Μειώνει τα επίπεδα ινσουλίνης και γλυκόζης μετά το γεύμα.
Το γκρέιπ φρουτ είναι οπωροφόρο δέντρο της τάξης των σαπινδωδών, του γένους κίτρος και της οικογένειας των ρυτοειδών (σπεριδοειδών), αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό και καλλιεργείται για τον ομώνυμο καρπό του. Θεωρείται πολύ πιθανό ότι το γκρέιπ φρουτ αποτελεί μετάλλαξη της φράπας.
Η ονομασία «γκρέιπ φρουτ» έλκει την καταγωγή της από τις ανατολικές Ινδίες τον 18ο αιώνα κυρίως λόγω του τρόπου που αναπτύσσεται. Ο τρόπος ανάπτυξης είναι παρόμοιος με εκείνον των σταφυλιών σε ομάδες των 10 με 12 καρπών.
Ωστόσο μοιάζει με μεγάλο πορτοκάλι, κάτι σαν διασταύρωση ανάμεσα σε πορτοκάλι και κίτρο. Ανάλογα με το χρώμα της σάρκας τους, τα γκρέιπφρουτ χωρίζονται σε λευκά ή ροζ – κόκκινα.
Το μισό ενός γκρέιπ φρουτ περιέχει περίπου:
52 θερμίδες
0,2 γρ. λιπαρά
13 γρ. υδατάνθρακες
0,9 γρ. πρωτεΐνες
2 γρ. φυτικές ίνες
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να εντάξουμε το γκρέιπ φρουτ στο ημερήσιο σιτηρέσιό μας. Πέρα από τις λίγες θερμίδες που περιέχει, αποτελεί και εξαιρετική πηγή βιταμίνης C και καλή πηγή διαιτητικών ινών. Εμπεριέχει επίσης ικανοποιητικές ποσότητες βιταμινών Α και Β αλλά και μέταλλα όπως κάλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο και σίδηρο.
Επίσης, τα ροζ και τα κόκκινα γκρέιπ φρουτ είναι πλούσια σε λυκοπένιο (εξού και το χρώμα τους), ένα καροτονοειδές φυτοχημικό, γνωστό για την αντιοξειδωτική του δράση αλλά και για την πρόληψη διαφόρων μορφών καρκίνου (όπως του καρκίνου του προστάτη). Τα λευκά γκρέιπ φρουτ εμπεριέχουν μεγάλες ποσότητες λεμονοειδών (φυτοχημικά συστατικά) τα οποία παρουσιάζουν επίσης αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες.
Σύγχρονες κλινικές μελέτες, έδειξαν ότι τα εσπεριδοειδή όπως τα πορτοκάλια και το γκρέιπ φρουτ περιέχουν ναρινγενίνη, ένα φλαβονοειδές που θεωρείται ότι έχει βιοενεργή δράση στην ανθρώπινη υγεία. Είναι ένα αντιοξειδωτικό, εξολοθρευτής ελευθέρων ριζών, αντιφλεγμονώδες, προάγει τον μεταβολισμό των υδατανθράκων, και διαμορφωτής του ανοσοποιητικού συστήματος. Επιστημονικές αποδείξεις δείχνουν ότι η ναρινγενίνη μειώνει την οξειδωτική ζημιά στο DNA.
Το γκρέιπ φρουτ περιέχει πηκτίνη, μια μορφή διαλυτής ίνας, ικανής να μειώσει τα ποσοστά της χοληστερόλης, απομακρύνοντάς την από τον οργανισμό και μειώνοντας σημαντικά τον κίνδυνο αθηροσκλήρωσης. Επίσης η πηκτίνη μειώνει τα υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, αλλά και τον ρυθμό απορρόφησης των υδατανθράκων. Εάν είστε διαβητικοί, τότε πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριλάβετε το γκρέιπφρουτ στην καθημερινή σας διατροφή.
Μελέτη έδειξε πως όσοι ασθενείς κατανάλωναν μισό γκρέιπφρουτ πριν από κάθε γεύμα για δώδεκα εβδομάδες, παρουσίασαν χαμηλότερα ποσοστά ινσουλίνης και γλυκόζης μετά από κάθε γεύμα, σε σύγκριση με εκείνους που δεν έτρωγαν γκρέιπ φρουτ πριν από το γεύμα τους.
Τέλος το γκρέιπ φρουτ λόγω της καλής περιεκτικότητάς του σε φυτικές ίνες συμβάλλει στη σωστή λειτουργία του πεπτικού μας συστήματος και κατ' επέκταση της καλής λειτουργίας του εντέρου.
Ωστόσο πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχει αλληλεπίδραση της κατανάλωσης γκρέιπ φρουτ με κάποιες κατηγορίες φαρμάκων. Στα τοιχώματα του λεπτού εντέρου υπάρχουν ειδικά ένζυμα, τα οποία παρεμποδίζουν την απορρόφηση των φαρμάκων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ο οργανισμός να απορροφά μικρότερη ποσότητα φαρμάκου απ' αυτή που έχει καταναλωθεί.
Τα γκρέιπ φρουτ όμως μπορούν να μπλοκάρουν τη δράση αυτών των ενζύμων. Έτσι η συγκέντρωση των φαρμάκων στο αίμα θα αυξηθεί, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος για αυξημένη τοξικότητα. Για το λόγο αυτό δεν ενδείκνυται η κατανάλωση γκρέιπ φρουτ σε ασθενείς που ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή. Ορισμένες κατηγορίες φαρμάκων που αλληλεπιδρούν με τα γκρέιπφρουτ είναι τα ανοσοκατασταλτικά, τα αντιισταμινικά, τα ψυχιατρικά, τα φάρμακα που χορηγούνται για τη ρύθμιση άσθματος, τα φάρμακα για την καταπολέμηση του Aids κ.ά.
Όταν αγοράζετε γκρέιπ φρουτ, κοιτάξτε τα φρούτα να είναι βαριά για το μέγεθός τους και αποφύγετε όσα έχουν μαλακά σημεία ή δείχνουν χτυπημένα. Αν σκοπεύετε να τα καταναλώσετε μέσα σε μία εβδομάδα, μπορείτε να τα αφήσετε στον περιβάλλοντα χώρο της κουζίνας σας. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μπορείτε να τα διατηρήσετε για 2 με 3 εβδομάδες στο ψυγείο σας.
Το γκρέιπ φρουτ μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε στην διατροφή σας ως εξής :
Μπορείτε να φτιάξετε χυμό απ' αυτό ή σε συνδυασμό με άλλα φρούτα. Μπορείτε να το προσθέσετε σαν συστατικό σε σαλάτες ή σε σάλτσες.
Επίσης μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε μέσα σε φρουτοσαλάτες μαζί με άλλα φρούτα ή και σε γρανίτες. Τέλος, μπορεί να καταναλωθεί και σαν γλυκό του κουταλιού
Πηγή: http://www.diatrofi.gr
Τι αποκάλυψε μελέτη βρετανών ερευνητών.
Η τσίχλα μπορεί να σας προσφέρει περισσότερα οφέλη από μια δροσερή αναπνοή υποστηρίζει μια νέα μεν, μικρή δε μελέτη.
Βρετανοί ερευνητές, έχοντας υπόψη τους προηγούμενες έρευνες που είχαν εντοπίσει ότι το μάσημα τσίχλας μπορεί να ενισχύσει τη συγκέντρωση σε θέματα που έχουν σχέση με τη μνήμη, προσπάθησαν να εντοπίσουν αν βοηθά εξίσου στη συγκέντρωση όταν οι πληροφορίες δίνονται προφορικά.
Το πείραμά τους περιελάμβανε 38 άτομα, τα οποία αφού χωρίστηκαν σε δύο ομάδες που για 30 λεπτά κλήθηκαν να ακούνε αριθμούς σε τυχαία σειρά και μετά να τους επαναλαμβάνουν. Η μια ομάδα κατά τη διάρκεια της εργασίας μασούσε τσίχλα ενώ η άλλη όχι.
Η βαθμολογία τους κρίθηκε από την ταχύτητα και την ακρίβεια με την οποία ανταποκρίθηκαν.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι όσοι κατά τη διάρκεια της εργασίας μασούσαν τσίχλα αντιδρούσαν πιο γρήγορα και σωστά απ’ ότι εκείνοι που δεν μασούσαν και αυτό διατηρήθηκε ως το τέλος της εργασίας.
Οι ερευνητές θεωρούν λοιπόν ότι η τσίχλα μας βοηθά να συγκεντρωθούμε καλύτερα σε εργασίες που απαιτούν συνεχή παρακολούθηση για κάποιο χρονικό διάστημα. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο έντυπο «British Journal of Psychology».
Πηγή: https://www.healthpress.gr
Βιολογικές «εκπλήξεις» στην αντιμετώπιση της πάθησης.
Η ψωρίαση δεν είναι κολλητική, ούτε είναι αποτέλεσµα κακής προσωπικής υγιεινής, όπως συχνά πιστεύεται. Πολλοί ασθενείς, ωστόσο, τη βιώνουν µε τη µορφή κοινωνικού αποκλεισµού.
Έρευνες έχουν δείξει ότι λιγότεροι από 1 στους 4 θα προτιµούσαν την ψωρίαση σε σύγκριση µε άλλη χρόνια νόσο, ενώ οι περισσότεροι θα προτιµούσαν να πάσχουν από διαβήτη, υπέρταση ή κατάθλιψη, παρά από ψωρίαση.
Η ψωρίαση είναι µία χρόνια φλεγµονώδης πάθηση του δέρµατος, που προσβάλλει περίπου το 2% του πληθυσµού. Εκδηλώνεται συνήθως µε την µορφή εκτεταµένων ερυθρών πλακών, οι οποίες καλύπτονται από αργυρόχροα λέπια που ξεκολλάνε από το δέρµα.
Οι βλάβες συνήθως συνοδεύονται από φαγούρα και αίσθηση καψίµατος, ενώ παρατηρούνται και ρωγµές του δέρµατος που µπορεί να αιµορραγούν. Οι ψωριασικές αλλοιώσεις µπορούν να εµφανιστούν σε οποιοδήποτε σηµείο του σώµατος. Συχνότερα προσβάλλονται τα γόνατα, οι αγκώνες, το τριχωτό της κεφαλής και η πλάτη.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η ασθένεια εµφανίζεται µετά την ενηλικίωση. Ωστόσο το 10-15% των πασχόντων είναι παιδιά κάτω των 10 ετών. Παρότι η νόσος δεν θεωρείται κληρονοµική, µε την κλασική έννοια του όρου, το 1/3 των ασθενών έχουν οικογενειακό ιστορικό.
Η ψωρίαση δεν είναι κολλητική, ούτε είναι αποτέλεσµα κακής προσωπικής υγιεινής, όπως συχνά πιστεύεται. Οι αιτίες της παραµένουν ουσιαστικά άγνωστες, τα τελευταία όµως χρόνια έχουν γίνει σηµαντικά βήµατα προόδου και έτσι σήµερα είµαστε σε θέση να γνωρίζουµε ότι η πάθηση είναι αποτέλεσµα συνδυασµού γενετικής προδιάθεσης και διαταραχής της λειτουργίας των µηχανισµών άµυνας του οργανισµού (ανοσοποιητικό συστήµατα).
Το τελευταίο αποσυντονίζεται και κατά κάποιον τρόπο «επιτίθεται» στο δέρµα, εξαναγκάζοντας τα κύτταρά του να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και να συσσωρεύονται στα ανώτερα στρώµατα, δηµιουργώντας τις χαρακτηριστικές κόκκινες ψωριασικές πλάκες.
Χαρακτηριστικά αναφέρουµε, ότι ενώ σε φυσιολογικές συνθήκες, τα κύτταρα του δέρµατος χρειάζονται περίπου ένα µήνα για να ωριµάσουν, στην περίπτωση της ψωρίασης, η διαδικασία επιταχύνεται και διαρκεί µόλις 4 ηµέρες.
Θεραπεία
Η ψωρίαση, στις περισσότερες περιπτώσεις, χρειάζεται αγωγή σε όλη τη διάρκεια της ζωής και ειδικά στην περίοδο των εξάρσεων της νόσου. Υπάρχουν αρκετές θεραπευτικές επιλογές, µεταξύ των οποίων περιλαµβάνονται η τοπική αγωγή µε αλοιφές, κρέµες, ή λοσιόν, η φωτοθεραπεία (χρήση υπεριώδους ακτινοβολίας στο δέρµα) και, σε σοβαρότερες περιπτώσεις, η θεραπεία µε φάρµακα από το στόµα, τα οποία δρουν είτε προκαλώντας γενική καταστολή του ανοσοποιητικού συστήµατος, είτε επιβραδύνοντας τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασµό των δερµατικών κυττάρων.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο δερµατολόγος βρισκόταν αντιµέτωπος µε σοβαρά θεραπευτικά διλήµµατα, επειδή τα πιο αποτελεσµατικά φάρµακα είναι αυτά που εµφανίζουν τις πιο πολλές παρενέργειες, συχνά αναγκάζοντας τον ασθενή να διακόψει τη θεραπεία.
Τα τελευταία χρόνια, η κατανόηση των µηχανισµών της νόσου άλλαξε δραστικά το θεραπευτικό τοπίο και επέτρεψε την παρασκευή νέων, επαναστατικών φαρµάκων, τα οποία προσφέρουν γρήγορα και θεαµατικά αποτελέσµατα, επιτυγχάνοντας συχνά την πλήρη υποχώρηση των συµπτωµάτων της νόσου! Τα φάρµακα αυτά ονοµάζονται «βιολογικά» και χορηγούνται όλα ως ενέσεις. Τα βιολογικά φάρµακα έχουν το πλεονέκτηµα της στοχευµένης δράσης, πάνω στο ανοσοποιητικό σύστηµα.
Τα νέα αυτά φάρµακα, πέραν του ότι περιορίζουν σε σηµαντικό βαθµό τις πλάκες (στους περισσότερους από τους µισούς ασθενείς οι δερµατικές αλλοιώσεις υποχωρούν κατά 75% τουλάχιστον, ενώ σε ένα σεβαστό ποσοστό εξαφανίζονται πλήρως), έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνουν σηµαντικά και την ποιότητα ζωής των πασχόντων.
Το τελευταίο είναι κεφαλαιώδους σηµασίας, επειδή πολλοί ασθενείς βιώνουν την πάθησή τους µε τη µορφή κοινωνικού αποκλεισµού. Έτσι, οι βιολογικοί παράγοντες µπορεί να έχουν απελευθερωτική επίδραση στη ζωή αυτών των ανθρώπων.
Τα βιολογικά φάρμακα
Τα βιολογικά φάρµακα κατατάσσονται ανάλογα µε το σηµείο του ανοσοποιητικού συστήµατος στο οποίο δρουν. Υπενθυµίζουµε ότι στην περίπτωση της ψωρίασης, υπεύθυνα για τη λανθασµένη δραστηριοποίηση των µηχανισµών άµυνας είναι κάποια κύτταρα του ανοσοποιητικού που ονοµάζονται Τ-κύτταρα, τα οποία όταν ενεργοποιηθούν παράγουν ουσίες, όπως ο TNF-α και οι ιντερλευκίνες-12 και 23, οι οποίες προκαλούν τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασµό των κυττάρων του δέρµατος.
Τα βιολογικά φάρµακα είναι σχεδιασµένα είτε για να αποτρέπουν την ενεργοποίηση των Τ-κυττάρων, είτε για να αναστέλλουν το προϊόν της ενεργοποίησης, δηλαδή τον TNF-α ή τις ιντερλευκίνες-12 και 23.
Ετανερσέπτη (Enbrel): Επειδή η ετανερσέπτη είναι το πρώτο φάρµακο που έλαβε επίσηµη έγκριση για την ψωρίαση, υπάρχουν στοιχεία για µακροχρόνια ασφάλεια του φαρµάκου σε µεγάλους αριθµούς ασθενών. Είναι ο µοναδικός αντιψωριασικός παράγοντας που έχει λάβει έγκριση και για χρήση σε παιδιά. Χορηγείται κατ’ οίκον, µε υποδόρια ένεση, 1-2 φορές την εβδοµάδα.
Ινφλιξιµάµπη (Remicade): Πρόκειται για το δεύτερο παλαιότερο φάρµακο. Εγκρίθηκε το 2005 και χορηγείται ενδοφλεβίως σε νοσοκοµειακό περιβάλλον.
Αδαλιµουµάµπη (Humira): Εγκρίθηκε το 2008. Χορηγείται µε υποδόρια ένεση, κάθε δύο εβδοµάδες.
Ουστεκινουµάµπη (Stelara): Έλαβε άδεια κυκλοφορίας το 2009. Χορηγείται υποδορίως, αρχικά δύο φορές το µήνα και κατόπιν µία φορά ανά τρίµηνο.
Αλεφασέπτη (Amevive): Το φάρµακο έχει λάβει έγκριση κυκλοφορίας στις ΗΠΑ, όχι όµως στην ΕΕ, λόγω ανησυχιών πρόκλησης ανεπιθύµητων ενεργειών, όπως λοιµώξεων, αλλεργιών και κακοηθειών.
Όλοι οι βιολογικοί παράγοντες χορηγούνται σε µέτριας προς σοβαρής µορφής ψωρίαση και µόνο όταν έχουν αποτύχει οι παραδοσιακές θεραπείες, εκτός και αν συντρέχουν άλλοι λόγοι. Σε σύγκριση µε τα παλαιότερης γενιάς αντιψωριασικά, τα βιολογικά φάρµακα, έχουν επιδείξει υψηλή αποτελεσµατικότητα και ικανοποιητικό προφίλ ασφάλειας, χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι είναι ελεύθερα παρενεργειών.
Επειδή δρουν µέσω τροποποίησης του αµυντικού συστήµατος, µπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα λοίµωξης και δεν πρέπει να χορηγούνται σε άτοµα µε εξασθενηµένο ανοσοποιητικό. Επίσης, δεν είναι σπάνιες οι παρενέργειες στο σηµείο της ένεσης, οι οποίες συνήθως υποχωρούν στην πορεία της θεραπείας. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις νευρολογικών και αιµατολογικών διαταραχών.
Οι νέες θεραπείες δίνουν στον κλινικό ιατρό τη δυνατότητα να θέσει υψηλούς θεραπευτικούς στόχους και να βελτιώσει ακόµα περισσότερο την ποιότητα ζωής του ασθενή του. Το µέλλον διαφαίνεται ακόµα πιο ελπιδοφόρο: τη στιγµή που γράφονται αυτές οι γραµµές βρίσκονται σε φάση κλινικής αξιολόγησης 7 νέα βιολογικά φάρµακα, ενώ πρόσφατα ευρήµατα σχετικά µε τη γονιδιακή βάση της ασθένειας υπόσχονται νέες επαναστατικές προσεγγίσεις.
Ευχάριστες εκπλήξεις από ένα δοκιµασµένο φάρμακο
Το 2008 δηµοσιεύτηκε σε έγκυρο νευρολογικό περιοδικό µία περίπτωση ασθενούς µε βαριά µορφή Alzheimer, η κατάσταση του οποίου βελτιώθηκε σηµαντικά µετά από ενδοραχιαία έγχυση ετανερσέπτης. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η ραγδαία -µέσα σε δύο ώρες!- βελτίωση των συµπτωµάτων του, τα οποία δεν ανταποκρινόταν σε καµία άλλη θεραπεία.
Οι επιστήµονες από το πανεπιστήµιο του Αρκάνσας επανήλθαν µε µία µικρή κλινική µελέτη δώδεκα ασθενών µε Alzheimer, όπου φάνηκε ότι η χορήγηση της ετανερσέπτης πράγµατι βελτιώνει σηµαντικά τη νοητική κατάσταση και την οµιλία αυτών των ασθενών.
Το µέλλον για την ετανερσέπτη µοιάζει λαµπρό, όχι µόνο όσον αφορά νέες θεραπευτικές εφαρµογές, αλλά και στο δοκιµασµένο πεδίο της ψωρίασης. Πρόσφατη κλινική δοκιµή σε 60 ασθενείς έδειξε ότι ο συνδυασµός ακιτρετίνης – ένα παλιό αντιψωριασικό φάρµακο που λαµβάνεται από το στόµα- και χαµηλής δόσης ετανερσέπτης, βελτιώνει σηµαντικά τον έλεγχο της νόσου, ανοίγοντας το δρόµο για µία θεραπεία µε λιγότερες πιθανότητες παρενεργειών, αλλά ταυτόχρονα και µε µειωµένο κόστος θεραπείας.
Πηγή: http://www.healthpress.gr
Χαμηλότερος κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του δέρματος.
Οι γυναίκες που παίρνουν ασπιρίνη σε τακτική βάση έχουν χαμηλότερο κίνδυνο να εμφανίσουν μελάνωμα, σύμφωνα με την μεγαλύτερη αμερικανική μελέτη που έχει διεξαχθεί ποτέ σχετικά με την πρόληψη και την αποτροπή της πλέον επικίνδυνης μορφής καρκίνου του δέρματος.
Οι ερευνητές, από το Stanford University School of Medicine, διαπίστωσαν επίσης ότι όσο πιο μακροχρόνια ήταν η λήψη ασπιρίνης τόσο χαμηλότερος ήταν ο κίνδυνος εμφάνισης μελανώματος.
Τα αποτελέσματα της μελέτης αναμένεται να δημοσιευθούν αυτές τις μέρες στο περιοδικό «Cancer». Όπως παρατηρεί η συγγραφέας της μελέτης Jean Tang, επίκουρη καθηγήτρια Δερματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, «υπάρχει έντονος ενθουσιασμός με το τελευταίο μας εύρημα. Η ασπιρίνη έχει ήδη αποδειχθεί ότι έχει προστατευτική δράση για την καρδιαγγειακή νόσο και τον καρκίνο του παχέος εντέρου στις γυναίκες.Τώρα, προσθέτουμε ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ της πρόληψης του καρκίνου».
Τα δεδομένα για τη μελέτη προήλθαν από 60.000 Καυκάσιες, μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας 50 έως 79 στις ΗΠΑ. Όταν αναλύθηκαν τα αποτελέσματα, οι ερευνητές διαπίστωσαν οι γυναίκες που έπαιρναν ασπιρίνη είχαν κατά μέσο όρο 21% χαμηλότερο κίνδυνο για μελάνωμα σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν έπαιρναν ασπιρίνη.
Διαπίστωσαν επίσης ότι ο κίνδυνος μειώνοντας έως και 30% σε γυναίκες που έπαιρναν συστηματικά ασπιρίνη για περισσότερα από 5 χρόνια.
Πηγή: http://www.healthpress.gr
Νέα μελέτη διχάζει τους επιστήμονες.
Επιστημονικές κόντρες έχει προκαλέσει μια νέα μελέτη που «φωτογραφίζει» τις ακτινογραφίες των δοντιών ως ύποπτες για πρόκληση εγκεφαλικών όγκων και ιδιαίτερα μηνιγγιώματος!
Όπως υποστηρίζει ερευνητική ομάδα από την Ιατρική Σχολή του Yale στην επιθεώρηση «Cancer», ο πιο συνηθισμένος τρόπος έκθεσης ενός ατόμου στην ιοντισμένη ακτινοβολία είναι οι ακτινογραφίες δοντιών. Παρότι όπως λένε τα αποτελέσματα της μελέτης τους δεν αποδεικνύουν ότι η ακτινοβολία από τις ακτινογραφίες προκαλεί τους όγκους, το ποσοστό κινδύνου αυξάνεται από 40 έως και 90% στα άτομα που κάνουν πανοραμικές και άλλες απεικονιστικές εξετάσεις δοντιών κάθε χρόνο ή ακόμη πιο συχνά.
Το ποσοστό επικινδυνότητας εμφάνισης μηνιγγιώματος αυξάνεται μέχρι και 5 φορές στα παιδιά μέχρι 10 ετών.
Το μηνιγγίωμα είναι συνήθως ένας καλοήθης όγκος ο οποίος αναπτύσσεται αργά μέσα στην μεμβράνη που δημιουργεί ο εγκέφαλος και ο νωτιαίος μυελός.
Για την έρευνα χρησιμοποιήθηκαν 1.433 άνθρωποι που είχαν διαγνωσθεί με μηνιγγίωμα μεταξύ του Μαϊου 2006 και του Απριλίου του 2011. Το εύρος των ηλικιών μάλιστα ήταν μεγάλο καθώς οι ασθενείς ήταν από 20 έως και 79 ετών.
Για την σύγκριση χρησιμοποίησαν 1.350 άτομα που είχαν αντίστοιχα χαρακτηριστικά, ηλικίας, φύλου, κατοικίας αλλά δεν είχαν διαγνωσθεί με μηνιγγίωμα.
Η μελέτη ερεύνησε πόσο συχνά το δείγμα υποβαλλόταν σε τρεις διαφορετικές απεικονιστικές εξετάσεις δοντιών. Καθένας έδωσε προσωπική συνέντευξη σχετικά με το ιατρικό ιστορικό της οικογένειας του, τις οδοντιατρικές εργασίες που είχε υποβληθεί κτλ.
Οι ερευνητές κατέληξαν ότι όσοι είχαν υποβληθεί σε συγκεκριμένες ακτίνες Χ δοντιών, ιδιαίτερα σε στοχευμένες περιοχές της γνάθου εμφάνισαν διπλάσιο ποσοστό επικινδυνότητας.
Στην μελέτη βέβαια σημειώνεται ότι το δείγμα τους είχε εκτεθεί σε ακτινοβολία μεγαλύτερης ισχύος απ’ ότι χρησιμοποιείται σήμερα για τις ακτινογραφίες δοντιών καθώς η τεχνολογία πια στην οδοντιατρική ακτινοβολία επιτρέπει καλύτερα αποτελέσματα με μικρότερη ισχύ.
Παρόλα αυτά ήδη προέκυψαν οι πρώτες αντιδράσεις σχετικά με τα ευρήματα της μελέτης από τον Alan Lurie πρόεδρο της Αμερικανικής Ακαδημίας Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Ραδιολογίας, ο οποίος δήλωσε στο πρακτορείο Reuters, «Εντόπισαν ένα μικρό ρίσκο στις στοχευμένες ακτινογραφίες δοντιών κι όχι στις πανοραμικές, οι οποίες είναι στόχευση στη σειρά, μου είναι λίγο δύσκολο να το κατανοήσω» και συμπληρώνει «Πρέπει ο ασθενής σε κάθε περίπτωση να ρωτά τον οδοντιάτρό του γιατί του συστήνει την ακτινογραφία και ποια θα είναι τα οφέλη του».
Οι ομάδα ερευνητών σημειώνει πάντως ότι η πρότασή τους δεν είναι να μην υποβάλλονται οι ασθενείς σε ακτινογραφίες δοντιών, αλλά αν μπορεί να περιοριστεί το επίπεδο ακτινοβολίας που δέχεται κάποιος στο κεφάλι είναι σίγουρα προς όφελός του.
Πηγή: https://www.healthpress.gr
