H ζήλια είναι ένα συνηθισμένο ανθρώπινο συναίσθημα που βιώνεται με διάφορες εκφράσεις. Ορίζεται ως το συναίσθημα δυσαρέσκειας απέναντι σε άλλο άτομο εξαιτίας του ανταγωνισμού ικανότητας ή επιτυχίας. Ο ορισμός προϋποθέτει την αντίληψης μίας ανταγωνιστικής κατάστασης, χωρίς όμως αυτή η κατάσταση απαραίτητα να υφίσταται. Η ζήλια μπορεί να προκύψει στην οικογένεια, στην εργασία, στις φιλίες και στις συναισθηματικές σχέσεις. Η ζήλια συχνά συγχέεται με το φθόνο, ο οποίος ορίζεται ως η επώδυνη, μνησίκακη αναγνώριση ανωτερότητας του άλλου με την επιθυμία κατοχής αυτής της ανωτερότητας.
Οι υγιείς άνθρωποι βιώνουν ζήλια στο πλαίσιο σταθερών ενδείξεων και είναι πρόθυμοι να προσαρμόσουν τις απόψεις τους απέναντι σε νέα δεδομένα. Όμως, υπό προϋποθέσεις, η ζήλια μπορεί να εξελιχθεί σε έμμονη, εξωπραγματική, ακλόνητη πεποίθηση. Ιδίως στο πλαίσιο συναισθηματικού δεσμού η ζήλια μπορεί να λάβει τον επικίνδυνο και βασανιστικό χαρακτήρα του ζηλοτυπικού παραληρήματος. Στην ζηλοτυπία ή παθολογική ζήλια ή Σύνδρομο Οθέλου το άτομο κατασκευάζει μια σειρά αδιάψευστων στοιχείων απιστίας από ασήμαντα γεγονότα, αρνείται να αλλάξει τις πεποιθήσεις του ακόμα και αν έρχεται αντιμέτωπος με αντίθετες πληροφορίες και κατηγορεί με ένταση την/τον σύντροφο για απιστία με άλλους εραστές/ερωμένες.
Ο ζηλότυπος θεωρεί ότι έχει μια ιδιαίτερη κατοχή του άλλου και ότι αυτή η κατοχή είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της σχέσης. Το συναίσθημα αυτό πηγάζει από βαθύτερες ανασφάλειες, εσωτερικά ελλείμματα αποδοχής και αγάπης από τις πιο πρώιμες συναισθηματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας και από μια αγωνιώδη ανάγκη για έλεγχο του εαυτού.
«Με απατά! Και άλλο δεν μου μένει, παρά να την σιχαίνωμαι! Ω βάσανον του γάμου! Αυτά τα πλάσματα κανείς να τα θαρρή 'δικά του, και όμως η αγάπη των 'δική του να μην ήναι! Χίλιαις φοραίς καλλίτερα να ήμουν μολυντήρι κ' εις τα υγρά μιάσματα μιας φυλακής να 'ζούσα, παρά εις ό,τι αγαπώ, εγώ ν' αφίνω άλλον και μίαν τρίχα να χαρή! Ιδού• αυτά παθαίνουν οι άρχοντες! Καλλίτερα περνούν οι τιποτένιοι. Αλλά την Μοίραν δεν 'μπορεί κανείς να την ξεφύγη. Τα κέρατα 'ς το μέτωπον εκείνη μας χαράζει από την πρώτην μας στιγμήν!… Ιδού η Δυσδαιμόνα». (Οθέλος ΙΙΙ, iii, μετάφραση Δημήτριου Βικέλα, εκδόσεις Gutenberg).
Η παθολογική ζήλια εμφανίζεται ως σύμπτωμα διάφορων ψυχιατρικών διαταραχών. Ο αλκοολισμός, η εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες, οργανικές εγκεφαλικές βλάβες, η σχιζοφρένεια, ψυχαναγκαστικές και άλλες αγχώδεις διαταραχές, διαταραχές προσωπικότητας, κατάθλιψη, μανία μπορούν να αποτελούν το έδαφος ζηλοτυπικών παραληρημάτων.
Παθολογική ζήλεια μπορεί κανείς να υποπτευθεί όταν υπάρχουν τα εξής:
- Κατηγορίες για βλέμματα και προσοχή σε άλλους
- Επίμονες ερωτήσεις για τη συμπεριφορά και τις παρέες του συντρόφου
- Παρακολούθηση στις τηλεφωνικές κλήσεις, στα μηνύματα, στο facebook του άλλου
- Παραβίαση της ιδιωτικότητας του συντρόφου, τοποθέτηση μικρόφωνου, κάμερας
- Απομόνωση του ζηλότυπου
- Εκδικητικές συμπεριφορές έναντι των προσωπικών ενδιαφερόντων του συντρόφου
- Ψέματα για να αποσπαστούν πληροφορίες από τον κοινωνικό κύκλο του συντρόφου
- Ελλείμματα αυτοπεποίθησης
- Ελλείμματα εμπιστοσύνης
- Κατηγορίες απιστίας όταν μειώνεται η σεξουαλική δραστηριότητα εξαιτίας της κακομεταχείρισης
- Λεκτική ή/και σωματική βία
- Συνεχείς κατηγορίες και υιοθέτηση προφάσεων για τις ζηλότυπες συμπεριφορές
- Άρνηση των συναισθημάτων ζήλειας
Στην περίπτωση της παθολογικής ζήλειας πρέπει να γίνεται εκτίμηση της ψυχικής λειτουργίας και να αποκλείεται η οργανική κατάσταση. Επιπλέον μέριμνα πρέπει να λαμβάνεται για τον κίνδυνο της αυτοκτονικότητας, της βίας έναντι της συντρόφου ή του ατόμου που κινεί τις υποψίες και ειδικά απέναντι σε παιδιά, όταν υπάρχουν (Σύνδρομο Μήδειας). Η θεραπεία περιλαμβάνει επεξεργασία εναλλακτικών θεωριών που θα προσφέρουν διαφορετικές εξηγήσεις εκτός της απιστίας. Κυρίως εστιάζεται στην αντιμετώπιση της υποκείμενης ψυχιατρικής πάθησης. Απεξάρτηση από το αλκοόλ ή άλλες ναρκωτικές ουσίες είναι προϋπόθεση για τον έλεγχο των παραληρημάτων. Φαρμακευτικά κυρίως χρησιμοποιούνται αντιψυχωτικές αγωγές.
Τα παραπανίσια κιλά μειώνουν και τα χρόνια υγιούς ζωής.
Η παχυσαρκία μπορεί να μειώσει το προσδόκιμο ζωής ενός ανθρώπου έως κατά οκτώ χρόνια. Ακόμη, είναι σε θέση να στερήσει τους ενήλικες από πολλά χρόνια υγιούς ζωής (έως 19) εξαιτίας των χρόνιων παθήσεων, όπως του διαβήτη τύπου 2 και της καρδιοπάθειας, που μπορεί να προκαλέσει, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική μελέτη.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής Στίβεν Γκρόβερ του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ενδοκρινολογίας «Lancet Diabetes & Endocrinology», ανέλυσαν στοιχεία για πολλές χιλιάδες άτομα ηλικίας 20 έως 79 ετών, συσχετίζοντας το βάρος τους με τα χρόνια χαμένης ζωής τους.
Η στατιστική ανάλυση έδειξε πως τα υπέρβαρα άτομα (με δείκτη σωματικής μάζας 25 έως 30) χάνουν από μηδέν έως τρία χρόνια προσδόκιμου ζωής, ανάλογα με την ηλικία και το φύλο τους, σε σχέση με τα άτομα κανονικού βάρους. Τα παχύσαρκα άτομα (με δείκτη σωματικής μάζας 30 έως 35) χάνουν από ένα έως έξι χρόνια, ενώ τα πολύ παχύσαρκα άτομα (με δείκτη πάνω από 35) χάνουν ένα έως οκτώ χρόνια. Οι συνέπειες της παχυσαρκίας στο προσδόκιμο ζωής είναι μεγαλύτερες για τους νέους και μειώνονται όσο γερνάει κανείς.
Τα παραπανίσια κιλά, πέρα από το προσδόκιμο ζωής, μειώνουν και τα χρόνια υγιούς ζωής, δηλαδή αυτά που είναι απαλλαγμένα από χρόνιες ασθένειες, όπως ο διαβήτης και η καρδιοπάθεια. Η μελέτη δείχνει ότι οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι χάνουν διπλάσια έως τετραπλάσια χρόνια υγιούς ζωής, σε σχέση με τα άτομα κανονικού βάρους, εξαιτίας τέτοιων ασθενειών. Η μεγαλύτερη απώλεια ετών υγιούς ζωής (γύρω στα 19 έτη) αφορά νέους ενήλικες 20 έως 29 ετών, άνδρες και γυναίκες που είναι πολύ παχύσαρκοι.
«Η τάση είναι σαφής. Όσο περισσότερο ένα άτομο ζυγίζει και όσο νεότερο είναι, τόσο μεγαλύτερη επίπτωση έχει αυτό για την υγεία του, καθώς έχει μπροστά του πολλά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ο αυξημένος κίνδυνος που σχετίζεται με την παχυσαρκία, μπορεί να επιδράσει αρνητικά στη ζωή του», δήλωσε ο Στίβεν Γκρόβερ.
Οι ερευνητές συνέστησαν στους ανθρώπους με βάρος πάνω από το κανονικό, να πάρουν πιο σοβαρά το θέμα και να δράσουν ανάλογα, κάνοντας πιο υγιεινή ζωή, αλλάζοντας τις διατροφικές συνήθειές τους και ασκούμενοι σωματικά.
Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα γονίδια.
Οι βλάβες που προκαλούνται από την κακή διατροφή μπορούν να διαρκέσουν… για μια ζωή.
Οι ειδικοί προειδοποιούν, μάλιστα, ότι οι μακροχρόνιες επιδράσεις μπορεί να παραμένουν ακόμη κι αν κανείς αλλάξει τον τρόπο ζωής του.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της MailOnline, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα λιπαρά τρόφιμα, η ζάχαρη και το αλάτι αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα γονίδια και πως η αλλαγή της διατροφής και η συχνότερη κατανάλωση ψαριών, φρούτων και λαχανικών… «δε μπορεί να γυρίσει πίσω το ρολόι».
Πειράματα σε ποντίκια έδειξαν, ότι όσα ακολουθούσαν μια διατροφή πλούσια σε junk food ήταν πιο επιρρεπή στη σκλήρυνση των αρτηριών, ακόμη και μετά από θεραπείες, γιατί η λειτουργία των γονιδίων –συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι ζωτικά για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος- είχε αλλάξει στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που ονομάζεται «επιγενετική».
«Ελπίζω ότι αυτή η μελέτη θα καταδείξει το σημαντικό ρόλο της υγιεινής διατροφής και τη σημασία της αλλαγής του επιγονιδιώματος εξαιτίας της κακής διατροφής και θα ενθαρρύνει περαιτέρω έρευνες γύρω από την αλληλεπίδραση μεταξύ της αλληλεπίδρασης των διατροφικών προτύπων, τη μεθυλίωση του DNA και διάφορες ασθένειες» ανέφερε ο ερευνητής Erik van Kampen από το πανεπιστήμιο Leiden στην Ολλανδία.
Αυξάνονται τα επίπεδα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο.
Αν σας αρέσει το «βαρύ», αγγλικό πρωινό, με λουκάνικα, αυγά και φασόλια, μπορεί να καταφέρετε να… «ξαλαφρώσετε» κάπως τη ζυγαριά σας!
Βέβαια, για εμάς του «νότιους» ένα πρωινό αποτελούμενο από μπέικον, λουκάνικο, φασόλια, αυγά και ψωμί ακούγεται περισσότερο σαν… «βαρύ μεσημεριανό μια κρύα μέρα του χειμώνα», ωστόσο όπως επισημαίνουν ειδικοί, το πλούσιο σε πρωτεΐνες πρωινό αυξάνει τα επίπεδα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, δηλαδή της χημικής ουσίας που ρυθμίζει την όρεξη για φαγητό.
Όπως αναφέρουν αμερικανοί ερευνητές, όσοι αποφεύγουν να τρώνε πρωινό, εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα της συγκεκριμένης ουσίας, κάτι που μπορεί να τους οδηγήσει στην υπερφαγία και κατά συνέπεια στην πρόσληψη βάρους.
Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε στις ΗΠΑ, οι έφηβοι που παρέλειπαν να τρώνε πρωινό ήταν περισσότερο επιρρεπείς στην παχυσαρκία.
Αντίθετα, όσοι κατανάλωναν «βαρύ» πρωινό, πλούσιο σε πρωτεΐνες, είχαν λιγότερες λιγούρες αργότερα μέσα στην ημέρα, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν λιγότερες πιθανότητες να τρώνε πολύ στη συνέχεια.
«Η έρευνά μας έδειξε ότι οι άνθρωποι εμφανίζουν δραματική πτώση στην όρεξη για κάτι γλυκό, όταν τρώνε πρωινό. Όταν δε, το πρωινό αποτελείται από πρωτεΐνες, τότε μειώνεται η όρεξη και για αλμυρά ή παχυντικά φαγητά» ανέφερε η καθηγήτρια Heather Leidy από το πανεπιστήμιο Missouri-Columbia. «Από την άλλη, όταν παραλείπει κανείς το πρωινό, τότε η λαχτάρα για περισσότερο φαγητό αυξάνεται όσο περνά η μέρα» πρόσθεσε η ίδια, σύμφωνα με δημοσίευμα της MailOnline.
Τα συμπεράσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nutrition.
Επαναπατρίστηκε από τη Σιέρα Λεόνε πριν 9 ημέρες.
Η υγεία του Ιταλού γιατρού ο οποίος μολύνθηκε με τον θανατηφόρο ιό Έμπολα στη Σιέρα Λεόνε επιδεινώθηκε το απόγευμα της Πέμπτης και η κατάσταση του θεωρείται κρίσιμη σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν που μετέδωσε το πρακτορείο ANSA.
Ο γιατρός που εργαζόταν για Μη Κυβερνητική Οργάνωση νοσηλεύεται με αναπνευστική υποστήριξη σε μονάδα εντατικής θεραπείας στο Spallanzani Ινστιτούτο της Ρώμης μία από τις δύο ιατρικές εγκαταστάσεις στην Ιταλία που είναι εξοπλισμένες για να χειριστούν τις περιπτώσεις του ιού Έμπολα.
Από την περασμένη Παρασκευή, η κατάσταση του ασθενούς επιδεινώθηκε καθώς ξεκίνησαν γαστρεντερικά προβλήματα (ναυτία, εμετός και διάρροια), καθώς και πολύ υψηλός πυρετό. Ο 50χρονος γιατρός είναι ο πρώτος Ιταλός που μολύνθηκε με τον ιό Έπολα και επαναπατρίστηκε από τη Σιέρα Λεόνε πριν από εννέα ημέρες.
