Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Έχτισαν το τέλειο σπίτι και μετά... χώρισαν

Αν σας αρέσει αυτή η ανάρτηση, διαδώστε την.

Ήταν νεόνυμφοι και έψαχναν την ιδανική “φωλιά” για να στεγάσουν τον έρωτά τους, μέχρι που είδαν μία πινακίδα «Πωλείται» να κρέμεται έξω από ένα ειδυλλιακό σπίτι στην εξοχή του Γουέλς. Η Kate Glanville αφηγείται όλη την ιστορία του γάμου της στο καινούργιο της βιβλίο «A Perfect Home».





«Επί χρόνια είχαμε ονειρευτεί να ζούμε σε ένα μέρος με γρασίδι, δέντρα, αρνάκια να τρέχουν. Θέλαμε κυρίως ένα μέρος όπου θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε την επιχείρηση κεραμικών που έχουμε και όπου θα μπορούσα να γράφω και να εκπληρώσω το όνειρό μου να γίνω γνωστή συγγραφέας» λέει η Kate Glanville.

Το ονειρεμένο σπιτάκι βρισκόταν στην τοποθεσία Carmarthenshire, στην Βρετανία. Δύο μεγάλα υπνοδωμάτια, μεγάλοι χώροι, αποθήκες και κήπος. Ξύλινη διακόσμηση στο εσωτερικό κοσμούσε υπέροχα το χώρο. «Ερωτευτήκαμε το χώρο αμέσως».



«Ήταν το 1996, ήμασταν και οι δύο 27 ετών, νεόνυμφοι και είχαμε λίγα χρήματα. Το αγοράσαμε κάτω από την αρχική τιμή και χαρήκαμε. Μετά από έξι χρόνια που μέναμε σε διαμέρισμα, μπορούσαμε επιτέλους να έχουμε το δικό μας σπίτι και να κάνουμε όσα θέλαμε» συνεχίζει η Kate.

«Τα περασμένα χρόνια θαυμάζαμε όμορφα σπίτια σε περιοδικά και τους ιδιοκτήτες να ποζάρουν περήφανοι. Θελήσαμε να κάνουμε το ίδιο και πήραμε το στοίχημα».



«Έχουν περάσει από τότε 20 χρόνια και γράφοντας αυτά εδώ, κάθομαι στο σπίτι των ονείρων μας. Χαίρομαι τον ήλιο που περνάει από το παράθυρο της κουζίνας, τη μυρωδιά των ψημένων μπισκότων. Έξω, τα τρία παιδιά μας παίζουν στον κήπο» σημειώνει η Kate, γράφοντας την ιστορία της.

«Αλλά στο e-mail μου ήρθε ένα μήνυμα, αφού ο Duncan κι εγώ ολοκληρώνουμε το διαζύγιό μας. Χτίζοντας το όνειρό μας και το τέλειο σπίτι, αφήσαμε το γάμο μας να καταρρεύσει».



«Κοιτάζοντας πίσω προσπαθώ να σκεφτώ τι κάναμε λάθος. Όταν μετακομίσαμε εδώ με ένα βανάκι και μια σαμπάνια για να γιορτάσουμε την πρώτη μας νύχτα στο νέο μας σπίτι όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Περάσαμε τόσα πολλά για να αποκτήσουμε και να διακοσμήσουμε το σπίτι μαζί, συλλέξαμε έπιπλα επί χρόνια από παλιατζίδικα και στοκατζίδικα. Συλλέξαμε κεραμικά, πίνακες, είδη κουζίνας. Σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να βάψουμε το ξύλα της οροφής με τα αγαπημένα χρώματα, όπως τα ονειρεμένα σπίτια που βλέπαμε στα περιοδικά» σκέφτεται.



Όταν πρέπει να πει τι είναι αυτό που έφταιξε στη σχέση με τον σύζυγό της λέει «Τα προβλήματά μας άρχισαν όταν ένα πρωί ανακαλύψαμε ότι όλο το σπίτι είχε ποντίκια. Είχαν καταστρέψει τα ξύλα, τα ηλεκτρικά καθώς και όλα τα τρόφιμα που είχαμε αγοράσει. Ανακαλύψαμε έτσι προβλήματα που δεν είχαμε φανταστεί ότι υπήρχαν. Κανένα από τα σώματα θέρμανσης δεν λειτουργούσε, δεν υπήρχε ζεστό νερό και το WC χυνόταν στον κήπο. Με την πρώτη βροχή, το νερό έσταξε στο σπίτι σαν να έβρεχε και μέσα, βάζαμε παλιές εφημερίδες κάτω από τα χαλιά για να τα σώσουμε. Ο κακός καιρός συνεχιζόταν και οι τοίχοι έσταζαν από νερό και υγρασία, πράγμα που συνεχιζόταν ακόμη και όταν ήρθε ο καλός καιρός. Όταν ανάβαμε το τζάκι, το σπίτι γέμιζε καπνό και είχαμε την αίσθηση ότι έπρεπε να ξαναχτίσουμε το σπίτι για να ανάψουμε φωτιά».



«Ήρθε ο χειμώνας και μας φαινόταν ότι ήταν ο χειρότερος από κάθε άλλη χρονιά. Κοιμόμασταν με τα ρούχα και φορούσαμε όλη την ημέρα βαριά μπουφάν. Δεν είχαμε ηλεκτρικό, άρα δεν είχαμε κουζίνα και ζούσαμε καθημερινά τρώγοντας σάντουιτς και βραστά φασόλια που βράζαμε σε γκαζάκι».

«Ο Duncan δούλεψε πολύ σκληρά για να φτιάξει τα πατώματα και τα παράθυρα. Η μόνη του πηγή γνώσης ήταν ένα τεύχος του Reader’s Digest Book. Εγώ προσπαθούσα να κάνω μερικά κεραμικά ώστε να βγάζουμε τα έξοδα από τα απίστευτα χρέη που δημιουργούνταν. Μπορέσαμε και αγοράσαμε μια συσκευή Rayburn, η οποία μας κρατούσε κάπως ζεστούς, είχαμε ζεστό νερό και μπορούσαμε να μαγειρεύουμε».



«Ζούσαμε με ένα συνεχές άγχος και η σχέση μας άρχισε να υποφέρει. Ακόμη και για τα χρώματα που επιλέγαμε να βάλουμε στο σπίτι είχαμε διαφορετική άποψη. Εγώ ήθελα να τελειώσουμε γρήγορα για να έρχονται επισκέψεις, αλλά τον Duncan δεν τον ένοιαζε πόσο χρόνο θα πάρει, ήθελε να το κάνει σωστά. Το να αποκτήσουμε παιδί σε ένα τέτοιο χάος ήταν έξω από κάθε συζήτηση. Πέρασαν πέντε χρόνια για να κάνουμε τα βασικά».



Κι έρχεται η στιγμή που θυμάται τον ερχομό των παιδιών τους, «Χαρήκαμε όταν γεννήθηκε και ο πρώτος γιός μας το 2000 και η αδελφή του που ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Χαιρόμουν να τα βλέπω να παίζουν ολόγυρα και ήταν μια ευτυχισμένη εποχή. Ο Duncan άρχισε πάλι να κάνει τα κεραμικά του. Έχτισε νέο κτίριο μέσα στην αυλή για να δουλεύουμε».



Τα οικονομικά προβλήματα, όμως τους χτύπησαν την πόρτα, «Το 2002 τα οικονομικά μας επιδεινώθηκαν τόσο πολύ που ο Duncan αναγκάστηκε να κάνει μαθήματα στο Κολέγιο Κάρντιφ, 60 χιλιόμετρα μακριά. Είχαμε πια μια μόνιμη πηγή εσόδων αλλά συχνά ο Duncan περνούσε νύχτες μακριά από το σπίτι για να μην αναγκάζεται να οδηγεί συνέχεια. Εγώ έπρεπε να φροντίζω τα παιδιά μόνη μου. Η ζωή μας άλλαξε αφού εγώ έπρεπε να κάνω τη δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι ενώ ο Duncan προσπαθούσε να δουλέψει πλήρες ωράριο και ξόδευε το σαββατοκύριακο να κάνει τα κεραμικά και να διορθώνει το σπίτι».



«Οι διακοπές ήταν δύσκολες αφού το σπίτι μας έπαιρνε όλο το χρόνο και τα χρήματα. Σκεφτήκαμε να μετακομίσουμε πιο κοντά στο Κάρντιφ, αλλά είπαμε ότι έχουμε ξοδέψει πολύ χρόνο και χρήμα στο σπίτι μας. Αποφασίσαμε να μεγαλώσουμε το σπίτι και να αποκτήσουμε άλλο ένα παιδί, το οποίο γεννήθηκε το 2004».

«Η επέκταση μας στοίχισε πολύ σε χρήμα και κόπο. Τελικά, όμως, ήμασταν πολύ χαρούμενοι που το σπίτι μας έμοιαζε τελικά με τα σπίτια που βλέπαμε στα περιοδικά και τα οποία διαβάζαμε μαζί».

«Αλλά κάθε κίνηση των παιδιών στο σπίτι, κάθε γρουτζουνιά του σκύλου μας κόστιζε χρήματα και υπήρξαν γκρίνιες. Όλα τα θέματα του σπιτιού ήρθαν και εναντιώθηκαν απέναντί μας» λέει η Kate.



Κι έτσι ήρθε η οριστική ρήξη του ζευγαριού, «Μετά από 17 χρόνια που ξοδέψαμε στο σπίτι και 150.000 λίρες, ο γάμος μας τελικά κατέρρευσε το 2013. Αυτή η εμπειρία μου έδωσε την ιδέα να γράψω το διήγημα “A Perfect Home” -Το Τέλειο Σπίτι. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που ο άνδρας της αγάπησε περισσότερο τις επιδιορθώσεις σε ένα σπίτι απ' ότι την ίδια, με καταστροφικές συνέπειες. Ο Duncan που περιγράφω στο βιβλίο μου είναι ο άνθρωπος που έχει εμμονή με το λευκό που πρέπει να έχουν οι τοίχοι και με τα σωστά χρώματα μόνωσης στα παράθυρα».

«Είναι η ιστορία δύο συζύγων που είχαν εμμονή με το να δημιουργήσουν το τέλειο σπίτι και ξεχάσαμε ότι οι άνθρωποι έχουν αξία».



«Ο Duncan κι εγώ ζούμε χωριστά εδώ και δύο χρόνια. Έχω έναν νέο σύντροφο και είμαι πολύ πιο ευτυχισμένη. Αλλά το διαζύγιό μας πήρε χρόνο και το σπίτι ήταν η βασική αιτία διενέξεων. Ήθελα να κρατήσω το σπίτι γιατί τα παιδιά το αγαπούν πάρα πολύ. Ο Duncan πρέπει να αγοράσει ένα σπίτι για να μείνει και επειδή δεν έχω χρήματα για να βοηθήσω, βάλαμε το σπίτι μας σε πώληση».

Και καταλήγει «Τώρα αναζητώ κι εγώ ένα σπίτι με ανάμεικτα αισθήματα. Τώρα ξέρω ότι δεν είναι απαραίτητο για να είσαι ευτυχισμένος να έχεις ξύλινη οροφή και τριαντάφυλλα να κρέμονται στα παράθυρα. Πιστεύω ότι πήρα ένα σκληρό μάθημα, ένα ευτυχισμένο σπίτι δεν είναι απαραίτητο να είναι τέλειο».


Πηγή: http://www.enikos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.