Υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσω τα κόμπλεξ μου;
Τι είναι τα κόμπλεξ, πώς τα αποκτούμε και πώς τα αντιμετωπίζουμε; Κόμπλεξ (αγγλιστί=complex) είναι ο όρος που καθιερώθηκε να χρησιμοποιείται στον καθημερινό λόγο για να αποτυπώσει μια σειρά από χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και ψυχικές αντιδράσεις, συχνά μάλιστα με σημαντική ανομοιογένεια μεταξύ τους.
Στον επιστημονικό λόγο η λέξη κόμπλεξ αποδίδεται ορθότερα στην ελληνική γλώσσα με τον όρο «σύμπλεγμα». Ως πιο δημοφιλή στην επιστήμη της ψυχολογίας ψυχικά συμπλέγματα καθιερώθηκαν αυτά που πρότεινε η κλασική ψυχανάλυση, όπως το «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» και το «Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας». Σε μια προσπάθεια απλουστευμένης διατύπωσης των προηγούμενων συμπλεγμάτων, το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» αναφέρεται στην τάση του αγοριού να προσκολληθεί στη μητέρα του ενώ το «σύμπλεγμα της Ηλέκτρας» αναφέρεται στην τάση του κοριτσιού να προσκολληθεί στον πατέρα του. Σύμφωνα με τη φροϋδική αντίληψη οι τάσεις αυτές εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους και αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ψυχοσεξουαλικής τους ανάπτυξης.
Ωστόσο, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι τάσεις αυτές μπορεί να εξελιχθούν σε παθολογικές καταστάσεις, οι οποίες να επιβαρύνουν την προσωπικότητα κατά τέτοιο τρόπο μάλιστα που σε κάποιους ανθρώπους να εμφανιστούν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην πορεία της ζωής τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα «συμπλέγματα κατωτερότητας και ανωτερότητας» αποτελούν κάποιους άλλους όρους που εισήχθησαν στην επιστήμη της ψυχολογίας προκειμένου να εξηγηθούν συγκεκριμένες τάσεις οι οποίες συνήθως υποκινούνται από ασυνείδητες διεργασίες και στοχεύουν είτε στην ανάδειξη είτε στη συγκάλυψη συγκεκριμένων συμπεριφορών, σκέψεων και συναισθημάτων, που ουσιαστικά καθιστούν το άτομο δυσλειτουργικό και δυσπροσάρμοστο στην καθημερινή του ζωή.
Πώς αποκτώνται τα κόμπλεξ;
Η παιδική ηλικία και κυρίως η εφηβεία διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο για τη γένεση και διατήρηση παθολογικών συμπλεγμάτων. Τα παιδιά πολύ εύκολα μπορούν να επηρεαστούν από τοποθετήσεις ή συμπεριφορές των ενηλίκων κυρίως του στενού τους περιβάλλοντος (γονείς, συγγενείς, δάσκαλοι). Οι συμπεριφορές των ενηλίκων και οι αλληλεπιδράσεις τους με τα παιδιά μπορούν να ευνοήσουν καταστάσεις που συντείνουν στην εμφάνιση παθολογικών συμπλεγμάτων. Τέτοιες καταστάσεις είναι η πρόκληση ψυχικών τραυμάτων ή εσωτερικών συγκρούσεων στο παιδί, η διαρκής συσσώρευση άγχους και άλλων αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων που ενισχύουν στο παιδί τη ματαίωση, την ανασφάλεια, την απόρριψη, τη χαμηλή αυτοπεποίθηση και μια διαστρεβλωμένη αυτοεικόνα. Επίσης, η σύγχυση των γονεϊκών ρόλων, η αστάθεια στη λήψη των αποφάσεων που σχετίζονται με την καθημερινότητα του παιδιού είναι μερικοί άλλοι βασικοί λόγοι που συνδέονται με την εκδήλωση παθολογικών συμπλεγμάτων. Στην εφηβεία οι αντιδράσεις του νέου διαφοροποιούνται κατά πολύ από αυτές που απαντώνται σε μικρότερες ηλικίες.
Η τραχύτητα και η κυνικότητα που συχνά χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις των εφήβων δεν πρέπει να μας παραπλανούν. Η «σκληρότητα» τους δεν αποτελεί παρά μόνο μια λεπτή και εύθραυστη μεμβράνη που κάτω της κρύβει πολλές ευαισθησίες, ανησυχίες, και απορίες. Στην εφηβεία, η τάση για αποστασιοποίηση από την οικογένεια, οι πρώτοι ερωτικοί πειραματισμοί, η απότομη ανάπτυξη της σωματικής διάπλασης και του αναστήματος, η σχολική επίδοση, είναι σταθμοί καθοριστικοί στην πρόκληση παθολογικών συμπλεγμάτων. Το χαμηλό ανάστημα, τα παραπανίσια κιλά, η έλλειψη ή η υπερβολική τριχοφυΐα στα αγόρια, η χρήση γυαλιών μυωπίας, τα σιδεράκια στα δόντια, η οικογενειακή κατάσταση –συνήθως η προέλευση από μονογονεϊκή οικογένεια- οι δυσκολίες στον γραπτό και στον προφορικό λόγο, η εμφάνιση ακμής, τα υπερβολικά πλούσια ή ατροφικά στήθη στα κορίτσια, η γυναικομαστία στα αγόρια, η φτώχεια, η καταγωγή –συνήθως η προέλευση από εθνικές μειονότητες ή από μικτούς γάμους- είναι μερικοί παράγοντες που δυνατό να εξωθήσουν μια ήδη επιβαρημένη με χαμηλή αυτοπεποίθηση προσωπικότητα εφήβου να εκδηλώσει παθολογικά συμπλέγματα.
Πώς αντιμετωπίζονται τα κόμπλεξ;
Συνίσταται στους γονείς αλλά και σε όλους όσους εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση νέων ανθρώπων να διαχειρίζονται με εξαιρετική προσοχή ό,τι συνδέεται με τη δόμηση της προσωπικότητας και προπάντων ό,τι αγγίζει ευαίσθητα ζητήματα όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η αυτοπεποίθηση, η κοινωνικοποίηση, και η προσαρμοστικότητα. Η παρουσία ψυχολόγου στα σχολεία αποτελεί κατά τεκμήριο και την ασφαλέστερη επιλογή για την εποπτεία και διαχείριση τέτοιων κρίσιμων ζητημάτων.
Βασικά εφόδια στην πρόληψη καταστάσεων που ευνοούν την εμφάνιση παθολογικών συμπλεγμάτων είναι η διασφάλιση από πλευράς τους ενήλικα μιας ανοικτής επικοινωνίας με το παιδί και τον έφηβο, καθώς και η δημιουργία σχέσεων που να βασίζονται σε αμοιβαία εμπιστοσύνη, κατανόηση και σεβασμό. Συχνά η όλη στάση που τηρεί το άτομο με παθολογικά συμπλέγματα δημιουργεί μια άσχημη εικόνα και διεγείρει αρνητικά συναισθήματα στους γύρω του. Αυτό που θα πρέπει, ωστόσο να θυμόμαστε πάντοτε είναι ότι πίσω από την όποια «σνομπ», επιδεικτική, προκλητική, εκκεντρική, αλλόκοτη, υπερβολική, άστατη συμπεριφορά κρύβεται ένας άνθρωπος που πραγματικά υποφέρει. Μάλιστα κάποιες φορές υποφέρει τόσο πολύ που η δική μας αγάπη και κατανόηση δεν αρκούν για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Σε μια τέτοια περίπτωση, η παρότρυνση για επίσκεψη σε ένα συμβουλευτικό ή κλινικό ψυχολόγο μπορεί να αποβεί σωτήρια.
Μια επαναστατική μέθοδος για την καταπολέμηση των πόνων της περιόδου φαίνεται να βρίσκεται προ των πυλών. Το πανεπιστήμιο, Penn State College of Medicine, εκπόνησε και δημοσίευσε μελέτη σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες στις οποίες χορηγήθηκε Viagra αντί των κοινών αναλγητικών παρουσίασαν ηπιότερα συμπτώματα πόνου χωρίς παράλληλα να εκδηλωθούν παρενέργειες.
Η έρευνα του αμερικανικού πανεπιστημίου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ιβουπροφαίνη, ουσία που περιέχεται στα κοινά μη-στεροειδή, αντί -φλεγμονώδη φάρμακα, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές παρενέργειες, όπως έλκος στομάχου και σοβαρή βλάβη στα νεφρά. Η μελέτη, στην οποία εξετάστηκαν 25 γυναίκες ηλικίας 18 έως 35 ετών που έπασχαν από μέτριους έως σοβαρούς πόνους περιόδου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μελλοντικά το χάπι για την καταπολέμηση της ανδρικής στυτικής δυσλειτουργίας θα μπορέσει να βοηθήσει και στην αντιμετώπιση των πόνων από την έμμηνο ρύση.
«Αν οι μελλοντικές μελέτες επιβεβαιώσουν τα ευρήματα αυτά, το Viagra μπορεί να γίνει μια θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς», υποστηρίζει ο Richard Legro , καθηγητής μαιευτικής και γυναικολογίας στο πανεπιστήμιο, Penn State.
Πηγή: http://www.enikos.gr
Όλοι έχουμε βρεθεί κάποια φορά στη δυσάρεστη θέση του να προσπαθούμε να πούμε κάτι ή να επικοινωνήσουμε για κάτι σημαντικό με τους γύρω μας και αυτοί να μη μας καταλαβαίνουν. Για μερικούς ανθρώπους όμως, αυτό το φαινόμενο συμβαίνει πολύ πιο συχνά απ' ότι θα ήθελαν, κι έτσι έχουν μονίμως την αίσθηση ότι είναι παρεξηγημένοι, ίσως ακόμα και παραγκωνισμένοι από τον κοινωνικό τους περίγυρο ή τον/τη σύντροφο που δεν τους καταλαβαίνει.
Γιατί υπάρχει έλλειψη κατανόησης;
Οι άλλοι Κάθε φορά που ξεκινάμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά ή τις θέσεις των άλλων, θα πρέπει ν' αφήσουμε κι ένα περιθώριο για να εξετάσουμε και το πώς η δική μας συμπεριφορά επιδρά σε αυτούς. Εξάλλου, είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και να ελέγξουμε τη δική μας συμπεριφορά, παρά να καταλάβουμε βαθύτερα τους άλλους. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα το άτομο που δηλώνει ότι δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι να έχει διαλέξει λανθασμένο τρόπο επικοινωνίας, δηλαδή να λέει κάποιο πράγμα συγκαλυμμένα, εννοώντας κάτι άλλο -για το οποίο ίσως ντρέπεται ή το οποίο δεν μπορεί να εκφράσει ξεκάθαρα- κι ελπίζει ότι ο ακροατής του θα «μπει στην ψυχή του» και θα καταλάβει.
Επίσης, είναι δυνατό το άτομο αυτό να έχει διαλέξει λάθος σύντροφο ή φίλους με τους οποίους μπορεί να επικοινωνήσει. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η επιλογή έγινε βάσει λανθασμένων, επιφανειακών και όχι ουσιαστικών κριτηρίων (παντρευτήκαμε γιατί περνούσαμε πολύ καλά στα ταξίδια, είναι φίλοι μου γιατί παίζουμε μπάλα κάθε εβδομάδα) ή γιατί υπάρχει θεμελιώδης διαφορά στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα των δύο πλευρών.
Η διαφορά αυτή μπορεί να συνίσταται σε άλλου είδους επιθυμίες, φόβους, πεποιθήσεις, στάσεις ζωής και αντιλήψεις. Η άμεση συνέπεια μιας λανθασμένης επιλογής πολύ συχνά είναι η κακή επικοινωνία. Ο κακός συγχρονισμός είναι επίσης ένας άλλος βασικός παράγοντας κακής επικοινωνίας, που οδηγεί στον να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι το άτομο που έχει το συγκεκριμένο παράπονο. Έτσι, όταν το άτομο διαλέγει μια καλή για το ίδιο, αλλά ακατάλληλη για το συνομιλητή του στιγμή, δεν θα έχει ευνοϊκή «μεταχείριση», με την έννοια ότι ο φίλος ή η φίλη του πιθανόν να μην είναι διαθέσιμοι για κουβέντα εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Από την άλλη μεριά, η λανθασμένη επιλογή θέματος μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη κατανόησης από την πλευρά του συνομιλητή. Αυτό συμβαίνει όταν ένα άτομο επιλέγει να μιλήσει για ένα συγκεκριμένο θέμα ή ζήτημα το οποίο ο συνομιλητής του δεν το γνωρίζει, δεν έχει βιώσει κάτι ανάλογο, ή δεν τον αφορά. Έτσι, οι δίοδοι της επικοινωνίας διακόπτονται.
Σε άλλες περιπτώσεις, όταν οι σχέσεις των ανθρώπων είναι επιφανειακές δεν υπάρχει ουσιαστική επιθυμία για βαθύτερη, πιο ουσιαστική επικοινωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί ο συνομιλητής θεωρεί ότι αν ακούσει μια «εξομολόγηση» θα πρέπει και ο ίδιος να προβεί σε κάτι ανάλογο, πράγμα που ίσως να μην επιθυμεί. Aλλοτε πάλι, το να καταλάβει κανείς τον άλλο σημαίνει ότι μπορεί να συγκρουστούν κάποια συμφέροντά τους ή το να καταλάβει τον άλλον θα οδηγήσει σε παραδοχές τις οποίες δεν τον συμφέρει να κάνει.
Γιατί υπάρχει έλλειψη κατανόησης; Εμείς Πέρα από το πιθανό «φταίξιμο» του άλλου που δε μας καταλαβαίνει, ενδέχεται να κάνουμε κι εμείς κάποια λάθη που μπλοκάρουν την επιθυμία. Ένας από τους πιο συνηθισμένους παράγοντες είναι η εγωιστική στάση του ατόμου που επιθυμεί να τον καταλάβουν οι άλλοι πάση θυσία και δεν τους αναγνωρίζει το δικαίωμα διαφωνίας ή μη αποδοχής των απόψεών του.
Η αίσθηση ότι «οι άλλοι δε με καταλαβαίνουν» συχνά έχει τις ρίζες της στα βιώματα της παιδική ή εφηβικής ηλικίας. Όταν ένα άτομο αισθάνεται ότι οι γονείς του δεν κατανοούν τις ανάγκες του, δεν έχουν εποικοδομητικό διάλογο και λειτουργική επικοινωνία, του δημιουργείται η αίσθηση του ανολοκλήρωτου και του ανεκπλήρωτου. Έτσι, μπαίνοντας σε νέες σχέσεις ως ενήλικος πια, κατά κάποιον τρόπο «ξαναπαίζει» σαν σε ταινία την παλιά εγγραφή και μπαίνει πάλι στον ίδιο ρόλο που είχε και παλιά. Με αυτό τον τρόπο όμως, δεσμεύει τον εαυτό του και πέφτει σε μια επικοινωνιακή παγίδα, αφού τελικά δε δίνει ούτε στον εαυτό του ούτε στους άλλους την ευκαιρία να δοκιμάσει επικοινωνιακές τεχνικές. Η ψυχολογική ανωριμότητα και η πεποίθηση ότι αν δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι τότε αυτό σημαίνει ότι μας απορρίπτουν είναι κακοί σύμβουλοι ζωής. Συχνά, το γεγονός ότι δεν μας καταλαβαίνουν αντανακλά τη δική μας δυσκολίας να καταλάβουμε αυτά τα άτομα.
Χρειάζεται να στραφούμε στον εαυτό μας λοιπόν και να αναρωτηθούμε «είμαι καλός ακροατής;» «είμαι πρόθυμη ν' ακούσω τη φίλη μου οποιαδήποτε στιγμή εκείνη το επιθυμεί;» «την καταλαβαίνω πάντα απόλυτα;» «αν και αγαπώ τον φίλο μου, όταν διαφωνώ μαζί του το λέω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον απορρίπτω;». Αν αντιστρέψουμε το ζήτημα του ότι δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι και προσπαθήσουμε να εξετάσουμε και τη δική μας στάση, μπορεί να βρεθούμε προς εκπλήξεων, ανακαλύπτοντας για τον εαυτό μας πράγματα τα οποία δεν περιμέναμε, όπως συναισθήματα θυμού, απογοήτευσης, απόρριψης και ανασφάλεια
Βελτιώνοντας την Επικοινωνία
Ξεκινάμε με δεδομένο ότι δεν είναι δυνατό να έχουμε την 100% κατανόηση των άλλων
Μαθαίνουμε να ελέγχουμε τα αρνητικά συναισθήματα και να τα διαχειριζόμαστε
Πριν ξεκινήσουμε μια σοβαρή συζήτηση, ρωτάμε τον άλλον αν έχει χρόνο και διάθεση
Εξετάζουμε τις δικές μας ικανότητες επικοινωνίας με τους άλλους και αν εμείς τους καταλαβαίνουμε
Συνειδητοποιούμε ότι ο λόγος που ίσως δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι ίσως σχετίζεται με δικές μας αδυναμίες και όχι απαραίτητα με δική τους ανικανότητα
Βελτιώνουμε τις επικοινωνιακές μας ικανότητες
Αυξημένος κατά 40% ο κίνδυνος μετά από ολιγοετή θεραπεία.
Οι γυναίκες που, όταν βρίσκονται σε εμμηνόπαυση, κάνουν θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (HRT) ακόμη και για λίγα χρόνια, αντιμετωπίζουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο των ωοθηκών, σύμφωνα με μια νέα μεγάλη διεθνή επιστημονική έρευνα, που επανεξέτασε όλα τα μέχρι σήμερα επιστημονικά δεδομένα.
Οι ερευνητές της διεθνούς κοινοπραξίας, που περιλάμβανε πάνω από 100 επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή σερ Ρίτσαρντ Πέτο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό "The Lancet", ανέλυσαν (μεταανάλυση) τα στοιχεία από 52 δημοσιευμένες επιδημιολογικές έρευνες πάνω στη σχέση ορμονικής θεραπείας και καρκίνου. Οι μελέτες αφορούσαν συνολικά περίπου 21.500 γυναίκες με ωοθηκικό καρκίνο, σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Αυστραλία.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο κίνδυνος καρκίνου αυξάνει κατά 40% μετά από ολιγοετή ορμονική θεραπεία, σε σχέση με τις συνομήλικές τους που δεν έχουν κάνει ποτέ τέτοια θεραπεία.
«Για τις γυναίκες που κάνουν την ορμονική θεραπεία για πέντε χρόνια, ξεκινώντας στα 50 τους περίπου, θα υπάρξει ένα πρόσθετο περιστατικό καρκίνου των ωοθηκών για κάθε 1.000 άτομα και ένας έξτρα θάνατος για κάθε 1.700 άτομα», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Πέτο.
Αν και η χρήση της εν λόγω ορμονικής θεραπείας εμφάνισε μείωση πριν από μια δεκαετία, αρκετά εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν ακόμη να την κάνουν για να μετριάσουν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως εξάψεις, ξηρότητα του κόλπου και μειωμένη σεξουαλική επιθυμία.
Μέχρι σήμερα, οι επίσημες οδηγίες των ειδικών αναφέρουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου ως ανύπαρκτο ή ως μικρή πιθανότητα μετά από μακρόχρονη μόνο θεραπεία. Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο κίνδυνος όχι μόνο δεν είναι αμελητέος, αλλά επί πλέον είναι υπαρκτός ακόμη και μετά από σχετικά βραχύχρονη θεραπεία.
Όπως έδειξε η νέα μελέτη, οι γυναίκες που έκαναν ορμονική θεραπεία επί μια πενταετία (που είναι και η πλειονότητα), συνέχιζαν να κινδυνεύουν από καρκίνο των ωοθηκών ακόμη και μετά από δέκα χρόνια, αφ’ ότου την είχαν σταματήσει.
Ο κίνδυνος καρκίνου αφορά τόσο την ορμονική θεραπεία με μόνο οιστρογόνα, όσο και αυτή που περιλαμβάνει επίσης και προγεσταγόνο. Από τα τέσσερα συνολικά είδη ωοθηκικού καρκίνου, ο αυξημένος κίνδυνος αφορά τις δύο συχνότερες μορφές της νόσου.
Δείχνει να εντείνεται στις προσεχείς εβδομάδες.
Με την εποχική γρίπη να βρίσκεται σε φάση κορύφωσης στην Ελλάδα, οι νεκροί έφτασαν σήμερα τους 45 εξαιτίας των επιπλοκών της, με βάση τα νεότερα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η γρίπη στην Ελλάδα, που δείχνει να εντείνεται στις προσεχείς εβδομάδες, έχει οδηγήσει μέχρι σήμερα 111 ασθενείς σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, ενώ 31 άνθρωποι παραμένουν σε ΜΕΘ έως αυτή την ώρα.
