Κάνε ένα check στην παρακάτω λίστα για να μπορείς να βρίσκεσαι στον ήλιο περισσότερη ώρα, απολαμβάνοντας μόνο τις ευεργετικές του ιδιότητες.
1. Να φοράς πάντα γυαλιά ηλίου.
2. Να φοράς πάντα καπέλο για να καλύπτεις όσο περισσότερο το πρόσωπο.
3. Να βγάζεις το μαγιό σου (εφόσον δεν σκοπεύεις να ξαναμπείς στη θάλασσα)
4. Να μην ξαπλώνεις ποτέ στην άμμο, αλλά σε μια καθαρή πετσέτα ή ψάθα.
5. Να αποφεύγεις τον ήλιο 11πμ-4μμ γιατί τότε η ηλιακή ακτινοβολία είναι εξαιρετικά έντονη.
6. Να διαλέξεις αντηλιακό ανάλογα με τον τύπο της επιδερμίδας σου (συμβουλέψου δερματολόγο) και να το ανανεώνεις ανά δύο ώρες. Θα μπορείς έτσι να χαίρεσαι περισσότερο τον ήλιο
Πηγή: http://www.enikos.gr
Η πειθαρχία είναι κάτι που ενδιαφέρει όλους τους γονείς. Πολλοί γονείς εμπιστεύονται ακόμη τεχνικές του παρελθόντος για να πετύχουν αυτό το στόχο. Μια πολύ συνηθισμένη τακτική είναι η αμοιβή. Η «αμοιβή» στο άρθρο αυτό, χρησιμοποιείται με την έννοια της ανταμοιβής «Αν κάνεις ….. αυτό θα έχεις ….. εκείνο». Είναι σωστή τακτική;
ΑΜΟΙΒΗ
Μας διαφεύγει βέβαια ότι συνήθως ανταμείβουμε τους κατώτερους για κάποιες «καλές» πράξεις έτσι ώστε να συνεχίσουν να τις κάνουν. Είναι μια μέθοδος στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το κοινωνικό – οικονομικό μας σύστημα. Έχει μπει τόσο στη ζωή μας που μοιάζει ουτοπικό το να θέλει κανείς να το εξαφανίσει. Με την ελπίδα και την πίστη πως τα παιδιά μας θα ζήσουν σε έναν κόσμο που θα βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και όχι στη σχέση ανώτερου-κατώτερου, ας αποφασίσουμε να μην χρησιμοποιούμε την αμοιβή σαν ένα δέλεαρ για να επιτευχθεί το ζητούμενο.
Σε ένα σύστημα αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσα σε ίσους, μια εργασία γίνεται γιατί χρειάζεται να γίνει και η ικανοποίηση έρχεται από την αρμονία δυο ανθρώπων που συνεργάζονται και/ή από το αποτέλεσμα της εργασίας αυτής καθ’ εαυτής. Στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχει θέμα αμοιβής. Πόσο μάλλον εάν κάποιος ενεργεί καλύπτοντας ανάγκες ή υποχρεώσεις προς τον εαυτό του. Η απόδοση του παιδιού στο σχολείο ή η διατροφή του, ή η καθαριότητα του εαυτού του και του χώρου του και άλλα πολλά που είναι καθημερινές αιτίες αμοιβών σε κάποιες οικογένειες είναι υποχρεώσεις του παιδιού προς τον εαυτό του δεν είναι υποχρεώσεις προς τους γονείς.
Παραθέτουμε λοιπόν επιγραμματικά τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε η αμοιβή να εκλείψει εντελώς από τα «εργαλεία» διαπαιδαγώγησης του γονιού που σέβεται το ρόλο του και κατ’ επέκταση και το παιδί του.
Η αμοιβή δημιουργεί ματαιόδοξους χαρακτήρες.
Η αμοιβή κάνει το παιδί να λειτουργεί με σκοπό το κέρδος και όχι τη δράση.
Η αμοιβή εξουδετερώνει το αίσθημα της ευθύνης. Το παιδί δημιουργεί την πεποίθηση : «Δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και δεν πήρα την αμοιβή μου» ενώ εμείς θέλουμε να καταγράψει «Δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και έχασα την ευκαιρία να μάθω ή να απολαύσω το αποτέλεσμα».
Η αμοιβή δεν οδηγεί στο αίσθημα του «ανήκειν» που είναι από τους βασικούς στόχους του ανθρώπου.
Η αμοιβή οδηγεί στην εγγραφή μιας λανθασμένης πεποίθησης: «Πρέπει να περιμένω αμοιβή σε κάθε συνεργατική συμπεριφορά μου ή σε κάθε ολοκλήρωση ενός έργου».
Η αμοιβή έχει πάντα ανοδική πορεία. (Η σοκολάτα στο πεντάχρονο γίνεται αυτοκίνητο στον εικοσάχρονο).
Η αμοιβή δίνει την ευκαιρία στον αμειβόμενο να χρησιμοποιεί τον αμείβοντα.
Το άγχος είναι ένα μέρος της ζωής μας και δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να το αποφύγει. Αλλά καθώς ζούμε με αυτό, πολλοί παρερμηνεύουμε μερικά από τα βασικά στοιχεία του και το ρόλο του στη ζωή μας. Σε πολλές ερευνητικές μελέτες έχει αποδειχθεί ότι το άγχος συμβάλει στην επιδείνωση πολλών σωματικών ασθενειών – τα πάντα, από καρδιακή νόσο μέχρι και τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Η μείωση του στρες μπορεί όχι μόνο να μας βοηθήσει να αισθανθούμε καλύτερα, αλλά και να ζήσουμε μια μακρύτερη, απαλλαγμένη από ασθένειες ζωή.
Ας δούμε μερικούς από τους κοινούς μύθους γύρω από το άγχος.
Μύθος 1: Το άγχος είναι το ίδιο για όλους.
Το άγχος δεν είναι το ίδιο για όλους, ούτε όλοι το ζουν με τον ίδιο τρόπο. Το άγχος είναι διαφορετικό για κάθε έναν από εμάς. Τι είναι αγχωτικό για ένα άτομο μπορεί να μην είναι αγχωτικό για κάποιον. Ο καθένας μας αντιδρά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο στο στρές.
Για παράδειγμα, μερικοί άνθρωποι μπορεί να αγχώνονται πληρώνοντας τους λογαριασμούς τους κάθε μήνα, ενώ για άλλους ένα τέτοιο έργο δεν είναι αγχωτικό καθόλου.
Μύθος 2: Το άγχος είναι πάντα κακό για σας.
Η έλλειψη άγχους μας κάνει ευτυχείς και υγιείς. Αλλά αυτό είναι λάθος – το άγχος είναι για τους ανθρώπους ότι είναι η ένταση στη χορδή ενός βιολιού: πολύ λίγη ένταση και η μουσική είναι βαρετή και βραχνή, πάρα πολύ ένταση και η μουσική είναι διαπεραστική. Το στρες και από μόνο του δεν είναι κακό (ειδικά σε μικρές ποσότητες). Έτσι, ενώ το στρες μπορεί να είναι το φιλί του θανάτου ή το αλατοπίπερο της ζωής, το κλειδί είναι να καταλάβουμε πως να το διαχειριστούμε καλύτερα. Η σωστή διαχείριση του άγχους μας κάνει παραγωγικούς και ευτυχισμένους, ενώ η κακή διαχείριση μπορεί να μας βλάψει και να μας κάνει να αποτύχουμε ή να γίνουμε πιο αγχωτικοί.
Μύθος 3: Το άγχος είναι σε όλες τις καταστάσεις. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι ‘αυτό.
Με τον ίδιο τρόπο σκέψης θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα πάθουμε ένα ατύχημα κάθε φορά μου μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας, αλλά αυτό δεν μας σταματά από το να οδηγούμε καθημερινά.
Μπορείτε να προγραμματίσετε τη ζωή σας, έτσι ώστε το άγχος να μην σας καταβάλει. Ο αποτελεσματικός προγραμματισμός περιλαμβάνει τον καθορισμό προτεραιοτήτων και να ασχολούμαστε με τα απλά προβλήματα πρώτα, να τα λύνoυμε και στη συνέχεια να πηγαίνουμε στα πιο πολύπλοκα προβλήματα.
Όταν δεν διαχειρίζεστε σωστά το άγχος είναι δύσκολο να θέτετε προτεραιότητες. Όλα τα προβλήματά σας φαίνεται να είναι ίδια και το άγχος φαίνεται να είναι παντού.
Μύθος 4: Οι πιο δημοφιλείς τεχνικές για τη μείωση του στρες είναι και οι καλύτερες.
Δεν υπάρχουν αποτελεσματικές τεχνικές μείωσης του στρες (αν και πολλά άρθρα περιοδικών και άρθρα ψυχολογίας ισχυρίζονται ότι τους ξέρουν!).
Είμαστε όλοι διαφορετικοί – οι ζωές μας είναι διαφορετικές, οι καταστάσεις μας είναι διαφορετικές, και οι αντιδράσεις μας είναι διαφορετικές. Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης του στρες προσαρμοσμένο στις ανάγκες του καθενός λειτουργεί καλύτερα. Τα βιβλία αυτοβοήθειας μπορούν να μας διδάξουν πολλές επιτυχημένες τεχνικές διαχείρισης του στρες και μπορούν να μας βοηθήσουν πολύ, εφ ‘όσον παρακολουθούμε το πρόγραμμα και τις τεχνικές καθημερινά.
Μύθος 5: Αν δεν υπάρχουν έντονα συμπτώματα, δεν υπάρχει προβληματικό άγχος όλα είναι καλά.
Η απουσία συμπτωμάτων δεν σημαίνει την απουσία του στρες. Στην πραγματικότητα, αποκρύπτοντας τα συμπτώματα με φαρμακευτική αγωγή κινδυνεύουμε να χάσουμε τα σημάδια που χρειαζόμαστε για την μείωση της καταπόνησης της ψυχολογίας μας.
Πολλοί από εμάς βιώνουν συμπτώματα του στρες σωματικά, ακόμα κι αν το στρες είναι μια ψυχολογική επίδραση. Αίσθημα άγχους, δυσκολία στην αναπνοή, αίσθημα κούρασης μπορεί να είναι κάποια από τα σημάδια του άγχους. Το αίσθημα της αποδιοργάνωσης και δυσκολίας στη συγκέντρωση είναι κοινά ψυχικά σημάδια του άγχους.
Μύθος 6: Μόνο τα έντονα σωματικά συμπτώματα του στρες χρειάζονται προσοχή.
Αυτός ο μύθος υποθέτει ότι τα «ήσσονος σημασίας» συμπτώματα, όπως πονοκέφαλοι ή οξύ του στομάχου, μπορεί με ασφάλεια να αγνοηθούν. Τα μικρά συμπτώματα του στρες είναι οι έγκαιρες προειδοποιήσεις ότι η ζωή μας ξεφεύγει από τα χέρια μας και ότι θα πρέπει να διαχειριστούμε το στρες καλύτερα.
Αν περιμένουμε μέχρι να αρχίσουμε να αισθανόμαστε τα “μεγάλα” συμπτώματα του στρες (όπως μια καρδιακή προσβολή), μπορεί να είναι πολύ αργά. Αυτά τα πρώτα προειδοποιητικά σημάδια είναι καλύτερο να τα ακούμε νωρίτερα παρά αργότερα. Μια αλλαγή στον τρόπο ζωής (όπως η περισσοτερη άσκηση) για να καταπολεμήσει εκείνα τα πρώτα προειδοποιητικά σημάδια θα είναι πολύ λιγότερο δαπανηρή (σε χρόνο και οικονομικά) από την αντιμετώπιση των συνεπειών εκ των υστέρων.
Μήπως διανύετε περίοδο έντονου άγχους; Όλοι τα έχουμε περάσει αυτά. Ευτυχώς για όλους μας, η φύση έχει μεριμνήσει και μας προσφέρει απλόχερα τροφές που μειώνουν το άγχος και μας βοηθούν να ανακτήσουμε την ηρεμία μας και να επικεντρωθούμε στις δραστηριότητές μας.
Ποιες είναι, όμως, οι τροφές αυτές;
1. Πορτοκάλια: Δεν είναι μόνο ένα νόστιμο υγιεινό σνακ, αλλά είναι και πλούσια σε βιταμίνη C. Η βιταμίνη C βοηθά στη μείωση του άγχους και στην επαναφορά της αρτηριακής πίεσης σε φυσιολογικά επίπεδα μετά την εμπειρία μίας δύσκολης κατάστασης. Επιπλέον, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα προλαμβάνοντας τις κοινές ασθένειες.
2. Βατόμουρα. Πλούσια σε αντιοξειδωτικά, τα βατόμουρα «ξυπνούν» αμέσως τον υποτονικό εγκέφαλο πολύ πιο γρήγορα και από ό, τι μία τριπλή δόση καφεΐνης. Όπως και τα πορτοκάλια, είναι πλούσια σε βιταμίνη C.
3. Σπαράγγια. Έχοντας υψηλή περιεκτικότητα σε φυλλικό οξύ, τα πράσινα λαχανικά είναι σίγουρο ενισχύουν τη διάθεσή μας. Όταν έχουμε άγχος, το σώμα απελευθερώνει ορμόνες που ρίχνουν τον οργανισμό. Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για την παραγωγή σεροτονίνης, που ονομάζεται και «χημική ευτυχία», καθώς επηρεάζει άμεσα τη διάθεσή μας με έναν θετικό τρόπο.
4. Αβοκάντο. Ένας από τους καλύτερους τρόπους για την μείωση της αρτηριακής πίεσης είναι η κατανάλωση επαρκούς ποσότητας καλίου. Τα μονοακόρεστα λίπη και το κάλιο που περιέχονται στο αβοκάντο βοηθούν στην μείωση της αρτηριακής πίεσης και μας κάνουν να νιώθουμε πιο ήρεμοι όλη την ημέρα.
5. Sushi: Το σούσι είναι πλούσιο σε σεροτονίνη και μελατονίνη, ούσιες οι οποίες συνδέονται χημικά με τους νευροδιαβιβαστές που είναι υπεύθυνοι για τη ρύθμιση της διάθεσης και της υγείας. Επίσης, το ρύζι δίνει την ιδανική αναλογία υδατανθράκων προς πρωτεΐνη, η οποία θα σας κρατήσει πλήρεις και θα ξεχάσετε το άγχος σας.
Δεν είναι πάντα αποτέλεσμα της ποιότητας μιας παράστασης.
Ένα χειροκρότημα μετά από μια παράσταση ή ομιλία δεν αποτελεί εγγύηση για την ποιότητα του καλλιτέχνη ή του ομιλητή, καθώς μια νέα σουηδική επιστημονική έρευνα επιβεβαιώνει ότι σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει αυτό που σχεδόν όλοι υποψιάζονται: σε ένα πλήθος, για παράδειγμα σε ένα ακροατήριο, ο ένας επηρεάζεται πολύ από τον άλλο και χειροκροτεί μηχανικά.
Κατά μέσο όρο, ο πρώτος αρχίζει να χειροκροτεί δύο δευτερόλεπτα μετά το τέλος μιας παράστασης ή ομιλίας, οι υπόλοιποι έχουν κάνει το ίδιο μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, ενώ συνολικά το χειροκρότημα του καθενός διαρκεί συνήθως γύρω στα έξι δευτερόλεπτα. Το χειροκρότημα σταματά κυρίως με τον ίδιο μιμητικό τρόπο που ξεκίνησε: όταν κάποιος κάνει την αρχή και βαρεθεί να χτυπά τα χέρια του.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Ουψάλα, με επικεφαλής τον μαθηματικό Ρίτσαρντ Μαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Journal of the Royal Society Interface» της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC και το «Science», διαπίστωσαν ότι το χειροκρότημα είναι ιδιαίτερα κολλητικό και οι επευφημίες του καθενός διαρκούν ανάλογα με το πώς συμπεριφέρονται οι υπόλοιποι γύρω του.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, χρειάζονται απλώς λίγοι άνθρωποι για να αρχίσουν να χειροκροτούν και να επευφημούν, προκειμένου η ίδια συμπεριφορά να εξαπλωθεί πολύ γρήγορα και στους υπόλοιπους. Όπως είπε ο Μαν, «είναι δυνατό να προκληθούν πολύ διαφορετικής διάρκειας χειροκροτήματα, ακόμα και όταν η ποιότητα της παράστασης είναι ίδια. Η αιτία για αυτό είναι αποκλειστικά η δυναμική των ανθρώπων μέσα σε ένα πλήθος».
Οι επιστήμονες έκαναν πειράματα με ομάδες φοιτητών που κλήθηκαν να παρακολουθήσουν μια παρουσίαση. Οι ερευνητές βιντεοσκόπησαν τις διάφορες δυναμικές που αναπτύσσονται μεταξύ του πλήθους. Όπως διαπιστώθηκε, αρκούσαν ένας - δύο άνθρωποι να αρχίσουν να χειροκροτούν και να φωνάζουν, για να ακολουθήσουν και άλλοι σε μια αλυσιδωτή αντίδραση. Αν μάλιστα το 50% ενός ακροατηρίου ήδη χειροκροτεί, υπάρχουν δεκαπλάσιες πιθανότητες να παρασυρθεί κάποιος και να αρχίσει να χειροκροτεί κι αυτός, από ό,τι αν χειροκροτεί μόνο το 5% των θεατών.
Ακόμα, διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι αρχίζουν ή όχι να χειροκροτούν περισσότερο με βάση αυτό που ακούν να έρχεται από το πλήθος, παρά με βάση αυτό που βλέπουν δίπλα τους. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να βλέπουν τους άλλους γύρω τους να χειροκροτούν, αρκεί που τους ακούν. Η μελέτη έδειξε ότι δεν έχει τόση σημασία αν χειροκροτά αυτός που κάθεται δίπλα σου, όσο αν στο χώρο διαχέεται γενικότερα ο θόρυβος από τα χειροκροτήματα και τις επιδοκιμασίες άλλων ανθρώπων. Όσο πιο δυνατός είναι ο θόρυβος, τόσο μεγαλύτερος είναι ο «πειρασμός» να χειροκροτήσει κανείς.
Φάνηκε επίσης πως η ποιότητα της παράστασης ή της ομιλίας έχει μικρή επίδραση στη διάρκεια των χειροκροτημάτων. «Πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός και να μην κρίνει πόσο καλή ήταν μια ομιλία από τη διάρκεια των χειροκροτημάτων που την ακολούθησαν», τόνισε ο σουηδός επιστήμονας.
«Όλα αυτά προκαλούνται, επειδή ο καθένας μας δέχεται μια κοινωνική πίεση να αρχίσει να χειροκροτεί. Από τη στιγμή που ξεκινήσει να το κάνει, υφίσταται μια εξίσου έντονη κοινωνική πίεση να μην σταματήσει, εωσότου κάποιος άλλος πρώτος σταματήσει», πρόσθεσε ο Μαν.
Οι επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν καλύτερα πώς και γιατί εξαπλώνονται -σε ένα βαθμό μιμητικά- οι ποικίλες συμπεριφορές, από το ντύσιμο έως τις πολιτικές διαμαρτυρίες και τις αυτοκτονίες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το χειροκρότημα είναι μια μορφή «κοινωνικής μόλυνσης», που αποκαλύπτει με ποιό τρόπο οι ιδέες και οι δραστηριότητες είτε γίνονται της μόδας, είτε χάνουν την λάμψη τους, κάτι που γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στις συνεχώς εναλλασσόμενες τάσεις που καταγράφονται στο διαδίκτυο.
Όπως είπε ο Μαν, ο οποίος στο παρελθόν είχε εστιάσει την έρευνά στο πώς τα πουλιά πετάνε σε σμήνη και τα ψάρια κολυμπούν σε κοπάδια, «το αντίστοιχο που συμβαίνει στο Facebook ή στο Twitter, είναι να συμμετέχεις κι εσύ σε μια νέα τάση, απλώς επειδή βλέπεις πολλούς άλλους ανθρώπους στον κόσμο να αναφέρουν το ίδιο πράγμα».
