Με διακήρυξή τους 85 συμπολίτες μας, προσωπικότητες από κάθε χώρο, στηρίζουν την επιτροπή του «Ναι στην Ελλάδα, Ναι στο ευρώ».
Οι «85», όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, «νιώθοντας βαρύ το χρέος σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, καλούν τους Έλληνες να παραμερίσουν τις πολιτικές τους διαφορές και να ενώσουν μαζί τους τις φωνές για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας».
Τη διακήρυξη υπογράφουν:
1. Αθερίδης Θοδωρής, Ηθοποιός
2. Αλιβιζάτος Νίκος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών
3. Αναγνώστου Γρηγόρης, Αγροτοπαραγωγός
4. Αχμέτ Iλχάν, Δικηγόρος, τ. Βουλευτής
5. Βαγενάς Νάσος, Ποιητής, Καθηγητής Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Αθηνών
6. Βακάλης Θανάσης, Επιχειρηματίας
7. Βαλτινός Θανάσης, Αντιπρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών, Συγγραφέας
8. Βερνίκος Γιώργος, Επιχειρηματίας
9. Βλοντάκης Αντώνης, Αθλητής Εθνικής Ομάδας Πόλο
10. Βούλγαρης Γιάννης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
11. Γεωργουσόπουλος Κώστας, Συγγραφέας, Κριτικός
12. Γιαννακόπουλος Νίκος, Ποιητής
13. Γιατρομανωλάκης Δημήτριος, Καθηγητής Ανθρωπολογίας, Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τμήμα Κλασσικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Johns Hopkins
14. Γκορίτσας Σωτήρης, Σκηνοθέτης
15. Δεληβοριάς Άγγελος, τ. Διευθυντής Μουσείου Μπενάκη
16. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος, Ακαδημαϊκός, τ. Πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών, τ. Υπουργός
17. Δήμας Πύρρος, 4 φορές Χρυσός Ολυμπιονίκης, τ. Βουλευτής
18. Δήμου Νίκος, Συγγραφέας
19. Διαμαντούρος Νικηφόρος, τ. Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
20. Δοξιάδης Αρίστος, Οικονομολόγος Μηχανικός
21. Δραγώνα Θαλεια, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
22. Δρόσος Γιάννης, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών
23. Ζέη Άλκη, Συγγραφέας
24. Ζούνη Πέμη, Ηθοποιός
25. Ιορδάνογλου Χρυσάφης, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πάντειο Πανεπιστήμιο
26. Καλαϊτζόπουλος Ευγένιος, Oικονομολόγος
27. Κάλφας Βασίλης, Καθηγητής Φιλοσοφίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
28. Καμίνης Γιώργος, Δήμαρχος Αθηναίων
29. Καρίπογλου Αντύπας, Δικηγόρος
30. Κλίντ Νικήτας, Μουσικός
31. Κοτανίδης Γιώργος, Ηθοποιός
32. Κουντουράς Δημήτριος, Ηπατολόγος, Παθολόγος
33. Κουτσουπιάς Θωμάς, Αγρότης, Συνδικαλιστής
34. Κτιστάκις Γιάννης, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
35. Λιγνάδης Δημήτρης, Σκηνοθέτης
36. Λούλης Χρήστος, Ηθοποιός
37. Μανιτάκης Αντώνης, Συνταγματολόγος, τ. Υπουργός Δικαιοσύνης
38. Μαραγκός Νίκος, Καθηγητής Ωτορινολαρυγγολογίας
39. Μάρκαρης Πέτρος, Συγγραφέας
40. Μαρκουλάκης Κωνσταντίνος, Ηθοποιός, Σκηνοθέτης
41. Μεγγρέλης Γιάννης, Δημοσιογράφος
42. Μινογιάννης Πάνος, Λέκτορας Πολιτικής και Διοίκησης Υγείας στο Πανεπιστήμιο Columbia, Γενικός Διευθυντής Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου
43. Μιχόπουλος Μιχάλης, τ. Αναπληρωτής Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
44. Μουζέλης Νίκος, Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας, LSE
45. Μουμίν Οντέρ, Περιφερειακός Σύμβουλος, Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
46. Μούσχουρη Νανά, Τραγουδίστρια
47. Μπέζος Γιάννης, Ηθοποιός
48. Μπένος Σταύρος, Πρόεδρος Σωματείου "ΔΙΑΖΩΜΑ"
49. Μπερνίτσας Νότης, Δικηγόρος, τ. Αναπληρωτής Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
50. Μπουτάρης Γιάννης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
51. Νανόπουλος Δημήτρης, Πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών, Καθηγητής Φυσικής Υψηλών Ενεργειών, Πανεπιστήμιο Texas A&M
52. Ντενίση Μιμή, Ηθοποιός, Συγγραφέας
53. Οικονόμου Χριστόφορος, Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά
54. Παγουλάτος Γιώργος, Καθηγητής Οικονομικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών
55. Παπαοικονόμου Μιρέλλα, Σεναριογράφος
56. Πατρίκιος Τίτος, Ποιητής
57. Πικραμμένος Παναγιώτης, Πρώην Πρωθυπουργός, Πρώην Πρόεδρος ΣτΕ
58. Πισσαρίδης Χριστόφορος, Καθηγητής Οικονομικών LSE, Νόμπελ Οικονομίας 2010
59. Ποδηματά Άννυ, πρώην Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
60. Πολυζωΐδης Θεόδωρος, Επιχειρηματίας
61. Πορτοκάλογλου Νίκος, Τραγουδιστής
62. Ράμφος Στέλιος, Φιλόσοφος
63. Ροϊλός Παναγιώτης, Καθηγητής Κλασσικών Σπουδών, Διευθυντής του προγράμματος Νεοελληνικών Σπουδών στην Έδρα «Γεώργιος Σεφέρης» του Πανεπιστημίου Harvard
64. Ρουβάς Σάκης, Τραγουδιστής
65. Σταθόπουλος Γεώργιος, Ζωγράφος
66. Σταθόπουλος Μιχάλης, Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης
67. Σταματόπουλος Κώστας, Ιστορικός, Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας και Περιβάλλοντος
68. Στεφανάδης Χριστόδουλος, Καρδιολόγος
69. Στεφανάκη Ιωάννα, Δικηγόρος
70. Στεφανάκης Γεώργιος, Δικηγόρος, Αντιπρόεδρος του ΕΣΡ
71. Συμπάρδης Γιώργος, Συγγραφέας
72. Σωμερίτης Ριχάρδος, Δημοσιογράφος
73. Σωτηρέλης Γιώργος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
74. Τζούρος Υψηλάντης, Σύμβουλος Επιχειρήσεων
75. Τσακλόγλου Πάνος, Καθηγητής Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
76. Τσάμης Αναστάσιος, Καθηγητής Οικονομικών, Πάντειο Πανεπιστήμιο
77. Τσάρτας Πάρις, Καθηγητής Τουριστικής Ανάπτυξης, Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων Πανεπιστημίου Αιγαίου, πρώην Πρύτανης Αθηνών
78. Τσούκαλης Λουκάς, Πρόεδρος, ΕΛΙΑΜΕΠ
79. Φασουλής Σταμάτης, Σκηνοθέτης
80. Φουρλής Βασίλης, Επιχειρηματίας
81. Φραγκάκης Νίκος, Νομικός
82. Φραγκιουδάκη Άννα, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου Αθηνών
83. Χατζηαθανασίου Γιάννης, Πρόεδρος Ένωσης Επαγγελματικών Επιμελητηρίων
84. Χωμενίδης Χρήστος, Συγγραφέας
85. Ψάρρας Σάκης, Πρόεδρος Πετοσφαιριστών Ελλάδος
Πηγή:
Τις δύσκολες στιγμές που περνά η Ελλάδα και οι Έλληνες τις τελευταίες ημέρες περιγράφει μία 21χρονη φοιτήτρια από τη Θεσσαλονίκη σε επιστολή που έστειλε και δημοσιεύτηκε στους Financial Times.
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή της Ηλιάνας Μάγρα:
«Κύριε, Μνήμη. Καμία ανάμνηση της ζωής πριν από την οικονομική κρίση, αφού από τότε η πολιτική έχει κυριαρχήσει στα πάντα. Τώρα όμως δεν μπορώ καν να θυμηθώ πως ήταν η ζωή πριν από το βράδυ της Παρασκευής. Φόβος. Τρέμω το αύριο και το μόνο που βλέπω τώρα είναι σκοτάδι. Η αβεβαιότητα ορίζει τις μέρες μας και τα ίχνη ελπίδας που είχαν απομείνει για ένα καλύτερο μέλλον χάνονται κάθε λεπτό που περνάει. Κοιτάζω την τριών ετών ανιψιά μου και ζηλεύω την άγνοια της, ζηλεύω την ηλικία της. Είμαι 21 ετών και τις τελευταίες ημέρες αισθάνομαι κουρασμένη από τη ζωή. Ένα δημοψήφισμα που δήθεν μου προσφέρει το δικαίωμα να αποφασίσω για το μέλλον μου, στην ουσία μου το αφαιρεί.
Εκατοντάδες άνθρωποι περιμένουν στις ουρές στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα. Στους δρόμους επικρατεί σιωπή και τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι παγωμένα. Αυτή είναι η πραγματικότητα από την Παρασκευή το βράδυ. Εδώ και πολύ καιρό υπάρχουν άνθρωποι που κυριολεκτικά λιμοκτονούν. Ωστόσο, αντί να βελτιωθεί η δική τους κατάσταση τους, φαίνεται ότι τώρα θα μοιραστούμε και εμείς την ίδια μοίρα.
Οι οικογένειες και οι φίλοι έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, του «ναι» και του «όχι». Καλούμαστε να ασκήσουμε το δημοκρατικό δικαίωμα μας μέσω δημοψηφίσματος, χωρίς ωστόσο να μας έχει δοθεί κάποια εξήγηση για το τι συνεπάγεται κάθε απόφαση. Βλέπω όλους όσοι γνωρίζω να είναι έτοιμοι να αναλάβουν αυτή την τεράστια ευθύνη χωρίς να είναι καν προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Μας παρατηρώ να λογομαχούμε χωρίς τέλος, υποστηρίζοντας ο καθένας τη μεριά του με θέρμη, με τον εγωισμό να κυριαρχεί στο μυαλό αλλά και στα λόγια μας, χωρίς κανείς να έχει ιδέα για το τι διακυβεύεται πραγματικά.
Όλοι θέλουμε να τερματιστεί η κρίση, όλοι λαχταράμε την ανάπτυξη και την ευτυχία. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τους γονείς μου χωρίς άγχος τα τελευταία χρόνια. Δεν θυμάμαι την εποχή που δεν έβλεπα καταστήματα να κλείνουν κάθε μήνα, ζητιάνους που πληθαίνουν στους δρόμους. Αυτοί οι άνθρωπο, πριν από την οικονομική κρίση, δεν είχε χρειαστεί ποτέ να ζητιανέψουν για τίποτα. Ωστόσο οι τελευταίες πέντε ημέρες ήταν χειρότερες από ό, τι έχουμε περάσει μέχρι τώρα. Λένε ότι το μόνο που ακούμε είναι προπαγάνδα αλλά έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας σε όλες τις πλευρές, τώρα τα πάντα μας φαίνονται ψέματα.
Νιώθω σαν να βρισκόμαστε σε ένα τέλος. Το τέλος της ζωής μας όπως την ξέραμε μέχρι τώρα. Ναι, της ζωής που, μέχρι και την Παρασκευή, πιστεύαμε ότι μπορούσε να καλυτερέψει. Τώρα όμως συνειδητοποιούμε ότι τότε ήταν καλύτερη. Το μόνο πράγμα που πραγματικά ευχόμαστε είναι να μην έρθουν τα χειρότερα.
Ηλιάνα Μάγρα
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα».
Πηγή: http://www.enikos.gr
Από τους αποθεματικούς ναούς της αρχαιότητας στο σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα - Πώς και πότε ξεκίνησαν όλα...
Ο πλούτος που συμπιέζεται στη βολική μορφή πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός και το ασήμι, ενείχε πάντα ένα μεγάλο μειονέκτημα: αν δεν τον αποθήκευες σε ασφαλές μέρος, μπορούσε εύκολα να εξαφανιστεί.
Κι έτσι ήδη από τους πρώιμους πολιτισμούς οι λατρευτικοί τόποι έπαιζαν ταυτοχρόνως τον ρόλο των ασφαλών καταφυγίων για τον πλούτο της κοινότητας.
Ο ναός ήταν εξάλλου ένα συμπαγές κτίριο με συνεχή ανθρώπινη παρουσία, την ίδια ώρα που ο ιερός του χαρακτήρας θα μπορούσε από μόνος του να αποτρέψει τους επίδοξους κλέφτες.
Στη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο τα αποθέματα χρυσού φυλάσσονταν πράγματι σε ναούς για ασφάλεια, όπως έχει αποκαλύψει η αρχαιολογική σκαπάνη. Ο πλούτος που παρέμενε όμως αποθηκευμένος την ίδια ώρα που οι πολίτες και η κεντρική διοίκηση τον είχαν απόλυτη ανάγκη κάλεσε σε δραστική αναθεώρηση της πολιτικής, κι έτσι ήδη από τη Βαβυλώνα του Χαμουραμπί, τον 18ο αιώνα π.Χ., οι ιερείς μετατράπηκαν στους πρώτους τραπεζίτες!
Οι θρησκευτικοί λειτουργοί δάνειζαν λοιπόν τα αποθέματα του χρυσού, όπως υποδεικνύουν τα πιστωτικά μητρώα που έχουν ανασυρθεί, κι έτσι η ιδέα της τράπεζας γεννήθηκε χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ο Κώδικας του Χαμουραμπί όριζε εξάλλου επακριβώς τα επίπεδα των τόκων για τα ιερά αυτά δάνεια…
Τα θεϊκά αποθέματα
Οι τράπεζες φαίνεται να υπάρχουν από την εποχή που κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα, αν και αρκετά μητρώα υποδεικνύουν ότι ενδέχεται να είναι ακόμα παλιότερες και από το χρήμα ακόμα! Δάνεια σε σιτηρά και άλλα αγαθά δίνονταν άλλωστε από τα σπάργανα του ανθρώπινου πολιτισμού, πολύ πριν η φορολογία οδηγήσει στην ανάγκη για κοινό μέσο διαπραγμάτευσης γεννώντας έτσι το χρήμα.
Στις πρώτες μέρες των αρχαίων πολιτισμών, ο φόρος ενός υγιούς γουρουνιού τον χρόνο μπορεί να φαινόταν λογικός, όσο όμως οι αυτοκρατορίες επεκτείνονταν η φορολογία σε αγαθά δεν κάλυπτε πια τις ανάγκες της κεντρικής διοίκησης. Την ίδια στιγμή, το εμπόριο με άλλους πολιτισμούς και η ανταλλαγή υπηρεσιών ανάγκασε στην εφαρμογή ενός πιο εύκολα ανταλλάξιμου αγαθού, με τα νομίσματα διαφόρων μεγεθών και μετάλλων να επιστρατεύονται για αντικατάσταση των ευαίσθητων φυσικών αγαθών.
Όπως είπαμε, αυτά τα πολύτιμα νομίσματα χρειάζονταν ένα ασφαλές μέρος να αποθηκεύονται και τα σπίτια των αρχαίων δεν διέθεταν θωρακισμένα θησαυροφυλάκια. Κι έτσι οι πλούσιοι πολίτες κρατούσαν το κομπόδεμά τους στους ναούς, με τη συνεχή παρουσία του ανθρώπινου παράγοντα εκεί αλλά και τη θεϊκή φύση του κτίσματος να εγγυώνται την ασφάλεια των καταθέσεων.
Πέρα από τους πανάρχαιους λαούς της Μεσοποταμίας, Έλληνες και κατόπιν Ρωμαίοι είχαν μετατρέψει τους λαμπρούς ναούς τους σε τραπεζικές θυρίδες αλλά και πιστωτικά ιδρύματα, καθώς τα δάνεια δίνονταν σωρηδόν από ιερείς και κρατικούς λειτουργούς. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι ναοί ήταν τα χρηματοδοτικά κέντρα των πόλεων ήταν ο Νο 1 λόγος που λεηλατούνταν από τον εχθρό σε περιόδους πολέμου.
Τα νομίσματα εξάλλου ανταλλάσσονταν και συσσωρεύονταν ευκολότερα από τα γουρούνια και τα βοοειδή, οπότε η τάξη των πλούσιων εμπόρων που ξεπήδησε κάποια στιγμή ανέλαβε τώρα το έργο του δανεισμού των περίσσιων νομισμάτων σε όσους τα είχαν ανάγκη, πάντα με περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκούς τόκους. Οι ναοί δάνειζαν τώρα μόνο μεγάλα ποσά, συνήθως σε ηγεμόνες και άρχοντες, οι οποίοι αναλάμβαναν το έργο να τα διαμοιράζουν σε όσους τα χρειάζονταν, με το «κατιτίς» φυσικά…
Ο Ιούλιος Καίσαρας και η πρώτη τράπεζα
Ήταν οι Ρωμαίοι, άσοι στη δημόσια διοίκηση και την αρχιτεκτονική καθώς ήταν, που πήραν την τραπεζική δραστηριότητα από τα λατρευτικά κέντρα και την επισημοποίησαν σε κτίρια αφιερωμένα στον σκοπό αυτό. Οι τοκογλύφοι συνέχιζαν να υφίστανται φυσικά, αν και το νόμιμο εμπόριο και όλες σχεδόν οι κρατικές δαπάνες περιστρέφονταν τώρα γύρω από τη θεσμικά κατοχυρωμένη τράπεζα.
Ο Ιούλιος Καίσαρας, σε ένα από τα περίφημα διατάγματά του που άλλαξαν το ρωμαϊκό Δίκαιο, μας δίνει το πρώτο παράδειγμα τραπεζικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας (γης) εξαιτίας αδυναμίας αποπληρωμής δανείου. Αυτό θεωρείται για την ιστορία του τραπεζικού συστήματος κολοσσιαίο γεγονός, καθώς άλλαξε τις σχέσεις πιστωτή-οφειλέτη. Μέχρι τότε, οι ευγενείς ήταν στο απυρόβλητο, καθώς το χρέος τους περνούσε στους απογόνους τους μέχρι να ξεκληριστεί η γενιά είτε του δανειστή είτε του χρεώστη!
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γονάτισε τελικά, αν και το τραπεζικό της σύστημα επιβίωσε μέσω των παπικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που αναδύθηκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά και των διαβόητων τραπεζών των Ναϊτών Ιπποτών κατά τις Σταυροφορίες και των Μεδίκων φυσικά στην Αναγέννηση!
Όσο για τους τοκογλύφους που ανέκαθεν ζητούσαν μερίδιο από την αγορά των δανείων, τώρα είχαν να τα βάλει με την εκκλησία, η οποία συνήθιζε να τους αφορίζει για τοκογλυφία…
Η βασιλική βίζα
Δεν θα έπαιρνε πολύ στους ηγεμόνες της Ευρώπης να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη που χάριζαν τα τραπεζικά ιδρύματα στους κατόχους τους, αποζητώντας μερίδιο από την πλούσια πίτα. Καθώς οι τράπεζες λειτουργούσαν υπό τις βασιλικές ευλογίες (αν και συχνά βασίζονταν σε ρητούς καταστατικούς χάρτες), οι μονάρχες άρχισαν να παίρνουν δάνεια για να καλύψουν τις κρατικές ανάγκες αλλά και να ισορροπήσουν τα βασιλικά θησαυροφυλάκια σε δύσκολους καιρούς. Τους όρους της δανειακής σύμβασης τους όριζαν μάλιστα συχνά οι ίδιοι οι ηγεμόνες!
Ο εύκολος δανεισμός και το άφθονο παραδάκι των τραπεζών οδήγησε τους μεσαιωνικούς βασιλιάδες της Ευρώπης σε αχρείαστες σπατάλες, δαπανηρούς πολέμους αλλά και εξοπλιστικές κούρσες με τους γείτονές τους, φέρνοντας συχνά βασίλεια και αυτοκρατορίες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το 1557, για παράδειγμα, ο Φίλιππος Β’ της Ισπανίας κατάφερε να χρεώσει τόσο την αυτοκρατορία του, ως αποτέλεσμα μιας σειράς από αχρείαστους πολέμους, που κήρυξε την πρώτη πτώχευση που έβλεπε ποτέ ο πλανήτης! Αλλά και τη δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη, σε μια καταιγιστική διαδοχή κρατικών χρεοκοπιών, με το 40% του ΑΕΠ της Ισπανίας να πηγαίνει στην κάλυψη των τρεχουσών δανειακών συμβάσεων…
Ο Άνταμ Σμιθ και το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα
Το τραπεζικό σύστημα ήταν εδώ και καιρό εγκαθιδρυμένο στη Βρετανική Αυτοκρατορία όταν ήρθε ο Άνταμ Σμιθ με τη θεωρία του «Αόρατου Χεριού» το 1776. Με όχημα την πεποίθησή του για την αυτό-οργάνωση των αγορών και της οικονομίας, τραπεζίτες και πιστωτικά ιδρύματα κατάφεραν να περιορίσουν τον κρατικό παρεμβατισμό στην τραπεζική, με τον ανερχόμενο καπιταλισμό και τον υγιή ανταγωνισμό που ευαγγελιζόταν ο σκοτσέζος οικονομολόγος να βρίσκουν γόνιμο έδαφος στη Δύση και κυρίως στον Νέο Κόσμο, καθώς οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να αναδυθούν ως υπολογίσιμη παγκόσμια δύναμη.
Στην αρχή, οι φιλελεύθερες οικονομικά ιδέες του Σμιθ δεν βρήκαν άμεση εφαρμογή στο τραπεζικό σύστημα της Δύσης, με τη μέση διάρκεια ζωής μιας αμερικανικής τράπεζας της περιόδου να κυμαίνεται μόλις στα πέντε χρόνια. Μετά την παρέλευση του χρονικού διαστήματος, τα τραπεζογραμμάτια που είχαν τυπωθεί από τις παρακμασμένες τράπεζες ήταν τώρα άχρηστα.
Η κατάσταση καλούσε σε επιτακτική λύση, καθώς τα τραπεζογραμμάτια αντιστοιχούσαν τότε σε αποθέματα χρυσού και ασημιού και μια ληστεία σε κάποιο υποκατάστημα σήμαινε στην εποχή αυτή πολύ περισσότερα απ’ ό,τι σήμερα. Η κρίση μετρητών ήταν προ των πυλών.
Απάντηση έδωσε ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο οποίος ίδρυσε την Κεντρική Τράπεζα, με σκοπό τη χρηματοδότηση των μελών της σε δύσκολους καιρούς. Αυτό το εθνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέσα από πολλές περιπέτειες, δημιούργησε ένα ενιαίο και ομοιόμορφο νόμισμα, αλλά και ένα σύστημα που ενίσχυε τις συνεργαζόμενες τράπεζες με την απαραίτητη ρευστότητα. Οι τράπεζες υποστήριζαν τα χαρτονομίσματά τους αγοράζοντας κρατικές ομολογίες και το πράγμα φάνηκε να δουλεύει αρχικά, αν και αργότερα η φορολογία στις κρατικές τράπεζες τις κράτησε εκτός ανταγωνισμού από τις ιδιωτικές.
Ως αποτέλεσμα των περιπετειών του τραπεζικού συστήματος των ΗΠΑ, ο μέσος Αμερικανός σταμάτησε να εμπιστεύεται το τραπεζικό σύστημα, με το διάχυτο αίσθημα δυσπιστίας να αναγκάζει την πολιτεία του Τέξας να κηρύξει εκτός νόμου τους τραπεζίτες, σε έναν νόμο που ίσχυσε μάλιστα μέχρι το 1904!
Εμπορικές τράπεζες
Προοδευτικά, οι δραστηριότητες των εθνικών τραπεζών πέρασαν στα χέρια ιδιωτών τραπεζιτών, οι οποίοι ρύθμιζαν τώρα τις δανειακές συμβάσεις και τους όρους χρηματοδότησης εταιριών και φυσικών προσώπων. Η καταρράκωση του εθνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος οδήγησε λοιπόν στη δημιουργία των εμπορικών τραπεζών, με την ταραγμένη οικονομικά περίοδο να κρατά μέχρι και τη δεκαετία του 1920.
Οι εμπορικές τράπεζες απέκτησαν πολιτική επιρροή και πρωτόγνωρη δύναμη, με τα ονόματα που ξεπήδησαν να είναι δηλωτικά: Goldman & Sachs, J.P. Morgan και Loeb, για να αναφέρουμε μερικές μόνο. Τα κεφάλαιά τους βασίζονταν τώρα σε προμήθειες από τη διαπραγμάτευση ξένων ομολόγων (βλέπε Ευρώπη), την ίδια ώρα που την περίοδο αυτή η διαφάνεια δεν ήταν ποτέ ζητούμενο: οι τράπεζες δεν είχαν τη νομική υποχρέωση να αποκαλύπτουν τα ταμειακά αποθέματα και τους ισολογισμούς τους, κάτι που συσκότιζε τελικά την ικανότητά τους να επιβιώνουν από τις επισφάλειες. Η ακατανόητη αυτή πρακτική σήμαινε ότι η αξιοπιστία και η ιστορία μιας τράπεζας μετρούσε περισσότερο από καθετί άλλο, δίνοντας έτσι το πάνω χέρι στις οικογενειακές τράπεζες με μακρά ιστορία, οι οποίες ήταν και οι μόνες που μπορούσαν να χρηματοδοτούν τις πρωτόγνωρες επιχειρηματικές ανάγκες του νεότευκτου βιομηχανικού κλάδου.
Οι επενδυτές και το κοινό σε Ευρώπη και ΗΠΑ δεν γνώριζαν τίποτα για την ευρωστία της τράπεζας, καθώς όπως είπαμε δεν δημοσίευαν τα πεπραγμένα τους. Την ίδια ώρα, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, πολλές εμπορικές τράπεζες αξίωναν θέση στα διοικητικά συμβούλια των χρηματοδοτούμενων εταιριών και όταν παρουσιαζόταν πρόβλημα επιβίωσης, δεν ήταν ασυνήθιστο να αναλαμβάνουν τη διοίκηση αποκλειστικά οι τραπεζικοί πιστωτές…
Η Morgan και τα μονοπώλια
Η J.P. Morgan αναδύθηκε ως η ισχυρότερη εμπορική τράπεζα στα τέλη του 19ου αιώνα με τρομερές διασυνδέσεις στο Λονδίνο, οικονομική καρδιά της οικουμένης την περίοδο αυτή, αλλά και μεγάλη πολιτική επιρροή τόσο εντός ΗΠΑ όσο και εκτός. Η Morgan ίδρυσε μια σειρά από πανίσχυρες βιομηχανίες στον χάλυβα και τις τηλεπικοινωνίες, αλλά και πληθώρα σχεδόν μονοπωλιακών αγορών στους σιδηροδρόμους και τις μεταφορές.
Παρά την εγκαθίδρυση του εμπορικού τραπεζικού συστήματος, ο μέσος Αμερικανός στις αρχές του 20ού αιώνα δεν μπορούσε να πάρει δάνειο, καθώς αυτές οι τράπεζες σπάνια επέκτειναν τις δανειοδοτικές τους δραστηριότητες στον κοινό θνητό. Τα καταναλωτικά μικροδάνεια στον κοσμάκη δίνονταν από αμφιβόλου ευρωστίας τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία έκλειναν το ένα πίσω από το άλλο, οδηγώντας στον διαβόητο τραπεζικό πανικό του 1907, όταν κατέρρευσε το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ.
Το βάρος της διάσωσης έπεσε στον J.P. Morgan, ο οποίος επιφορτίστηκε με το έργο να μαζέψει τα μεγάλα κεφάλια της Wall Street και να ανακατευθύνει τα κεφάλαια και τις πιστώσεις με τον τρόπο που θα έκανε σήμερα η κεντρική τράπεζα κάθε έθνους. Η επίδειξη της δύναμής του ωστόσο και η διάσωση της αμερικανικής οικονομίας σήμαινε ταυτοχρόνως και ότι καμιά ιδιωτικών συμφερόντων τράπεζα δεν θα μπορούσε πια να τα βάλει με την J.P. Morgan and Co!
Οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν έτσι στη δημιουργία της Federal Reserve Bank το 1913, ως εθνικό ανάχωμα στις ορέξεις του μεγαλοτραπεζίτη. Μετά ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος, που μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε παγκόσμιο δανειστή, ενθρονίζοντάς τη στη θέση που κατείχε άλλοτε το Ηνωμένο Βασίλειο, ξεπηδώντας μεταπολεμικά ως παγκόσμια δύναμη.
Με τη Μαύρη Τρίτη του 1929 και τη νέα κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα, το τραπεζικό σύστημα πήρε φθίνουσα πορεία και ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που έσωσε την παρτίδα για τις τράπεζες: ήταν η πρωτόγνωρη δυναμική της βιομηχανίας που πυροδότησε ο πόλεμος αυτή που εμφύσησε εκ νέου πνοή στις οικονομίες της Δύσης, βγάζοντας τις αγορές από τη βαθιά μεσοπολεμική ύφεση.
Ο πόλεμος καλούσε σε οικονομική χρηματοδότηση δισεκατομμυρίων πια δολαρίων και η πρωτόγνωρη αυτή επιχείρηση δημιούργησε εταιρίες με τεράστιες πιστωτικές ανάγκες, κάτι που κατέληξε σε τράπεζες να συγχωνεύονται με ανθηρότατες βιομηχανίες. Οι νέοι διευρυμένοι τραπεζικοί όμιλοι έδωσαν την απαραίτητη δανειακή πνοή στις αγορές…
Τελικά
Οι τράπεζες έχουν διανύσει μεγάλο δρόμο και πέρασαν από χίλια κύματα στην ιστορία τους, αν και η ουσία της δράσης τους παραμένει απαράλλακτη από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.
Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Ιστορία έχει μετασχηματίσει το μοντέλο λειτουργίας τους, η βασική τους δουλειά είναι η ίδια: η διασφάλιση των καταθέσεων και η παροχή δανείων. Ακόμα κι αν το μέλλον εξαφανίσει τις τράπεζες από τις γειτονιές κάνοντάς τες αποκλειστικά online καταστήματα, ο τραπεζικός τομέας θα συνεχίσει να υφίσταται, καθώς μοιάζει συνυφασμένος με την ίδια την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση και ευημερία…
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Χωρίς πληρωμή στην Αττική Οδό την Κυριακή.
Διελεύσεις χωρίς διόδια σε όλους τους αυτοκινητόδρομους το Σαββατοκύριακο και στην Αττική Οδό την Κυριακή ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, ώστε να διευκολυνθούν οι πολίτες για το δημοψήφισμα.
Οι ιδιώτες παραχωρησιούχοι των αυτοκινητόδρομων γνωστοποίησαν στο υπουργείο την συμφωνία τους, να μην υπάρχουν διόδια ανταποκρινόμενοι θετικά στην πρωτοβουλία μέτρων και δράσεων που εφαρμόζει ο κ.Σπίρτζης.
Οι δωρεάν μετακινήσεις αφορούν τους εξής αυτοκινητόδρομους:
· Αυτοκινητόδρομοι Αιγαίου ΑΕ (Κεντρικός άξονας ΠΑΘΕ )
· Γέφυρα ΑΕ (Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου)
· Νέα Οδός ΑΕ (Ιόνια Οδός, Κεντρικός άξονας ΠΑΘΕ)-Ολυμπία Οδός ΑΕ (Βόρειος άξονας Πελοποννήσου)
· Μορέας ΑΕ (Κεντρικός άξονας Πελοποννήσου)
Επίσης στην Εγνατία Οδό ΑΕ θα ισχύουν το Σαββατοκύριακό δωρεάν διελεύσεις, χωρίς διόδια Ι.Χ. και δικύκλων σε όλο το μήκος του βόρειου άξονα της χώρας (από Ηγουμενίτσα έως Αλεξανδρούπολη).
Δωρεάν θα είναι οι διελεύσεις στην Αττική Οδό την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015, με βάση σχετική απόφαση της Αττικές Διαδρομές ΑΕ.
Μειωμένα τα εισιτήρια σε ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΚΤΕΛ
Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ κάνει έκπτωση 50% επί των κανονικών τιμών των εισιτηρίων για απλή μετάβαση ή με επιστροφή στους επιβάτες, που θα ταξιδέψουν σιδηροδρομικά για να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα. Οι εκπτώσεις ισχύουν από 1 έως 6 Ιουλίου.
Στα ΚΤΕΛ θα ισχύσει έκπτωση 25% επί της τιμής των κανονικών εισιτηρίων για τις μετακινήσεις πολιτών λόγω του δημοψηφίσματος. Στις συζητήσεις που έγιναν μεταξύ πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου και της διοίκησης Ομοσπονδίας ΚΤΕΛ, η πλευρά των ΚΤΕΛ ανταποκρίθηκε θετικά μόνον για έκπτωση 25% στα κανονικά εισιτήρια για υπερνομαρχιακές μετακινήσεις. Δεν συμφώνησε η έκπτωση να καλύψει ενδονομαρχιακές μετακινήσεις, όπως επίσης την έκδοση εισιτηρίων μετ' επιστροφής (αναφέροντας ότι ισχύει ειδική τιμολογιακή πολιτική), ενώ απέρριψαν να ισχύσει για το δημοψήφισμα έκπτωση και για ειδικά εισιτήρια (πχ φοιτητικά κλπ), όπως ζήτησε το υπουργείο.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Πόσες μέρες δικαιούνται με βάση το είδος της απασχόλησης και τη χιλιομετρική απόσταση.
Τη χορήγηση ειδικής άδειας με αποδοχές για όλους τους εργαζόμενους-ετεροδημότες που θέλουν να συμμετέχουν στην ψηφοφορία του δημοψηφίσματος αποφάσισε ο υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πάνος Σκουρλέτης.
Συγκεκριμένα, με βάση τις διατάξεις της εκλογικής νομοθεσίας, όλες οι βιομηχανικές, βιοτεχνικές και εμπορικές επιχειρήσεις, εκμεταλλεύσεις και εργασίες του ιδιωτικού τομέα, καθώς και όσοι γενικώς απασχολούν προσωπικό και υπάγονται στον ιδιωτικό τομέα, υποχρεούνται να χορηγήσουν στο προσωπικό τους ειδική άδεια απουσίας με αποδοχές.
Ο αριθμός των ημερών αδείας απουσίας, που χορηγείται για τη μετάβαση στον τόπο άσκησης του εκλογικού του δικαιώματος καθορίζεται ως ακολούθως:
Για τους μισθωτούς για τους οποίους εφαρμόζεται καθεστώς εξαήμερης εβδομαδιαίας εργασίας
α. Σε όσους μετακινηθούν, για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος σε απόσταση 100-200 χιλιομέτρων, χορηγείται άδεια μιας εργάσιμης ημέρας.
β. Σε όσους μετακινηθούν σε απόσταση 201-400 χιλιομέτρων, χορηγείται άδεια δύο εργασίμων ημερών.
γ. Σε όσους μετακινηθούν σε απόσταση 401 χιλιομέτρων και άνω χορηγείται άδεια τριών εργασίμων ημερών, εφόσον κινηθούν εξ ολοκλήρου οδικώς, με βάση υπεύθυνη δήλωσή τους.
δ. Σε όσους μετακινηθούν σε νησιά, για τα οποία δεν υπάρχει οδική πρόσβαση, ο αριθμός των ημερών αδείας που χορηγείται θα εξετάζεται κατά περίπτωση, ανάλογα με την απόσταση και τις ειδικές συνθήκες μετακίνησης, χωρίς ωστόσο η άδεια στις περιπτώσεις αυτές, να υπερβαίνει τις τρεις εργάσιμες ημέρες.
Για τους μισθωτούς για τους οποίους εφαρμόζεται καθεστώς πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας:
α. Σε όσους μετακινηθούν, για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος σε απόσταση 200-400 χιλιομέτρων, χορηγείται άδεια μιας εργάσιμης ημέρας.
β. Σε όσους μετακινηθούν σε απόσταση 401 χιλιομέτρων και άνω, χορηγείται άδεια δύο εργασίμων ημερών, εφόσον κινηθούν εξ΄ ολοκλήρου οδικώς, με βάση υπεύθυνη δήλωσή τους.
γ. Σε όσους μετακινηθούν σε νησιά, για τα οποία δεν υπάρχει οδική πρόσβαση, ο αριθμός των ημερών αδείας που χορηγείται θα εξετάζεται κατά περίπτωση, ανάλογα με την απόσταση και τις ειδικές συνθήκες μετακίνησης, χωρίς ωστόσο η άδεια στις περιπτώσεις αυτές, να υπερβαίνει τις τρεις εργάσιμες ημέρες.
Για όσους εκ των μισθωτών, που μετακινούνται, η Κυριακή 5 Ιουλίου 2015 είναι εργάσιμη ημέρα, αυτή θεωρείται ως ημέρα ειδικής αδείας απουσίας με αποδοχές.
Η χορήγηση της συγκεκριμένης άδειας δεν συμψηφίζεται με την ετήσια άδεια μετ' αποδοχών.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
