Επιτυχημένη ποδηλατοδρομία διοργάνωσε η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία.
Στο πλαίσιο της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη, στις 11 Δεκεμβρίου, η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία διοργάνωσε ποδηλατοδρομία στην Γλυφάδα με στόχο να δώσει το μήνυμα της υποστήριξης σε όσους πάσχουν από την ασθένεια αυτή.
Η ποδηλατοδρομία πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, με περισσότερους από 300 ποδηλάτες κάθε ηλικίας να διανύουν 5 χιλιόμετρα περιμετρικά του Γκόλφ της Γλυφάδας, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη στήριξη τους στους πάσχοντες από διαβήτη. Το μήνυμα ήταν «Δώσε αξία στο κάθε σου βήμα. Πάμε μπροστά μαζί. Δράση για το Διαβήτη. Τώρα!».
Την εκδήλωση χαιρέτισε ο αντιδήμαρχος Γλυφάδας, Στάθης Γεωργούλας, ο οποίος μεταξύ άλλων σημείωσε: «Επειδή η υγεία αποτελεί το σημαντικότερο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας, ο δήμος Γλυφάδας στηρίζει δράσεις και λαμβάνει πρωτοβουλίες με γνώμονα την πρόληψη, ως τρόπο ζωής, όπως η σημερινή διοργάνωση, η οποία αποτελεί κοινή προσπάθεια εκπαίδευσης και πρόληψης εμφάνισης διαβήτη, αλλά και ενθάρρυνσης για την υιοθέτηση κατάλληλου προγράμματος σωματικής άσκησης και ισορροπημένης διατροφής».
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο δρ. Σταύρος Μπούσμπουλας, πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, παθολόγος-διαβητολόγος, ο οποίος δήλωσε, πριν δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα για την ποδηλατοδρομία : «Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία με την οργάνωση της ποδηλατοδρομίας εστιάζει στις δυνατότητες της εκπαίδευσης και της πρόληψης εμφάνισης διαβήτη, ενθαρρύνοντας την υιοθέτηση κατάλληλου προγράμματος σωματικής άσκησης και ισορροπημένης διατροφής. Σκοπός είναι να αναδειχθεί η συμβολή της άσκησης στον έλεγχο της γλυκόζης αίματος των ατόμων με διαβήτη. Με βάση τα δεδομένα η άσκηση για τουλάχιστον 30 λεπτά ημερησίως μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε ποσοστό 35-40%».
Η ποδηλατοδρομία τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Γλυφάδας και διοργανώθηκε με την ευγενική χορηγία της φαρμακευτικής εταιρείας sanofi-aventis.
Ο διαβήτης αποτελεί μια σοβαρή πάθηση, καθώς επηρεάζει τις ζωές όλο και περισσότερων ανθρώπων. Σύμφωνα με τις τρέχουσες εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Διαβήτη, 366 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από τη χρόνια αυτή πάθηση, ενώ ο αριθμός αυτός συνεχίζει να αυξάνεται.
Επιπλέον, 552 εκατομμύρια άνθρωποι θα νοσούν από διαβήτη στο τέλος των δύο επόμενων δεκαετιών και υπολογίζεται ότι ένας στους δέκα ενήλικες σε όλο τον κόσμο θα πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη έως το 2030. Σήμερα, υπάρχουν αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που βοηθούν τα άτομα με διαβήτη να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.
Λαμβάνοντας υπόψη τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των ατόμων που πάσχουν από την ασθένεια, είναι προφανές ότι πρέπει να καταβληθούν μεγαλύτερες προσπάθειες για την εκπαίδευση των ανθρώπων και τους τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισής της νόσου. Η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, που βασίζεται στη σωστή διατροφή και την κατάλληλη σωματική άσκηση, συμβάλλει επίσης στην επίτευξη και διατήρηση του γλυκαιμικού ελέγχου.
Eπτά στους δέκα το αντιμετωπίζουν λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Μια «τανάλια» σφίγγει επίμονα τον σβέρκο μας. Με τον καιρό το σφίξιμο αυτό γίνεται πόνος (αυχεναλγία), ύστερα εμφανίζονται οι πονοκέφαλοι, τα μουδιάσματα και συχνά οι ζαλάδες.
Αναρωτιόμαστε τι μπορεί να συμβαίνει. Οι πόνοι συνεχίζονται και όταν εμφανίζονται τα μουδιάσματα και η μυική αδυναμία, αποφασίζουμε να πάμε στον γιατρό. Φυσικά δεν γυμναζόμαστε και στις περισσότερες περιπτώσεις κάνουμε καθιστική δουλειά. Ο αυχένας μας δεν αντέχει άλλο και μας προειδοποιεί με κάθε τρόπο...
Το αυχενικό σύνδρομο είναι ένας γενικός όρος ο οποίος περικλείει μια μεγάλη γκάμα συμπτωμάτων που επηρεάζουν τη φυσιολογική λειτουργικότητα και κινητικότητα της ευρύτερης περιοχής του αυχένα. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής , η κακή διατροφή και φυσικά η έλλειψη άσκησης του κορμιού επιδεινώνουν το φαινόμενο αυτό. Συνήθως οφείλεται σε μια σειρά από παθήσεις που έχουν σχέση με τους μυς, τους μεσοσπονδύλιους δίσκους, τους συνδέσμους, τα νεύρα, τα αγγεία ή το νωτιαίο μυελό. Είναι σημαντικό να ξέρουμε ότι το αυχενικό σύνδρομο δεν εμφανίζει τα ίδια συμπτώματα σε όλους τους ανθρώπους.
Σαν σύνδρομο που είναι εμφανίζεται διαφορετικά σε κάθε παθόντα. Έτσι κάποιος έχει πονοκεφάλους, κάποιος άλλος πονάει στον σβέρκο, ή έχει δυσκαμψία, κάποιος ζαλίζεται, κάποιος έχει αντανακλαστικούς πόνους στα χέρια και την ωμοπλάτη. Αυτά τα κλινικά ευρήματα έχουν σημασία για την πρόγνωση, τη διάγνωση όσο και την αντιμετώπιση του προβλήματος. Βέβαια οι απεικονιστικές εξετάσει βοηθούν σε πολύ μεγάλο ποσοστό τον ιατρό να κρίνει. Ειδικά η μαγνητική τομογραφία έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην παροχή πληροφοριών για τον πάσχοντα.
Το αυχενικό ταλαιπωρεί κατά πλειοψηφία όσους κάνουν καθιστική δουλειά ( οι οποίοι συνήθως δεν κάθονται στη σωστή θέση), όσους βρίσκονται με τις ώρες ακίνητοι, μπροστά από ένα κομπιούτερ, και όσους δεν γυμνάζονται. Βέβαια μπορεί να παρουσιαστεί και ύστερα από κάποιο τροχαίο ή μη τραυματισμό. Μια στατιστική διαπίστωση έχει να κάνει με τις γυναίκες οι οποίες ταλαιπωρούνται περισσότερο από τους άνδρες.
Ενώ η ίδια στατιστική λέει ότι 7 στους 10 κάποια στιγμή στη ζωή τους θα εμφανίσουν πόνο στον αυχένα. Στις διάφορες εκφάνσεις του το αυχενικό σύνδρομο μπορεί να ανακουφιστεί με την κατάλληλη αγωγή από τους ιατρούς,(παυσίπονα, μυοχαλαρωτικά, αυχενικό κολάρο) ενώ σε ακραίες καταστάσεις υπάρχει και το χειρουργείο.
Ο ιατρός θα ξεκινήσει με μια συντηρητική θεραπεία. Θα προτείνει επίσης και φυσιοθεραπείες που θα ανακουφίσουν τόσο στη λύση του σπασμού, όσο και στην ενδυνάμωση των μυών του αυχένα. Συχνά πυκνά η χρήση κολάρου για τον αυχένα μπορεί να αποδειχτεί ευεργετική αφού θα βοηθήσει να αποφευχθούν οι επιβαρυντικές για τον αυχένα κινήσεις. Ο γιατρός επίσης θα μας προτείνει και χρήσιμους τρόπους πρόληψης που έχουν να κάνουν με τη σωστή θέση του σώματος όταν καθόμαστε και δουλεύουμε, έτσι ώστε να επιβαρύνεται όσο το δυνατόν λιγότερο, η περιοχή του αυχένα.
Ένας παράγοντας του σύγχρονου τρόπου ζωής που επιβαρύνει τον οργανισμό μας είναι και το άγχος. Το άγχος που δεν θα μπορούσε να μην επιδεινώνει και μια κατάσταση όπως αυτή του αυχενικού. Έτσι δεν είναι πλέον λίγες οι φορές που κάποιος παρουσιάζει συμπτώματα αυχενικού, αλλά οι εξετάσεις του είναι καθαρές. Το συμπέρασμα που καταλήγουμε είναι πως οι ψυχολογικοί παράγοντες, και το στρες επηρεάζουν την περιοχή του αυχένα και δημιουργούν τις δυσάρεστες ενοχλήσεις που αναφέραμε. Σε αυτή την περίπτωση ο ιατρός κρίνει και χορηγεί την κατάλληλη αγωγή.
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΑΠΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Σε γενικές γραμμές το αυχενικό σύνδρομο είναι μια ταλαιπωρία που δεν πρέπει να αφήσουμε. Με το παραμικρό σύμπτωμα θα πρέπει να επισκεφτούμε τον γιατρό μας προκειμένου να μην επιδεινωθεί η κατάσταση. Ο αυχένας και η σπονδυλική στήλη είναι το στήριγμα του κορμιού μας, γιαυτό δεν πρέπει να το επιβαρύνουμε δίχως λόγο. Μερικές απλές συμβουλές είναι:
1. Ας προσπαθήσουμε η θέση του κεφαλιού και του αυχένα να είναι σε μια ευθεία. Δηλαδή το κεφάλι να μην προβάλει προς τα μπροστά ενώ καθόμαστε.
2. Καλό θα είναι κάθε 60 λεπτά να σηκωνόμαστε από την καρέκλα μας και με ίσιο τον κορμό μας να περπατάμε για λίγο
3. Όταν γράφουμε ή εργαζόμαστε μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή, να διανέμουμε το βάρος των χεριών μας. Αυτό γίνεται όταν ακουμπάμε τα χέρια μας στα χερούλια της καρέκλας. Αποφορτίζουμε έτσι τους μύες της ωμικής ζώνης και του αυχένα.
4. Όταν νιώσουμε τις πρώτες ενοχλήσεις καλό θα είναι να τεντώσουμε το κεφάλι μας προς τα πίσω αργά και μετά προς τα μπροστά. Θα μας ανακουφίσει.
Πηγή: http://iatropedia.gr
Την ερχόμενη βδομάδα δέχεται τους πρώτους ασθενείς.
Από την ερχόμενη εβδομάδα θα δέχεται κανονικά ασθενείς και τους συνοδούς τους ο ξενώνας φιλοξενίας καρκινοπαθών στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, την έναρξη της λειτουργίας του οποίου κήρυξε σήμερα ο υφυπουργός Υγείας, Μιχάλης Τιμοσίδης.
«Ο Ξενώνας αυτός αποτελεί μια σημαντική πρόοδο στον τομέα της φροντίδας όλων των καρκινοπαθών που αναγκάζονται να ξεσπιτωθούν για να υποβληθούν σε θεραπεία και απαλλάσσει τους συνοδούς τους από δύσκολες και βασανιστικές μετακινήσεις» είπε ο κ Τιμοσίδης.
Παράλληλα ανέφερε ότι ο ξενώνας είναι προσαρμοσμένος στις ανάγκες των ασθενών καθώς διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο για την αντιμετώπιση των μικροπροβλημάτων τους.
Διατρέχουν κατά 15% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης λευχαιμίας.
Τα παιδιά, των οποίων οι πατεράδες κάπνιζαν την εποχή της σύλληψης, διατρέχουν 15% μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν την πιο κοινή μορφή παιδικού καρκίνου (οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία), αναφέρουν ερευνητές.
«Τα αποτελέσματα της μελέτης μας υποδεικνύουν ότι αν ο πατέρας κάπνιζε την εποχή που έγινε η σύλληψη, αυτό αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για εμφάνιση οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας» λένε οι ερευνητές, επικεφαλής των οποίων ήταν η Elizabeth Milne από το ινστιτούτο Telethon Institute for Child Health Research της Αυστραλίας.
Τα αποτελέσματα της μελέτης τους δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Epidemiology.
Παρόλο που η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία είναι η πιο κοινή μορφή παιδικού καρκίνου, παραμένει σπάνια, και εμφανίζεται σε 3 με 5 παιδιά στις 100.000.
Οι επιστήμονες μελέτησαν το ιστορικό των οικογενειών 300 παιδιών με αυτή τη μορφή καρκίνου, ζητώντας από τους γονείς πληροφορίες για τις «καπνιστικές» τους συνήθειες.
Συνέκριναν αυτές τις οικογένειες με εκείνες περισσοτέρων από 800 παιδιών της ίδιας ηλικίας, που δεν είχαν λευχαιμία.
Το αν οι μητέρες κάπνιζαν δεν είχε κάποια επίδραση σε σχέση με τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, αλλά τα παιδιά των οποίων οι πατεράδες κάπνιζαν την εποχή που έγινε η σύλληψη είχαν 15% περισσότερες πιθανότητες να πάθουν λευχαιμία.
Εκείνα τα παιδιά που οι πατεράδες τους κάπνιζαν τουλάχιστον 20 τσιγάρα την ημέρα όταν έγινε η σύλληψη είχαν 44% πιθανότητες να διαγνωστούν με την ασθένεια.
Ταλαιπωρεί τέσσερα στα πέντε ζευγάρια.
Μια απλή αιματολογική εξέταση για τη γυναίκα, με την οποία μετρώνται τα επίπεδα της αντιμυλλεριανής ορμόνης και μία εξέταση σπέρματος του άντρα, με την οποία ανιχνεύονται τα σπερματοζωάρια των οποίων τo γενετικό υλικό είναι κατακερματισμένο, συμπεριλαμβάνονται στις νέες διαγνωστικές μεθόδους με τις οποίες ο εξειδικευμένος γιατρός θα επιλέξει την κατάλληλη θεραπεία για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας.
Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν τέσσερα στα πέντε ζευγάρια που όμως μπορούν να αποκτήσουν παιδιά με την κατάλληλη αντιμετώπιση και νέες διαγνωστικές μέθοδοι μπορούν να δώσουν λύση χωρίς να χρειαστεί να οδηγηθεί το ζευγάρι στην εξωσωματική γονιμοποίηση.
Η εξωσωματική γονιμοποίηση δεν είναι η μοναδική λύση για την απόκτηση παιδιού αλλά η τελευταία. «Στόχος της ιατρικής είναι να μην οδηγεί η υπογονιμότητα το ζευγάρι απευθείας στην εξωσωματική γονιμοποίηση, αλλά στη διάγνωση των αιτίων του προβλήματος και, εφόσον είναι δυνατόν, σε σύλληψη με φυσιολογικές μεθόδους, ανάλογα με την περίπτωση. Σημαντικό είναι να γίνεται πρώτα η διάγνωση και μετά η θεραπεία. Δηλαδή όταν τα αίτια είναι ήπια το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με ήπιες μεθόδους αν τα αίτια είναι σοβαρά επιλέγουμε άλλες μεθόδους» επισημαίνει ο επίκουρος καθηγητής ενδροκρινολογίας στο, ΑΠΘ Δημήτρης Γουλής, με αφορμή την επιστημονική διημερίδα με θέμα: «Πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και διέγερση των ωοθηκών» που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
Αναφερόμενος στις νέες διαγνωστικές μεθόδους ο κ Γουλής εξηγεί ότι με την εξέταση της αντιμυλλεριανής ορμόνης, στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα από την 3η ως την 5η ημέρα του κύκλου της, παρέχονται πληροφορίες για το αναπαραγωγικό δυναμικό της και για την πιθανότητα να εξελιχθεί ευνοϊκά η εξωσωματική, εφόσον επιλεγεί ως λύση. «Αν τα επίπεδα της ορμόνης αυτής, η οποία παράγεται από τα ωοθυλάκια, είναι υψηλά σημαίνει ότι η γυναίκα έχει υλικό προς ωρίμανση και θα επιλεγούν μέθοδοι διέγερσης των ωοθηκών προκειμένου να τεκνοποιήσει, αν τα επίπεδα είναι χαμηλά τότε θα επιλεγεί η εξωσωματική» εξηγεί.
Όσον αφορά την εξέταση με την οποία εντοπίζονται τα σπερματοζωάρια του άντρα που δεν έχουν καλό γενετικό υλικό, των οποίων δηλαδή το DNA είναι κατακερματισμένο (έχει όλα τα χρωμοσώματα αλλά δεν βρίσκονται στη σωστή θέση), ο κ. Γουλής αναφέρει ότι αυτή βοηθά στην περίπτωση της ανεξήγητης υπογονιμότητας.
«Με την εξέταση αυτή ανιχνεύουμε το αναπαραγωγικό δυναμικό του άντρα. Η εξέταση αυτή βοηθά σε περιπτώσεις ανεξήγητης υπογονιμότητας όπου έχουν έχουμε φαινομενικά καλό σπέρμα. Το πρόβλημα οφείλεται σε οξειδωτικό στρες το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με χορήγηση αντιοξειδωτικών. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε τα σπερματοζωάρια που δεν έχουν κατακερματισμένο DNA και τα χρησιμοποιούμε για τεχνητή γονιμοποίηση» εξηγεί.
Τα αίτια της υπογονιμότητας που είναι κοινά και για τα δύο φύλα είναι: γενετικοί παράγοντες, ενδοκρινικά νοσήματα (σακχαρώδης διαβήτης, παθήσεις του θυρεοειδή αδένα, παθήσεις των επινεφριδίων, παθήσεις του υποθαλάμου, υπερπρολακτιναιμία, υποϋποφυσισμός), παράγοντες του περιβάλλοντος (τοξίνες, οργανικές ενώσεις), κάπνισμα (οι καπνιστές έχουν 60% περισσότερες πιθανότητες να είναι υπογόνιμοι σε σχέση με τους μη καπνιστές). Παράγοντες υπογονιμότητας στις γυναίκες είναι οι διαταραχές ωοθυλακιορρηξίας, οι παθήσεις των σαλπίγγων, παθήσεις της μήτρας, οι λοιμώξεις και η ενδομητρίωση, ενώ για την υπογονιμότητα των ανδρών ευθύνονται οι λοιμώξεις, η κιρσοκήλη και κρυψορχία. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνυπάρχουν οι παράγοντες υπογονιμότητας και στον άντρα και στη γυναίκα.
Για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα πρέπει να υποβληθούν σε ένα βασικό έλεγχο, που περιλαμβάνει ιατρικό ιστορικό, κλινική εξέταση, βασικό ορμονικό έλεγχο και υπερηχογράφημα των γεννητικών οργάνων. Στον άνδρα απαιτείται, επιπρόσθετα, μια σειρά σπερμοδιαγραμμάτων (τουλάχιστον δύο έως τρία στιγμιότυπα).
«Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία η ειδικότητα του ιατρού στον οποίο θα απευθυνθεί το ζευγάρι , δηλαδή αν θα είναι ενδοκρινολόγος, μαιευτήρας-γυναικολόγος ή ουρολόγος, με την προϋπόθεση ότι αυτός έχει εξειδικευθεί στον τομέα της υπογονιμότητας. Αντίθετα, μεγάλη σημασία έχει το ζευγάρι να απευθύνεται μαζί στον ιατρό, ως ενιαία μονάδα, τόσο για λόγους ψυχολογικούς όσο και για καθαρά ιατρικούς», καταλήγει ο κ. Γουλής.
