Τα γονίδια της προεκλαμψίας

Παίζουν ρόλο στην ανοσολογική απόκριση του οργανισμού

Η προεκλαμψία αποτελεί μεγάλη πηγή άγχους για τις εγκύους. Τα γονίδια που αποκαλύφθηκε ότι σχετίζονται με τη διαταραχή αναμένεται να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες

Ουάσιγκτον


Ελαττώματα στο DNA φαίνεται ότι συνδέονται με την εμφάνιση προεκλαμψίας, μιας εν δυνάμει θανατηφόρας κατάστασης της εγκύου η οποία χαρακτηρίζεται από υψηλή αρτηριακή πίεση. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις μετά από ανάλυση του γενετικού υλικού 300 εγκύων.
γιείς γυναίκες νοσηλεύονταν εξαιτίας σοβαρής προεκλαμψίας, ενώ οι υπόλοιπες 250 είχαν εισαχθεί στο νοσοκομείο για πα
Εξήντα από αυτές τις κατά τα άλλα υρακολούθηση σχετικά με άλλα προβλήματα υγείας. Ωστόσο και στη δεύτερη ομάδα, 40 γυναίκες εμφάνισαν τελικώς προεκλαμψία.

Η γενετική ανάλυση αποκάλυψε ορισμένα γενετικά «λάθη» σε πέντε από τις 60 υγιείς εγκύους καθώς και σε επτά από τις 40 που αντιμετώπιζαν άλλα προβλήματα υγείας και ανέπτυξαν προεκλαμψία.

Τα «ένοχα» γονίδια 
Τα γονίδια στα οποία εμφανίστηκαν ελαττώματα ονομάζονται MCP παράγοντας 1 και παράγοντας Η. Αμφότερα παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της ανοσολογικής απόκρισης του οργανισμού, γεγονός που σύμφωνα με τους ερευνητές , εξηγεί την πιθανή σύνδεση με την προεκλαμψία.

Οι ειδικοί είχαν υποπτευθεί πριν τη διεξαγωγή της μελέτης ότι οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί να προκαλούν κάποιες περιπτώσεις προεκλαμψίας. Και αυτό διότι έχει παρατηρηθεί ότι έγκυοι με ερυθηματώδη λύκο και κάποιες άλλες ανοσολογικές διαταραχές αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο της διαταραχής της εγκυμοσύνης.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα να μελετήσουν μεγαλύτερο αριθμό εγκύων και να εντοπίσουν και άλλα γονίδια τα οποία πιθανώς παίζουν ρόλο στην εμφάνιση προεκλαμψίας. Εκτιμούν ότι το γονιδιακό υπόβαθρο μπορεί να ευθύνεται για το 10%-15% των περιπτώσεων της διαταραχής. Το ποσοστό αυτό δεν είναι πολύ μεγάλο, ωστόσο μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών που θα προλαμβάνουν ή θα καθυστερούν την εμφάνιση του σοβαρού αυτού προβλήματος στις εγκύους. 

Πηγή: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"

Διαβάστε περισσότερα...

Η ελληνική πολιτεία αρνείται να καλύψει το κόστος επιβίωσης των θαλασσαιμικών

Οποιος δεν διαθέτει «από την τσέπη του» τρεις ως έξι χιλιάδες μηνιαίως σταματά τις θεραπείες του.

Η άρνηση του φαρμακευτικού συλλόγου Αττικής – Πειραιά χορήγησης δωρεάν φαρμάκων στους ασφαλισμένους, υποχρεώνει τους θαλασσαιμικούς που θέλουν να επιβιώσουν να διαθέτουν περίπου 3000 – 6000€ μηνιαίως από την τσέπη τους. Αυτό είναι το κόστος των φαρμάκων που χρειάζονται για την θεραπευτική αγωγή τους.

Ο πανελλήνιος σύλλογος πασχόντων από μεσογειακή αναιμία (ΠΑΣΠΑΜΑ), κάνει λιανά το κόστος επιβίωσης πολλών εκατοντάδων συνανθρώπων μας με θαλασσαιμία. Ολοι οι θαλασσαιμικοί λοιπόν, υποβάλλονται σε θεραπεία αποσιδήρωσης, χρησιμοποιώντας είτε ως μονοθεραπεία είτε συνδυαστικά τα σκευάσματα Desferal, Ferriprox και Exjade, το μηνιαίο κόστος αγοράς των οποίων κυμαίνεται μεταξύ 1000 και 3000 €. Σε αυτό το κόστος προστίθεται το κόστος προμήθειας αναλωσίμων που χρησιμοποιούνται για την υποδόρια αποσιδήρωση. Επιπλέον, όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως οι θαλασσαιμικοί, αντιμετωπίζουν δευτερογενείς επιπλοκές (καρδιολογικές, πνευμονική υπέρταση, λοιμώξεις, ενδοκρινολογικές όπως σακχαρώδη διαβήτη, οστεοπόρωση, υποπαραθυρεοειδισμό, υποθυρεοειδισμό, κ.α.) για την αντιμετώπιση των οποίων επίσης λαμβάνουν σειρά φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αθροίζοντας τα παραπάνω κόστη, καταλήγουμε σε ύψος μηνιαίας εκταμίευσης κυμαινόμενο μεταξύ 3000 και 6000 €. Πρόκειται για το υποχρεωτικό μηνιαίο κόστος επιβίωσης των ανθρώπων με θαλασσαιμία.

“Κατά κανόνα, τα σφαλιστικά ταμεία επιστρέφουν τα καταβληθέντα από τους ασφαλισμένους ποσά μετά την πάροδο έως και εξαμήνου” τονίζει σε επιστολή του προς τον φαρμακευτικό σύλλογο Αττικής – Πειραιά ο ΠΑΣΠΑΜΑ, απομένει σε μας ο απλός μαθηματικός υπολογισμός. Ούτε λίγο ούτε πολύ, με δεδομένη πλέον την άρνηση χορήγησης δωρεάν φαρμάκων, δικαίωμα στην θεραπεία και επιβίωση έχουν μόνο οι πάσχοντες που διαθέτουν στην άκρη τουλάχιστον 30000 €. Πόσοι είναι αυτοί; “Ολοι σχεδόν οι θαλασσαιμικοί στην χώρα μας είναι άνθρωποι που ζουν κοντά στα όρια της φτώχειας”, η απάντηση της Ιω. Μυρίλλα προέδρου του ΠΑΣΠΑΜΑ συνοδεύεται από το πικρό περιπαικτικό ερώτημα: “Αποταμίευση, ποιά αποταμίευση;”

Ο καταγγελτικός λόγος της προέδρου του ΠΑΣΠΑΜΑ δεν εγκαλεί μόνο το υπουργείο υγείας αλλά και το εργασίας και κοινωνικών ασφαλίσεων στο οποίο ο σύλλογος απευθύνθηκε ζητώντας “λύση επιβίωσης” των θαλασσαιμικών. “Σε επαφή μαζί τους μας πρότειναν να πηγαίνουμε στα φαρμακεία της Κορίνθου και της Βοιωτίας, κοινώς μας ... γύρισαν την πλάτη” τονίζει η Ιω. Μυρίλλα και εξηγεί : “Τα φάρμακα για την θαλασσαιμία δεν είναι ... depon, δεν υπάρχουν στα φαρμακεία, οι φαρμακοποιοί πρέπει να τα παραγγέλουν και να περιμένουν μέρες μετά για την παραλαβή. Αυτό πρέπει να γίνει εκατοντάδες φορές για τους εκατοντάδες πάσχοντες από Αθήνα και Πειραιά. Θα πρέπει επίσης οι φαρμακοποιοί ... Κορίνθου και Βοιωτίας να πληρώσουν από την τσέπη τους το υψηλό κόστος των φαρμάκων, γεγονός αδύνατον και αδιανόητον. Η πρόταση λοιπόν να απευθυνθούμε σε Κορινθία και βοιωτία ώστε να επιβιώσουμε είναι ξεκάθαρη κοροϊδία”

Από την μιά ανθρώπινες ζωές, από την άλλη χρήματα. Ελπίζοντας ότι έστω την ύστατη ώρα θα υπερισχύσουν οι πρώτες έναντι των δεύτερων, ο ΠΑΣΠΑΜΑ απευθύνεται στον φαρμακευτικό σύλλογο Αττικής – Πειραιά ζητώντας να επανεξετασθούν τα μέτρα, που έχουν ληφθεί, προβλέποντας κάποια εξαίρεση για τους χρόνιους πάσχοντες, όπως οι θαλασσαιμικοί, και για τα σκευάσματα "τουλάχιστον εκείνα που συνδέονται άμεσα με τη νόσο τους και τις δευτερογενώς εξ’ αυτής απορρέουσες παθήσεις”.


Πηγή: Εφημερίδα "Ελευθεροτυπία"

Διαβάστε περισσότερα...

Φαγητό κατά της μοναξιάς

Μακαρόνια, πουρές και κοτόσουπα η συνταγή

Τα ζυμαρικά συγκαταλέγονται ανάμεσα στα φαγητά της «παρηγοριάς» που υπόσχονται την καταπολέμηση της μοναξιάς.

Ουάσινγκτον

Μπορεί να μην κάνουν καλό στη σιλουέτα μας, ωστόσο τα φαγητά της «παρηγοριάς» φαίνεται ότι κάνουν καλό στην ψυχή μας, σύμφωνα με αμερικανούς ειδικούς.

Όπως δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Psychological Science» οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο διαπίστωσαν ότι συγκεκριμένες τροφές – όπως π. χ. ο πουρές πατάτας, τα μακαρόνια με τυρί, η κοτόσουπα, το ρολό κιμά κ. ά. - μπορούν να καταπολεμήσουν τη μοναξιά.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αυτό συμβαίνει γιατί όποτε περνάμε δυσκολίες τείνουμε να επιλέγουμε τροφές που μας «ταξιδεύουν» στο κλίμα χαρούμενων οικογενειακών στιγμών που είχαμε βιώσει ως παιδιά.

Το φαγητό καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις
Στο πλαίσιο της μελέτης, κάποιοι εθελοντές κλήθηκαν να περιγράψουν γραπτώς την εμπειρία ενός καβγά που είχαν με ένα κοντινό τους άτομο _ μια κατάσταση που τους πυροδότησε αισθήματα μοναξιάς. Από τους υπόλοιπους ζητήθηκε να περιγράψουν μια συναισθηματικά ουδέτερη εμπειρία.

Στη συνέχεια ζητήθηκε από ορισμένους εθελοντές της κάθε ομάδας να περιγράψουν την εμπειρία του να τρώνε ένα φαγητό της «παρηγοριάς» και από άλλους την εμπειρία του να τρώνε ένα καινούργιο φαγητό.

Τέλος, οι ειδικοί ζήτησαν από τους εθελοντές να αξιολογήσουν τα επίπεδα της μοναξιάς που αισθάνονταν.

Διαπίστωσαν ότι τα άτομα που ένιωθαν ασφάλεια στις οικογενειακές και στις φιλικές τους σχέσεις, καταπολεμούσαν τη μοναξιά τους καταναλώνοντας φαγητά της παρηγοριάς.

«Ανακαλύψαμε ότι τα φαγητά της παρηγοριάς σχετίζονται με τα άτομα του στενού μας περιβάλλοντος» εξηγεί ο ερευνητής Τζόρνταν Τρόισι.

«Η κατανάλωσή τους ή και μόνο η σκέψη τους μας θυμίζει τα άτομα αυτά», προσθέτει, με αποτέλεσμα η διαδικασία αυτή να μας επιφέρει ψυχική ηρεμία.

Πηγή: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"

Διαβάστε περισσότερα...

O άνθρωπος με την πλαστική καρδιά

Η φαντασίωση φαίνεται ότι σήμερα αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα. Σήμερα μπορεί ένας άνθρωπος να ζει με 100% τεχνητή πλαστική καρδιά και η ζωή του να εξαρτάται αποκλειστικά από αυτή. Η καρδιά αυτή υποστηρίζεται ενεργειακά από μια αντλία πεπιεσμένου αέρα μέσα σε ένα σακίδιο που φέρει ο άρρωστος στην πλάτη του.


Τεράστια είναι τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άρρωστος με πλαστική καρδιά, γνωρίζοντας ότι μια εμπλοκή στο όλο σύστημα κάποια στιγμή σηματοδοτεί το τέλος της ζωής του.


Πέραν όμως από τα ψυχολογικά προβλήματα, τα ουσιαστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει από πλευράς βιολογίας ο άνθρωπος με την πλαστική καρδιά, είναι οι κίνδυνοι από τυχόν δημιουργία θρόμβων μέσα στην τεχνητή καρδιά ή οι κίνδυνοι από πλευράς λοιμώξεων, οι λεγόμενοι μικροβιακοί κίνδυνοι.


Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για ένα μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας που αναμφισβήτητα μπορεί να εξελιχθεί σε άλμα. Λίγοι άνθρωποι σήμερα στον κόσμο ζουν με αυτού του είδους την πλαστική καρδιά. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αναφέρουν έναν πάστορα από την Οκλαχόμα ηλικίας 41 ετών, τον Troy Golden, που ζει και λειτουργεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο με αυτή την πλαστική καρδιά. Η τεχνολογική εξέλιξη και όχι η ιατρική φαίνεται ότι θα αποφασίζει για το μέλλον αυτών των ανθρώπων. Ανεξάρτητα όμως από το τι θα συμβεί στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, σήμερα η κατάκτηση αυτή μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο ενεργό στη ζωή και να του επιτρέψει να αναζητήσει μια βιολογική καρδιά, επιδιώκοντας τη μεταμόσχευση.


Σήμερα, όταν η καρδιά αδυνατεί να κρατήσει έναν άνθρωπο στη ζωή, η πρώτη ενέργεια από πλευράς γιατρού είναι να καταφύγει στη μηχανική υποστήριξη της καρδιάς του αρρώστου με εξωτερική ή εσωτερική υποστηρικτική αντλία που λειτουργεί με μπαταρίες που φορτίζονται ηλεκτρικά. Όμως, και η λύση αυτή είναι πρόσκαιρη και έχει περίπου τους ίδιους κινδύνους που έχει και η πλαστική καρδιά. Στην περίπτωση της αντλίας, λειτουργεί η φυσική καρδιά του αρρώστου παράλληλα με την αντλία, ενώ στην περίπτωση της πλαστικής καρδιάς, η καρδιά λειτουργεί με αυτοτέλεια, γιατί η καρδιά του αρρώστου είναι πρακτικά ανύπαρκτη.


Σήμερα κάθε άρρωστος στο τελικό στάδιο της καρδιακής ανεπάρκειας περιμένει, τόσο αυτός όσο και οι συγγενείς του, τον δότη που θα παραχωρήσει την καρδιά ενός προσφιλούς του ατόμου, για να σωθεί. Στις μέρες μας σαν γέφυρα μέχρι να πραγματοποιηθεί η μεταμόσχευση, χρησιμοποιούνται η αντλία υποστήριξης της καρδιάς και η πλαστική καρδιά όταν η αντλία υποστήριξης δεν είναι αρκετή για να ανταποκριθεί.


Παράλληλα με όλες αυτές τις προσπάθειες, διαγράφεται ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο μέλλον που στηρίζεται αποκλειστικά στην έρευνα. Η έρευνα αυτή στηρίζεται στη δυναμική των αρχέγονων κυττάρων. Τα κύτταρα αυτά είτε πρόκειται για αμιγή εμβρυακά κύτταρα ή προγονικά κύτταρα των φυσιολογικών κυττάρων του αίματος, της καρδιάς ή των μυών παρουσιάζουν δύο βασικά μειονεκτήματα: Το πρώτο αφορά τον μικρό αριθμό κυττάρων που τελικά ενεργοποιούνται μέσα στην καρδιά και το δεύτερο αφορά το γεγονός ότι τα κύτταρα αυτά, που κατά κάποιο τρόπο μεταμοσχεύονται με οποιονδήποτε τρόπο πάνω στην καρδιά, δεν συνεργάζονται όπως θα έπρεπε με τα γηγενή καρδιακά κύτταρα. ‘Ετσι, είτε δεν διασφαλίζεται η απαραίτητη προωθητική δύναμη που είναι αναγκαία για να φθάσει η απαραίτητη ποσότητα αίματος στα όργανα του σώματος είτε δημιουργούνται εστίες σοβαρών αρρυθμιών, που τελικά μπορούν να προκαλέσουν απότομο σταμάτημα της λειτουργίας της καρδιάς.


Πρόσφατα, η έρευνα των αρχέγονων κυττάρων παρουσιάζει άλλη μία διάσταση. Η ομάδα του καθηγητή Dennis Taylor στο πανεπιστήμιο της Μinnessota προσπαθεί εκ του μηδενός με τα εμβρυακά κύτταρα να δημιουργήσει καρδιά στο εργαστήριο. Χρησιμοποιώντας τον σκελετό καρδιάς ποντικιών, τον εμπλουτίζει με εμβρυακά κύτταρα μέχρις ότου η καρδιά αυτή λειτουργήσει με αυτοτέλεια. Το ίδιο προσπαθεί αυτή η ερευνητική ομάδα να πραγματοποιήσει με την καρδιά χοίρου που προσομοιάζει περισσότερο με την καρδιά του ανθρώπου. Εάν αυτά τα πειραματικά δεδομένα ευοδωθούν, τότε η ανθρωπότητα θα έχει αποκτήσει την πρώτη βιολογική καρδιά. Μια καρδιά χωρίς τις αδυναμίες της σημερινής πλαστικής καρδιάς, που καλείται να αλλάξει τελείως τη σημερινή Καρδιολογία.




Πηγή: http://www.iatronet.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί στην Εξέλιξη

Πώς ένα παιχνίδι μπορεί να εξηγήσει τους μηχανισμούς της βιοποικιλότητας

Το παιχνίδι πέτρα-ψαλίδι-χαρτί αναδεικνύεται σε μοντέλο κατανόησης της συνύπαρξης των ειδών στον πλανήτη.

Ουάσινγκτον

Η επικράτηση του ισχυροτέρου αποτελεί θεμελιώδη νόμο της εξέλιξης. Γι’ αυτό και μια βασική θεωρία της παραδοσιακής Οικολογίας πρεσβεύει ότι όταν δυο είδη ανταγωνίζονται για να εξασφαλίσουν τους ίδιους πόρους το πιο επιτυχημένο θα επικρατήσει ενώ το άλλο θα οδηγηθεί στην εξαφάνιση.

Η ίδια η ζωή στον πλανήτη φαίνεται ωστόσο να διαψεύδει αυτή την αρχή. Τα περισσότερα είδη φαίνονται ικανά να μοιράζονται τα οικοσυστήματά τους αρμονικά και χωρίς προβλήματα. Ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα είναι τα τροπικά δάση του Αμαζονίου όπου χιλιάδες διαφορετικά είδη δέντρων συνυπάρχουν στους ίδιους βιότοπους χωρίς να «εξολοθρεύουν» το ένα το άλλο.

Μαθηματικά και οικοσυστήματα
Μια μελέτη ερευνητών των πανεπιστημίων του Σικάγο και της Καλιφόρνιας έρχεται να δώσει απάντηση σε αυτό το παράδοξο χρησιμοποιώντας ως «εργαλείο» το φαινομενικά απλό παιδικό παιχνίδι «πέτρα–ψαλίδι–χαρτί».

Συνδυάζοντας τα μαθηματικά της θεωρίας παιγνίων, των γραφημάτων και των δυναμικών συστημάτων, οι ερευνητές ανέπτυξαν με βάση τις αρχές του παιχνιδιού ένα μαθηματικό μοντέλο το οποίο, όπως υποστηρίζουν, μπορεί να λύσει το μυστήριο της βιοποικιλότητας. Παράλληλα στη μελέτη τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences», υπογραμμίζουν ότι τα ευρήματά τους υποδεικνύουν ορισμένους εντελώς νέους κανόνες για την επιστήμη της Οικολογίας.

«Είναι αλήθεια ότι αν υπάρχουν δυο ανταγωνιστές και ο ένας είναι καλύτερος τελικά ο άλλος θα οδηγηθεί στην εξαφάνιση» εξηγεί στη σχετική ανακοίνωση ο Στέφανο Αλεσίνα, επίκουρος καθηγητής Οικολογίας και Εξέλιξης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ο οποίος συνυπογράφει τη μελέτη μαζί με τον Τζόναθαν Λιβάιν, καθηγητή Οικολογίας, Εξέλιξης και Θαλάσσιας Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα. «Αν όμως οι ανταγωνιστές είναι τρεις ή περισσότεροι, εφαρμόζοντας το μοντέλο του πέτρα-ψαλίδι-χαρτί μπορεί κανείς να αποδείξει ότι πολλά από αυτά τα είδη μπορούν να συνυπάρχουν για πάντα».

Ζήτημα παικτών
Το «κλειδί» του μοντέλου βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζει κανείς το παιχνίδι καθώς και στον αριθμό των «παικτών» που συμμετέχουν σε αυτό. Όπως τονίζουν οι ερευνητές το πέτρα-ψαλίδι-χαρτί είναι ένα παράδειγμα «αμετάβατης» σχέσης. Οι τρεις παίκτες _ η πέτρα, το ψαλίδι και το χαρτί _ δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν με βάση το ποιος είναι καλύτερος ή χειρότερος ενώ το ότι κάποιος είναι καλύτερος από τον έναν δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι καλύτερος και από τον άλλο.

Όταν ανταγωνίζονται ανά ζεύγη, ένας επικρατεί: η πέτρα κερδίζει το ψαλίδι, το ψαλίδι κερδίζει το χαρτί, το χαρτί κερδίζει την πέτρα. Όταν όμως και οι τρεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους δεν υπάρχει ένας αδιαμφισβήτητος νικητής.

Αν και αυτό το μοντέλο ανταγωνισμού είχε παρατηρηθεί στη φύση στα βακτήρια και στις σαύρες σε ομάδες πληθυσμών που περιλάμβαναν τρία είδη, κανείς ως τώρα δεν το είχε αναγάγει σε μεγαλύτερη κλίμακα. «Κανείς δεν είχε εξετάσει, τι γίνεται όταν αντί για τρία είδη υπάρχουν 4.000. Κανείς δεν ήξερε πώς να το κάνει» λέει ο κ. Αλεσίνα. «Εμείς κατορθώσαμε να αναπτύξουμε το μαθηματικό πλαίσιο που δείχνει τι πρόκειται να συμβεί με οποιονδήποτε αριθμό παικτών».

Αγώνας επιβίωσης σε τουρνουά
Για να προσαρμόσουν το μοντέλο τους οι ερευνητές εισήγαγαν σε αυτό διάφορους «περιοριστικούς παράγοντες» οι οποίοι καθορίζουν την πιθανότητα επιτυχίας _ όπως δηλαδή συμβαίνει όταν μια ομάδα ειδών ανταγωνίζεται για την εξασφάλιση μιας πληθώρας πόρων.

Ετσι μετέτρεψαν τον ανταγωνισμό μεταξύ των ειδών σε ένα είδος τουρνουά του πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, με πολλούς αγώνες μεταξύ πολλών παικτών _ θα μπορούσε να φανταστεί δηλαδή κανείς κάτι σαν πέτρα-ψαλίδι-χαρτί-μπαρούτι και ούτω καθεξής. Οσο οι περιοριστικοί παράγοντες αυξάνονται, τόσο περισσότερο αυξάνεται και η βιοποικιλότητα καθώς κάποιοι αδύναμοι παίκτες αποκλείονται αλλά οι άλλοι παραμένουν διαρκώς στο παιχνίδι διατηρώντας μια σταθερή ισορροπία.

Καθοριστικά τα σπάνια είδη 

Το μοντέλο πέτρα-ψαλίδι-χαρτί αναδεικνύει, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί,  νέες παραμέτρους που ενδέχεται να παίζουν ρόλο στη σταθερότητα των οικοσυστημάτων αλλά και τις δραματικές συνέπειες που μπορεί να έχει ο αποκλεισμός ενός μόνο παίκτη από το παιχνίδι _ δηλαδή η εξαφάνισή του.

«Το γεγονός ότι πολλά είδη συνυπάρχουν ίσως εξαρτάται από τα σπάνια είδη τα οποία έχουν από μόνα τους περισσότερες πιθανότητες να εξαφανιστούν. Αν αυτό ισχύει, τότε ίσως έχουν ρόλο-κλειδί γιατί αυτά μόνα τους εμποδίζουν το σύστημα να καταρρεύσει» τόνισε ο κ. Αλεσίνα ενώ ο κ. Λιβάιν συμπλήρωσε: «Αν παίζεις πέτρα-ψαλίδι-χαρτί και χάσεις την πέτρα τότε τελικά στο παιχνίδι θα μείνει μόνο το ψαλίδι».

Πηγή: Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"

Διαβάστε περισσότερα...