Στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας αναφορικά με την σεξουαλική συμπεριφορά των εφήβων στη χώρα μας, αποδεικνύουν πως προτιμούν να λαμβάνουν αντισυλληπτικά χάπια ή το χάπι της επόμενης μέρας παρά να χρησιμοποιούν προφυλακτικό, παρά το γεγονός πως δηλώνουν ότι ξέρουν τους κινδύνους.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι για τους νέους που λαμβάνουν αντισυλληπτικά χάπια ή χάπι της επόμενης μέρας αντί να χρησιμοποιούν προφυλακτικό;
Τα αντισυλληπτικά χάπια έχουν πάρα πολλά πλεονεκτήματα. Παρόλα αυτά, δεν προφυλάσσουν καθόλου από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Το να πάρει, δηλαδή, ένα νεαρό κορίτσι αντισυλληπτικά, δεν το προστατεύσει σε κανένα βαθμό από τα νοσήματα αυτά, όπως είναι η γονόρροια, η σύφιλη, το AIDS ή η ηπατίτιδα. Μόνο το προφυλακτικό είναι αυτό που προστατεύει απόλυτα.
Η συνεχής λήψη αντισυλληπτικών χαπιών ή του χαπιού της επόμενης μέρας έχει παρενέργειες;
Οι παρενέργειες είναι ελάχιστες. Από τη στιγμή που γίνεται σωστή εξέταση τόσο ηπατικών ενζύμων και εξετάσεων αίματος από τρίμηνο σε τρίμηνο ή από εξάμηνο σε εξάμηνο κατά τη λήψη των χαπιών δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Σε ό,τι αφορά στο χάπι της επόμενης μέρας, αυτό που έχει ως αποτέλεσμα είναι να χαλάει εντελώς τον κύκλο. Δεν προκαλεί κάποιο πρόβλημα στη γυναίκα, απλά χαλάει τον κύκλο. Αυτό το χάπι, βέβαια, δεν λαμβάνεται ως μέσο αντισύλληψης, αλλά όταν οι γυναίκες φοβούνται ότι έχουν μείνει έγκυες. Φαίνεται, λοιπόν, πως οι έφηβοι φοβούνται περισσότερο το ενδεχόμενο μίας εγκυμοσύνης από το ενδεχόμενο να κολλήσουν ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
Πώς μπορεί να μειωθεί το φαινόμενο αυτό;
Η αλήθεια είναι πως γίνονται μαθήματα σεξουαλικής υγείας σε κάποια σχολεία, καλό όμως θα ήταν τα μαθήματα αυτά να γίνονται απευθείας από τους γιατρούς. Να πηγαίνουν, δηλαδή, γυναικολόγοι ή ουρολόγοι-ανδρολόγοι σε σχολεία εντελώς δωρεάν και να προσφέρουν ένα σημαντικό μάθημα. Βέβαια, η πρώτη πηγή γνώσης είναι οι γονείς. Αυτοί πρέπει να ενδιαφέρονται και να μαθαίνουν την προστασία στα παιδιά τους.
Πηγή: http://boro.gr
Πολλοί από εμάς πιστεύουμε πως η συγχώρεση είναι μια πράξη δική μας που όμως, αφορά τους άλλους. Και όμως, το όφελος της συγχώρεσης αφορά πρώτα απ΄όλα εμάς. Πώς όμως καταφέρνουμε να συγχωρούμε; Πώς καταφέρνουμε να συγχωρούμε τον ίδιο μας τον εαυτό; Και ποια διαδικασία απαιτείται;
-Γιατί πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε; Συγχωρώ σημαίνει ξεχνάω;
Η συγχώρηση είναι μια απαιτητική διεργασία αυτογνωσίας, που ζητά την υπέρβαση του ίδιου του εαυτού. Οδηγεί στην απελευθέρωση από τις εμπλοκές του παρελθόντος και επιτρέπει να ελευθερωθούν δυνάμεις για την κατάκτηση της ωριμότητας. Δεν σχετίζεται με την λήθη, μια κατάσταση παραγραφής του επώδυνου γεγονότος με την πάροδο του χρόνου.
Η πίκρα από την αδικία διαβρώνει την ύπαρξη και ακυρώνει την δυνατότητα ικανοποίησης και χαράς από την προσωπική ζωή και από τις σχέσεις με τους άλλους. Η συγχώρηση αποτελεί την προϋπόθεση για το ευχαριστιακό βίωμα. Δεν είναι δυνατόν να ασχολείσαι διαρκώς με αυτόν που σε έβλαψε, δίχως να ξεχνάς αυτούς που σε αγαπούν. Δεν είναι δυνατόν να έχεις βαλτώσει στην αδικία του παρελθόντος και να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Δεν είναι δυνατόν η συκοφαντία που έχεις δεχθεί να σε αναστατώνει και εσύ να ασχολείσαι με κάτι δημιουργικό.
Η συγχώρηση είναι σεμνή και αφανής, αλλά περικλείει δύναμη, σιγουριά, ευθύνη και αυτοεκτίμηση. Ένας δειλός ποτέ δεν συγχωρεί. Υποχωρεί, αποσύρεται, φυγομαχεί, αλλά η μνησικακία παραμένει.
Αυτός που συγχωρεί, είναι στραμμένος προς το μέλλον. Πονά για τις αδικίες που έχει δεχθεί, αλλά η στάση του δεν είναι παθητική. Γνωρίζει ότι αν παραμείνει στην αδικία που του έγινε, τελικά δεν θα ζήσει άλλα σημαντικά βιώματα και θα απολέσει και άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής του.
-Γιατί πολλές φορές είναι δύσκολο να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας; Τι σημαίνει συγχωρώ τον εαυτό μου;
Συγχωρώ τον εαυτό μου. Κάποιες φορές η συγχώρηση προς τον εαυτό είναι πιο δύσκολη από ότι προς τους άλλους. Είναι τότε που οι ενοχές πνίγουν την ύπαρξη και απαγορεύουν την απελευθερωτική μετάνοια. Η συγχώρηση προς τον εαυτό δεν αφορά στην επιφανειακή δικαιολόγηση των λανθασμένων επιλογών, στα πλαίσια μιας χαλαρής συνείδησης.
Η συγχώρηση προς τον εαυτό προϋποθέτει την τίμια ανάληψη της προσωπικής ευθύνης. Απαιτεί την επεξεργασία και κατανόηση των όρων που οδήγησαν στην όποια αστοχία. Επιβεβαιώνει την απόφαση για λειτουργικές λύσεις, για συνεργατικές σχέσεις, για διαφοροποιημένη πορεία. Και είναι πολύ σημαντικό για τον εαυτό μας να καταφέρουμε και τη συγχώρεση προς το γονιό.
Μπορεί να φαίνεται ως αυτονόητη και εύκολη πράξη, αλλά η ουσιαστική επεξεργασμένη συγχώρηση του παιδιού προς τον γονιό είναι μια μακρά απαιτητική διεργασία. Είναι σημαντικό η διεργασία αυτή να ξεκινήσει όσον το δυνατόν πιο νωρίς, όταν ο γονιός ευρίσκεται στη ζωή. Η αυθεντική συγχώρηση προς τον γονιό προϋποθέτει την αυτονόμηση του παιδιού. Το παιδί που δεν έχει ουσιαστικά αυτονομηθεί, δεν μπορεί να επιτύχει να συγχωρήσει τον γονιό του.
Πηγή: http://boro.gr
Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες σχεδόν τις θρησκείες υπάρχουν τακτικοί περίοδοι νηστείας, κατά τις οποίες οι πιστοί απέχουν από ό,τι τροφοδοτεί την ηδονή και την σωματική απόλαυση. Η νηστεία και η εγκράτεια θεωρούνται πρακτικές που φέρουν τους πιστούς πιο κοντά στο Θείο κι ενθαρρύνουν τη σωματική και πνευματική κάθαρση. Στο χριστιανισμό η κατεξοχήν περίοδος νηστείας ξεκινά 40 ημέρες πριν το Πάσχα. Μπορεί να μην είναι πολλά τα άτομα που την ακολουθούν κατά γράμμα και σίγουρα δεν νηστεύουν όλοι για τους ίδιους λόγους, είναι όμως πολύ μεγαλύτερος ο αριθμός των ατόμων που αποφασίζουν να είναι εγκρατείς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, συχνά ακολουθώντας πιο ήπιους κανόνες αποχής από τις απολαύσεις.
Η νηστεία μέθοδος αυτοελέγχου.
Σήμερα λοιπόν, δε νηστεύουν κατ΄ αποκλειστικότητα οι αφοσιωμένοι πιστοί. Υπάρχουν άτομα που νηστεύουν γιατί πιστεύουν ότι είναι καλό για τη σωματική τους υγεία, άλλα που επιθυμούν να εξασκήσουν τον αυτοέλεγχο και να διαπιστώσουν εάν τελικά είναι οι κύριοι των παθών τους, καθώς και άτομα που μέσα από την πρακτική της εγκράτειας και της νηστείας αναζητούν μια βαθύτερη επίγνωση της φυσικής και της ψυχοσυναισθηματικής τους κατάστασης.
Θα περίμενε κανείς σε εποχές δύσκολες, όπως είναι αυτή που διανύουμε , όπου η περικοπή των απολαύσεων μας επιβάλλεται πολλές φορές με βίαιο και απότομο τρόπο, να μην υπάρχει η επιθυμία από τα άτομα να εξασκήσουν τη νηστεία και την εγκράτεια. Αντιθέτως, φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερα άτομα ,κυρίως νέοι, νηστεύουν τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Κάποιοι μάλιστα έχουν αναφέρει ότι η νηστεία είναι πλέον «της μόδας» .
Η εγκράτεια, αν και ως λέξη έχει έντονα συνδεθεί με τη θρησκεία, τον αυστηρό ηθικό κώδικα και τη συντηρητική κουλτούρα, σε τελική ανάλυση συνιστά μια ξεκάθαρη υποκειμενική επιλογή. Η εγκράτεια, δηλαδή, επιλέγεται από το άτομο και δεν επιβάλλεται σε αυτό. Υπό το πρίσμα αυτό απελευθερώνει το υποκείμενο από τους περιττούς δεσμούς του με την ύλη και διευκολύνει έναν πιο ξεκάθαρο διαχωρισμό ανάμεσα στην ανάγκη, την επιθυμία και την απόλαυση.
Η σαφήνεια των ορίων αυτών μπορεί να ξεδιαλύνει τη σκέψη του ατόμου και να ενθαρρύνει την αναγνώριση της ουσίας και των πραγματικών αναγκών, καθώς και την ανάδειξη της καθαρής διάστασης της επιθυμίας. Παράλληλα, η εξάσκηση της νηστείας και της εγκράτειας, για όποιο λόγο και να γίνονται, προϋποθέτουν μια στροφή της προσοχής του ατόμου προς τον εαυτό του και γι αυτό είναι ένας πολύ καλός τρόπος να αποκτήσει κανείς μια καλύτερη επίγνωση τόσο του σώματος και των αναγκών του, όσο και του τρόπου που σκέφτεται και ενεργεί στο εδώ και το τώρα.
Ίσως να είναι η εποχή που καλεί για περισσότερες ημέρες εγκράτειας. Ίσως να είναι η ανάγκη των ατόμων για ουσιαστικές και εύστοχες επιλογές που τα ωθεί σε αυτή τη πρακτική. Όπως άλλωστε πολύ σοφά είπε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος
«Η εγκράτεια βάζει ξύλα στη φωτιά, τρόφιμα στην αποθήκη, αλεύρι στ’ αμπάρι, λεφτά στο πορτοφόλι, υπόληψη στη χώρα, χαρά στο σπίτι, ρούχα στα παιδιά, δύναμη στο κορμί, ορθή κρίση στο νου, και σωφροσύνη σ’ ολόκληρο το κοινωνικό οικοδόμημα.»
Πηγή: http://boro.gr
Τι διαπίστωσαν ερευνητές του νοσοκομείου McLean της Μασαχουσέτης.
Η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη φαίνεται να βελτιώνει τη διανοητική υγεία και να «θεραπεύει» την κατάθλιψη, λένε οι επιστήμονες.
Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε το Νοσοκομείο McLean στο Belmont της Μασαχουσέτης, η πίστη σε ένα ανώτερο oν φαίνεται να έχει θετικό αποτέλεσμα στη θεραπεία ανθρώπων που υποφέρουν από ψυχιατρικές ασθένειες.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ασθενείς που δεν πιστεύουν στον Θεό έχουν διπλάσιες πιθανότητες να μην ανταποκριθούν στη θεραπεία σε σχέση με τους ασθενείς που είχαν βαθιά πίστη.
Επιπλέον, πάνω από 30% των ασθενών που υποστήριξαν ότι δεν έχουν ιδιαίτερους δεσμούς με μια συγκεκριμένη θρησκεία, αλλά η πίστη τους στο Θεό ήταν από μέτρια έως δυνατή, παρουσίασαν ανάλογα οφέλη στη θεραπεία τους.
Η πίστη σχετίζεται –λένε οι επιστήμονες- όχι μόνο με την ψυχολογική ισορροπία, αλλά και με τη μείωση της κατάθλιψης και της πρόθεσης αυτοκαταστροφής.
Πηγή: http://www.vita.gr
Η ευεργετική δράση της καψαϊκίνης.
Χαμένο στις ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και…στο παρτέρι μας φαίνεται πως βρίσκεται το «αντίδοτο» στον χρόνιο πόνο. Τον πόνο, δηλαδή, που οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να αποκαλούν «τιμωρία των Θεών στους ανθρώπους». Και το «αντίδοτο» αυτό δεν είναι άλλο από τη γνωστή μας, καυτερή κόκκινη πιπεριά, που…εκτός από τις κατσαρόλες μας, μπαίνει δυναμικά και στα ερευνητικά εργαστήρια!
Οι καταπραϋντικές, παυσίπονες ιδιότητες της κόκκινης πιπεριάς βασίζονται στη δραστική της ουσία, την καψαϊκίνη. Η ουσία αυτή, χορηγούμενη με τη μορφή ενός επαναστατικού επιθέματος- αποτέλεσμα βιοτεχνολογικών ερευνών- αποδείχτηκε ότι μπορεί να απαλλάξει τουλάχιστον για τρεις μήνες (!) ακόμη και κάποιον που υποφέρει από την πιο βασανιστική μορφή πόνου…Τον περιφερικό νευροπαθητικό πόνο.
Ο χρόνιος πόνος…
Όπως εξηγεί ο Δρ. Ρευματολογίας στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Παρισίων κ. Αχιλ. Ε. Γεωργιάδης, «…χρόνιος πόνος είναι αυτός που διαρκεί περισσότερο από τρείς μήνες. Ενώ ο οξύς ή μικρής διάρκειας πόνος, είναι σαφώς προστατευτικός και προειδοποιεί το άτομο για κάποια δυσλειτουργία του οργανισμού του, ο χρόνιος πόνος δεν είναι καθόλου χρήσιμος και όπως πίστευαν οι αρχαίοι, αποτελεί την τιμωρία των θεών στους ανθρώπους».
Υπάρχουν πολλά είδη χρόνιου πόνου. Ο πιο συχνός είναι ο νευροπαθητικός, δηλαδή ο πόνος που οφείλεται σε κάποια βλάβη μιας περιοχής του νευρικού συστήματος. Ο περιφερικός νευροπαθητικός πόνος, δηλαδή αυτός που εντοπίζεται στα περιφερικά νεύρα, είναι ο συχνότερος και εκτιμάται ότι από αυτόν πάσχει περίπου το 30% του πληθυσμού μιας χώρας. Παραδείγματα τέτοιου είδους πόνου αποτελούν:
- η χρόνια οσφυαλγία
- η χρόνια ισχιαλγία
- το αυχενικό σύνδρομο
- η διαβητική νευροπάθεια
- η χρόνια οστεοαρθρίτιδα των γονάτων
- η μεθερπητική νευραλγία
- ο καρκινικός πόνος
- ο μετεγχειρητικός πόνος και πολλοί άλλοι.
«Η θεραπεία όλων αυτών των επώδυνων συνδρόμων είναι εξαιρετικά δύσκολη», παρατηρεί ο κ. Γεωργιάδης. «Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι, σύμφωνα με τις στατιστικές, εάν κάποιος χρησιμοποιήσει όλες τις υπάρχουσες θεραπείες, ακόμη και σε συνδυασμούς, τότε θα κατορθώσει να βελτιώσει μόνο το 50% του πόνου, στο 50% των ασθενών. Οι υπόλοιποι θα εξακολουθήσουν να πονούν. Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας καινούργιων, πιο αποδοτικών και λιγότερο τοξικών τρόπων θεραπείας…»
Μια τέτοια προσπάθεια στέφθηκε από επιτυχία πολύ πρόσφατα. Ανεξάρτητες ιατρικές ομάδες που διερευνούσαν τον νευροπαθητικό πόνο αναζητώντας καινούργια παυσίπονα φάρμακα, στράφηκαν στην πιπεριά. Ανέλυσαν φαρμακολογικά την ουσία που περιέχει, την καψαϊκίνη, και ανακάλυψαν πως δρα σε μοριακό επίπεδο αναστέλλοντας σημαντικά έναν κύριο παράγοντα που είναι υπεύθυνος για την μετάδοση των σημάτων του πόνου.
«Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας…», υπογραμμίζει ο κ. Γεωργιάδης, «… ήταν η δημιουργία ενός σύγχρονου φαρμάκου σε μορφή επιθέματος (patch). Οι μελέτες έδειξαν ότι όταν το επίθεμα επικολληθεί για μία ώρα στην περιοχή του περιφερικού νευροπαθητικού πόνου, ο πόνος μειώνεται σημαντικά-σχεδόν εξαφανίζεται- για τουλάχιστον 3 μήνες. Το αποτέλεσμα αυτό επιτυγχάνεται χωρίς την παραμικρή σοβαρή παρενέργεια, πλην ενός παροδικού τοπικού καψίματος και ερυθήματος. Μοναδική προϋπόθεση, το συγκεκριμένο επίθεμα καψαϊκίνης να τοποθετηθεί στον ασθενή από ειδικά εκπαιδευμένο επαγγελματία υγείας, σε ελεγχόμενο ιατρικό περιβάλλον».
Ήταν γνωστο εδώ και 6000 χρόνια, από τους Μάγια, ότι η πιπεριά έχει αναλγητικές ιδιότητες, γι’ αυτό και την χρησιμοποιούσαν για οδοντικούς και άλλους πόνους. Την πιπεριά, όπως και άλλα φυτά της Κεντρικής Αμερικής, τα έφερε ο γιατρός του Κολόμβου στην Ευρώπη. Γύρω στο 1800 μ.Χ., οι γιατροί της εποχής χρησιμοποιούσαν ήδη την αλοιφή της πιπεριάς σαν παυσίπονο στους πόνους των αρθρώσεων και των μυών. Μια πρακτική που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα με πολύ καλά αποτελέσματα.
Η ασπιρίνη και το όπιο, τα πιο γνωστά και ισχυρά αναλγητικά φάρμακα, προήλθαν από φυτά- το πρώτο από την ιτιά, το δεύτερο από την παπαρούνα- και βοήθησαν τον άνθρωπο στις πιο δύσκολές στιγμές του. Μήπως βρισκόμαστε εμπρός στην ανακάλυψη ενός τρίτου ισχυρότατου αναλγητικού, της καψαϊκίνης, που προέρχεται από την κοινή πιπεριά;
Πηγή: https://www.healthpress.gr
