Το παιδί, για να μπορέσει να εξελιχθεί σε ευτυχισμένο και υγιή ενήλικα, χρειάζεται να έχει βιώσει μια υγιή και όσο το δυνατό ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Για να μπορέσουμε να τους προσφέρουμε ό,τι χρειάζονται πρέπει να ξέρουμε πώς σκέφτονται, πώς αισθάνονται και ποιες είναι οι ανάγκες και οι δυνατότητές τους σε κάθε ηλικία. Οι γονείς, για να ασκήσουν αποτελεσματικά το σημαντικό τους ρόλο, θα πρέπει να προσαρμόσουν τις αντιδράσεις, τις προσδοκίες και τις προσεγγίσεις τους στα στάδια ανάπτυξης του παιδιού τους και στις ψυχοκοινωνικές του ανάγκες.
Από την Παγκύπρια Σχολή Γονέων σε συνεργασία με την Υπηρεσία Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Κύπρου
Η γνώση των πιο κάτω βασικών αναγκών διευκολύνει το ρόλο των γονιών και επηρεάζει θετικά τη σχέση γονιού- παιδιού:
1. Η ανάγκη για αγάπη
Κάθε παιδί έχει απόλυτη ανάγκη την ανάπτυξη και διατήρηση μιας σχέσης με τους γονείς του. Μέσα από αυτή τη σχέση - αρχικά με τη μητέρα του, αργότερα με τον πατέρα και μετά και με τους άλλους - το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη δική του ταυτότητα και αξία. Το βασικό στοιχείο της σχέσης γονιού-παιδιού χρειάζεται να είναι η χωρίς όρους αποδοχή και αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυσική εμφάνιση, τις ικανότητες και την προσωπικότητα του παιδιού.
Έτσι, με μια χωρίς όρους αγάπη, το παιδί σταδιακά αποκτά την αίσθηση της ύπαρξής του και αναπτύσσει το ίδιο εκτίμηση και αποδοχή για τον εαυτό του. Η χωρίς όρους αποδοχή και αγάπη αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή και ομαλή ανάπτυξη του κάθε ατόμου. Είναι γνωστό στην εξελικτική ψυχολογία ότι η αποδοχή και η αγάπη στηρίζονται στην αμοιβαιότητα, έτσι ένα παιδί που δίνει πολλά σε μια οικογένεια συνήθως παίρνει πολλά, σε αντίθεση με ένα παιδί που υστερεί. Παρατηρείται έτσι το φαινόμενο το παιδί με ιδιαίτερες ικανότητες και ταλέντα να γίνεται ευκολότερα αποδεκτό και να αγαπιέται χωρίς όρους, σε αντίθεση με το παιδί που παρουσιάζει ειδικές δυσκολίες ή αναπηρίες. Χρειάζεται περισσότερος κόπος και προσπάθεια από τους γονείς και τους σημαντικούς άλλους στη ζωή ενός παιδιού με δυσκολίες να το αποδεκτούν και να του προσφέρουν αγάπη χωρίς όρια.
2. Η ανάγκη για ασφάλεια
Η αίσθηση της ασφάλειας ικανοποιείται όταν το παιδί ζει μέσα σε μια οικογένεια με σταθερές ενδοοικογενειακές σχέσεις όπου οι στάσεις και η συμπεριφορά των γονιών προς το παιδί χαρακτηρίζονται από συνέπεια. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το παιδί να γνωρίζει πώς θα αντιδράσουν οι γονείς του σε κάθε συμπεριφορά του. Η δυνατότητα του παιδιού να προβλέπει τις αντιδράσεις στο άμεσο περιβάλλον του δημιουργεί συναισθήματα ασφάλειας και μειώνει τις αγωνίες και το άγχος του. Η καθημερινότητα κατά την προσχολική ηλικία χρειάζεται να είναι προβλέψιμη και σταθερή.
3. Η ανάγκη για νέες εμπειρίες
Βασική προϋπόθεση για τη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού είναι η απόκτηση νέων εμπειριών. Όπως η τροφή είναι απαραίτητη για τη σωματική ανάπτυξη, έτσι και οι νέες εμπειρίες που το παιδί αποκτά μέσω του παιχνιδιού και της επικοινωνίας με τους γονείς του και το άμεσο περιβάλλον είναι απαραίτητες για την ομαλή ψυχοκοινωνική του εξέλιξη. Η έλλειψη ικανότητας του παιδιού να παίξει είναι μερικές φορές ένδειξη ότι δεν εξελίσσεται φυσιολογικά. Το παιδί παίζει με τους ήχους, με τις λέξεις, με τα αντικείμενα. Το παιχνίδι του δίνει τη δυνατότητα να κατακτήσει νέες γνώσεις, να αναπτύξει τη φαντασία του, τις δεξιότητες, τις κινητικές του ικανότητες. Το παιχνίδι δίνει ακόμη στο παιδί τη δυνατότητα να εκφράσει τα συναισθήματα και τις αγωνίες του.
4. Η ανάγκη της αναγνώρισης και της αποδοχής
Για να μεγαλώσει ένα παιδί και ν’ αναπτυχθεί σε ένα υπεύθυνο ενήλικο άτομο, πρέπει σταδιακά να αποκτήσει γνώσεις και ικανότητες στο συναισθηματικό, νοητικό και κοινωνικό επίπεδο. Για να μπορέσει το παιδί να αποκτήσει όλη αυτή τη γνώση χρειάζεται ισχυρά κίνητρα. Οι γονείς συμβάλλουν σ’ αυτό το σημείο ουσιαστικά παροτρύνοντας το παιδί και δείχνοντάς του αναγνώριση και αποδοχή. Αυτή η ενθάρρυνση, η παρότρυνση και ένα λογικό επίπεδο προσδοκιών από τους γονείς - ανάλογα με την ηλικία του παιδιού - αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για να μπορέσει το παιδί να σχηματίσει μια ικανοποιητική εικόνα του εαυτού του. Η χωρίς όρους αποδοχή του παιδιού από τους γονείς και τους σημαντικούς ενήλικες στη ζωή του, δημιουργεί τη βάση για την ανάπτυξη μιας συγκροτημένης προσωπικότητας.
5. Η ανάγκη για υπευθυνότητα
Το παιδί βρίσκει ανταπόκριση σ’ αυτή του την ανάγκη όταν οι γονείς επιτρέπουν και παράλληλα ενισχύουν την προσπάθειά του για ανεξαρτητοποίηση, αρχικά μαθαίνοντάς το να φροντίζει τον εαυτό του σε πράγματα καθημερινής ρουτίνας, όπως το να τρώει και να ντύνεται μόνο του κ.τ.λ. Καθώς μεγαλώνει πρέπει να δίνεται στο παιδί μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αλλά παράλληλα και η δυνατότητα να αναλαμβάνει τις ευθύνες των πράξεών του. Αυτό μπορεί να γίνει με την ενθάρρυνση αλλά και με την ικανότητα που θα αποκτήσει να μπορεί να μαθαίνει από τα λάθη και τις εμπειρίες του.
Πηγή: http://www.boro.gr
Το ανακάτεμα του DNA δεν φαίνεται να ευνοεί την υγεία.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου διαπίστωσαν ότι η εξέλιξη διαχρονικά ευνοεί τους ανθρώπους στο βαθμό που οι γονείς είναι ολοένα πιο διαφορετικοί μεταξύ τους από γενετικής πλευράς, με αποτέλεσμα να κάνουν παιδιά πιο ψηλά και πιο έξυπνα.
Συνεπώς, όσο πιο πολυπολιτισμικές γίνονται οι κοινωνίες μας, τόσο πιο ψηλοί και πιο έξυπνοι (κατά μέσο όρο) θα γίνονται οι άνθρωποι. Και με δεδομένο ότι, χάρη στην παγκοσμιοποίηση, οι γάμοι γίνονται ολοένα πιο «εξωτικοί», αυτή ακριβώς η διεθνής τάση αναμένεται να ενταθεί στο μέλλον.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, με επικεφαλής τον Πίτερ Τζόσι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», μελέτησαν 110 γενετικές έρευνες με στοιχεία για την εξέλιξη 350.000 ανθρώπων παγκοσμίως.
Η ανάλυση έδειξε ότι η μεγαλύτερη γενετική ποικιλομορφία συνδέεται με μεγαλύτερο ύψος, υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και περισσότερη εξυπνάδα. Για παράδειγμα, τα παιδιά των οποίων οι γονείς είναι πρώτα ξαδέρφια, είναι κατά μέσο όρο 1,2 εκατοστά πιο κοντά στο ύψος και έχουν δέκα λιγότερους μήνες εκπαίδευσης.
Όταν ένας άνθρωπος κληρονομεί από τους δύο γονείς του πανομοιότυπα αντίγραφα του ίδιου γονιδίου και αυτό συμβαίνει ταυτόχρονα σε πολλά γονίδια, τότε η γενετική ποικιλομορφία του μειώνεται. Όταν αντίθετα κάτι τέτοιο συμβαίνει σε λίγα γονίδια, τότε η ποικιλομορφία του DNA αυξάνεται. Όσο μικρότερη γενετική συγγένεια έχει το DNA του πατέρα με εκείνο της μητέρας, τόσα λιγότερα όμοια αντίγραφα έχει το παιδί στα γονίδιά του και έτσι τόσο τείνει να ευνοείται από άποψη ύψους και εξυπνάδας.
Είναι γνωστό από προηγούμενες μελέτες ότι τα παιδιά των οποίων οι γονείς είναι συγγενείς, κινδυνεύουν περισσότερο από διάφορες παθήσεις, επειδή μπορεί να κληρονομούν τα ίδια ελαττωματικά γονίδια τόσο από την μητέρα όσο και από τον πατέρα τους. Σύμφωνα πάντως με τη νέα έρευνα, το ανακάτεμα του DNA μεταξύ των ανθρώπων δεν φαίνεται να ευνοεί χαρακτηριστικά της υγείας, όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση ή η υψηλή χοληστερόλη.
Ο ίδιος ο Δαρβίνος, ο «πατέρας» της θεωρίας της φυσικής επιλογής στην εξέλιξη, είχε παντρευΤεί την πρώτη ξαδέρφη του και ανησυχούσε για τις συνέπειες του γάμου στους απογόνους του. Πάντως έκανε δέκα παιδιά και πολλά από αυτά διέπρεψαν στην κοινωνία. Δεν ήσαν όμως πολύ ψηλά.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Η νέκρωση της μηριαίας κεφαλής (ΝΜΚ) είναι μια πάθηση του ισχίου, αρκετά συχνή που προσβάλλει και νέους ανθρώπους και η οποία σε τελικό στάδιο καταλήγει σε οστεοαρθρίτιδα του ισχίου.
Τι είναι
Νέκρωση ονομάζουμε την αλλοίωση που υφίσταται μία περιοχή του οστού της κεφαλής του μηριαίου όταν χάνει την αιμάτωσή της.
Αποτέλεσμα της απώλειας αιματώσεως είναι το οστούν να καθίσταται «μαλακό», να αλλάζει η σφαιρική του μορφή και προοδευτικά να νεκρώνεται και να αποπίπτει και ο αρθρικός χόνδρος. Τότε πλέον μια ανώμαλη επιφάνεια οστού «τρίβεται» επάνω στον χόνδρο της σφαιρικής κoτύλης, την καταστρέφει και προκαλεί πόνο στην κίνηση και στην βάδιση.
Η νέκρωση αυτή, δηλ. η διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος, μπορεί να οφείλεται σε δύο κυρίως παράγοντες. Στη λήψη μεγάλων ποσοτήτων κορτιζόνης και σε υποκεφαλικό κάταγμα του μηριαίου, που προκαλεί διακοπή της αρτηριακής ροής.
Σπάνια παθήσεις όπως η κολλαγονώσεις ή δρεπανοκυτταρκή αναιμία προκαλούν επίσης νέκρωση μηριαίας κεφαλής.
Τι συμπτώματα δίνει
Το πρώτο σύμπτωμα της αρχόμενης νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου είναι ο πόνος μετά μακρά βάδιση. Ο πόνος αυτός εμφανίζεται στην βουβωνική χώρα, της πάσχουσας πλευράς και συχνά αντανακλά προς το γόνατο. Όσο η πάθηση εξελίσσεται, τόσο ο πόνος επιδεινώνεται και αρχίζει να προκαλεί χωλότητα στη βάδιση.
Σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις το ισχίο χάνει την φυσιολογική του κινητικότητα (κάμψη, στροφές, απαγωγή) και ο ασθενής έχει δυσχέρεια ένδυσης (πχ. να βάλει κάλτσες).
Πώς ελέγχεται
Ο έλεγχος της λειτουργίας του ισχίου που πάσχει από νέκρωση είναι ανάλογος με την κλινική εικόνα όλων των παθήσεων του ισχίου. Δηλαδή σε ύπτια θέση δεν έχει ίδια κάμψη, απαγωγή και στροφές με το αντίστοιχο υγιές και σε πρηνή θέση το «test Βλάχου» είναι θετικό.
Ποια ασθένεια μπορεί να υποδηλώνει
Δύο παθήσεις ευκόλως μπορεί να μπερδέψουν την διάγνωση. Η παροδική οστεοπόρωση και η φλεγμονή. Στην φλεγμονή συνυπάρχει πυρετός. Η παροδική οστεοπόρωση στα πρώτα στάδια διαχωρίζεται από την νέκρωση της μηριαίας κεφαλής μόνο με Μαγνητική Τομογραφία.
Ποιο μέσο αναδεικνύει την βλάβη
Όπως σ΄όλες τις παθήσεις του ισχίου η ακτινογραφία μπορεί να δώσει την υποψία της νέκρωσης. Πριν όμως το οστούν νεκρωθεί η ακτινογραφία δεν «βλέπει» τη βλάβη. Σ΄ αυτό το πρώιμο στάδιο μόνο η Μαγνητική Τομογραφία θέτει τη διάγνωση. Στη νέκρωση η περιοχή που πάσχει είναι οριοθετημένη σαφώς, ενώ στην παροδική οστεοπόρωση η αλλοίωση καταλαμβάνει όλο το ισχίο.
Όταν η νέκρωση προχωρήσει τότε στην ακτινογραφία αναφαίνεται η αλλοίωση, λόγω διαφορετικής ποιότητας του οστού. Σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις η κεφαλή στην περιοχή της νέκρωσης χάνει την στρογγυλάδα της και παραμορφώνεται (αποπλατύνεται).
Αναλόγως της ακτινολογικής εικόνας σταδιοποιείται και η νέκρωση και η θεραπείας της (Στάδια Ⅰ, Ⅱ, Ⅲ, Ⅳ).
Θεραπεία: Η αντιμετώπιση της νέκρωσης της μηριαίας κεφαλής είναι πάντα χειρουργική.
Στο Ⅰ έωςⅡ στάδιο με τρυπανισμό προσπαθούμε να επαναφέρουμε και την κυκλοφορία και την επανασύσταση του οστού. Στον αυλό που δημιουργείται από την κοίλη φρέζα τοποθετούμε τα τελευταία χρόνια και βλαστοκύτταρα με πολύ ενθαρρυντικό αποτέλεσμα.
Το Ⅰκαι Ⅱ στάδιο μπορεί επίσης ν΄αντιμετωπισθεί με ανάλογα ποσοστά επιτυχίας ή με μεταφορά τμήματος του οστού της περόνης του ποδιού με το αγγείο του (αγγειούμενο μόσχευμα) ώστε να επαναλειτουργήσει η κυκλοφορία ή με την εμφύτευση ήλου (καρφί) από ταντάλιο που έχει την ιδιότητα να το διαπερνούν νέα αγγεία.
Όλες οι μέθοδοι έχουν υψηλά αποτελέσματα αποτυχίας και η επιτυχία εξαρτάται κυρίως από το πόσο νωρίς αντιμετωπίζεται η νέκρωση.
Μετά το Ⅲκαι στο Ⅳ στάδιο η αντιμετώπιση είναι αντικατάσταση της μηριαίας κεφαλής με ολική αρθροπλαστική.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Ποιες ειδικότητες αφορά.
Ο όμιλος «Ευρωκλινική» προσφέρει δωρεάν ιατρικές επισκέψεις και εξετάσεις στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία έως και τη Δευτέρα 6 Ιουλίου. Για τις διαγνωστικές εξετάσεις που πιθανόν προκύψουν θα μπορεί να γίνεται χρήση του ΕΟΠΥΥ.
Συγκεκριμένα οι δωρεάν ιατρικές επισκέψεις θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά κατόπιν ραντεβού στο τηλέφωνο 2130178530, στις εξής ειδικότητες: Παθολόγος, παιδίατρος, καρδιολόγος, παιδοχειρουργός, ορθοπεδικός, γενικός χερουργός, ΩΡΛ, ενδοκρινολόγος, ουρολόγος, πνευμονολόγος, αγγειοχειρουργός, ρευματολόγος, οφθαλμίατρος, νευρολόγος, γυναικολόγος και δερματολόγος.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Οι επιπτώσεις διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και την ηλικία.
Οι στατίνες μειώνουν την επιθετικότητα στους άνδρες και την αυξάνει στις γυναίκες σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα που εξετάζει τις επιπτώσεις τους στη συμπεριφορά.
Οι στατίνες είναι μια διεθνώς δημοφιλής κατηγορία ευρέως συνταγογραφούμενων φαρμάκων κατά της υψηλής χοληστερόλης, προκειμένου να μειωθεί ο καρδιαγγειακός κίνδυνος. Προηγούμενες μελέτες, που όμως δεν είχαν βασισθεί σε αξιόπιστες κλινικές δοκιμές, δεν είχαν καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα για τις επιπτώσεις αυτών των φαρμάκων στον ψυχισμό και στη συμπεριφορά. Η νέα μελέτη δείχνει ότι οι επιπτώσεις αυτές διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και την ηλικία.
Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Ντιέγκο, με επικεφαλής την καθηγήτρια Μπεατρίς Γκόλομπ, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS One» μελέτησαν δύο ομάδες άνω των 1.000 ατόμων και των δύο φύλων. Η μία ομάδα έπαιρνε επί έξι μήνες κάποια στατίνη (σιμβαστατίνη ή πραβαστατίνη) και η άλλη ψευδοφάρμακο (πλασέμπο). Ούτε οι ερευνητές ούτε οι συμμετέχοντες ήξεραν ποιος ασθενής παίρνει το πραγματικό φάρμακο και ποιος το εικονικό.
Η επιθετικότητα στη συμπεριφορά μετρήθηκε με βάση συγκεκριμένα τεστ και παρατηρήσεις, τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος της μελέτης. Παράλληλα, έγιναν μετρήσεις για το επίπεδο της ορμόνης τεστοστερόνης και για τυχόν προβλήματα ύπνου.
Η μελέτη έδειξε ότι όσες γυναίκες ελάμβαναν στατίνες, ιδίως όσες ήταν άνω των 45 ετών και είχαν εισέλθει σε φάση εμμηνόπαυσης, εμφάνιζαν αυξημένη επιθετικότητα. Η επίδραση αυτή ήταν πιο αισθητή στις γυναίκες εκείνες που είχαν αρχικά τη μικρότερη επιθετικότητα.
Από την άλλη, για τους άνδρες η εικόνα ήταν πιο πολύπλοκη. Με εξαίρεση ελάχιστους που εμφάνισαν αύξηση επιθετικότητας, η συντριπτική πλειονότητα εμφάνισε μείωση και μάλιστα σημαντική, ιδίως οι νέοι που εκ φύσεως είναι πιο επιθετικοί, καθώς και οι άνδρες εκείνοι που λόγω χαρακτήρα είναι ελάχιστα επιθετικοί. Η μελέτη διαπίστωσε ότι ειδικά η σιμβαστατίνη μπορεί να μειώσει την ανδρική τεστοστερόνη, πράγμα το οποίο -στο βαθμό που συμβαίνει- μειώνει και την ανδρική επιθετικότητα.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
