Παλμοί καρδιάς και πρόωρος θάνατος: Πότε κινδυνεύεις;

Για έναν υγιή ενήλικα, φυσιολογικοί θεωρούνται οι παλμοί καρδιάς που κυμαίνονται μεταξύ 60 και 100 το λεπτό. Οι παλμοί της καρδιάς θεωρούνται δείκτης της καρδιαγγειακής υγείας, καθώς υποδεικνύουν πόσο καλά λειτουργεί η καρδιά.

Σύμφωνα μια νέα κινεζική μελέτη που δημοσιεύεται στο επίσημο περιοδικό του Καναδικού Ιατρικού Συλλόγου, Canadian Medical Association Journal, οι παλμοί της καρδιάς σε κατάσταση ηρεμίας μπορούν να υποδείξουν εάν κάποιος διατρέχει αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου.

Η μελέτη υπέδειξε ότι η υψηλή καρδιακή συχνότητα -μεγάλος αριθμός καρδιακών παλμών- σε κατάσταση ηρεμίας συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, ακόμη και σε όσους δεν παρουσιάζουν τους συνήθεις παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ντονγκφένγκ Ζανγκ του Ιατρικού Κολλεγίου του Πανεπιστημίου Τσινγκντάο της Σαντόνγκ, μελέτησαν 46 δημοσιευμένες έρευνες που συνολικά αφορούσαν περίπου 1,24 εκατομμύρια ασθενείς και 78.400 θανάτους.

«Η συσχέτιση της καρδιακής συχνότητας σε φάση ηρεμίας με τον κίνδυνο θανάτου είναι ανεξάρτητη από τους παραδοσιακούς παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, πράγμα που σημαίνει πως η συχνότητα των καρδιακών παλμών σε φάση ηρεμίας συνιστά δείκτη πρόβλεψης της θνησιμότητας στον γενικό πληθυσμό», επισημαίνουν οι ερευνητές.

Μέχρι σήμερα, τα υπάρχοντα στοιχεία για τη σχέση ανάμεσα στην ταχυκαρδία σε φάση ηρεμίας και στον κίνδυνο θανάτου δεν είχαν οδηγήσει σε οριστικά συμπεράσματα. Η νέα μετα-ανάλυση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία αυξάνεται κατά 9% για κάθε δέκα παραπάνω παλμούς της καρδιάς ανά λεπτό σε κατάσταση ηρεμίας.

Οι άνθρωποι με πάνω από 80 παλμούς ανά λεπτό έχουν κατά μέσο όρο 45% μεγαλύτερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου σε σχέση με όσους έχουν 60 έως 80 παλμούς (για τους τελευταίους ο αυξημένος κίνδυνος είναι της τάξης του 21%). Ο κίνδυνος αυξάνεται περισσότερο, όταν η ταχυκαρδία σε φάση ηρεμίας ξεπερνά τους 90 παλμούς ανά λεπτό. Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι, αν και συγκριτικά αυξημένος, ο απόλυτος κίνδυνος παραμένει μικρός.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αυξημένη καρδιακή συχνότητα συνιστά δείκτη κακής υγείας. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στη συχνότητα των καρδιακών παλμών τους σε φάση ηρεμίας και πρέπει να ασκούνται σωματικά περισσότερο ώστε να την μειώσουν», δήλωσε ο Δρ Ζανγκ.

Οι ερευνητές τόνισαν την ανάγκη να αναπτυχθεί ένας αλγόριθμος που θα λαμβάνει υπ’ όψιν τόσο την καρδιακή συχνότητα σε φάση ηρεμίας όσο και τυχόν άλλους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου, προκειμένου να βοηθήσει τους γιατρούς κατά την κλινική αξιολόγηση των ασθενών.


Πηγή: http://www.boro.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Άγχος: 6 σημάδια ότι ίσως πρέπει να δεις ειδικό

Η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή (ΓΑΔ) είναι η πιο συνηθισμένη αγχώδης διαταραχή.

Χαρακτηρίζεται από υπερβολική, ανεξέλεγκτη και μη ρεαλιστική ανησυχία για καθημερινά πράγματα όπως η υγεία, η οικογένεια, οι φίλοι, τα χρήματα ή τα επαγγελματικά.

Τα άτομα που πάσχουν από αυτή τη διαταραχή ανησυχούν συνεχώς και με παράλογο τρόπο για κάτι κακό που μπορεί να συμβεί σε εκείνους ή στα αγαπημένα τους πρόσωπα, και η ανησυχία αυτή συνοδεύεται από ένα αίσθημα συνεχούς φόβου.Διαφοροποιείται όμως μιας και ο φόβος αποτελεί μια αντίδραση σε ένα γνωστό κίνδυνο.

Οι ασθενείς με ΓΑΔ συνήθως ανησυχούν υπερβολικά για καθημερινά προβλήματα της ζωής, όπως η δουλειά, τα οικονομικά, η υγεία των μελών της οικογένειας, οι σχέσεις τους, τα προβλήματα του αυτοκινήτου κτλ. Παιδιά με ΓΑΔ ανησυχούν πολύ για τις ικανότητες τους και για το πώς τα πάνε στο σχολείο ή στα σπορ. Ακόμη, τα παιδιά μπορεί να ανησυχούν για φυσικές καταστροφές ή για τον πυρηνικό πόλεμο και να εμφανίζονται χωρίς αυτοπεποίθηση, επιδιώκοντας συνεχώς επιδοκιμασία και ενθάρρυνση.

Στη ΓΑΔ, η υπερβολική ανησυχία συνοδεύεται από τουλάχιστον τρία από τα ακόλουθα σωματικά συμπτώματα (συνήθως τα εν λόγω συμπτώματα πρέπει να εμφανίζονται για έξι περίπου μήνες, προκειμένου να είναι δυνατή η διάγνωση):

Ανησυχία ή ευερεθιστότητα

Εύκολη κόπωση

Δυσκολία στη συγκέντρωση

Μυική τάση

Διαταραγμένος ύπνος

Παρά τη σοβαρή της επίδραση της στη ζωή των ανθρώπων που υποφέρουν από αυτή, η ΓΑΔ μπορεί να μην αναγνωριστεί για πολλά χρόνια. Συχνά, τα άτομα με μη διαγνωσμένη ΓΑΔ μπορεί να εμφανίσουν σωματικά συμπτώματα, όπως προβλήματα του γαστρεντερικού συστήματος, πονοκεφάλους, πόνους στο στήθος, υπέρταση, ταχυπαλμίες, δυσπεψία, αϋπνία, διάρροια, διάφορα είδη δερματίτιδας, κλπ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το άτομο που υποφέρει από τέτοια συμπτώματα δεν τα συνδέει με το άγχος.

Η ΓΑΔ είναι μία αρκετά συνήθης διαταραχή η οποία, σύμφωνα με στατιστικές έρευνες, επηρεάζει σε κάποια περίοδο της ζωής τους περίπου το 5% και σχεδόν σε όλη τη ζωή τους το 3% του συνολικού πληθυσμού. Συνήθως τα συμπτώματα εκδηλώνονται στη διάρκεια της εφηβείας (αλλά και στην παιδική ηλικία) και αναπτύσσονται προοδευτικά για μακρά χρονική περίοδο. Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο σε σχέση με τους άνδρες και εκτιμάται ότι 61% των ατόμων με ΓΑΔ είναι γυναίκες.

Όταν τα άτομα προσέρχονται στη θεραπεία συνήθως η ΓΑΔ έχει παγιωθεί και είναι μια χρόνια κατάσταση. Συνήθως συνυπάρχει με άλλες Αγχώδεις διαταραχές,όπως κατάχρηση ουσιών και ίσως κάποια συναισθηματική διαταραχή, όπως μείζονα κατάθλιψη.

Ο συνδυασμός φαρμακοθεραπείας και ψυχοθεραπείας συνήθως αποδεικνύεται ο πιο αποτελεσματικός σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα είναι έντονα και το άγχος επηρεάζει σημαντικά τη λειτουργικότητα του ατόμου.

Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (ΓΣΘ) είναι μιας βραχείας μορφής ψυχοθεραπεία για την ΓΑΔ που περιλαμβάνει την κατανόηση από τον ασθενή της επιρροής των συναισθημάτων και των σκέψεων στη συμπεριφορά.

Επικεντρώνεται στο να διδάξει στα άτομα τεχνικές προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές σκέψεις και συμπεριφορές και στο να εντοπίσουν την πηγή της ενόχλησης. Στόχος είναι η καταγραφή της έντασης, της συχνότητας και της επιρροής στην καθημερινότητα.

Οι δυσλειτουργικές σκέψεις που οδηγούν το άτομο σε αρνητικά συμπτώματα εξετάζονται μέσω συμπεριφορικών πειραμάτων, ενώ η χρήση ημερολογίου βοηθά στον εντοπισμό και την αλλαγή τους. Περιλαμβάνονται επίσης στρατηγικές έκθεσης που επιτρέπουν στον ασθενή να αντιμετωπίσει το άγχος του και να νιώσει πιο άνετα σε στρεσογόνες καταστάσεις όπως επίσης να εξασκηθεί στις δεξιότητες που έμαθε κατά τη διάρκεια της θεραπείας.


Πηγή: http://www.boro.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Μήπως πιέζετε υπερβολικά τα παιδιά σας;

Μερικές φορές οι γονείς χρειάζεται να δώσουν στα παιδιά μια μικρή ώθηση, ώστε να πάρουν μια σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο κάποιες φορές καταλήγουν να τα πιέζουν πολύ.

Πώς μπορούμε να καταλάβουμε πότε ξεπερνάμε την γραμμή; Εδώ είναι ένας μικρός οδηγός που θα σας βοηθήσει να καταλάβετε πότε είστε ενθαρρυντικοί και πότε πιεστικοί.

Δείχνει φόβο
Αν το παιδί σας αρχίζει να φοβάται να κάνει μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι ενδεχομένως το πιέζετε πολύ να αγαπήσει κάτι που εκείνος/εκείνη δεν αγαπά αλλά αγαπάτε εσείς. Ναι μερικές φορές τα παιδιά δείχνουν φόβο για μια δραστηριότητα που αποτελεί πρόκληση. Κάποιες φορές επειδή δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους κι άλλες φορές επειδή απλά δεν απολαμβάνουν τη δραστηριότητα. Δώστε προσοχή στο «φόβο.» Το παιδί σας προσπαθεί απλά να αποφύγει τη σκληρή δουλειά ή αντιπαθεί το νέο του χόμπι; Ως γονείς, θα πρέπει να το ενθαρρύνετε να συνεχίσει τις προσπάθειες ακόμη κι αν είναι μετ’ εμποδίων, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ του τεμπελιάζω και του απεχθάνομαι. Είναι λογικό να θέλετε το παιδί σας να αγαπήσει το μπαλέτο, το πιάνο, το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, την τέχνη αλλά μερικές φορές ακόμη κι αν τα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον, είναι επειδή βρίσκονται στην αρχή. Αυτό το ενδιαφέρον λοιπόν μπορεί να μην έχει διάρκεια. Το πιο σημαντικό είναι όμως να θυμάστε ότι τα παιδιά έχουν τη δική τους προσωπικότητα και δεν είναι απαραίτητο να αγαπούν όλα όσα αγαπάτε εσείς.

Ξεκινάει κάτι αλλά μετά από λίγο καιρό το παρατάει
Αν το παιδί σας θέλει να σταματήσει να πηγαίνει στις προπονήσεις του ποδοσφαίρου, ρωτήστε τον γιατί. Δεν απολαμβάνει πλέον το άθλημα; Έχει προβλήματα με τα υπόλοιπα παιδάκια στην ομάδα; Αισθάνεται ότι δεν είναι τόσο καλός; Έχει χάσει την αγάπη του και το έναυσμα για το παιχνίδι;

Αν αυτή η αρνητικότητα έχει να κάνει επειδή δεν του αρέσει πλέον το άθλημα, αφήστε τον να τελειώσει η σεζόν κι ας μην επιστρέψει. Αν όμως αισθάνεται απογοητευμένος με τον εαυτό του κι νομίζει ότι υστερεί σε σχέση με τους υπολοίπους, τότε πρέπει να τον βοηθήσετε να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να εργαστεί πιο σκληρά ώστε να φτάσει στο σημείο που θέλει.

Οι βαθμοί του στο σχολείο παίρνουν την κατιούσα
Παρατηρείτε ξαφνικά ότι το παιδί σας εκεί που ήταν άριστος μαθητής, να μην αποδίδει το ίδιο στις επιδόσεις του στο σχολείο; Μήπως το πρόγραμμά του είναι υπερβολικά φορτωμένο από τις εξωσχολικές δραστηριότητες; Όταν οι βαθμοί πέφτουν, μπορεί να είναι σημάδι ότι το παιδί πιέζεται πολύ, μαμά!

Ξαφνικά αρρωσταίνει;
Μήπως η κορούλα σας αρρωσταίνει κάθε φορά που είναι να πάει στο μάθημα χορού ή στο κολυμβητήριο; Αν αποφεύγει συστηματικά μια δραστηριότητα, μπορεί όντως να της προκαλεί στρες και πίεση η παρακολούθησή της. Σε κάθε περίπτωση, αν είστε δύσπιστοι, μην τη πιέζετε.

Τα πάντα είναι θέμα ισορροπίας
Μήπως η ζωή του παιδιού σας επικεντρώνεται αποκλειστικά σε ένα πράγμα; Μήπως το παιδί δεν κάνει ποτέ διάλειμμα; Τελειώνει πάντα αργά τα μαθήματά του επειδή κάθε απόγευμα τρέχει σε άλλες δραστηριότητες εκτός σχολείου; Η ζωή ενός μικρού παιδιού πρέπει να είναι ισορροπημένη και ίσως πρέπει να σκεφτείτε το ενδεχόμενο να ελαφρύνετε το πρόγραμμά του.

Όλοι οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και είναι σημαντικό να τους δίνουν το έναυσμα ώστε να προχωρούν και να προοδεύουν σε διάφορούς τομείς της ζωής τους. Την ίδια στιγμή όμως είναι σημαντικό να μην παραμερίζονται οι επιθυμίες των παιδιών και να μην επισκιάζονται οι ανάγκες τους. Απαιτείται η επίτευξη της ισορροπίας!


Πηγή: http://www.baby.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πένθος: Πώς αντιλαμβάνονται παιδιά και έφηβοι το θάνατο

Το θέμα του θανάτου είναι ένα από τα πολυπλοκότερα θα έλεγα θέματα που απασχολούν τα παιδιά αλλά και κυρίως τους μεγάλους. Συνήθως εκεί υπόκειται και η μεγάλη δυσκολία των γονιών στο να εξηγήσουνε το θάνατο στα παιδιά τους. Δεν είναι και οι ίδιοι σίγουροι, ούτε και μπορεί να είναι ποτέ, στο τι ακριβώς συμβαίνει όταν πεθαίνουμε. Το μόνο σίγουρο και δεδομένο όμως που έχουμε στη ζωή και που ως ενήλικες το γνωρίζουμε καλά, είναι πως όλοι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Ο φόβος και το άγχος που συνήθως μας προκαλεί η σκέψη αυτή, είναι τα συναισθήματα που ενδεχομένως περνάμε άθελα μας στα παιδιά μας.

Είναι όμως ένα θέμα, αλληλένδετο με τη θρησκεία και την κουλτούρα κάθε λαού. Ας δούμε λοιπόν τον τρόπο που το παιδί αντιλαμβάνεται το θάνατο σε κάθε ηλικία, ανεξαρτήτως (όσο αυτό γίνεται), θρησκείας και χώρας καταγωγής. Χρειάζεται να το γνωρίζουμε αυτό, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά στο παιδί μας για το θάνατο, έχοντας στο νου μας, πως διαφέρει πολύ η αντίληψη του ανάλογα με την ηλικία του.

Ένα βρέφος λοιπόν δεν αντιλαμβάνεται το θάνατο, όμως όπως είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου, αγχώνεται και νιώθει φόβο όταν η μητέρα χαθεί από το οπτικό του πεδίο, ή όταν διακοπεί η ρουτίνα του. Επικοινωνεί λοιπόν το φόβο του μέσα από το κλάμα. Όσο μεγαλώνει το μωρό και ως την ηλικία περίπου των 4 ετών, η έννοια του θανάτου δεν έχει ακόμα ιδιαίτερο νόημα. Δεν μπορεί το παιδί να αντιληφθεί πως ο θάνατος είναι μόνιμος. Αυτό όμως που μπορεί να αντιληφθεί και που επηρεάζεται άμεσα, είναι οι αντιδράσεις και τα συναισθήματα των γονιών. Αν κάποιο ανάλογο γεγονός δημιουργήσει θλίψη, ή στενοχώρια, ή απελπισία, στο γονιό, το παιδί θα νιώσει, άγχος, ή και φόβο. Μετά από τα 4 και ως περίπου την ηλικία που πάει σχολείο, το παιδί αρχίζει και καταλαβαίνει πως ο θάνατος είναι κάτι που φοβίζει τους μεγάλους. Δεν αντιλαμβάνεται ακόμα πως είναι μη αναστρέψιμος όμως. Το θάνατο τον αντιλαμβάνεται πολύ όπως τον βλέπει στα κινούμενα σχέδια. Δηλαδή αναστρέψιμο και απλά προσωρινό. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πως όταν αναφέρεται στο θάνατο δεν το εννοεί με την ενήλική έννοια του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί πως όταν κάτι πεθαίνει σταματάει να αναπνέει, να τρώει ή να κοιμάται. Είναι λοιπόν σημαντικό οι γονείς να μην συνεδριάζουνε το θάνατο με τον ύπνο διότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει διαταραχές ύπνου σε ένα παιδί. Είναι η ηλικία που το παιδί θα ρωτήσει “γιατί” και “πως“ πεθαίνει κανείς, και που μπορεί να νιώσει πως οι σκέψεις ή οι πράξεις του ευθύνονται για το χαμό ή τη στενοχώρια του άλλου. Να νιώσει ενοχές ή και ντροπή! Μπορεί ακόμα και να πιστέψει πως ο θάνατος είναι κάποιου είδους τιμωρία. Χρειάζεται λοιπόν τον γονιό να τον καθησυχάσει πως δεν φταίει για το θάνατο κάποιου, αλλά ούτε και μπορεί να τον προκαλέσει. Τα παιδιά χρειάζονται έναν συνεπή γονιό που τους εξασφαλίζει την αγάπη και την ασφάλεια τους.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουνε και πάνε σχολείο, καταλαβαίνουνε πια πως ο θάνατος είναι δεδομένος και μόνιμος για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Αρχίζουνε και έχουνε μεγάλη περιέργεια για το τι συμβαίνει μετά το θάνατο, και για το τι συμβαίνει στο σώμα μας. Συνήθως προσωποποιούνε το θάνατο σε άγγελο, σκελετό, ή φάντασμα. Τα άγχη και οι φοβίες αυτής της ηλικίας που συνδέονται με το θάνατο έχουνε να κάνουνε με τον αποχωρισμό από τους γονείς και τους φίλους, φόβο για το άγνωστο, και άγχος όταν χάνουνε τον έλεγχο των πραγμάτων.

Στην εφηβεία πια, ο ρόλος του θανάτου παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και εξαρτάται πολύ, από το αν ο έφηβος έχει ήδη βιώσει κάποιο θάνατο μέσα στην οικογένεια. Είναι η ηλικία που υπάρχουνε φιλοσοφικές αναζητήσεις και που ο έφηβος νιώθει μοναδικός και αθάνατος. Του είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να αντιμετωπίσει κάποιο τυχόν θάνατο, διότι ανατρέπει όλα του τα δεδομένα. Μπορεί να υπάρχει μεγάλος θυμός και μεγάλη άρνηση να το δεχτεί.

Οι γονείς χρειάζεται να είναι δίπλα στα παιδιά, να τα ακούνε και να συζητάνε όλες τις ανησυχίες τους γύρω από το θάνατο. Να μοιράζονται και οι ίδιοι τις απόψεις και τους φόβους, ή και την άγνοια τους, όσο μεγαλώνει και μπαίνει στην εφηβεία το παιδί. Είναι όμως πολύ σημαντικό να λαμβάνουνε υπόψη την ηλικία του παιδιού, και να χρησιμοποιούνε το ανάλογο λεξιλόγιο, ώστε το παιδί να καταλαβαίνει και να μην μπερδεύεται με τις έννοιες.


Πηγή: http://www.boro.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Εκκριτική Ωτίτιδα: Μια ύπουλη ασθένεια για τα παιδιά μας

Το κάθε αυτί ενώνεται με τη μύτη με ένα σωληνάκι που ονομάζεται ευσταχιανή σάλπιγγα. Όταν για κάποιο λόγο κλείσει η είσοδος της ευσταχιανής σάλπιγγας μέσα στη μύτη, το αυτί δεν «αερίζεται» και αντιδρά με τοπική φλεγμονή. Η φλεγμονή προκαλεί παραγωγή και συσσώρευση αντιδραστικών υγρών πίσω από το τύμπανο, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ακοή, αφού το υγρό «απορροφά» μέρος του ήχου.

Το στόμιο της ευσταχιανής σάλπιγγας στα παιδιά φράζει σχεδόν πάντοτε από υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων, τα γνωστά κρεατάκια. Επειδή τις περισσότερες φορές η συλλογή του υγρού γίνεται σταδιακά και τα παιδιά συνηθίζουν στη μείωση της ακοής, δεν διαμαρτύρονται ότι δεν ακούνε, επισημαίνει ο ειδικός. Οι γονείς και οι δάσκαλοι παρατηρούν όμως ότι το παιδί δυναμώνει την ένταση της τηλεόρασης, ρωτά συχνά «τι-τι;» ή δεν υπακούει «με την πρώτη». Στην περίπτωση που τα κρεατάκια προκαλούν και σημαντική απόφραξη στη μύτη, το παιδί αναπνέει και κοιμάται με το στόμα ανοιχτό, ροχαλίζει ή κάνει ακόμη και άπνοιες στον ύπνο του, δηλαδή σταματάει η αναπνοή του για μερικά δευτερόλεπτα. Αν η συλλογή του υγρού χρονίσει, τότε αλλάζει η σύστασή του, γίνεται πιο παχύρρευστο και είναι πιο δύσκολη η αντιμετώπιση με φάρμακα.

Οι επιπτώσεις της βαρηκοΐας από την εκκριτική ωτίτιδα είναι πολύ σημαντικές. Τα παιδιά με υγρό στα αυτιά μπορεί να αργήσουν να μιλήσουν ή να έχουν προβλήματα στην ανάπτυξη του λόγου. Σε χρόνιες, παραμελημένες περιπτώσεις, μπορεί να έχουν και μειωμένη απόδοση στο σχολείο, μειωμένη πνευματική ανάπτυξη ή και ψυχολογικά προβλήματα από την αδυναμία επικοινωνίας με τα άλλα παιδιά.

Επειδή η εκκριτική ωτίτιδα δεν πονάει, είναι μια σιωπηλή πάθηση και την έχει 1 στα 2 (51%) παιδιά ηλικίας 3-4 ετών. Φυσικά, δεν έχουν όλα τα παιδιά με εκκριτική ωτίτιδα σοβαρά προβλήματα ακοής ή λόγου, αλλά όλα τους είναι εκτεθειμένα στον κίνδυνο να αποκτήσουν αν δεν καταλάβουν οι γονείς και ο παιδίατρος ότι το παιδί δεν ακούει. Καθότι χρειάζεται ειδικό Ωτο-μικροσκόπιο για να δει κανείς το υγρό μέσα στο μικροσκοπικό παιδικό αυτάκι, μόνον ο ειδικός Ωτορινολαρυγγολόγος μπορεί να δώσει σωστή και έγκαιρη διάγνωση, πριν εμφανιστούν προβλήματα.

Τα παιδιά κάτω των 6 ετών, εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν «υγρό στο αυτί» καθώς η Ευσταχιανή σάλπιγγα τους είναι πιο μικρή σε μήκος και σε οριζόντια θέση, με αποτέλεσμα το υγρό να μην κυλάει εύκολα προς το ρινοφάρυγγα και να την αποφράσσει ευκολότερα. Επίσης, η εκκριτική ωτίτιδα εμφανίζεται συχνότερα στα αγόρια από ότι στα κορίτσια και συνήθως κατά τους χειμερινούς και όχι τους θερινούς μήνες.

Αρχικά, η εκκριτική ωτίτιδα αντιμετωπίζεται φαρμακευτικά. Ελέγχουμε την ακοή του παιδιού με ειδικές εξετάσεις που το παιδί εκλαμβάνει ως παιχνίδι και παρακολουθούμε την εξέλιξη της θεραπείας. Σε επιμένουσες περιπτώσεις, θα χρειαστεί αφαίρεση στα κρεατάκια (αδενοτομή), αναρρόφηση του υγρού μέσω μιας μικρής τομής στο τύμπανο και τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού. Η αποκατάσταση της ακοής είναι άμεση και το παιδί μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του λίγες ώρες αργότερα.

Πηγή: http://www.boro.gr

Διαβάστε περισσότερα...