Ερευνητές από τη Βρετανία μελετούν νέο τρόπο χορήγησης.
Ευχάριστα νέα για όσους φοβούνται τις βελόνες και αποφεύγουν ακόμη και τα απαραίτητα εμβόλια εξαιτίας του φόβου τους. Δεν αποκλείεται στο κοντινό μέλλον ο εμβολιασμός τους να γίνεται με έναν τόσο απλό τρόπο όσο το πιπίλισμα μιας καραμέλας.
Οι ερευνητές μελετούν ένα νέο τρόπο χορήγησης εμβολίων απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος μέσω ενός υδατοδιαλυτού φιλμ που θα τοποθετείται κάτω από τη γλώσσα. Η μέθοδος βασίζεται στη διαπίστωση των επιστημόνων ότι ορισμένα βακτήρια όπως ο Bacilus subtilis μπορούν να αποτελέσουν ένα ασφαλές και σταθερό μέσο χορήγησης των εμβολίων στον οργανισμό.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Simon Cutting από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου ο οποίος διεξάγει σχετικά πειράματα οι εναλλακτικές της βελόνας επιλογές που θα μπορούσαν να δημιουργηθούν, περιλαμβάνουν ρινικά σπρέι, υγρά από το στόμα ή σε κάψουλα, καθώς και λεπτά φιλμ που λιώνουν στο στόμα σαν τις καραμέλες για δροσερή αναπνοή.
Όπως ο ίδιος εξηγεί οι σπόροι του Bacilus subtilis έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον των μικροβιολόγων εδώ και πολλά χρόνια επειδή έχουν την ιδιότητα να επιβιώνουν επί μακρόν, ο κύκλος ζωής τους είναι πολύ απλός, είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά και θεωρούνται ιδανικά οχήματα για τη μεταφορά αντιγόνων που ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να παράγει αντισώματα.
Πηγή: http://www.vita.gr
Οι συμβουλές του Ιπποκράτη προς τους «εύσωμους» της εποχής του.
«Τελικά για ποιον λόγο παχαίνουμε; Υπάρχει λύση για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας; Γιατί κάποιοι τρώνε λίγο και παχαίνουν; Εγώ γιατί δεν αδυνατίζω; Μήπως φταίει το περιβάλλον μου»;
Χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά προσπαθούν να προσδιορίσουν την αιτία της παχυσαρκίας. Το περιβάλλον και ο γονότυπος αποτελούν τους κυριότερους λόγους που κάποιος έχει υπερβάλλον σωματικό βάρος. Τι ορίζεται όμως ως παχυσαρκία;
Παχυσαρκία είναι η παθολογικά αυξημένη εναπόθεση λίπους κατά 20% πάνω από το φυσιολογικό. Αυτή η αύξηση της ποσότητας του σωματικούς λίπους, συνεπάγεται βέβαια και αύξηση του σωματικού βάρους. Οι μηχανισμοί που οδηγούν σε παχυσαρκία είναι ποικίλλοι και όχι πλήρως κατανοητοί.
Ο πιο απλός και κατανοητός παθολογικός μηχανισμός της παχυσαρκίας είναι η χρόνια αύξηση της θερμιδικής πρόσληψης πάνω από το βασικό μεταβολικό ρυθμό. Το καθαρό θερμιδικό κέρδος αποθηκεύεται με τη μορφή λίπους, στο λιπώδη ιστό.
Το υπερβάλλον σωματικό βάρος στους παχύσαρκους αποτελείται περίπου κατά 75% από λίπος και κατά 25% από άλιπη μάζα. Εφόσον κάθε κιλό αντιπροσωπεύει ενεργειακό απόθεμα 9000 kcal και κάθε κιλό άλιπης μάζας 1000 kcal, η παραπάνω αναλογία αντιπροσωπεύει ενεργειακό απόθεμα περίπου 7000 kcal ανά κιλό σωματικού βάρους.
Η περίσσεια του λιπώδους ιστού στο σώμα σχετίζεται τόσο με το μέγεθος, όσο και με τον αριθμό των λιποκυττάρων. Ο αριθμός των λιποκυττάρων αυξάνεται κυρίως κατά την παιδική ηλικία και στα αρχικά στάδια της εφηβείας. Η παχυσαρκία προκύπτει ως αποτέλεσμα της αύξησης του μεγέθους των λιποκυττάρων, του αριθμού τους και το συνδυασμό αυτών. Με την απώλεια βάρους τα λιποκύτταρα μικραίνουν σε μέγεθος, αλλά ο αριθμός παραμένει σταθερός.
Το σωματικό μας βάρος καθορίζεται κατά 40-70% από το DNA μας. Η γονιδιακή προσέγγιση άρχισε να ερευνάται πρόσφατα. Τα ευρήματα είναι πολλά και με διαφορετική βαρύτητα το καθένα. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που όλοι αναφέρουν πως οι ισχυρές γενετικές συνιστώσες καθορίζουν το καλούπι μας.
Το 1994 αναφέρθηκε για πρώτη φορά η πρωτεΐνη λεπτίνη, από το γονίδιο ob, που παράγεται από το λιπώδη ιστό και διεγείρει την έκκριση ανορεξηγενή νευροπεπτιδίων. Συγκεκριμένα, δίνει μήνυμα στον εγκέφαλο και παράγονται τα κατάλληλα νευροπεπτίδια, ώστε να περιορίσουμε το φαγητό και να αυξήσουμε την δαπάνη ενέργειας, όταν υπάρχει πλεόνασμα λιπώδους ιστού στο σώμα μας.
Τα ερευνητικά δεδομένα μέχρι σήμερα αναφέρουν πως η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα της αντίστασης στις φυσιολογικές δράσεις της λεπτίνης. Στον μηχανισμό δράσης της λεπτίνης εμπλέκεται και η JAK-2 πρωτεΐνη, που εκφράζεται από το SH2-B γονίδιο. Σύμφωνα με το «Cell Metabolism» η απουσία αυτής της πρωτεΐνης οδηγεί σε πολυφαγία.
Πρόδρομη ουσία του άξονα υποθαλάμου- υπόφυσης- επινεφριδίων είναι η προ-οπιομελανοκορτίνη, που συμμετέχει στη ρύθμιση της ενεργειακής κατανάλωσης και της λήψης τροφής. Μετάλλαξη της προ-οπιομελανοκορτίνης εμποδίζει την σύνθεση του νευροπεπτιδίου α-MSH, που αναστέλλει την όρεξη στον υποθάλαμο.
Αντικείμενο μελέτης αποτελούν και τα PPARs. Πρόκειται για πυρηνικούς υποδοχείς, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκφραση γονιδίων για τον μεταβολισμό των λιπιδίων και την ομοιόσταση της γλυκόζης. Τα α, γ και δ PPARs είναι σήμερα γνωστά και παράγονται από το λιπώδη ιστό, στο σκελετικό μυ και στο ήπαρ. Παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαφοροποίηση των λιποκυττάρων, στη λιπογένεση, στην αποθήκευση λίπους, καθώς και στο μεταβολισμό της γλυκόζης. Η PPARγ-2 βρέθηκε αυξημένη στο λιπώδη ιστό των παχύσαρκων ατόμων.
Επομένως, δεν μπορούμε να υπερβούμε το γενετικό μας πεπρωμένο. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για την αναχαίτιση της παχυσαρκίας είναι να καθιερώσουμε έναν υγιεινό τρόπο ζωής.
Η παχυσαρκία, όλοι γνωρίζουμε πως είναι νόσος με διαστάσεις επιδημίας σε όλον τον κόσμο. Οδηγεί σε πληθώρα ασθενειών με αυξημένο ιατρικό και κοινωνικό κόστος. Εδώ και 2.500 χιλιάδες χρόνια, ο Ιπποκράτης και οι συνάδελφοί του, δεν κατάφεραν να πείσουν τους συμπατριώτες τους πως η παχυσαρκία αποτελεί νόσο και μάλιστα πολύ επικίνδυνη.
Ο Ιπποκράτης συμβουλεύει τους παχύσαρκους εκείνης της εποχής τα εξής:
-Να εκτελούν κάποια επίπονη εργασία πριν το φαγητό.
-Να παίρνουν τα γεύματά τους αμέσως μετά, και όσο ακόμα είναι λαχανιασμένοι και καταπονημένοι από την προσπάθεια.
-Να μην πίνουν πριν από τα γεύματα, παρά μόνο κρασί, αραιωμένο και δροσερό.
-Να προσθέτουν στα γεύματα σουσάμι και άλλα καρυκεύματα.
-Να παίρνουν γεύματα πλούσια σε λιπαρά, ώστε ο κορεσμός να επέρχεται με λιγότερη ποσότητα φαγητού.
-Να τρώνε μόνο μία φορά την ημέρα.
-Να μην κάνουν μπάνιο.
-Να κοιμούνται σε σκληρό κρεβάτι.
-Να κυκλοφορούν γυμνοί όσο περισσότερο μπορούν .
Το τρίπτυχο της σύγχρονης ιατρικής για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αποτελείται από την υγιεινή διατροφή, την τροποποίηση της διατροφικής συμπεριφοράς και τη σωματική δραστηριότητα.
Πηγή: http://www.mednutrition.gr
Οι κλασικές συμβουλές που όμως ξεχνάμε.
Οι «πειρασμοί» σε έτοιμα γεύματα και σνακ είναι πολλοί και ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν μας επιτρέπει να αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο για την προετοιμασία των γευμάτων μας.
Επιπλέον, τη συνολική κατάσταση της υγείας και της ευεξίας μας, «μποϋκοτάρουν» οι πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή άλλων έξυπνων συσκευών και η ελλιπής άσκηση.
Βασικό στοιχείο λοιπόν στην επιλογή των τροφίμων μας πρέπει να είναι τι μας προσφέρει περισσότερα θρεπτικά συστατικά και κάνει καλό στην υγεία μας.
Οι βασικοί κανόνες διατροφής, είναι γνωστοί, παλιοί και αποτελεσματικοί, ωστόσο τους ξεχνάμε.
Διαβάστε τις πιο κλασικές «value for health» επιλογές...
- Τακτικά γεύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας.
- Απαραίτητα κατανάλωση πρωινού.
- Φρούτα και λαχανικά στην καθημερινή διατροφή.
- Δημητριακά, κατά προτίμηση ολικής άλεσης, όπως το ρύζι, το ψωμί και τα ζυμαρικά να αποτελούν το 1/3 της συνολικής ημερήσιας κατανάλωσης.
- Κόκκινο κρέας μέχρι 2 φορές την εβδομάδα.
- Επιλέγουμε άπαχο κρέας, πουλερικά, ψάρια.
- Καταναλώνουμε όσπρια 2 φορές την εβδομάδα.
- Γαλακτοκομικά, γάλα, τυρί, γιαούρτι να προτιμώνται τα ημι-αποβουτυρωμένα.
- Να αποφεύγεται η κατανάλωση τροφίμων με υψηλές ποσότητες λίπους και ζάχαρης.
- Αλκοόλ: 1-2 μονάδες/ημέρα για τις γυναίκες, 2-3 μονάδες/ημέρα για τους άνδρες. Η μονάδα ισοδυναμεί με ένα ποτήρι κρασί, 30ml αλκοολούχου ποτού, ένα μικρό ποτήρι μπύρα.
Πηγή: http://www.healthpress.gr
Μπορεί να συμβάλει στη θεραπεία ατόμων με συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις.
H ασπιρίνη θεωρείται πολλά υποσχόμενη στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου σε ασθενείς που εμφανίζουν συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις, οι οποίες συχνά παίζουν ρόλο στην εκδήλωση και εξέλιξη της νόσου.
Μεταξύ εκείνων που έφεραν τις μεταλλάξεις, όσοι λάμβαναν τακτικά ασπιρίνη έζησαν περισσότερο από όσους δεν λάμβαναν, διαπίστωσε η μελέτη. Πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου, το 97% όσων έπαιρναν ασπιρίνη βρίσκονταν ακόμη στη ζωή σε σχέση με το 74% όσων δεν έπαιρναν.
Η ασπιρίνη φάνηκε να μην επηρεάζει καθόλου την υγεία των ασθενών εκείνων που δεν έφεραν τις μεταλλάξεις.
Η μελέτη αυτή δεν μπορεί να αποδείξει ότι η ασπιρίνη ευθύνεται για το μεγαλύτερο χρόνο επιβίωσης και οι γιατροί υποστηρίζουν ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα ώστε να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα αυτά προτού αρχίσει να προτείνεται ευρύτερα η λήψη του συγκεκριμένου φαρμάκου.
Η μελέτη δεν προοριζόταν για να δοκιμάσει το φάρμακο καθώς εκείνοι που συμμετείχαν στο πείραμα το λάμβαναν ήδη για διάφορους λόγους.
Ωστόσο, τα αποτελέσματά της, αναφέρει το ΑΜΠΕ, υπογραμμίζουν ότι αυτό το απλό φάρμακο μπορεί να είναι η φθηνότερη θεραπεία για τον καρκίνο με στόχο τα γονίδια. Σχεδόν το ένα έκτο όλων των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο του παχέος εντέρου φέρουν το μεταλλαγμένο γονίδιο και μπορούν να βοηθηθούν από την ασπιρίνη, η οποία μάλιστα συγκαταλέγεται στα φθηνά φάρμακα.
Η λήψη ασπιρίνης προτείνεται συχνά σε πάσχοντες από καρκίνο του παχέος εντέρου και σε ανθρώπους που κινδυνεύουν να εμφανίσουν αυτή τη μορφή καρκίνου. Ωστόσο δεν προτείνεται για ευρύτερη χρήση ή για την πρόληψη του καρκίνου καθώς μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία στο στομάχι και την κοιλιά.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Τι διαπίστωσαν ερευνητές από τις ΗΠΑ.
Νέα έρευνα από τις ΗΠΑ δείχνει ότι η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης σε μετεμμηνοπαυσικές γυναίκες μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο να αναπτύξουν νόσο Αλτσχάιμερ: οι γυναίκες που αρχίζουν θεραπεία εντός πέντε ετών μετά την εμμηνόπαυση εμφανίζουν μικρότερο κίνδυνο για Αλτσχάιμερ , ενώ εκείνες που αρχίζουν αργότερα τη θεραπεία μπορεί να εμφανίσουν αυξημένες πιθανότητες εκδήκωσης της νευροεκφυλιστικής νόσου.
Όπως αναφέρει ο Peter Zandi του Πανεπιστημίου Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη, σε μελέτη του η οποία δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση του περιδιοδικού Neurology, «αφορμή για τη σχετική έρευνα ήταν η διαπίστωση ότι οι μελέτες παρατήρησης και οι κλινικές μελέτες έδιναν τελείως διαφορετικές απαντήσεις στο ερώτημα «εάν η ορμονική θεραπεία υποκατάστασης μειώνει τον κίνδυνο εκδήλωσης Αλτσχάιμερ». Οι μελέτες παρατήρησης έδειχναν ότι η θεραπεία μειώνει τον κίνδυνο, ενώ οι κλινικές μελέτες έδειχναν ότι τον αυξάνει».
Έτσι, αποφάσισε να ερευνήσει εάν το χρονοδιάγραμμα ή το είδος της θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης είναι εκείνο, τελικά, που κάνει τη διαφορά.
Με δηλώσεις του στον Τύπο ο Zandi εξηγεί τι συμπεράσματα προέκυψαν:
«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχει ένα κρίσιμο παράθυρο κοντά στην εμμηνόπαυση, όπου η θεραπεία με αυξητική ορμόνη μπορεί ενδεχομένως να είναι ευεργετική. Από την άλλη πλευρά, εάν αρχίσει αργότερα η ορμονική θεραπεία, θα μπορούσε να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου Αλτσχάιμερ».
Ο Zandi και οι συνεργάτες του παρακολούθησαν 1.768 γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω για 11 χρόνια. Από αυτές τις γυναίκες, 1.105 είχαν χρησιμοποιήσει ορμονική θεραπεία, είτε μόνο με οιστρογόνα είτε σε συνδυασμό με προγεστερόνη.
Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, 176 γυναίκες ανέπτυξαν άνοια της νόσου Αλτσχάιμερ. Από αυτές, 87 προέρχονταν από την ομάδα των 1.105 γυναικών που ακολούθησαν θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, ενώ 89 γυναίκες με άνοια προέρχονταν από το πολύ μικρότερο γκρουπ των υπόλοιπων 663 γυναικών που δεν είχαν ακολουθήσει θεραπεία μετά την εμμηνόπαυση.
Μετά από στατιστική ανάλυση, τα στοιχεία έδειξαν ότι οι γυναίκες που ξεκίνησαν θεραπεία με αυξητική ορμόνη, εντός πέντε ετών από την έναρξη της εμμηνόπαυσης, είχαν 30% χαμηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσουν Αλτσχάιμερ, σε σύγκριση με αυτές που δεν είχαν ακολουθήσει θεραπεία.
Περαιτέρω στατιστική ανάλυση και παρεμετροποίηση των στοιχείων οδήγησαν στο τελικό συμπέρασμα:
«Ο κίνδυνος εκδήλωσης Αλτσχάιμερ μπορεί να εξαρτάται από το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής της ορμονοθεραπείας. Παρότι η ορμονοθεραπεία δείχνει να αποδεικνύεται επωφελής εάν λαμβάνεται κατά τη διάρκεια ενός κρίσιμου χρονικού «παραθύρου» κοντά στην εμμηνόπαυση, εάν χορηγηθεί αρκετά αργότερα θα μπορούσε να αυξήσει τις πιθανότητες κινδύνου εκδήλωσης της νόσου».
Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν, βέβαια, ότι θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες, ώστε να καθοριστεί με ακρίβεια το «παράθυρο ασφαλείας», πριν προχωρήσουν σε κλινικές συστάσεις.
Πηγή: https://www.healthpress.gr
