Έχετε διερωτηθεί ποτέ πόσα μικρόβια μεταφέρετε στο σπίτι σας από τα παπούτσια σας;
Μια μελέτη από τον Δρ Charles Gerba, μικροβιολόγο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, διερεύνησε τα μικρόβια που συλλέγονται στα παπούτσια μας και διαπίστωσε μεγάλο αριθμό βακτηρίων, τόσο στο κάτω μέρος και στο εσωτερικό των υποδημάτων!
Κατά μέσο όρο βρέθηκαν 421.000 μονάδες των βακτηρίων στο εξωτερικό του παπουτσιού και 2.887 στο εσωτερικό. Μερικά από τα βακτήρια που βρέθηκαν στα παπούτσια είναι:
- η Escherichia coli, που προκαλεί λοιμώξεις του εντέρου και του ουροποιητικού συστήματος, μηνιγγίτιδα και διάρροια,
-η Klebsiella pneumonia
-και το Serratia ficaria.
«Το 96% των παπουτσιών που… εξετάστηκαν, είχαν κωλοβακτηρίδια, έναν ιό που βρίσκεται στα κόπρανα» λέει ο μικροβιολόγος Charles Gerba. Τα μικρόβια αυτά προέρχονται είτε από ακαθαρσίες ζώων ή από δημόσιες τουαλέτες.
Τα μικρόβια είναι τόσο ανθεκτικά που, ακόμα και αν έχετε να κάνετε μεγάλη απόσταση μέχρι το σπίτι, η μόλυνσή είναι δεδομένη. Στο 27% των παπουτσιών βρέθηκαν ακόμα επτά ιοί που, σε περίπτωση που έρθουν σ” επαφή με τον ανθρώπινο οργανισμό πιθανόν να προκαλέσουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Πηγή: http://www.boro.gr
Το κείμενο που ακολουθεί περιέχεται στο έξοχο βιβλίο του David Burns: 'The Feeling Good Handbook', (1989 εκδ. Penguin). Δίνει μια γενική εικόνα του τι μπορεί να κάνει η Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία για σας που αντιμετωπίζετε προβλήματα άγχους - πανικού και στεναχώριας - κατάθλιψης. Το βιβλίο κυκλοφορεί στην Αγγλική. Η Ελληνική του απόδοση παρέχεται απλά και μόνο για την ευαισθητοποίηση του Ελληνικού κοινού στην γνωσιακή ψυχοθεραπεία. Στο σημερινό μας άρθρο θα δούμε πως μπορούμε να απαλλαγούμε από εκείνα τα «πρέπει» στη ζωή μας που μας γεμίζουν ενοχές και θυμό.
Η ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ
Όταν αισθάνεστε άσχημα παρατηρήστε μήπως λέτε στον εαυτό σας, "Θα 'πρεπε να κάνω εκείνο" ή "Δεν θα 'πρεπε να κάνω εκείνο"'. Η σημασιολογική μέθοδος είναι πολύ αποτελεσματική για την αντιμετώπιση των φράσεων τύπου 'Πρέπει'. Η μέθοδος είναι πολύ απλή: Αντικαθιστάτε τα "Πρέπει"' με φράσεις του τύπου "θα ήταν καλύτερο" ή "θα ήταν προτιμότερο". Αντί π.χ. να πείτε "Πρέπει ν' αρχίσω δίαιτα" μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας "θα με συνέφερε ν' αρχίσω δίαιτα". Αυτή η αλλαγή μπορεί να σας φαίνεται πολύ λεπτή είναι όμως αποτελεσματική. Αυτό που πετυχαίνει είναι να αλλάξει την συναισθηματική χροιά των φράσεων "πρέπει", ώστε ένα πρόβλημα να φαίνεται λιγότερο ανησυχητικό ή καταστροφικό. Μ' αυτόν τον τρόπο σταματάτε να έχετε υπερβολικές και άκαμπτες απαιτήσεις από τον εαυτό σας και αντίθετα εστιάζετε περισσότερο στους στόχους σας. Αυτό φαίνεται λιγότερο αυταρχικό και επικριτικό.
Η σημασιολογική μέθοδος μεταβάλλει τον συμβολισμό που μεταφέρει η φράση "πρέπει". Τα διάφορα "πρέπει" θυμίζουν τιμωρία, κάποιος σας υποχρεώνει να κάνετε κάτι χωρίς την θέλησή σας. Αυτό φυσιολογικά ξυπνά μέσα σας μια επαναστατική διάθεση: Θέλετε να αντισταθείτε στο πρέπει, να πάτε κόντρα.
Αν υποθέσουμε ότι έχετε άγχος διότι πρόκειται να μιλήσετε σε κάποια εκδήλωση ή να πάτε σε κάποια κοινωνική συγκέντρωση, αυτό μπορεί να οφείλεται διότι λέτε στον εαυτό σας: "Δεν θα έπρεπε να αισθάνομαι έτσι". Μπορείτε να καταλάβετε γιατί αυτό είναι ηττοπαθές; Είναι ηττοπαθές απλά διότι θα σας κάνει να νιώσετε χειρότερα. Θα νιώσετε ενοχές και άγχος διότι έχετε άγχος! Αντί να πείτε "Δεν θα έπρεπε να νιώθω άγχος", τι θα μπορούσατε να πείτε χρησιμοποιώντας την σημασιολογική μέθοδο; Γράψτε τις ιδέες σας παρακάτω:
Απάντηση: Θα μπορούσατε π.χ. να πείτε ότι θα προτιμούσατε να μην νιώθατε άγχος πριν την ομιλίας σας. Θα μπορούσατε επίσης να θυμίσετε στον εαυτό σας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι παρουσιάζουν αυτό το πρόβλημα πριν τις ομιλίες.
Μέχρι τώρα συζητήσαμε τα "πρέπει" που κατευθύνονται προς τον εαυτό σας. Υπάρχουν όμως και "πρέπει"' που κατευθύνονται σε εξωτερικές καταστάσεις, άλλους ανθρώπους κ.λπ. Αυτά τα "πρέπει" οδηγούν σε θυμό και ματαίωση. Αν π.χ. περιμένοντας το λεωφορείο που αργεί σκεφτείτε "Θα έπρεπε να έχει έρθει μέχρι τώρα" θα νιώσετε εκνευρισμό. Θέλετε όμως να νιώσετε έτσι; Κάποιες φορές ο θυμός είναι υγιής είναι όμως αυτή η περίπτωση τέτοια; Πρόκειται να κερδίσετε τίποτα αν σκάσετε από το κακό σας που αργεί το λεωφορείο; Αυτό πάντως δεν πρόκειται να φτάσει γρηγορότερα. Πώς θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε την σημασιολογική μέθοδο για να απαντήσετε στην σκέψη αυτή;
Απάντηση: Αντί να ζητάτε την τελειότητα από τον κόσμο θα μπορούσατε να πείτε: 'Θα ήταν πολύ ωραίο το λεωφορείο να είναι στην ώρα του, αλλά δεν είναι. Αυτό δεν είναι πολύ βολικό αλλά θα επιβιώσω. Την επόμενη φορά θα έρθω πιο νωρίς στην στάση ώστε να μην έχω πρόβλημα αργήσει δεν αργήσει.
Μια γνωστή μου είχε πάει για διακοπές με την οικογένειά της στο εξωτερικό και διαπίστωσε, αφού κατέβηκαν από το αεροπλάνο, ότι οι βαλίτσες της είχαν χαθεί! Μάλιστα, όχι μόνο είχαν χαθεί αλλά η εταιρία ήταν αδύνατο να εντοπίσει που ακριβώς βρίσκονταν με αποτέλεσμα οι βαλίτσες να μην μπορούν να βρεθούν. Πώς θα αισθανόσασταν αν σας είχε τύχει αυτό; Μπορεί να λέγατε "Αυτό δεν θα έπρεπε να συμβεί" και να αισθανόσασταν μίζερος για το υπόλοιπο ταξίδι σας. Θα θέλατε να νιώθετε έτσι σε ένα ταξίδι σας στο εξωτερικό; Η γνωστή μου αποφάσισε συνειδητά να μην μπει σ' αυτό το φαύλο κύκλο και να μην ταραχθεί από το συμβάν. Αντίθετα προτίμησε να το δει σαν πρόκληση. Μάλιστα το έκαναν σαν παιχνίδι, να δουν πόσο καλά μπορούν να περάσουν χωρίς τις βαλίτσες τους. Όταν γύρισε μου είπε ότι πέρασαν τις καλύτερες διακοπές τους.
Πηγή: http://www.boro.gr
Η εφηβεία είναι λοιπόν, λόγω αυτών των αλλαγών και των αναταράξεων, η πιο πολυσυζητημένη ίσως ηλικία του ανθρώπου. Για καμιά άλλη ηλικία δεν ανησυχούν τόσο πολύ οι γονείς, οι οποίοι πολύ συχνά, μισοαστεία μισοσοβαρά εκφράζουν αυτή τους την ανησυχία από την πολύ τρυφερή ηλικία των παιδιών τους: «αν κάνει έτσι τώρα στα πέντε του, φαντάσου τι μας περιμένει στην εφηβεία!», «προσπαθώ από τώρα να βάλω κάποιους περιορισμούς για να αποφύγουμε στην εφηβεία τα χειρότερα..», «ως τώρα καλά τα πήγαμε, τώρα που έρχεται η εφηβεία να δούμε τι μας περιμένει..».
Ανησυχίες και φόβοι δικαιολογημένοι εν μέρει, άσκοποι όμως από την άλλη μεριά επειδή, αν κάτι χαρακτηρίζει την εφηβεία, αυτό είναι ότι δεν είναι ούτε προβλέψιμη ούτε γενικεύσιμη. Οι ανατροπές και οι μεταβολές που συμβαίνουν στον κάθε έφηβο είναι τέτοιες που μπορούν πραγματικά να μετατρέψουν το πιο ήρεμο παιδί σε ταύρο μαινόμενο και το πιο ατίθασο σε σιωπηλό και αποτραβηγμένο παρατηρητή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κάθε έφηβος αλλάζει: όχι προς το καλύτερο ή το χειρότερο αλλά κατά ένα κομμάτι πιο κοντά προς αυτό που είναι ο εαυτός του και που αρχίζει να φαίνεται καλύτερα όταν η έντονη εποχή της εφηβείας έχει πια περάσει. Στο μεταξύ, υπάρχει χάος, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο εμφανές.
Εν αναμονή του χάους λοιπόν πολλοί γονείς φοβούνται τα χειρότερα και προσπαθούν να ανακαλύψουν στα παιδιά τους τα «σημάδια» γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Προσπαθούν να μαντέψουν, να προβλέψουν, να προετοιμαστούν, για να αποφύγουν την «αρρώστεια». Η εφηβεία όμως είναι αλλαγή, δεν είναι αρρώστεια έστω κι αν μερικές φορές μοιάζει σαν τέτοια. Έστω κι να θυμίζει αρρώστεια το γεγονός ότι σαν γονείς πολλές φορές κατά την διάρκεια της εφηβείας των παιδιών μας νιώθουμε ότι στεκόμαστε άπραγοι χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να απαλύνουμε αυτό που τους συμβαίνει.
Παρόλα αυτά όμως ο υπερβολικός φόβος και η «παρατήρηση» προς αναζήτηση ανησυχητικών «σημαδιών» εφηβείας στα παιδιά δεν βοηθάει την κατάσταση. Όποιος φοβάται ξεχνάει πολλές φορές να αντιδράσει και όποιος παρατηρεί, ξεχνάει να ακούσει και να επικοινωνήσει. Και όποιος περιμένει να ανακαλύψει συγκεκριμένα «σημάδια» μπορεί να βγάζει βιαστικά συμπεράσματα και να βλέπει φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν.
Η επικοινωνία όμως, ομολογουμένως δύσκολη και γεμάτη εμπόδια πολλές φορές είναι αναγκαία (αν και διαφορετικού είδους) κατά την εφηβεία σχεδόν όσο και κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού.
Τι μπορούν όμως να κάνουν οι γονείς απέναντι σ’ αυτούς τους συχνά τόσο δυσπρόσιτους έφηβους που άλλοτε αποτραβιούνται στη σιωπή τους και απομονώνονται και άλλοτε εξεγείρονται με τεράστια ορμή στην παραμικρή παρατήρηση που τους γίνεται; Ας δούμε μία- μία μερικές από τις πιο δύσκολες «στιγμές» της επικοινωνίας με έναν (μία) έφηβο(η).
-«Και ξαφνικά, άρχισε να μου μιλάει άσχημα..» Στην προεφηβεία συνήθως, εκεί γύρω στα 11 με 12, αρκετά παιδιά αρχίζουν, διστακτικά στην αρχή και πιο έντονα καθώς μεγαλώνουν, να μιλάνε άσχημα στους γονείς τους, κυρίως βέβαια όταν θυμώσουν, συγκρουστούν, νευριάσουν. Ιδιαίτερα όταν αυτή η συμπεριφορά πρωτοεμφανίζεται, τα παιδιά τρομάζουν και τα ίδια με το θράσος τους, γιατί όσο θυμωμένα κι αν είναι με τους γονείς τους, δεν παύουν να είναι γι’ αυτά οι πιο σημαντικοί άνθρωποι. Σε καμία περίπτωση η συμπεριφορά αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με χαλαρότητα και να επιτραπεί με το σκεπτικό «ας κάνουμε ότι δεν ακούμε, δεν το εννοεί». Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από όρια και ζητάνε από μας να τους δείξουμε ότι περιμένουμε να μας σέβονται όπως τους σεβόμαστε κι εμείς (που είναι επίσης απαραίτητο). Κοφτά και χωρίς ενδοιασμούς, αλλά και χωρίς μακροσκελή κηρύγματα, υπερβολές και δαιμονοποιήσεις πρέπει να τους δείξουμε ότι δεν ανεχόμαστε αυτή τη συμπεριφορά.
-«Ρωτάω και δεν παίρνω απάντηση» Ένα δύσκολο παιχνίδι επικοινωνίας με τους εφήβους είναι αυτό της «σωστής απόστασης». Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από περισσότερο ιδιωτικό χώρο ο οποίος μάλιστα έχει μια ιερότητα που δεν υπάρχει σε άλλες ηλικίες. Έτσι, οι ερωτήσεις των γονιών εκλαμβάνονται συχνά σαν ανεπιθύμητες εισβολές στον ιδιωτικό αυτό χώρο. Σαν γονείς πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε πια να ξέρουμε όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους με κάθε λεπτομέρεια. Δεν πρέπει όμως να αφήσουμε να μας επιβληθεί η σιωπή σαν νόμος. Έστω για πρακτικά θέματα, όπως το τι ώρα θα γυρίσει, πού θα βρίσκεται αν αργήσει το βράδυ δικαιούμαστε να έχουμε απάντηση.
-«Δεν τολμάμε να μιλήσουμε πια για θέματα όπως το σχολείο και τους βαθμούς, τα ρούχα, την εμφάνιση τους…» Πολλοί έφηβοι, εξαιτίας της ανάγκης τους να ταυτιστούν πλέον περισσότερο με τους συνομηλίκους τους και λιγότερο με την οικογένεια τους ντύνονται άλλοτε προκλητικά, άλλοτε ατημέλητα, άλλοτε εκκεντρικά. Φυσικά οι γονείς δεν μπορούν να περιμένουν να ντύνεται όπως θα άρεσε σ’ αυτούς αλλά φυσικά δεν απαγορεύεται να πουν την άποψη τους για την εμφάνιση του παιδιού τους ειδικά όταν αυτή είναι κραυγαλέα: Ένα παιδί που κυκλοφορεί σχεδόν μεταμφιεσμένο θα ένιωθε σαν να μην το βλέπουν αν οι δικοί του δεν έλεγαν τίποτε για την αμφίεση του. Όσον αφορά το σχολείο και τους βαθμούς, όσο κι αν διαμαρτύρονται, οι έφηβοι έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι οι γονείς τους ενδιαφέρονται, ότι ανησυχούν και συζητούν μαζί τους τυχόν δυσκολίες και ψάχνουν να βρουν τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών αυτών.
-«Όλα τα κάνω στραβά, δέχομαι κριτική για τα πάντα» Κατά την εφηβεία των παιδιών τους οι γονείς εκθρονίζονται. Αυτοί που ήξεραν και μπορούσαν τα πάντα, που ήταν οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι και οι ομορφότεροι γίνονται ξαφνικά αντικείμενα αυστηρότατης κριτικής και ανελέητης αμφισβήτησης, κάτι που δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε ανώδυνο γι’ αυτούς. Εδώ καλούμαστε να δείξουμε αυτοπεποίθηση. Αντί να αμυνόμαστε με οργή ή αντίθετα να προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για να τους γίνουμε περισσότερο αρεστοί, έχουμε μια ευκαιρία να τους δείξουμε ότι μπορείς να έχεις διαφορετικές απόψεις και παρόλα αυτά να συζητάς και να εκτιμάς τον άλλο.
-« Αισθάνεται συνέχεια ή τουλάχιστον έτσι λέει, ότι δεν τον (την) καταλαβαίνουμε…» Ένα από τα πράγματα που μοιραία περνάει ο κάθε έφηβος και από το οποίο, παρά τις όποιες καλές μας προθέσεις δεν μπορούμε να τον απαλλάξουμε, είναι η αίσθηση ότι δεν τον καταλαβαίνει κανείς και πολύ λιγότερο οι γονείς του. Ο ίδιος είναι που δεν καταλαβαίνει τον εαυτό του γιατί όσα αντιλαμβάνεται και όσα νιώθει φάσκουν και αντιφάσκουν. Ας προσπαθήσουμε να μην παριστάνουμε ότι καταλαβαίνουμε γιατί «έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ». Στην εφηβεία ένα παιδί θέλει να μοιάζει όσο το δυνατόν λιγότερο στους γονείς του και δεν το καθησυχάζουμε επαναλαμβάνοντας του πόσο πολύ μας μοιάζει. Αρκεί να του δείχνουμε ότι κάνουμε προσπάθεια να καταλάβουμε τα δικά του συναισθήματα και ότι δυστυχώς πολλές φορές δεν μας είναι εύκολο αυτό.
-«Είναι σαν να μην υπάρχει στο σπίτι, κλείνεται στο δωμάτιο του (της) κι εξαφανίζεται…» Ο ιδιωτικός χώρος, η προστατευτική σφαίρα που δημιουργεί γύρω του συμβολίζει τον καινούργιο κόσμο που φτιάχνει για τον εαυτό του. Η μουσική του, η επικοινωνία με τους φίλους, το κλείσιμο στο δωμάτιο πρέπει να γίνουν σεβαστά απ’ τους γονείς γιατί ο έφηβος δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτά. Όμως κάποιες κοινές στιγμές πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, έστω κι αν δυσανασχετεί: π. χ. όταν τρώνε όλοι μαζί πρέπει να παρίσταται (εκτός από εξαιρέσεις όταν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος) και μάλιστα χωρίς τα ακουστικά του mp3 στ’ αυτιά!
Όλα αυτά βέβαια δεν εγγυώνται μία γαλήνια και αρμονική συμβίωση, ιδιαίτερα με έναν (μία) επαναστατημένο(η) έφηβο(η). Ούτε εξασφαλίζουν ότι θα είμαστε οι τέλειοι γονείς για τους εφήβους μας. Άλλωστε αυτό είναι το τελευταίο που έχουν ανάγκη: εφηβεία και τελειότητα είναι έννοιες διαμετρικά αντίθετες. Εξάλλου αν είμαστε τέλειοι πώς θα καταφέρουν να αποκοπούν από μας;
Μπορεί όμως να είναι μια μικρή βοήθεια για να διατηρήσουμε μέσα σ’ αυτή την ταραγμένη περίοδο που περνάει η σχέση μας με τα έφηβα παιδιά μας μερικές πόρτες ανοιχτές που να κρατούν ζωντανή την επικοινωνία ακόμη και σε στιγμές κρίσης. Κι αν κάποιες φορές αισθανόμαστε να μην ξέρουμε πια αυτό το απρόσιτο πλάσμα που έχουμε απέναντι μας που δεν μοιάζει καθόλου με το αγαπημένο μας μικρό παιδί και να χάνουμε τη μπάλα τότε δεν έχουμε παρά να κάνουμε αυτό που κάναμε συχνά όταν ήταν μωρό: να πάμε πάνω απ’ το κρεβάτι του το βράδυ και να το κοιτάξουμε καθώς κοιμάται. Δεν έχει ακόμη κάτι απ’ το αγγελικό πρόσωπο που είχε και τότε;
Η επικοινωνία με τους εφήβους είναι τόσο δύσκολη γιατί οι έφηβοι είναι διχασμένοι: απ’ τη μια νιώθουν ότι θέλουν να στείλουν στο φεγγάρι τους γονείς τους κι απ’ την άλλη έχουν τεράστια ανάγκη από τη σταθερότητα που αυτοί τους παρέχουν, ακριβώς επειδή οι ίδιοι αισθάνονται «τη γη να τρέμει κάτω απ’ τα πόδια τους». Όποιο λοιπόν κι αν είναι το παιδαγωγικό μας «ύφος», αυστηρό ή επιεικές, φιλικό ή αυταρχικό, αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε όσο μπορούμε πιο σταθεροί και σίγουροι απέναντι τους: σχετικά μ’ αυτά που περιμένουμε, που απορρίπτουμε, που επιθυμούμε, που χαιρόμαστε σ’ αυτούς.
Τα συμβάντα των τελευταίων μηνών (Δεκέμβριος 2008), με πρωταγωνιστές -μεταξύ πολλών άλλων βέβαια- και αρκετούς οργισμένους εφήβους δίνουν την αίσθηση αδιεξόδου επειδή είναι σαν να μην υπάρχουν καθόλου (και μάλλον δεν υπάρχουν) δίοδοι επικοινωνίας. Και πράγματι, η κοινωνία, αν τη φανταστούμε σαν διευρυμένη οικογένεια, έχει αδιαφορήσει εντελώς για τις πρωταρχικές –κοινωνικές- ανάγκες των νεαρών μελών της: την παροχή πραγματικής αίσθησης ασφάλειας, την διαφύλαξη των ιδιωτικών τους χώρων, τον αλληλοσεβασμό και την ανάληψη ευθύνης και την παροχή ουσιαστικής, χρήσιμης γνώσης που να οδηγεί σε πραγματική πρακτική και διανοητική αυτονομία.
Πηγή: http://www.boro.gr
Ποια βήματα πρέπει να ακολουθήσετε.
Αν κακομαθαίνετε το παιδί σας, το ξέρετε και το βλέπετε από την συμπεριφορά του. Είναι αγενές απέναντι σας αλλά και προς άλλους ενήλικες. Δεν μοιράζεται τα πράγματα του με άλλα παιδιά, είναι αυταρχικό και απαιτεί η προσοχή να είναι στραμμένη πάνω του όλη την ώρα.
Δεν απαντά στις ερωτήσεις σας και αγνοεί τις οδηγίες σας. Αν του αρνηθείτε ένα νέο παιχνίδι θα βρεθείτε αντιμέτωποι με κλάματα, ξεσπάσματα θυμού και γροθιές στο πάτωμα.
Αισθάνεστε νικημένοι; Σήμερα πολλοί γονείς βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Αλλά δεν είναι πολύ αργά για να «διορθώσετε» τη συμπεριφορά ενός κακομαθημένου παιδιού.
Ποια είναι λοιπόν τα σημάδια και ποια βήματα πρέπει να ακολουθήσετε;
- Έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού. Είτε βρίσκεται στο σπίτι, είτε βρίσκεστε σε δημόσιο χώρο, ένα κακομαθημένο παιδί έχει συχνά ξεσπάσματα και δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους που έχει τριγύρω του.
- Πάντα αισθάνεται δυσαρεστημένο. Σε γενικές γραμμές, ένα κακομαθημένο παιδί δεν μπορεί να νιώσει ικανοποιημένο με ό,τι έχει. Αν βλέπει ένα παιχνίδι κάποιου άλλου παιδιού, θέλει να το αποκτήσει.
- Ένα κακομαθημένο παιδί είναι τεμπέλικο, δεν θέλει να προσφέρει τη βοήθεια του και αρνείται να κάνει δουλειές, όπως να μαζέψει τα παιχνίδια του.
- Θέλει πάντα να ελέγχει του γονείς και άλλους ενήλικες. Ένα κακομαθημένο παιδί πολλές φορές δεν καταλαβαίνει την έννοια της πειθαρχίας και απαιτεί τα ίδια πράγματά από τους γονείς και τους συμμαθητές του. Περιμένει όλοι να τον ακούν.
- Τις περισσότερες φορές, ένα κακομαθημένο παιδί κάνει τους γονείς του να νιώθουν θυμωμένοι και αμήχανοι σε δημόσιο χώρο. Συνήθως εδώ την πατάνε οι γονείς και ξεσπούν ή κάνουν παρατήρηση σε έντονο ύφος. Σε αυτή την περίπτωση όμως, όταν το παιδί στεναχωρεί τη μαμά και τον μπαμπά, το κάνει απλά για να τραβήξει την προσοχή τους. Γι’ αυτό και είναι προτιμότερο η επίπληξη να γίνει σε ένα απομονωμένο μέρος.
- Δεν θέλει να μοιράζεται τα πράγματά του. Αυτό έτσι κι αλλιώς λίγο πολύ το έχουν όλα τα παιδάκια, αλλά από την ηλικία των 4 ετών πρέπει να είναι πρόθυμα να μοιράζονται πράγματα, όπως παιχνίδια και τρόφιμα με άλλα μέλη της οικογένειας.
- Ένα κακομαθημένο παιδί θέλει να το παρακαλούν. Οι γονείς όμως δεν πρέπει να ενδίδουν σε αυτή την απαίτηση.
- Δεν μπορεί να παίξει μόνο του. Στην ηλικία των 4 όμως, ένα παιδί πρέπει να είναι σε θέση να παίζει μόνο του. Αποδεικνύεται ότι ακόμη και με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή των γονιών.
- Ένα κακομαθημένο παιδί θέλει δωροδοκία για να κάνει τις εργασίες του ή κατά την εκτέλεση ορισμένων εργασιών. Αποφύγετε τη δωροδοκία με τα παιχνίδια, τα γλυκά, τις βόλτες και τα χρήματα.
Τι να κάνετε
Δηλώστε την πραγματικότητα
Μόλις αναγνωρίσετε τα πρώτα σημάδια ενός ακόμη ξεσπάσματος, με σαφή τόνο στην φωνή σας, ξεκαθαρίστε «Σήμερα κοιτάζουμε πράγματα, δεν αγοράζουμε», αν για παράδειγμα βρίσκεστε σε ένα εμπορικό κατάστημα. «Μπορούμε να προσθέσουμε αυτό που θέλεις στη λίστα με τα πράγματα που θέλουμε και θα το αγοράσουμε μια άλλη μέρα.». Γενικότερα επιβάλλετε λογικούς κανόνες, ώστε να βοηθήσετε το παιδί να συνδυάσει τα πρώτα συναισθήματα με τη λογική και να έχετε υπομονή γιατί θα πάρει καιρό.
Μην δίνετε υποσχέσεις τις οποίες δεν μπορείτε να κρατήσετε
Μερικές φορές στη προσπάθεια να ανακτήσουμε τον έλεγχο, λέμε το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό ώστε να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Αποφύγετε όμως να κάνετε δηλώσεις τύπου: «Αν ξαναχτυπήσεις άλλη μια φορά το χέρι στο τραπέζι, θα φύγουμε.», όταν δεν σκέφτεστε να αποχωρήσετε ή βρίσκεστε κάπου με παρέα. Προτιμήστε να πείτε: «Αν συνεχίσεις έτσι, την επόμενη φορά δεν θα σε πάρουμε μαζί μας.».
Μιλήστε πριν και μετά
Ένας από τους καλύτερους τρόπους να χειριστείτε τα αιτήματα ενός μικρού παιδιού, είναι να προετοιμάσετε το έδαφος. Στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για το κατάστημα μιλήστε για τον στόχο σας. Αν παρ' όλα αυτά το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό, ξανασυζητήστε το θέμα κατά την έξοδό σας. Όσο περισσότερο μιλάτε στο παιδί για τη συμπεριφορά του, τόσο περισσότερο θα εξωτερικεύει τα συναισθήματά του και θα βρεθούν οι ισορροπίες.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Σπάστε τα δεσμά της καθημερινότητας.
Έχετε ποτέ σκεφτεί ότι κάνοντας υγιεινά πράγματα κάθε πρωί, ίσως βελτιωθεί η ημέρα σας και μπορέσετε να αντεπεξέλθετε καλύτερα στο απαιτητικό σας πρόγραμμα;
Αν θέλετε να αισθανθείτε αναζωογονημένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσετε την επόμενη μέρα, δοκιμάστε αυτές τις απλές συμβουλές για περίπου ένα μήνα και θα δείτε μεγάλη διαφορά στη φυσική σας κατάσταση.
Πιείτε ένα ποτήρι νερό αμέσως μόλις ξυπνήσετε
Έτσι ενυδατώνετε το σώμα σας, βοηθάτε το πεπτικό σας σύστημα στη λειτουργία του και τα πράγματα ρέουν. Θα παρατηρήσετε θετικές αλλαγές, όπως πιο λαμπερό δέρμα και καλύτερη πέψη. Αν θέλετε, προσθέστε φρέσκο χυμό λεμονιού ή ένα κουταλάκι του γλυκού μηλόξιδο.
Μην τσεκάρετε τα email σας και μην ανοίγετε το κινητό σας τηλέφωνο
Κοιμάστε με το κινητό τηλέφωνο δίπλα σας και είναι το πρώτο πράγμα που τσεκάρετε το πρωί, όταν ξυπνάτε; Αυτό δεν είναι μια καλή συνήθεια. Εάν επιλέξετε να αντισταθείτε στον πειρασμό να ελέγξετε το email και το Facebook σας, θα διαπιστώσετε ότι το μυαλό σας θα είναι πιο καθαρό.
Σκεφτείτε ένα πράγμα για το οποίο αισθάνεστε ευγνώμων
Αυτό για να έχετε την απαραίτητη αισιοδοξία και θετικότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν έχετε τρεις με πέντε λόγους, ακόμη καλύτερα!
Βγείτε έξω και πάρτε μια ανάσα
Γεμίστε τα πνευμόνια σας με καθαρό αέρα. Ακόμα κι αν κάνει κρύο έξω. Αυτό διαρκεί μόνο 10 δευτερόλεπτα και σας θυμίζει ότι είστε ζωντανοί γεμάτοι ενέργεια!
Κάντε γυμναστική
Δεν χρειάζεται να κάνετε έντονη προπόνηση αλλά λίγες ασκήσεις πριν το πρωινό θα βοηθήσει το σώμα σας να «ξυπνήσει», το αίμα θα αρχίσει να ρέει και θα ξεφύγετε από την κατάσταση υπνηλίας. Απλά κάντε μερικά τεντώματα ή βάλτε να ακούσετε το αγαπημένο σας τραγούδι και χορέψτε σαν να μην σας βλέπει κανείς.
Φάτε ένα πλούσιο πρωινό
Δώστε στον οργανισμό σας το κατάλληλο «καύσιμο» ώστε να παραμένετε ενεργοί και δραστήριοι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Ένα φλιτζάνι λοιπόν καφέ δεν «μετράει» και σίγουρα δεν είναι το κατάλληλο καύσιμο.
Ένα πλούσιο πρωινό γεύμα θα σας κάνει να αισθάνεστε χορτάτοι και ευδιάθετοι όλη μέρα! Επιπλέον αν ξεκινάτε την ημέρας τρώγοντας υγιεινά έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες να κάνετε το ίδιο και για το υπόλοιπο της ημέρας. Μερικές ιδέες: γιαούρτι με φρούτα και δημητριακά ολικής αλέσεως, πλιγούρι βρώμης με φυστικοβούτυρο και μπανάνα, ομελέτα λαχανικών ή τοστ ολικής αλέσεως με γαλοπούλα και τυρί και φυσικό χυμό πορτοκαλιού.
Πείτε «Σε αγαπώ»
Οι χαρούμενοι και υγιείς άνθρωποι εκφράζουν την αγάπη και την εκτίμησή τους για τους πιο κοντινούς τους ανθρώπους όπως είναι τα παιδιά, ο/η σύντροφος, η οικογένεια, οι φίλοι, σε καθημερινή βάση. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύονται οι δεσμοί, γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι, υγιείς και ευδιάθετοι.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
