Οι ερευνητές συνέκριναν μεθόδους μείωσης των επιπέδων του άγχους.
Ο διαλογισμός θα μπορούσε να έχει κατευναστική επίδραση στα δυσάρεστα συμπτώματα που προκαλούν ορισμένες χρόνιες παθήσεις, οι οποίες σχετίζονται με το στρες, όπως του ευερέθιστου εντέρου και του άσθματος, υποστηρίζει νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν.
Οι ερευνητές θεωρούν ότι ο διαλογισμός, που εστιάζει στην αναπνοή και στις σωματικές αισθήσεις, αποτελεί την πλέον κατάλληλη και απλή μέθοδο για τους ασθενείς, καθώς περιλαμβάνει ασκήσεις που μπορούν να εκτελεστούν όταν περπατάμε ή ακόμη και όταν καθόμαστε. Εξάλλου, ο διαλογισμός έχει αποδειχθεί ότι μειώνει σημαντικά τα επίπεδα άγχους στην καθημερινότητά μας και είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης.
Στο πλαίσιο της μελέτης οι ερευνητές συνέκριναν δύο ομάδες ανθρώπων, που ακολουθούσαν διαφορετικές μεθόδους, ώστε να μειώσουν τα επίπεδα του στρες. Η μέθοδος της μίας ομάδας σχετιζόταν με τον διαλογισμό και η άλλη με τη σωματική άσκηση και τα οφέλη που προσφέρει η μουσική. Προκειμένου να διαπιστωθεί ποια τεχνική έχει μεγαλύτερη επίδραση στον οργανισμό, οι ερευνητές άλειψαν την επιδερμίδα των συμμετεχόντων και των δύο ομάδων με μια θερμαντική κρέμα από πιπεριές τσίλι. Όλοι ένιωσαν ανακούφιση μετά τη μέθοδο που ακολούθησαν, ωστόσο μόνο οι συμμετέχοντες της ομάδας που έκανε διαλογισμό είχαν μικρότερη φλεγμονή από την κρέμα.
Η επικεφαλής της μελέτης, Μελίσα Ροζενκράντζ, τονίζει: «Η μελέτη μάς έδειξε ότι οι τεχνικές γνώσης και συναίσθησης μπορούν να είναι περισσότερο επωφελείς σε σχέση με άλλες θεραπευτικές επιλογές, που προωθούν την ευεξία. Τεχνικές, οι οποίες βασίζονται στην αντιμετώπιση του στρες, μπορούν να προσφέρουν μια χαμηλού κόστους εναλλακτική ή συμπληρωματική θεραπεία, που μπορεί να ακολουθηθεί εύκολα από τους ασθενείς, όποτε χρειαστεί».
Η έρευνα έρχεται στο φως την ώρα που οι ειδικοί καλούν τους γιατρούς του Ηνωμένου Βασιλείου να είναι πιο φειδωλοί με τις συνταγές στα παυσίπονα και τα υπνωτικά χάπια, καθώς υπάρχουν ανησυχίες ότι προκαλούν εθισμό και να παροτρύνουν τους ασθενείς τους να εξετάσουν άλλες εναλλακτικές θεραπείες, όπως η φυσιοθεραπεία και η παροχή συμβουλών.
Πηγή: http://www.vita.gr
Η λανθασμένη στάση των γονιών μπορεί να εντείνει το πρόβλημα.
Η παιδική παχυσαρκία εμφανίζεται στις σημερινές δυτικές κοινωνίες με όλο και αυξανόμενα ποσοστά, με τη χώρα μας να κατέχει δυστυχώς τη δεύτερη θέση στη σχετική λίστα, μετά τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις του ερευνητικού ινστιτούτου UMHRI.
Ενώ, εκ πρώτης όψεως, η παιδική παχυσαρκία φαίνεται να οφείλεται κυρίως στην ανθυγιεινή διατροφή ενός γενικότερα μη σωστά δομημένου προγράμματος διατροφής, που συχνά συναντάται στην ελληνική οικογένεια, έχει σημασία να κατανοήσουμε την ψυχολογική διάσταση του φαινομένου αυτού, που θα μας βοηθήσει στην πιο ολοκληρωμένη αντιμετώπισή του.
Η ερώτηση «γιατί το παιδί είναι υπέρβαρο;» είναι σωστή για να ξεκινήσει κανείς, μιας και η παχυσαρκία μπορεί να θεωρηθεί από μόνη της ως σύμπτωμα που κατ’ επέκταση προκαλεί δευτερογενείς ψυχολογικές επιπτώσεις.
Όπως στους ενήλικες, έτσι και στα παιδιά, η κατάποση τροφής συχνά συνδέεται με μια ψυχολογική ανάγκη για «γέμισμα» ή αναπλήρωση (κάτι ανάλογο του καπνίσματος), που προσδίδει ένα αίσθημα «παρηγοριάς» ή επιβράβευσης. Συχνά νιώθουμε την ανάγκη να φάμε, όχι γιατί πραγματικά πεινάμε, αλλά γιατί μέσω του φαγητού νιώθουμε μια ικανοποίηση που καλύπτει κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες.
Οι συνηθέστεροι λόγοι που οδηγούν στην υπερφαγία σχετίζονται με αισθήματα μοναξιάς και κατάθλιψης, με το αίσθημα της χαμηλής αυτοεκτίμησης, με το στρες, καθώς και με το συναίσθημα της «βαριεστιμάρας» και του αντίστοιχου «κενού» που βιώνεται.
Εν συνεχεία, η κακή αυτο-εικόνα και η κακή αίσθηση σώματος, σε συνδυασμό με τον κοινωνικό στιγματισμό, οδηγούν σε συναισθήματα ενοχών και περαιτέρω μείωση της αυτοεκτίμησης, που ενισχύουν εκ νέου την «απαγορευμένη συμπεριφορά», δηλαδή την κατάποση τροφής, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο.
Στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι ο κοινωνικός στιγματισμός είναι ιδιαίτερα αυξημένος μεταξύ των παιδιών, καθώς συχνά ένα υπέρβαρο παιδί περιθωριοποιείται στο σχολείο ή τις εξωσχολικές δραστηριότητες ή γίνεται αντικείμενο περιφρόνησης και «κοροϊδίας», που το απομονώνουν και το «κλείνουν» ακόμα περισσότερο.
Ο ρόλος των γονιών
Επίσης, η στάση των ίδιων των γονέων προς το παιδί, επηρεάζει αρνητικά τόσο την αυτοεκτίμηση όσο και αυξάνει την τάση για υπερφαγία.
Έτσι, αν για παράδειγμα ένας γονιός νιώθει ντροπή, οίκτο ή αηδία που το παιδί του είναι υπέρβαρο, μπορεί άθελά του να του μεταφέρει αυτά τα συναισθήματα αποστροφής και απαξίωσης, κάτι που γίνεται συχνά με την κριτική ή με τη βίαιη απαγόρευση των «κακών» τροφών από το σπίτι, ή ακόμα χειρότερα όταν η απαγόρευση επιβάλλεται μόνο στο συγκεκριμένο παιδί (και όχι π.χ. στα αδέλφια του ή στα άλλα μέλη της οικογένειας).
Επομένως, το σωστό πρόγραμμα διατροφής για την καταπολέμηση της παιδικής παχυσαρκίας, πρέπει να εφαρμόζεται σε συνδυασμό με τη σωστή αντιμετώπιση και στάση που τρέφουμε προς το παιδί.
Οι γονείς πρέπει να αφιερώσουν χρόνο, ώστε κατ’ αρχήν να εντοπίσουν πότε και υπό ποιες συνθήκες το παιδί τους καταφεύγει στην τροφή ή πότε άρχισε να παίρνει συστηματικά βάρος. Τα στοιχεία αυτά μπορεί να τους βοηθήσουν στην περαιτέρω διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών της υπερφαγίας.
Μήπως το παιδί περνάει μια στρεσογόνο φάση στη ζωή του (για παράδειγμα τσακωμοί, διαζύγιο, θάνατος, γέννηση νέου παιδιού στην οικογένεια); Μήπως πιέζεται από αυξημένες προσδοκίες γονιών και δασκάλων, και έτσι η τροφή αποτελεί επιβράβευση σε ένα κοπιαστικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων; Μήπως μένει πολλές ώρες μόνο του, χωρίς την ποιοτική συναισθηματική επαφή των γονιών του; Μήπως το παιδί μας βιώνει κάτι άλλο, που δεν το γνωρίζουμε;
Πώς μπορεί να βοηθήσει ο ψυχολόγος
Ένας ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους γονείς, τόσο να αντιληφθούν τους βαθύτερους λόγους που οδηγούν το παιδί στην υπερφαγία, όσο και στο δουν καλύτερα το δικό τους ρόλο στο όλο θέμα και στο πώς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί.
Η δυναμική των σχέσεων κάθε οικογένειας, της σχέσης παιδιού-γονιού, όπως και κάθε παιδί και κάθε γονιός, είναι μοναδικά, και θα χρειαστεί να στρέψουμε το βλέμμα με σεβασμό και ενδιαφέρον στην κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
Βεβαίως, η αποδοχή και η αγάπη παραμένουν πάντοτε η ουσιαστικότερη θεραπεία που μπορεί να προσφερθεί στο παιδί. Αποδεχτείτε το, ζήστε κοντά του, γνωρίστε το, ακούστε το, χαϊδέψτε το στη ζεστή αγκαλιά σας, δώστε του χώρο μέσα σας!
Ξέρουμε βέβαια το πόσο δοκιμάζεται ο θεσμός του γάμου στις μέρες μας. Ακούγεται πολύ συχνά το ερώτημα, ρητορικό ή όχι για την αιτία αυτής της φθοράς. Τα στατιστικά στοιχεία δηλώνουν πως ο θεσμός περνά κρίση. Οι ψυχολογικές μελέτες πως οι σχέσεις των ζευγαριών φθείρονται γρήγορα, ότι η αρχική έλξη καταλήγει αργά ή γρήγορα σε συμβιβασμό ή αδιαφορία και ενίοτε σε έναν ανηλεή αγώνα υπεροχής. Ως καθημερινοί άνθρωποι παρατηρούμε επίσης την αύξηση των παράνομων τριγώνων ή και τετραγώνων. Όλα αυτά έχουν εξαιρετικά οδυνηρά αποτελέσματα ασφαλώς, για το ζευγάρι αλλά κυρίως για τα παιδιά.
Θίγοντας το θέμα του χρόνου που το ζευγάρι αφιερώνει στη σχέση του, μας δίνεται η ευκαιρία να τονίσουμε ότι ίσως αυτό μπορεί να αποτελέσει το «γιατρικό» της φθοράς. Ίσως εκεί να είναι κρυμμένη μια αλήθεια που αν βγει στο φως μπορεί και να βοηθήσει.
Τα περισσότερα ζευγάρια στις μέρες μας δεν ξεκινούν από μια σύμβαση-συμφωνία που έκαναν άλλοι γι’ αυτούς. Ξεκινούν από απόλυτα προσωπική επιλογή και μάλιστα συχνά, τα νέα ζευγάρια φθάνουν στο γάμο μετά από περιόδους συγκατοίκησης. Θα έλεγε κανείς λοιπόν πως οι βάσεις είναι εξαιρετικές για την επιτυχία. Ας δούμε όμως λίγο τα πράγματα με στόχο τη παρατήρηση και όχι τη κριτική.
Πολύ συχνά ενώ το ζευγάρι μοιράζεται πολλά πράγματα (κρεβάτι, κατσαρόλα, αυτοκίνητο, τραπεζικό λογαριασμό, έξοδα, ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις) ξεχνάει να μοιραστεί κάτι που θα λειτουργούσε θεραπευτικά για την φθορά που θεωρητικά τουλάχιστο φέρνει ο χρόνος. Ξεχνά να διαθέσει χρόνο ο ένας στον άλλο. Μέσα στον αγώνα της καθημερινότητας που αναμφίβολα δεν είναι εύκολος, το ζευγάρι παραμελεί, μια αμοιβαία υποχρέωση που είναι το «καλώς έχειν» του άλλου. Αυτό δεν γίνεται βέβαια γιατί αποφασίζεται από κοινού και συνειδητά. Γίνεται γιατί το θέμα περνά σε δεύτερη προτεραιότητα.
Ο «χρόνος μαζί» συχνά μετατίθεται διότι κρίνεται ως μη αναγκαίο συστατικό για την ευτυχία ή για να είμαστε πιο ακριβείς κρίνεται ως περιττή πολυτέλεια. Γίνεται ακόμη γιατί η συμβίωση φέρνει στην επιφάνεια όλο το μεγαλείο της ανωριμότητας των συζύγων που πολύ εύκολα εναποθέτουν την ευθύνη στον άλλο. Ενώ λοιπόν στις αρχές της σχέσης αφιέρωναν ώρες εξαιρετικά πολλές τις περισσότερες φορές (λάθος και αυτό) ο ένας στον άλλο, σιγά-σιγά αποσύρονται στα «πρέπει» και ξεχνούν τα «θέλω».
Ένα από αυτά τα «θέλω» είναι για τον καθένα μας ο ελεύθερος χρόνος, η διασκέδαση, η ψυχαγωγία, η παρέα του ενός για τον άλλο. Και για να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε απαραίτητα πως ο χρόνος αυτός χρειάζεται να είναι ένα τρυφερό τετ α τετ υπό το φως των κεριών, ούτε μια απόδραση σε παραμυθένιους προορισμούς. Αυτά συμβαίνουν σε λίγους και κυρίως στο κινηματογράφο ή στις διαφημίσεις. Απέχουν από την καθημερινότητα του σημερινού ελληνικού ζευγαριού.
Μιλάμε για ένα σινεμαδάκι οι δυο (χωρίς φίλους), για ένα καφεδάκι οι δυό (χωρίς φίλους), για ένα ουζάκι, για ένα τάβλι, για μια βόλτα, για ένα διάβασμα της εφημερίδας ή του βιβλίου, για μια συζήτηση για θέματα όχι απαραίτητα οικογενειακά ή προσωπικά. Μιλάμε για λίγο προσωπικό χρόνο αφιερωμένο εξαιρετικά στον άλλο. Μιλάμε να ξεχάσουμε για λίγο το ρόλο μας ως γονείς ή τις όποιες υποχρεώσεις μας και να θυμηθούμε το ρόλο του συντρόφου. Για κάποιο λόγο ενώ τα περισσότερα ζευγάρια ξεκινούν κάπως έτσι, στιγμές σαν κι αυτές αρχίζουν σιγά-σιγά να αραιώνουν, ώσπου χάνονται μέσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Και όσο χάνονται, τόσο πιο δύσκολο είναι να ξαναέρθουν στο προσκήνιο.
Μια καλή αρχή λοιπόν για τα νέα ζευγάρια, ίσως είναι να προσπαθήσουν να μην χάσουν την αρχική επαφή, να προσπαθήσουν να συντηρήσουν τη συνήθεια από την αρχή της σχέσης, όταν ακόμη το ζευγάρι είναι μόνο του χωρίς παιδιά και υπάρχει ο χρόνος. Ας το κάνουν συνήθεια. Και αν ίσως δεν το έχουν καταφέρει και έχει ήδη χαθεί η συνήθεια, όποιος μπορεί ας τολμήσει να την ξαναφέρει στην επιφάνεια πριν να είναι αργά. Ας μην επιτρέπουμε στον ανταγωνισμό να κυριαρχεί στις σχέσεις. Ας μην λέμε με προσδοκία και ενίοτε με θυμό «ας το κάνει εκείνος ή εκείνη, γιατί να το κάνω εγώ;». Ας τολμάμε να δίνουμε αυτά που περιμένουμε να πάρουμε. Είναι πάντως παρατηρημένο πως τα ζευγάρια που παραμένουν σε αρμονία μέχρι τα βαθιά τους γηρατειά είναι εκείνα που έχουν χτίσει τη φιλία περισσότερο από κάθε τι άλλο. Είναι εκείνα που έχουν να μοιραστούν κοινά ενδιαφέροντα και ασχολίες.
Τι μαθαίνουν τα παιδιά από αυτό;
Χρειάζεται εδώ να τονίσουμε ότι το παιδί είναι ένας εξαίρετος παρατηρητής αλλά «κακός» ερμηνευτής. Παρατηρεί, γιατί αυτός είναι ο τρόπος του να μάθει (εδώ που τα λέμε δεν το απασχολούν και πολλά άλλα θέματα, άρα έχει μπόλικη νοητική ύλη διαθέσιμη) και ερμηνεύει αυτά που παρατηρεί με λίγα ή ελλιπή στοιχεία. Μαθαίνει λοιπόν πολλά, εξαιρετικά πολλά από την παρατήρηση αλλά αυτά που παρατηρεί πολύ συχνά τα ερμηνεύει λανθασμένα γιατί δεν έχει αρκετά στοιχεία, ή βασίζει την επεξεργασία του καταλήγοντας σε λανθασμένα και αυθαίρετα συμπεράσματα από άγνοια. Υποχρέωση του γονέα και μέντορα, να είναι παρών για να βοηθά στην ορθή τους ερμηνεία. Χωρίς να παρεμβάλλεται να διευκολύνει στην καταγραφή της αλήθειας.
Όταν λοιπόν ένα παιδί μεγαλώνει παρατηρώντας ότι η μαμά και ο μπαμπάς, περνάνε ευχάριστα μαζί, επιθυμούν να είναι ο ένας κοντά στον άλλο, ερμηνεύει πως μάλλον αυτό που συμβαίνει ανάμεσά τους είναι ωραίο. Έτσι καταγράφει πως αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι άξιο προς μίμηση. Παράλληλα, επειδή το παιδί λειτουργεί απολύτως εγωκεντρικά, απολαμβάνει μια ασφάλεια, μια αίσθηση πληρότητας και ησυχίας. Ακόμη, εν-γράφει σημαντικές πληροφορίες για την άποψη που θα διαμορφώσει σιγά-σιγά για τη σχέση με το άλλο φύλο. Οικειοποιείται δηλαδή υγιής θέσεις ως προς τη συμπληρωματικότητα του αρσενικού και του θηλυκού και αναπτύσσει θέσεις αισιόδοξες ως προς τον θεσμό του γάμου. Εξαιρετικά σημαντικό επίσης είναι το ότι εδραιώνει θετικές απόψεις σχετικά με την έννοια της κοντινότητας, πράγμα ιδιαίτερα σημαντικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον του θεσμού.
Αυτό το τελευταίο, η αποδοχή και η εκπαίδευση ως προ το «κοντά» είναι βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του γάμου. Δεν υπάρχει άλλη σχέση με μεγαλύτερη κοντινότητα από αυτή που αναπτύσσεται μέσα στο γάμο. Συχνά είναι παρεξηγημένη υπόθεση και έχει υποστεί μεγάλη κακοποίηση που τείνει να υπερκαλύψει και εκείνη την έννοια του σεβασμού στην ιδιοτικότητα του άλλου. Δεν εννοούμε αυτό. Δεν εννοούμε ότι το ζευγάρι πρέπει να είναι παντού και πάντα μαζί, σε απόλυτη ταύτιση ιδεών, απόψεων και θέσεων. Αντιθέτως μάλιστα. Ο σεβασμός στον «Εαυτό» οδηγεί στο σεβασμό του «Άλλου». Είναι θέμα σεβασμού προς τον εαυτό μας και τον σύντροφό μας λοιπόν να διαθέτουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο. Είναι ένας άγραφος νόμος τον οποίο προσυπογράψαμε όταν συμφωνήσαμε να έρθουμε εις «γάμου κοινωνία». Και είναι και υποχρέωση προς την κοινωνία αφού το ζευγάρι αποτελεί τον πρωταρχικό πυρήνα της ένωσης και της δημιουργίας.
Σου έχουμε 10 απλούς τρόπους με τους οποίους μπορείς να αλλάξεις το μεταβολισμό σου και να αρχίσεις να καις λίπος χωρίς μεγάλη προσπάθεια.
1. Σνακ πριν τον ύπνο
Δεν πρόκειται για αστείο. Το να φας κάτι πολύ ελαφρύ πριν πέσεις για ύπνο θα δώσει μία ώθηση στο μεταβολισμό σου. Το να φας ένα σκαν των 100 θερμίδων πριν πέσεις στο κρεβάτι όχι μόνο δε θα σε παχύνει αλλά θα σε βοηθήσει να καις θερμίδες κατά τη διάρκεια του ύπνου σου.
2. Ξε-αγχώσου
Το άγχος μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά θέματα και ένα από αυτά είναι να μειώσει το μεταβολισμό σου. Πάρε μερικές βαθιές ανάσες ή κάνε λίγη γιόγκα για να μπορέσεις να χαλαρώσεις και να διατηρήσεις το μεταβολισμό σου σε υψηλά επίπεδα.
3. Κάνε αερόβιες ασκήσεις
Σε μία έρευνα που έγινε πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι ύστερα από μία σκληρή αερόβια προπόνηση 45 λεπτών ο οργανισμός συνέχιζε να καίει θερμίδες για 14 ώρες μετά το τέλος της γυμναστικής.
4. Μην παραλείπεις γεύματα
Μπορεί να σκέφτεσαι ότι αν παραλείψεις ένα γεύμα θα χάσεις κιλά εύκολα αλλά αυτό που θα συμβεί θα είναι το αντίθετο. Παραλείποντας γεύματα ξεγελάς το σώμα σου το οποίο σκέφτεται ότι δεν παίρνει αρκετό φαγητό και έτσι κρατάει θερμίδες από μόνο του για απόθεμα. Προσπάθησε να τρως 6 μικρά γεύματα την ημέρα για να μπορείς να κρατάς το σώμα σου συνεχώς απασχολημένο και να καίει συνεχώς θερμίδες.
5. Να έχεις πρόγραμμα στη γυμναστική σου
Προγραμμάτιζε τις εβδομαδιαίες προπονήσεις σου έτσι ώστε να μην της παραλείπεις. Το να γυμνάζεσαι συστηματικά είναι πολύ σημαντικό για το μεταβολισμό σου.
6. Να τρως πρωινό
Ύστερα από το βραδυνό ύπνο το σώμα χρειάζεται οπωσδήποτε καύσιμα για να πάρει μπρος. Το να παραλείπεις το πρωινό μπορεί να μειώσει την ικανότητα του σώματός σου να καίει λίπος. Τρώγε ένα καλό πρωινό μέσα σε μία ώρα από τη στιγμή που ξυπνάς και θα βελτιώσεις το μεταβολισμό σου.
7. Κάνε μία άσκηση
Το να κάνεις έστω και μία άσκηση γυμναστικής είναι πολύ καλύτερο από το να μην κάνεις τίποτα. Μία πρόσφατη έρευνε έχει δείξει ότι ακόμα και μία “προπόνηση” των 2,5 λεπτών μπορεί να σε βοηθήσει να χάσεις μέχρι και 200 θερμίδες στη διάρκεια της ημέρας καθώς θα δώσει ώθηση στον οργανισμό σου για κάψιμο λίπους.
8. Πρόσθεσε πιπέρι καγιέν στα φαγητά σου
Το πιπέρι καγιέν είναι γνωστό για την έντονη γεύση του και τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Το ότι είναι καυτερό μπορεί να δώσει ώθηση στο μεταβολισμό σου αυξάνοντας τη θερμοκρασία του σώματός σου. Μην το παρακάνεις βάζοντας μεγάλη ποσότητα στα φαγητά σου. Ακόμα και λίγο να βάλεις η δουλειά θα γίνει..
9. Φάε μαύρη σοκολάτα
Η μαύρη σοκολάτα αποτελεί ένα πολύ υγιεινό επιδόρπιο ενώ ταυτόχρονα αυξάνει το μεταβολισμό σου. Περιέχει δύο συστατικά που είναι γνωστά για την αύξηση του μεταβολισμού: την καφεΐνη και την κατεχίνη. Φάε ένα κομματάκι σοκολάτας την ημέρα και θα δεις άμεσα αποτελέσματα.
10. Πίνε περισσότερο νερό
Μία έρευνα που έγινε πρόσφατα έδειξε ότι όσοι έπιναν οχτώ με δώδεκα ποτήρια νερό την ημέρα έκαιγαν περισσότερο λίπος από αυτούς που έπιναν μόνο τέσσερα. Βάλε περισσότερο νερό στη διατροφή σου και αύξησε το μεταβολισμό σου χωρίς προσπάθεια.
Πηγή: http://www.enikos.gr
