδα έχουν περίπου 70 θερμίδες, πολύ λιγότερες από τα υπόλοιπα τρόφιμα που ανήκουν στην ίδια ομάδα, όπως τα ζυμαρικά και το ρύζι (100 γραμμάρια περιέχουν περίπου 100 θερμίδες).
Μόνο όταν η πατάτα καταναλώνεται τηγανισμένη, μπορεί να θεωρηθεί επιβαρυντική θερμιδικά μιας και τα 100 γραμμάρια μπορεί να φτάσουν και τις 300 θερμίδες! Το ίδιο μπορεί να συμβεί όταν οι πατάτες συνοδεύονται από θερμιδογόνα συνοδευτικά ή σάλτσες. Γνωρίζουμε όμως ότι στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης διατροφής οι υδατάνθρακες είναι απαραίτητο να καλύπτουν το 45-65% των ημερήσιων ενεργειακών μας αναγκών. Συνεπώς μόνο η συνολική υπερκατανάλωσή τους μπορεί να προκαλέσει αύξηση του βάρους και όχι η μεμονωμένη κατανάλωση ενός τροφίμου, όπως η πατάτα.
Πηγή: http://www.mednutrition.gr
