Οι τακτικές και οι μέθοδοι των θυτών.
Η συναισθηματική κακοποίηση περιλαμβάνει τη λεκτική κακοποίηση (δηλαδή φωνές, κατηγορίες και προσβολές), αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Έχει να κάνει με μία σειρά επαναλαμβανόμενων επεισοδίων που προσβάλλουν, απειλούν, απομονώνουν, υποβιβάζουν, εξευτελίζουν ή και ελέγχουν έναν άλλο άνθρωπο.
Μπορεί να περιλαμβάνει ένα μοτίβο μίας ή περισσοτέρων μορφών κακοποιητικής συμπεριφοράς: προσβολές, κριτική, επιθετικές απαιτήσεις, απειλές, απόρριψη, κατηγορία, συναισθηματική χειραγώγηση, έλεγχο, απομόνωση, τιμωρία.
Σκοπός της συναισθηματικής κακοποίησης είναι να υποβιβάζει τα συναισθήματα του ατόμου που την υφίσταται και να εκμηδενίσει την αυτοπεποίθησή του και την ανεξαρτησία του. Συχνά τα θύματα της συναισθηματικής κακοποίησης νιώθουν όταν δεν υπάρχει τρόπος να φύγουν από αυτή τη σχέση ή ότι χωρίς αυτόν που τα κακοποιεί δεν θα είναι τίποτα.
Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι η σωματική κακοποίηση είναι πολύ χειρότερη από τη συναισθηματική, μίας και η σωματική βία είναι κάτι που φαίνεται, κάτι που μπορεί να στείλει το θύμα στο νοσοκομείο και να του αφήσει σημάδια. Όμως τα σημάδια της συναισθηματικής κακοποίησης είναι εξίσου πολύ αληθινά και πολύ βαθιά, μερικές φορές πιο βαθιά και από αυτά της σωματικής κακοποίησης.
Η συναισθηματική κακοποίηση καταστρέφει τον πυρήνα του ατόμου, γιατί επιτίθεται στο «είναι» του. Όσο πιο συχνή και μακροχρόνια είναι, τόσο περισσότερο τείνει να εσωτερικεύεται από το θύμα, αφήνοντάς το να νιώθει φοβισμένο, ασήμαντο, χωρίς αξία, συναισθηματικά ανικανοποίητο, αναξιόπιστο, αβοήθητο. Άτομα που υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τα αγαπάνε, και ότι τους αξίζει αυτό που περνάνε σαν να φταίνε τα ίδια, σαν αυτά να έκαναν κάτι κακό για το οποίο πρέπει να τιμωρηθούν.
Τα άτομα που κακοποιούν συναισθηματικά, έχουν διάφορες τακτικές και μεθόδους για να δείξουν τη δύναμή τους:
Κυριαρχία: Οι θύτες νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν τη σχέση. Αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, λένε στον άλλο τι να κάνει, και απαιτούν από τον άλλο να τους υπακούσει. Ο θύτης μπορεί να φέρεται στο θύμα σαν να είναι ο υπηρέτης του, ένα παιδί που δεν ξέρει, ή ακόμα και σαν να είναι κτήμα του.
Εξευτελισμός: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου το θύμα του να νιώσει άσχημα με τον εαυτό του, ανεπαρκές και ελλιπές με κάποιο τρόπο. Αν κάποιος πιστεύει για τον εαυτό του ότι δεν αξίζει και ότι κανένας άλλος δεν θα ασχολιόταν μαζί του, οι πιθανότητες να φύγει όταν ο άλλος του φέρεται εξευτελιστικά είναι ελάχιστες.
Οι προσβολές, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, η μπροστά σε τρίτους υποτίμηση του άλλου, είναι μερικά από τα όπλα του θύτη προκειμένου να καταστρέψει την αυτοπεποίθηση του θύματός του και να το κάνει να νιώσει τελείως αδύναμο.
Απομόνωση: Προκειμένου να καταφέρει να ελέγχει ακόμα περισσότερο το θύμα του, ο θύτης προσπαθεί να κόψει κάθε δεσμό που έχει το θύμα του με τον έξω κόσμο. Του απαγορεύει με κάποιο τρόπο να βλέπει την οικογένειά του ή τους φίλους του, ή ακόμα και να πηγαίνει στη δουλειά του ή στο σχολείο του.
Το θύμα καταλήγει να πρέπει να πάρει άδεια από το θύτη του, προκειμένου να κάνει οτιδήποτε, να πάει οπουδήποτε, ή και να δει οποιονδήποτε.
Απειλές: Ο θύτης συχνά χρησιμοποιεί απειλές για να εμποδίσει το σύντροφό του να φύγει. Μπορεί να τον απειλεί ότι θα προκαλέσει κακό ή ακόμα και ότι θα σκοτώσει τον ίδιο, ή τα παιδιά του, ή κάποιο μέλος της οικογένειάς του, ή ακόμα και ζώα. Μπορεί, επίσης, να απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει ή και να πάει το θύμα του στο δικαστήριο προφασιζόμενος ψεύτικες κατηγορίες.
Εκφοβισμός: Ο θύτης μπορεί να υιοθετήσει μία πληθώρα τακτικών εκφοβισμού, για να υποτάξει το θύμα του. Μερικές τέτοιες τακτικές μπορεί να είναι να κοιτάει το θύμα απειλητικά, ή να κάνει κινήσεις απειλητικές, προσβλητικά πράγματα μπροστά στο θύμα, να καταστρέψει κάτι. Το μήνυμα που θέλει να περάσει είναι ότι αν δεν υπακούσει ο άλλος, θα υπάρχουν βίαιες συνέπειες.
Άρνηση και κατηγορία: Οι θύτες είναι εξαιρετικά καλοί στο να βρίσκουν δικαιολογίες για πράγματα που είναι αδύνατο κάποιος να τους συγχωρήσει. Μπορεί να αποδώσουν την κακοποιητική και βίαια συμπεριφορά τους στην κακή τους παιδική ηλικία, σε μία άσχημη μέρα που πέρασαν, ή ακόμα και στα ίδια τα θύματά τους.
Προσπαθούν πάντα να ελαχιστοποιήσουν την κακοποίηση ή και να αρνηθούν ότι συνέβη. Πολύ συχνά να ρίξουν την ευθύνη πάνω στο θύμα τους. Με κάποιο τρόπο για τη βίαιη συμπεριφορά τους θα φταίει το θύμα τους.
Ο θύτης μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του
Παρόλο που θα νόμιζε κανείς ότι η συναισθηματική κακοποίηση οφείλεται στην απουσία ελέγχου του θύτη, κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η κακοποιητική συμπεριφορά είναι μία συνειδητή επιλογή του θύτη προκειμένου να ελέγξει το θύμα του.
Ο θύτης επιλέγει ποιον θα κακοποιήσει. Δεν προσβάλλει και απειλεί όλους όσους τον στεναχωρούν. Συνήθως κακοποιεί αυτόν που νιώθει πιο κοντά του, αυτόν που ισχυρίζεται ότι αγαπάει.
Ο θύτης επιλέγει πολύ προσεκτικά πότε και πού θα κακοποιήσει του θύμα του. Ελέγχει τον εαυτό του όσο οι άλλοι είναι γύρω του, για να μη δει κανείς τη συμπεριφορά τους. Μπορεί να φέρεται τελείως φυσιολογικά μπροστά στους άλλους, αλλά ξεσπάει μόλις βρεθεί μόνος του με το θύμα.
Οι περισσότεροι θύτες δεν είναι εκτός ελέγχου. Ο θύτης μπορεί να σταματήσει την κακοποιητική του συμπεριφορά όταν δει ότι κάτι τέτοιο είναι προς το όφελός του (για παράδειγμα αν εμφανιστεί κάποιος τρίτος μπροστά του, ή χτυπήσει το τηλέφωνο και πρέπει να μιλήσει).
Ο κύκλος της συναισθηματικής κακοποίησης
Κακοποίηση: Ο θύτης ξεσπάει με επιθετικό, εχθρικό ή βίαιο τρόπο. Η κακοποίηση είναι ένα παιχνίδι δύναμης για να δείξει «ποιος είναι το αφεντικό».
Ενοχή: Μετά την κακοποίηση, ο θύτης νιώθει ενοχές, αλλά όχι για αυτό που έκανε. Φοβάται τις συνέπειες αυτού που έκανε, όπως το να χάσει το θύμα του, ή να το μάθει κάποιος άλλος.
Δικαιολογίες: Ο θύτης εκλογικεύει αυτό που έκανε. Βρίσκει δικαιολογίες ή μπορεί και να κατηγορήσει το θύμα του για τη συμπεριφορά του-κάνει δηλαδή ό,τι μπορεί, για να μην πάρει την ευθύνη του εαυτού του.
«Φυσιολογική συμπεριφορά»: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει πάλι τον έλεγχο στα χέρια του και να κρατήσει το θύμα του στη σχέση. Μπορεί να φέρεται σαν να μην έγινε τίποτα, ή μπορεί να προσπαθήσει να γίνει όσο πιο γοητευτικός μπορεί.
Αυτή η ειρηνική και ρομαντική περίοδος δίνει στο θύμα την ελπίδα ότι η κακοποίηση θα σταματήσει και ότι ο θύτης πραγματικά άλλαξε αυτή τη φορά.
Φαντασίωση και σχεδιασμός: Ο θύτης αρχίζει να φαντασιώνεται ότι θα κακοποιήσει πάλι το θύμα του. Σκέφτεται πάρα πολύ τι έχει κάνει λάθος ο άλλος και πώς θα τον κάνει να πληρώσει. Μετά σχεδιάζει πώς θα κάνει τη φαντασίωση πραγματικότητα.
Πραγματοποίηση της κακοποίησης: Ο θύτης βρίσκει και εφαρμόζει ένα σχέδιο ώστε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσει να δικαιολογήσει την κακοποίηση.
Οι δικαιολογίες και η αγάπη που ο θύτης δείχνει μεταξύ των επεισοδίων κακοποίησης, δυσκολεύουν πολύ την απόφαση του θύματος να φύγει. Μπορεί να κάνει το θύμα να πιστέψει ότι είναι το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να τον βοηθήσει, ότι τα πράγματα αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά και ότι πραγματικά το αγαπάει και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό.
- Γράφει η Ειρήνη Παταργιά, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο ολοκλήρωσε κύκλο μαθημάτων που αφορούν στην Οικογενειακή Θεραπεία στο πανεπιστήμιο της California, Pacifica Graduate School. Έχει συνεργαστεί με την ψυχιατρική κλινική Pacific Shores Hospital (California, USA) και το Αιγινήτειο Νοσοκομείο. -
Πηγή: http://www.news.gr/
Μελέτες συνδέουν τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα με την αργή εξέλιξη της νόσου.
Ευεργετικά αποτελέσματα μέσω διατροφής, δεν έχουν σημειωθεί ακόμη για τις περιπτώσεις ατόμων που πάσχουν απο σκληρυνση κατα πλάκας.
Παρόλα αυτά, ορισμένες επιδημιολογικές μελέτες έχουν συνδέσει την κατανάλωση πολυακόρεστων λιπαρών οξέων με την αργή εξέλιξη της νόσου, και συγκεκριμένα υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν την ευεργετική επίδραση του λινολενικού οξέος.
Έντονη συζήτηση υπάρχει επίσης γύρω απο την επίδραση της βιταμίνης D αλλά και στις 2 περιπτώσεις δεν έχει καθοριστεί ο ρόλος των παραπάνω στην θεραπεία της ασθένειας. Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν διατροφικές οδηγίες σχετικά με την διατήρηση της καλής υγείας αλλά και την αποφυγή της παχυσαρκίας που φαίνεται να επιβαρύνει την κατάσταση. Αυτές συνοψίζονται στα εξής:
- Ορισμένες υποστηρίζουν ότι το ηλιέλαιο και το έλαιο σόγιας ίσως να είναι ευεργετικά λόγω των πολυσκόρεστων λιπαρών οξέων που περιέχουν. Καταναλώστε τα ωμά, όχι στο τηγάνισμα! Δοκιμάστε επίσης και το έλαιο από λιναρόσπορο ή προσθέστε τον σπόρο σπασμένο στα γεύματά σας.
- Ακολουθήστε μια διατροφή χαμηλή σε λίπος. Αποφύγετε τα κορεσμένα λιπαρά (λίπος κρέατος, τηγανιτά κλπ) και τα πλήρη γαλακτοκομικά προιόντα.
- Καταναλώστε τρόφιμα πλούσια σε φυτικές ίνες.
- Περιορίστε την κατανάλωση αλκοόλ και κόψτε το κάπνισμα. Σε ιδιαίτερες περιπτώσεις προτιμήστε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.
- Φροντίστε όσο το δυνατό να καταναλώνετε βιολογικά προϊόντα.
- Επιλέξτε τυριά χαμηλά σε λιπαρά και αλάτι αν παρουσιάζετε οιδήματα (π.χ. ανθότυρο).
- Επιλέξτε ψάρια πλούσια σε ω – 3 λιπαρά οξέα, π.χ. μπακαλιάρος, σαρδέλες, τόνος (όχι σε λάδι), γλώσσα, σολομός, ρέγκα, κολιός, πέρκα, μύδια, μαρίδα). Συμπληρωματικά μπορείτε να καταναλώσετε οστρακοειδή (αστακός, μύδια).
- Αποφύγετε την κατανάλωση ψαριών ιχθυοτροφείου καθώς και τα είδη: ξιφίας και καρχαρίας καθώς περιέχουν μεθυλικό υδράργυρο.
Πηγή: http://www.diatrofi.gr
Οι απαραίτητες ουσίες που πρέπει να λαμβάνουν οι ασθενείς.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία (ACS), ο καρκίνος του μαστού είναι το πλέον θανατηφόρο νεόπλασμα στις γυναίκες και ο τρίτος πιο συχνός καρκίνος στον κόσμο. Δεδομένου ότι οι πρόοδοι στη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχουν αυξήσει τις πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης, η υποτροπή παραμένει ένα σημαντικό ζήτημα στην αντιμετώπιση των ασθενών με καρκίνο του μαστού, όπως επίσης και ο κίνδυνος εμφάνισης δεύτερου πρωτοπαθούς καρκίνου, διαβήτη, καρδιαγγειακής νόσου και οστεοπόρωσης, επειδή αυτοί οι ασθενείς έχουν αυξανόμενες πιθανότητες νοσηρότητας.
Μελέτες έχουν δείξει ότι διάφοροι θρεπτικοί παράγοντες τροποποιούν την πρόοδο της ασθένειας και της πρόγνωσης μετά από τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού. Επίσης, τα υπάρχοντα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η αύξηση του βάρους είναι κοινή παρατήρηση κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους μετά από τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού, η οποία εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 100% των γυναικών.
Σε αντίθεση με τη συνήθη αύξηση βάρους που παρατηρούμε στην παχυσαρκία, η αύξηση βάρους που παρατηρείται σε αυτές τις ασθενείς μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού χαρακτηρίζεται από αύξηση του συνολικού βάρους και του λιπώδους ιστού χωρίς αντίστοιχη αύξηση βάρους της άλιπης μάζας σώματος, ενώ μπορεί να παρατηρηθεί και μείωση του βάρους της άλιπης μάζας.
Εκτός από τη δυσμενή επίδραση στην αντίληψη της εικόνας του σωματικού εαυτού και στην ποιότητα της ζωής, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι η αύξηση του βάρους μετά τη διάγνωση καρκίνου του μαστού μπορεί να αυξήσει το ποσοστό εμφάνισης υποτροπής και να μειώσει τη μακροχρόνια επιβίωση. Επιπλέον, η κατανομή του σωματικού λίπους στο ανώτερο κυρίως τμήμα του σώματος έχει σχετιστεί με υψηλότερα επίπεδα μη συνδεδεμένων ορμονών του φύλου καθώς επίσης και με υψηλότερα επίπεδα ινσουλίνης τα οποία μπορεί να έχουν δυσμενή επίδραση στην επιβίωση μετά τη διάγνωση της νόσου.
Η θέση της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας (ACS) σχετικά με τη διατροφή των γυναικών που πάσχουν από καρκίνο του μαστού είναι η εφαρμογή των διαιτητικών κατευθυντήριων οδηγιών που ισχύουν για την πρόληψη του καρκίνου (Συστάσεις από την Αμερικανική Ένωση κατά του Καρκίνου «American Cancer Society Guidelines for Cancer Prevention»). Είναι εμφανές ότι υπάρχει ανάγκη για εφαρμογή συγκεκριμένων διαιτητικών προτύπων -προγραμμάτων στην αντιμετώπιση των ασθενών με καρκίνο του μαστού προσαρμοσμένων στις ελληνικές διατροφικές συνήθειες και τον ελληνικό τρόπο ζωής.
Τέτοιο διαιτητικό πρότυπο αποτελεί η παραδοσιακή διατροφή της Ελλάδας (η κρητική διατροφή πριν από τη δεκαετία του '60), η οποία έχει αποτελέσει τη βάση της ελληνικής εκδοχής της μεσογειακής διατροφής. Οι αναλύσεις των διαιτητικών προτύπων της διατροφής της Κρήτης ανέδειξαν την παρουσία διάφορων προστατευτικών ουσιών, όπως είναι το σελήνιο, η γλουταθειόνη, η ισορροπημένη αναλογία των ω-6/ω-3 απαραίτητων λιπαρών οξέων (EFA), η υψηλή περιεκτικότητα σε ίνες, διάφορα αντιοξειδωτικά (ειδικά η ρεσβερατρόλη που υπάρχει στο κρασί και οι πολυφαινόλες στο ελαιόλαδο), οι βιταμίνες Ε και C. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες ουσίες έχει αποδειχθεί ότι σχετίζονται με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου και του καρκίνου του μαστού.
Τα ω-3 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται ότι έχουν την ικανότητα για προστασία κατά της ανάπτυξης και εξέλιξης του καρκίνου. Ιδιαίτερα το δεκαεξανοϊκό οξύ (DHA), αυξάνει την ανταπόκριση στα χημειοθεραπευτικά φάρμακα (7,8).
Μεταβολές στα επίπεδα σεληνίου (Se) στον ορό, που είναι απαραίτητο για την αντιοξειδωτική άμυνα σε γυναίκες με καρκίνο μαστού, φαίνεται να είναι συνέπεια και όχι αιτία καρκίνου. Ενώσεις σεληνίου έχουν δειχθεί να αναστέλλουν την ανάπτυξη καρκινωμάτων σε πειραματόζωα, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με δίαιτα χαμηλή σε λιπαρά. Εντούτοις, ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο οι ενώσεις σεληνίου ασκούν τη δράση τους δεν είναι γνωστός. Άλλες μελέτες in vitro δείχνουν αξιοσημείωτη αντικαρκινική δράση έναντι νεοπλασματικών κυττάρων και προτείνουν ότι η ενισχυμένη σε σελήνιο δίαιτα έχει δυνητικά πλεονεκτήματα υποστηρίζοντας έτσι τις προσπάθειες για περαιτέρω κλινική εφαρμογή.
Oι ισοφλαβόνες ανήκουν στις ασθενείς οιστρογονικές ουσίες, γνωστές ως φυτο-οιστρογόνα, οι οποίες έχουν την ικανότητα σύνδεσης με υποδοχείς οιστρογόνων. Οι ισοφλαβόνες έχουν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον λόγω της πιθανής αντικαρκινικής τους δράσης, των καρδιοπροστατευτικών και οστεοπροστατευτικων αποτελεσμάτων τους, και λόγω της δυνατότητας να παρέχουν ανακούφιση από τα συμπτώματα εμμηνόπαυσης και βελτίωση της ποιότητας ζωής σε άτομα που έχουν επιβιώσει από καρκίνο μαστού.
Το κόκκινο τριφύλλι αποτελεί πλούσια πηγή όλων των ισοφλαβονών (γενιστεϊνη, φορμονονετίνη, δαϊδζείνη και βιχανίνη), ενώ περιέχει επίσης σημαντικά ποσά πολυφαινολικών ουσιών, τα οποία είναι γνωστά για τις πιθανές βιοδραστικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες τους και την ικανότητα δέσμευσης ελευθέρων ριζών.
Η μορφή της χρησιμοποιούμενης ισοφλαβόνης, η δόση, η ώρα λήψης και η διάρκεια έκθεσης του οργανισμού σε ισοφλάβόνες, τα επίπεδα των οιστρογόνων στον οργανισμό, τα ατομικά χαρακτηριστικά (π.χ. φύλο, και εμμηνοπαυσιακή κατάσταση) φαίνεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στο κατά πόσο οι ενώσεις αυτές θα εμφανίσουν οιστρογονική ή αντι-οιστρογονική δράση.
Είναι σημαντική, επίσης, η συστηματική φυσική δραστηριότητα (σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις για καλή υγεία και έλεγχο σωματικού βάρους – International Association for the Study of Obesity 2004, American Guidelines 2005) με σκοπό την πρόληψη και αντιμετώπιση διαταραχών του σωματικού βάρους αλλά και την προαγωγή της συνολικής κατάστασης της υγείας.
Πηγή: http://www.diatrofi.gr
Οι απαραίτητες ουσίες που πρέπει να λαμβάνουν οι ασθενείς.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία (ACS), ο καρκίνος του μαστού είναι το πλέον θανατηφόρο νεόπλασμα στις γυναίκες και ο τρίτος πιο συχνός καρκίνος στον κόσμο. Δεδομένου ότι οι πρόοδοι στη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχουν αυξήσει τις πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης, η υποτροπή παραμένει ένα σημαντικό ζήτημα στην αντιμετώπιση των ασθενών με καρκίνο του μαστού, όπως επίσης και ο κίνδυνος εμφάνισης δεύτερου πρωτοπαθούς καρκίνου, διαβήτη, καρδιαγγειακής νόσου και οστεοπόρωσης, επειδή αυτοί οι ασθενείς έχουν αυξανόμενες πιθανότητες νοσηρότητας.
Μελέτες έχουν δείξει ότι διάφοροι θρεπτικοί παράγοντες τροποποιούν την πρόοδο της ασθένειας και της πρόγνωσης μετά από τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού. Επίσης, τα υπάρχοντα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η αύξηση του βάρους είναι κοινή παρατήρηση κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους μετά από τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού, η οποία εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 100% των γυναικών.
Σε αντίθεση με τη συνήθη αύξηση βάρους που παρατηρούμε στην παχυσαρκία, η αύξηση βάρους που παρατηρείται σε αυτές τις ασθενείς μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού χαρακτηρίζεται από αύξηση του συνολικού βάρους και του λιπώδους ιστού χωρίς αντίστοιχη αύξηση βάρους της άλιπης μάζας σώματος, ενώ μπορεί να παρατηρηθεί και μείωση του βάρους της άλιπης μάζας.
Εκτός από τη δυσμενή επίδραση στην αντίληψη της εικόνας του σωματικού εαυτού και στην ποιότητα της ζωής, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι η αύξηση του βάρους μετά τη διάγνωση καρκίνου του μαστού μπορεί να αυξήσει το ποσοστό εμφάνισης υποτροπής και να μειώσει τη μακροχρόνια επιβίωση. Επιπλέον, η κατανομή του σωματικού λίπους στο ανώτερο κυρίως τμήμα του σώματος έχει σχετιστεί με υψηλότερα επίπεδα μη συνδεδεμένων ορμονών του φύλου καθώς επίσης και με υψηλότερα επίπεδα ινσουλίνης τα οποία μπορεί να έχουν δυσμενή επίδραση στην επιβίωση μετά τη διάγνωση της νόσου.
Η θέση της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας (ACS) σχετικά με τη διατροφή των γυναικών που πάσχουν από καρκίνο του μαστού είναι η εφαρμογή των διαιτητικών κατευθυντήριων οδηγιών που ισχύουν για την πρόληψη του καρκίνου (Συστάσεις από την Αμερικανική Ένωση κατά του Καρκίνου «American Cancer Society Guidelines for Cancer Prevention»). Είναι εμφανές ότι υπάρχει ανάγκη για εφαρμογή συγκεκριμένων διαιτητικών προτύπων -προγραμμάτων στην αντιμετώπιση των ασθενών με καρκίνο του μαστού προσαρμοσμένων στις ελληνικές διατροφικές συνήθειες και τον ελληνικό τρόπο ζωής.
Τέτοιο διαιτητικό πρότυπο αποτελεί η παραδοσιακή διατροφή της Ελλάδας (η κρητική διατροφή πριν από τη δεκαετία του '60), η οποία έχει αποτελέσει τη βάση της ελληνικής εκδοχής της μεσογειακής διατροφής. Οι αναλύσεις των διαιτητικών προτύπων της διατροφής της Κρήτης ανέδειξαν την παρουσία διάφορων προστατευτικών ουσιών, όπως είναι το σελήνιο, η γλουταθειόνη, η ισορροπημένη αναλογία των ω-6/ω-3 απαραίτητων λιπαρών οξέων (EFA), η υψηλή περιεκτικότητα σε ίνες, διάφορα αντιοξειδωτικά (ειδικά η ρεσβερατρόλη που υπάρχει στο κρασί και οι πολυφαινόλες στο ελαιόλαδο), οι βιταμίνες Ε και C. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες ουσίες έχει αποδειχθεί ότι σχετίζονται με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου και του καρκίνου του μαστού.
Τα ω-3 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται ότι έχουν την ικανότητα για προστασία κατά της ανάπτυξης και εξέλιξης του καρκίνου. Ιδιαίτερα το δεκαεξανοϊκό οξύ (DHA), αυξάνει την ανταπόκριση στα χημειοθεραπευτικά φάρμακα (7,8).
Μεταβολές στα επίπεδα σεληνίου (Se) στον ορό, που είναι απαραίτητο για την αντιοξειδωτική άμυνα σε γυναίκες με καρκίνο μαστού, φαίνεται να είναι συνέπεια και όχι αιτία καρκίνου. Ενώσεις σεληνίου έχουν δειχθεί να αναστέλλουν την ανάπτυξη καρκινωμάτων σε πειραματόζωα, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με δίαιτα χαμηλή σε λιπαρά. Εντούτοις, ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο οι ενώσεις σεληνίου ασκούν τη δράση τους δεν είναι γνωστός. Άλλες μελέτες in vitro δείχνουν αξιοσημείωτη αντικαρκινική δράση έναντι νεοπλασματικών κυττάρων και προτείνουν ότι η ενισχυμένη σε σελήνιο δίαιτα έχει δυνητικά πλεονεκτήματα υποστηρίζοντας έτσι τις προσπάθειες για περαιτέρω κλινική εφαρμογή.
Oι ισοφλαβόνες ανήκουν στις ασθενείς οιστρογονικές ουσίες, γνωστές ως φυτο-οιστρογόνα, οι οποίες έχουν την ικανότητα σύνδεσης με υποδοχείς οιστρογόνων. Οι ισοφλαβόνες έχουν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον λόγω της πιθανής αντικαρκινικής τους δράσης, των καρδιοπροστατευτικών και οστεοπροστατευτικων αποτελεσμάτων τους, και λόγω της δυνατότητας να παρέχουν ανακούφιση από τα συμπτώματα εμμηνόπαυσης και βελτίωση της ποιότητας ζωής σε άτομα που έχουν επιβιώσει από καρκίνο μαστού.
Το κόκκινο τριφύλλι αποτελεί πλούσια πηγή όλων των ισοφλαβονών (γενιστεϊνη, φορμονονετίνη, δαϊδζείνη και βιχανίνη), ενώ περιέχει επίσης σημαντικά ποσά πολυφαινολικών ουσιών, τα οποία είναι γνωστά για τις πιθανές βιοδραστικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες τους και την ικανότητα δέσμευσης ελευθέρων ριζών.
Η μορφή της χρησιμοποιούμενης ισοφλαβόνης, η δόση, η ώρα λήψης και η διάρκεια έκθεσης του οργανισμού σε ισοφλάβόνες, τα επίπεδα των οιστρογόνων στον οργανισμό, τα ατομικά χαρακτηριστικά (π.χ. φύλο, και εμμηνοπαυσιακή κατάσταση) φαίνεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στο κατά πόσο οι ενώσεις αυτές θα εμφανίσουν οιστρογονική ή αντι-οιστρογονική δράση.
Είναι σημαντική, επίσης, η συστηματική φυσική δραστηριότητα (σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις για καλή υγεία και έλεγχο σωματικού βάρους – International Association for the Study of Obesity 2004, American Guidelines 2005) με σκοπό την πρόληψη και αντιμετώπιση διαταραχών του σωματικού βάρους αλλά και την προαγωγή της συνολικής κατάστασης της υγείας.
Πηγή: diatrofi.gr
Σε ποιες περιπτώσεις χρειάζεται να τα αφαιρούμε.
Τα λιπώματα, συνήθως δεν είναι παρά ακίνδυνα εξογκώµατα στο δέρµα µας. Κάποιες φορές όµως απαιτούν την προσοχή µας.
Πρόκειται για καλοήθεις όγκους που µπορούν να εµφανιστούν σε διάφορα µέρη του σώµατος και εντοπίζονται στον ιστό κάτω από το δέρµα µας (υποδόριο ιστό) ως αποτέλεσµα του ταχέος πολλαπλασιασµού των κυττάρων του λιπώδους ιστού.
Κάποια λιπώµατα µπορεί να µην τα αισθανόµαστε καθόλου και να µην µας ενοχλούν, κάποια άλλα όµως µπορεί να τα νιώθουµε ακόµα και να κινούνται κάτω από το δέρµα µας αν τα πιέσουµε. Ωστόσο η αιτία της εµφάνισής τους σε γενικές γραµµές παραµένει άγνωστη.
Πότε πρέπει να τα βγάλω;
Εξαιτίας του καλοήθους χαρακτήρα τους δεν θεωρούνται απειλητικά για την υγεία µας. Έτσι, όταν είναι πολύ µικρά και δεν µας ενοχλούν, δεν χρειάζεται να αφαιρεθούν.
Ωστόσο συστήνεται να αφαιρούνται όταν το µέγεθός τους είναι αρκετά µεγάλο ή αρχίζει να αυξάνεται. Κι αυτό γιατί, πρώτον, είναι πιθανό να µας δυσκολεύουν σε απλές καταστάσεις (π.χ. ένα λίπωµα στην πλάτη µπορεί να µας ενοχλεί στον ύπνο) και, δεύτερον, επειδή µπορεί να κρύβουν κάτι ύποπτο, όπως για παράδειγµα ένα λιποσάρκωµα που είναι όγκος κακοήθους φύσεως.
Η αφαίρεσή τους συστήνεται επίσης όταν υπάρχει το φαινόµενο πολλαπλής λιπωµάτωσης, όταν δηλαδή υπάρχουν λιπώµατα σε πολλά διαφορετικά σηµεία του σώµατος.
Σε αυτή την περίπτωση αφαιρούµε δύο ή τρία λιπώµατα, τα οποία στέλνονται κατευθείαν για βιοψία ώστε να διαπιστωθεί αν είναι ακίνδυνα ή όχι. Αν αυτό το δείγµα αποδειχθεί καλόηθες, το ίδιο θα είναι και τα υπόλοιπα.
Τι πρέπει να ξέρετε για την επέµβαση
Η αφαίρεση των µικρών λιπωµάτων γίνεται µε τοπική αναισθησία, ενώ για τα µεγαλύτερα ίσως χρειαστεί ολική νάρκωση προκειµένου να διευκολυνθούν γιατρός και ασθενής. Γενικά πάντως πρόκειται για µια απλή επέµβαση που συνήθως προϋποθέτει µια τοµή όση περίπου είναι και η διάµετρος του λιπώµατος.
Ανεξάρτητα ωστόσο µε το µέγεθος του λιπώµατος, απαιτείται πάντα βιοψία ώστε να ταυτοποιηθεί ο ιστός που αφαιρέθηκε. Ο ασθενής µπορεί να επιστρέψει στις δραστηριότητές του σχεδόν αµέσως, ενώ τυχόν πόνος αντιµετωπίζεται µε απλά παυσίπονα.
Μικρές οι πιθανότητες να ξαναβγεί
Συνήθως τα λιπώµατα που αφαιρούνται δεν επανεµφανίζονται.
Η µόνη περίπτωση που φαίνεται ότι µπορεί να υποτροπιάσουν είναι όταν το λίπωµα έχει προσεκβολές, κοινώς «πόδια» (αυτό το ενδεχόµενο διακρίνεται από τον χειρουργό κατά τη διάρκεια της επέµβασης).
Σε αυτή την περίπτωση ο γιατρός µας µπορεί να µας συµβουλέψει για το πώς πρέπει να κινηθούµε στη συνέχεια, αν δηλαδή πρέπει να αφαιρέσουµε το νέο λίπωµα όταν εµφανιστεί ή όχι (µπορεί π.χ. να είναι τόσο µικρό που δεν χρειάζεται επέµβαση).
Μάθετε ότι...
- Στατιστικά τα λιπώµατα εµφανίζονται συχνότερα στις ηλικίες µεταξύ 40 και 60 ετών. Παρόλα αυτά υπάρχουν και περιπτώσεις ασθενών που έχουν εµφανίσει λίπωµα σε ηλικία των 20 ή 30 χρόνων ή ακόµα και νωρίτερα.
- Παρόλο που µπορούν να εµφανιστούν σε όλο το σώµα, τα λιπώµατα έχουν µια τάση να εµφανίζονται συχνότερα στο άνω µέρος του, δηλαδή στην πλάτη, το στήθος, το λαιµό, τον αυχένα και τους ώµους.
Αν έχετε παρατηρήσει οπουδήποτε στο σώµα σας κάποιο µικρό ογκίδιο που µοιάζει µε λίπωµα, καλό είναι να κάνετε ένα υπερηχογράφηµα ώστε να διαπιστωθεί αν συντρέχει λόγος ανησυχίας.
Μήπως δεν είναι λίπωµα;
Μην… βαφτίζετε λίπωµα κάθε µικρό εξόγκωµα που εµφανίζεται στο σώµα σας. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που επί χρόνια νόµιζαν ότι είχαν λίπωµα και ανέβαλλαν την αντιµετώπισή του χωρίς να γνωρίζουν, για παράδειγµα, ότι ήταν µια κύστη που έπρεπε να αφαιρεθεί.
Οτιδήποτε ύποπτο λοιπόν παρατηρείτε στο σώµα σας πρέπει να το αναφέρετε στον γιατρό σας για να είστε απολύτως βέβαιοι ότι είναι ακίνδυνο.
Επηρεάζουν και την ψυχολογία
Τα λιπώµατα µπορεί να µην απειλούν συνήθως τη σωµατική µας υγεία, υπάρχει όµως πιθανότητα να αποτελούν κίνδυνο για την ψυχική αν βρίσκονται σε ιδιαίτερα εµφανή σηµεία, αφού τότε µπορεί να µας εµποδίζουν να νιώσουµε καλά µε την εικόνα µας.
Αν λοιπόν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία, έχετε υπόψη σας ότι µπορείτε επίσης να προχωρήσετε στην αφαίρεσή τους ακόµα και αν ιατρικά δεν επιβάλλεται.
Πηγή: http://www.myworld.gr
