Γίνονται κλινικές μελέτες για τη θεραπεία του παιδικού διαβήτη.
Καθημερινά τα βλαστοκύτταρα κερδίζουν έδαφος σε νέες θεραπείες οι οποίες χαρακτηρίζονται ασφαλείς, μη επεμβατικές και χωρίς μεγάλα κόστη.
Τα βλαστοκύτταρα που χρησιμοποιούνται προέρχονται από τον ίδιο τον ασθενή και η πρώτη κατά χρονολογική σειρά πηγή λήψης τους είναι το αίμα του πλακούντα και ο ιστός του ομφαλίου λώρου.
Ακολουθούν τα νεογιλά δόντια και το λίπος. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια πιστεύαμε ότι τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο για παθήσεις του αίματος κακοήθεις ή κληρονομικές.
Σήμερα είναι γνωστό ότι ο πλακούντας εκτός από τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα περιέχει και αρχέγονα κύτταρα άλλων ιστών, τα οποία με κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να διαχωριστούν και να χορηγηθούν στους αντίστοιχους ιστούς που πάσχουν.
Σε πολλές χώρες γίνονται κλινικές μελέτες για τη θεραπεία του παιδικού διαβήτη με τη χρήση βλαστοκυτάρων του πλακούντα.
Τα συμπεράσματα αυτών των μελετών είναι ενθαρρυντικά, εφ όσον πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις οι οποίες επιτρέπουν σε αυτά τα παιδιά να λάβουν μέρος στη θεραπεία. Χρησιμοποιώντας αυστηρά κριτήρια επιλογής όλα τα διαβητικά παιδιά έχουν βοηθηθεί από τη χρήση των δικών τους βλαστοκυττάρων.
Σε ποσοστό 80% διέκοψαν τη χορήγηση της ινσουλίνης, σε μικρότερο ποσοστό ελάττωσαν τις ημερήσιες δόσεις και μόνο στις περιπτώσεις που δεν ακολουθήθηκαν τα κριτήρια δεν υπήρχε ανταπόκριση. Σε όλα τα παιδιά αυξήθηκαν τα βασικά επίπεδα έκκρισης της ινσουλίνης, βελτιώθηκε η φυσική τους κατάσταση και ελαττώθηκε η γλυκοζιλιωμένη αιμοσφαιρίνη.
Τα κριτήρια επιλογής ήταν η άμεση χορήγηση μετά την έναρξη του διαβήτη και η μη εμφάνιση οξέωσης στο παρελθόν. Χορήγηση βλαστοκυττάρων του λίπους σε διαβητικούς τύπου ενήλικα έδειξε βελτίωση του μεταβολικού συνδρόμου, απώλεια βάρους και ελάττωση της γλυκοζιλιωμένης αιμοσφαιρίνης. Σε κάθε περίπτωση η χορήγηση είναι ασφαλής, ανώδυνη και χωρίς επιπλοκές.
Πρόσφατα ανακοινώθηκε νέος τρόπος χρήσης των βλαστοκυττάρων του πλακούντα στον παιδικό διαβήτη, εκπαιδεύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού.
Ο παιδικός διαβήτης ανήκει στα αυτοάνοσα νοσήματα και χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή μιας σειράς Τ λεμφοκυττάρων τα οποία καταστρέφουν τα κύτταρα του παγκρέατος που παράγουν την ινσουλίνη. Με βάση τη θεραπεία αυτή αποψύχονται τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα και επωάζονται με τα λεμφοκύτταρα του ασθενούς τα οποία διαχωρίζονται από το αίμα του και στη συνέχεια όλα μαζί επαναχορηγούνται.
Τα αποτελέσματα έδειξαν αύξηση της βασικής έκκρισης της ινσουλίνης, ελάττωση της γλυκοζιλιωμένης αιμοσφαιρίνης και ελάττωση των ημερήσιων αναγκών. Οι νέοι ασθενείς είχαν καλύτερη ανταπόκριση διότι φαίνεται ότι ακόμα υπήρχε ενεργό πάγκρεας, του οποίου η λειτουργία προστατεύτηκε από τη δράση των Τ λεμφοκυττάρων.
Για τους λόγους αυτούς επί εμφάνισης παιδικού διαβήτη η χορήγηση είναι άμεση με την προϋπόθεση βέβαια να υπάρχουν τα βλαστοκύτταρα του παιδιού. Υπάρχουν εξετάσεις οι οποίες προβλέπουν την εμφάνιση του παιδικού διαβήτη και έτσι η θεραπεία έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα εάν εφαρμοστεί πριν καν να εμφανιστεί ο διαβήτης.
Τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα χορηγούνται μέσα στον εγκέφαλο σε ασθενείς με εγκεφαλικά επεισόδια, σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, έχουν δημιουργηθεί από αυτά κύτταρα του νευρικού ιστού με σκοπό την απευθείας χορήγηση σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, τραυματισμό του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού και τη νόσο του Πάρκινσον.
Επίσης τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα έχουν μετατραπεί σε καρδιομυϊκά κύτταρα με σκοπό να χορηγηθούν στην περιοχή του εμφράγματος, αλλά και να διορθώσουν την καρδιακή ανεπάρκεια η οποία δημιουργείται ως επιπλοκή της χημειοθεραπείας στις περιπτώσεις του καρκίνου.
Αυτές είναι μόνο μερικές ενδείξεις για το πώς μπορούν να εξελιχτούν οι κυτταρικές θεραπείες. Βασική προϋπόθεση είναι να υπάρχουν νεαρά και υγιή βλαστοκύτταρα.
Πηγή: http://www.iatronet.gr
Αυξάνεται ο αριθμός των εξαρτημένων από το πορνογραφικό υλικό.
Χάθηκε το μέτρο στους ενήλικες όσον αφορά την περιήγηση στο διαδίκτυο σε ιστοσελίδες με πορνογραφικό υλικό.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με μια μελέτη στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϊ τρεις στις δέκα γυναίκες και επτά στους δέκα άντρες επισκέπτοναι σελίδες με πορνογραφικό υλικό. Αυτό το φαινόμενο, σύμφωνα με τους ερευνητές πραγματοποιείται συστηματικά.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Gomathi Sitharthan, δήλωσε: «Το πορνογραφικό υλικό στο διαδίκτυο είναι ένα μεγάλο πρόβλημα όταν άνθρωποι "κολλούν" και περνούν 16 με 18 ώρες την ημέρα βλέποντας πορνό, χωρίς να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Αυτό έχει σοβαρές επιπτώσεις στις προσωπικές τους σχέσεις, στη δουλειά τους, στις σπουδές και στα οικονομικά».
Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με την έρευνα, ο αριθμός, αυτών που ζητάνε τη βοήθεια συμβούλων για να απεξαρτηθούν από το διαδικτυακό πορνό, γίνεται όλο και μεγαλύτερος. Οι άνθρωποι αυτοί έρχονται απ' όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί να είναι φοιτητές, δάσκαλοι ή δικηγόροι.
Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι ζητάνε βοήθεια για κάποιο άλλο πρόβλημα, αλλά μετά από δύο ή τρεις συνεδρίες αποκαλύπτεται ο εθισμός στο πορνογραφικό υλικό του διαδικτύου.
Έχει προστατευτικές επιδράσεις η κατανάλωση σόγιας;
Ο διαβήτης τείνει να γίνει ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας, μια τάση που τείνει να κυριαρχήσει στις δυτικές κοινωνίες. Προβλέπεται ότι το ποσοστό των ενηλίκων που πάσχουν από διαβήτη τύπου 2 θα υπερβεί το επίπεδο του 30% μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.
Η παχυσαρκία θεωρείται ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη του διαβήτη, καθώς η παχυσαρκία αυξάνει τον κίνδυνο περισσότερο από ενενήντα φορές. Είναι, επομένως, σημαντικό να καθοριστεί αν υπάρχουν τρόφιμα που μπορεί να αποτρέψουν ή να καθυστερήσουν την εμφάνιση του διαβήτη και των συναφών επιπλοκών της νόσου.
Επιδημιολογικά στοιχεία που συνδέουν την κατανάλωση σόγιας ως αποτρεπτικού παράγοντα για την εμφάνιση διαβήτη τύπου 2 απαντώνται κυρίως σε Ασιατικές χώρες. Η μεγαλύτερη κατανάλωση τροφίμων με σόγια ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την παρουσία διαβήτη τύπου 2 σε άνδρες και σε γυναίκες κινεζικής καταγωγής στη Σιγκαπούρη.
Η κατανάλωση σόγιας ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε μεσήλικες Κινέζες γυναίκες (Μελέτη της Σαγκάης).
Αντιθέτως, μελέτη της Οργανισμού Δημόσιας Υγείας στην Ιαπωνία (Japan Public Health Study), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε κανένα πλεονέκτημα από την κατανάλωση σόγιας σχετικά με τον κίνδυνο ανάπτυξης του διαβήτη.
Ωστόσο, η κατανάλωση σόγιας ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε υπέρβαρες Γιαπωνέζες γυναίκες.
Επόμενη μελέτη που διεξήχθη στη Χαβάη (Hawaii Multiethnic Cohort Study) δεν έδειξε καμία προστατευτική επίδραση της κατανάλωσης σόγιας στον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη στον πληθυσμό.
Ωστόσο, τα ποσοστά πρόσληψης σόγιας στη Χαβάη είναι χαμηλότερα από τα αντίστοιχα σε χώρες της Ασίας. Συνεπώς, τα επιδημιολογικά στοιχεία δεν είναι απολύτως σαφή αλλά αρκετές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε Ασιατικές χώρες συνδέουν τη σόγια ως αποτρεπτικό παράγοντα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2.
Οι Kwak και συνεργάτες ανέφεραν ότι τα πεπτιδικά συμπληρώματα σόγιας βελτίωσαν τον έλεγχο των επιπέδων γλυκόζης σε άτομα με προ-διαβητική συμπεριφορά, καθώς και σε πρόσφατα διαγνωσμένα άτομα με διαβήτη τύπου 2. Ένα διατροφικό γεύμα σόγιας βελτίωσε τον έλεγχο της γλυκόζης σε διαβητικούς ασθενείς.
Η κατανάλωση σόγιας βελτίωσε το προφίλ των λιπιδίων σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2, αλλά δεν είχε καμία επίδραση στην έκκριση ινσουλίνης σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες χωρίς διαβήτη και δεν βελτίωσε τον γλυκαιμικό έλεγχο και την ευαισθησία στην ινσουλίνη σε κινέζες γυναίκες με προ-διαβητική συμπεριφορά ή με πρόσφατα διαγνωσμένο αλλά χωρίς θεραπευτική αγωγή διαβήτη.
Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση πρωτεΐνης σόγιας μπορεί να αποβεί ευεργετική για τη διαβητική νεφροπάθεια, με επακόλουθο την επιβράδυνση της επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας και τη μείωση της πρωτεϊνουρίας. Επιπλέον, η εφαρμογή της διατροφής με βάση τη σόγια έχει ως αποτέλεσμα τη μικρότερη υπερδιήθηση και σπειραματική υπέρταση, και κατά συνέπεια, επηρεάζει με θετικό τρόπο τους ενήλικες με διαβήτη τύπου 1.
Συμπερασματικά, η σόγια είναι ένα τρόφιμο που συμβάλει σε ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής. Η επίδρασή της στον διαβήτη δεν είναι απολύτως σαφής αλλά αρκετές μελέτες αποδίδουν ευεργετικές ιδιότητες όσον αφορά την αποτροπή της εμφάνισης και των συμπτωμάτων που συνδέονται με τον διαβήτη τύπου 2.
Πηγή: http://www.iatronet.gr
Μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων απαιτεί άμεσα η τρόικα.
Οι επικεφαλής των κλιμακίων του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ζητούν την εφαρμογή ενός προγράμματος στοχευμένων μειώσεων προσωπικού ώστε να επιτευχθεί ο στόχος των 150.000 έως το 2015.
Το εν λόγω πρόγραμμα θα δίνει ένα χρονοδιάγραμμα στο οποίο θα περιλαμβάνεται ο προσδιορισμός της δομής της κεντρικής κυβέρνησης και ο προσδιορισμός των πλάνων για προσλήψεις ανά τμήμα, ώστε να επιτευχθεί ο συνολικός συμφωνηθείς στόχος, μέσω απολύσεων και φυσικής μείωσης του προσωπικού από συνταξιοδοτήσεις και παραιτήσεις.
Η τρόικα ζητεί να αναληφθούν δράσεις για την άρση των εμποδίων στην κινητικότητα των υπαλλήλων στον δημόσιο τομέα, καθώς επίσης και για τη δημιουργία μηχανισμών αξιολόγησης της ατομικής απόδοσης αλλά και της απόδοσης σε επίπεδο δομών.
Συγκεκριμένα η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού πρέπει να συνδέεται ουσιαστικά με τη διαχείριση του Προϋπολογισμού στη βάση συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων, κάτι που είναι πρωτόγνωρο για την ελληνική δημόσια διοίκηση.
Tο οικονομικό θαύμα οφείλεται στη μη αποπληρωμή των χρεών της μετά τους πολέμους.
Δισέλιδο αφιέρωμα έχει σήμερα η γαλλική εφημερίδα La Croix (Λα Κρουά), η οποία στον πρωτοσέλιδο τίτλο, αναρωτιέται «Η Γερμανία είναι στα αλήθεια χώρα μοντέλο;», ενώ στις εσωτερικές σελίδες της φιλοξενεί εκτενές άρθρο για τα χρέη της Γερμανίας προς τις χώρες που ζημίωσε κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.
Στο άρθρο, με τίτλο «Μεταπολεμικά, η Γερμανία δεν ξεπλήρωσε όλα τα χρέη της», αναπτύσσονται οι θέσεις του Γερμανού ιστορικού και καθηγητή στο London School of Economics, Άλμπρεχτ Ρίτσλ. Σύμφωνα με τον καθηγητή, «το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο, οφείλεται στη μη αποπληρωμή των χρεών της χώρας του μετά από δύο Παγκοσμίους πολέμους».
«Η ειρωνεία της ιστορίας είναι», όπως εξηγεί ο καθηγητής, «ότι από μια αντιστροφή των δεδομένων, η Γερμανία ξαναβρίσκεται απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους της στην κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι τελευταίοι, μετά το πέρας του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου: μια χώρα πιστωτής που θα πρέπει να επιλέξει κατά πόσο θα απαιτήσει να την ξεπληρώσουν ή όχι».
Ο κ. Ρίτσλ επισημαίνει ότι, το 1929, το εξωτερικό χρέος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ανερχόταν στο 75%- 80% του ΑΕΠ της, εξαιτίας των αποπληρωμών των αποζημιώσεων για τον Πρώτο Πόλεμο.
Προκειμένου να εξοφλήσει, η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να δημιουργήσει εμπορικά πλεονάσματα, βελτιώνοντας την ανταγωνιστικότητα μέσω μιας πολιτικής αποπληθωρισμού, δηλαδή μέσω μείωσης κατά 30% των μισθών, με προκαθορισμένες τιμές και καταπολεμώντας τα μονοπώλια.
«Όπως στην Ελλάδα σήμερα», σχολιάζει ο καθηγητής. «Αυτή η πολιτική υπήρξε οικονομικά επιτυχής, αλλά πολιτικά καταστροφική», υπογραμμίζει ο ίδιος, εφόσον άνοιξε το δρόμο προς την εξουσία στους Ναζί, οι οποίοι στη συνέχεια μπλόκαραν τις αποζημιώσεις.
Μετά το 1945, για να διασφαλίσει μια γρήγορη ανάταξη της οικονομίας της Δυτικής Γερμανίας, νέου συμμάχου τους έναντι των Σοβιετικών, οι ΗΠΑ επέβαλαν στα κράτη που επωφελούνταν από το Σχέδιο Μάρσαλ να μην ζητήσουν αμέσως τις οφειλές των Γερμανών. Κατά συνέπεια, το 1953, οι συμφωνίες του Λονδίνου προέβλεπαν να εξοφληθούν τα χρέη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- περίπου το 100% του γερμανικού ΑΕΠ, το 1938, χωρίς να υπολογίζονται οι αποζημιώσεις, για τις οποίες δεν δόθηκαν νούμερα- μόνο μετά την ενδεχόμενη επανένωση των δύο Γερμανιών.
«Παραδόξως, δεν έγινε αναφορά στο ζήτημα αυτό, κατά τις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην επανένωση της Γερμανίας, από καμιά άλλη χώρα πλην της Ελλάδος», λέει ο Άλμπρεχτ Ρίτσλ.
Ο δε Χέλμουτ Κολ είχε πει, αυτοπροσώπως, ότι αν χρειαζόταν οι πιστωτές του 1945 να απαιτήσουν τα οφειλόμενά τους, η χώρα του θα χρεοκοπούσε. Συνεπώς, η Γερμανία δεν πλήρωσε.
Στα μάτια του ιστορικού, σε αυτή την πολιτική οφείλεται το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο. Ένα θαύμα, που βασίζεται στο γερμανικό πλεόνασμα εξωτερικού εμπορίου, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα τη διεύρυνση των χρεών των άλλων χωρών.
Ετσι προκύπτει και το δίλημμα για το Βερολίνο που- πάντα, σύμφωνα με τον καθηγητή- συνοψίζεται στη φράση: «να υποχρεώσει τα κράτη να πληρώσουν, με κίνδυνο να τα κάνει να ματώσουν μέχρι θανάτου ή να δεχθεί να διαγράψει τα δάνεια που έχει δώσει για να τα σώσει και να σωθεί και η ίδια;», όπως εύστοχα σημειώνεται στο άρθρο στη «Λα Κρουά».
