Πέντε οθόνες υπολογιστών διευκολύνουν τους γιατρούς.
Χειρουργεία βγαλμένα από ταινία επιστημονικής φαντασίας ετοίμασαν Γερμανοί επιστήμονες. Με τη βοήθεια υπερσύγχρονων υπολογιστών μπορούν να «πλοηγούνται» με απόλυτη ακρίβεια στο σώμα των ασθενών.
Η τεχνολογία, που εφαρμόζεται ήδη στο πανεπιστήμιο της Λειψίας στη Γερμανία, παρουσιάστηκε στην Deutsche Welle. Στη χειρουργική αίθουσα του πανεπιστημίου έχουν τοποθετηθεί πέντε μεγάλες οθόνες υπολογιστή, σε ημικύκλιο γύρω από το χειρουργικό κρεβάτι.
Ο ασθενής συνδέεται με έναν μικρό πομπό που στέλνει μηνύματα. Οι υπέρυθρες ακτίνες στέλνουν και λαμβάνουν συνεχώς πληροφορίες, παρουσιάζοντας έτσι επί της οθόνης την πλήρη εικόνα της κατάστασης του ασθενούς κάθε δευτερόλεπτο. Η οθόνη του υπολογιστή παίζει τον ρόλο του χάρτη του σώματος, διευκολύνοντας τον γιατρό να συνεχίσει.
Οι εικόνες υψηλής ανάλυσης αντιστοιχούν με αξονικές και μαγνητικές τομογραφίες, παρουσιάζοντας την κατάσταση των οστών, των αγγείων και των νεύρων και συντονίζοντας αποτελεσματικά τις επόμενες χειρουργικές κινήσεις, ώστε να αποφευχθούν οι επιπλοκές. Με ένα κλικ ελέγχονται ανά πάσα στιγμή τα πάντα, ακόμη και τα πιο ευαίσθητα νεύρα, ενώ παράλληλα οι γιατροί έχουν πλήρη εικόνα της γενικής κατάστασης του ασθενούς.
Όλα τα δεδομένα που χρειάζονται οι γιατροί την ώρα του χειρουργείου πλέον ψηφιοποιούνται, με αποτέλεσμα να αυξάνονται η ακρίβεια και η ασφάλεια της επέμβασης. Μια μικροσκοπική κάμερα τοποθετείται στο εσωτερικό του ασθενούς και οδηγεί τις κινήσεις του γιατρού με ακρίβεια ενός τετάρτου του χιλιοστού.
Όταν τα χειρουργικά εργαλεία πλησιάζουν σε λανθασμένο σημείο, ακούγεται ένα προειδοποιητικός ήχος, δίνοντας οδηγίες για την άμεση αλλαγή πορείας. «Όπως το GPS εντοπίζει μέσω δορυφόρου την ακριβή θέση του οχήματος και δείχνει στον οδηγό την πορεία του, έτσι και οι υπέρυθρες ακτίνες οδηγούν αντίστοιχα στη διάρκεια του χειρουργείου» αναφέρει ο Γκέρο Στράους, καθηγητής Χειρουργικής στο Ινστιτούτο Χειρουργικής Τεχνολογίας του πανεπιστημίου. Η χρήση υψηλής τεχνολογίας προϋποθέτει μια αντίστοιχου επιπέδου υψηλή κατάρτιση σε θέματα ιατρικής τεχνολογίας.
Το πανεπιστήμιο της Λιψίας σκοπεύει να περάσει σύντομα και στην τρισδιάστατη προσομοίωση του ασθενούς μέσω αντίστοιχων ηλεκτρονικών συστημάτων.
Πηγή: http://www.ygeianews.gr
Στόχος η αντικειμενικότερη διάγνωση της πάθησης.
Σε γενετικούς δείκτες βασίζεται το πρώτο τεστ αίματος που αναπτύσσουν αμερικανοί επιστήμονες με στόχο τη διάγνωση της κατάθλιψης στους εφήβους. Η αναζήτηση μιας νέας διαγνωστικής μεθόδου γίνεται αφού οι ήδη υπάρχουσες είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές και βασίζονται στην κρίση των γιατρών.
Η διάγνωση της κατάθλιψης στους εφήβους είναι πιο δύσκολη σε σχέση με των ενηλίκων, γιατί οι έφηβοι χαρακτηρίζονται από έντονες εναλλαγές της ψυχικής διάθεσής τους λόγω ορμονικών μεταβολών.
Μάλιστα το υπό δοκιμή τεστ αίματος φαίνεται ότι μπορεί να διακρίνει ανάμεσα σε όσους έχουν μόνο σοβαρή κατάθλιψη και σε όσους αυτή συνδυάζεται με αγχωτική διαταραχή.
Οι εκτιμήσεις για τα ποσοστά της κατάθλιψης κυμαίνονται από 2%- 4% στην προεφηβική περίοδο, μέχρι 10%- 20% στο τέλος της εφηβείας, ενώ το ποσοστό μπορεί να φθάσει μέχρι και το 25% μεταξύ των νεαρών ενηλίκων. Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο στα κορίτσια και στις νέες γυναίκες παρά στα αγόρια και στους νέους άνδρες.
Όταν η κατάθλιψη πρωτοεμφανίζεται στην εφηβεία, είναι πιο δύσκολο να διαγνωστεί, από ό,τι όταν εκδηλώνεται για πρώτη φορά σε ένα ενήλικο. Οι έφηβοι που έχουν κατάθλιψη, χωρίς όμως αυτή να διαγιγνώσκεται έγκαιρα, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμπλακούν με ναρκωτικά, να έχουν αντικοινωνικές συμπεριφορές, να κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας κ.α.
Οι ερευνητές έκαναν πειράματα με εφήβους, καταθλιπτικούς και μη, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αναλύοντας δείγματα αίματος και ελέγχοντας 26 γενετικούς και άλλους βιο-δείκτες, που είχαν ήδη εντοπιστεί από προηγούμενες έρευνες. Η έρευνα έδειξε ότι 11 από αυτούς τους δείκτες στο αίμα μπορούν να διακρίνουν κάποιον έφηβο που έχει κατάθλιψη, από κάποιον που δεν έχει. Επιπλέον, 18 από τους 26 δείκτες μπορούν να διακρίνουν κάποιον που έχει μόνο κατάθλιψη από κάποιον που έχει και διαταραχή άγχους.
Οι 11 γενετικοί δείκτες αντιστοιχούν στον έλεγχο 11 συγκεκριμένων γονιδίων. Όπως είπε πάντως η Έβα Ρεντέι, επικεφαλής της έρευνας, «αυτά τα 11 γονίδια πιθανότατα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου, επειδή η κατάθλιψη είναι μία πολύπλοκη πάθηση. Είναι όμως μία ελπιδοφόρα αρχή, που σαφώς δείχνει ότι είμαστε πλέον σε θέση να κάνουμε διάγνωση από το αίμα και έτσι να δημιουργήσουμε ένα διαγνωστικό τεστ αίματος για την κατάθλιψη».
Η Ρεντέι κατάφερε να απομονώσει σιγά-σιγά αυτούς τους γενετικούς δείκτες μετά από δεκαετίες επίμονων ερευνών με καταθλιπτικά και αγχώδη πειραματόζωα (αρουραίους). Μπόρεσε έτσι να εντοπίσει ποια γονίδια «εκφράζονται» ιδιαίτερα στην κατάθλιψη. Μάλιστα αυτά ήταν γονίδια που θεωρήθηκαν «απολύτως μη αναμενόμενα», γεγονός, όπως είπε η ερευνήτρια, που δείχνει πόσα λίγα πράγματα γνωρίζουν οι επιστήμονες για την κατάθλιψη μέχρι στιγμής. Στη συνέχεια, κατάφερε η Ρεντέι να συσχετίσει αυτά τα γονίδια με δείκτες (χημικές ουσίες) που εμφανίζονται στο αίμα και οι οποίες εκδηλώνονται σε διαφορετικές ποσότητες, όταν υπάρχει κατάθλιψη.
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν καθόλου τέτοιοι βιο-δείκτες που να επιτρέπουν αιματολογική διάγνωση της κατάθλιψης σε καμία ηλικία του ασθενούς. Η Ρεντέι εξέφρασε την αισιοδοξία της ότι, μετά και τις μεγαλύτερες κλινικές δοκιμές, ορισμένοι τουλάχιστον δείκτες θα επιβεβαιώσουν την αξία τους ως αντικειμενικά διαγνωστικά «εργαλεία». Σε καμία περίπτωση πάντως, όπως τόνισε, το νέο τεστ δεν θα καταργεί τον ψυχίατρο, απλώς θα διευκολύνει το έργο του, καθώς αυτός δεν θα αρκείται πια στην υποκειμενική αξιολόγηση των συμπτωμάτων του ασθενούς.
Επικεφαλής της έρευνας Έλληνας γιατρός.
Δεκάδες νέες γενετικές περιοχές που συνδέονται με αυξημένο ή μικρότερο κίνδυνο για οστεοπόρωση και κατάγματα εντόπισε διεθνής ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον δρ. Γιάννη Ιωαννίδη της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια.
Σύμφωνα με τους ερευνητές η γενετική αρχιτεκτονική της οστεοπόρωσης είναι πολύπλοκη και είναι ακόμα πρόωρο να προβλεφθεί ποιος άνθρωπος αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο οστεοπόρωσης και καταγμάτων.
Η έρευνα που αφορούσε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, εντόπισε έξι περιοχές γονιδίων, οι οποίες σχετίζονται με τον κίνδυνο εξασθένησης των οστών και πρόκλησης κατάγματος στους μηρούς ή τη μέση.
Όσοι έχουν στο γενετικό υλικό τους τον μεγαλύτερο αριθμό αυτών των γενετικών παραλλαγών, που σχετίζονται με τη μείωση της οστικής πυκνότητας, έχουν μόνο μιάμιση φορά μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης οστεοπόρωσης σε σχέση με όσους έχουν τον μέσο όρο αυτών των γονιδιακών ποικιλομορφιών.
Από την άλλη, όσοι έχουν τις περισσότερες από αυτές τις γενετικές ποικιλομορφίες έχουν τρεις έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα για οστεοπόρωση και κατάγματα σε σχέση με όσους έχουν τις λιγότερες.
Από ελληνικής πλευράς, στη μελέτη συμμετείχαν επίσης ο Ευάγγελος Ευαγγέλου και η Ευαγγελία Τζανή της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο Γιώργος Δεδούσης του Τμήματος Επιστήμης Διαιτολογίας- Διατροφής του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου και η Παναγούλα Κόλλια του Τμήματος Γενετικής και Βιοτεχνολογίας της Σχολής Βιολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών.
Ποια νοσήματα δίνουν την εικόνα λεμφαδενικής διόγκωσης.
Τα νοσήματα που μπορούν να δώσουν την εικόνα παθολογικής λεμφαδενικής διόγκωσης είναι αρκετά, με σημαντικότερα τα εξής:
Λοιμώδη νοσήματα. Κάποιες ιογενείς λοιμώδεις νόσοι συχνά συνοδεύονται από πρησμένους λεμφαδένες. Μερικές από αυτές είναι η ερυθρά, η ιλαρά, η ανεμοβλογιά, ο έρπης, η λοιμώδης μονοπυρήνωση, το AIDS κ.ά. Επίσης κάποιες μικροβιακές λοιμώξεις όπως: η φυματίωση, η βρουκέλλωση, η οστρακιά κ.λπ., ενώ το ίδιο σύμπτωμα μπορεί να εμφανίζεται και σε αρκετά παρασιτικά νοσήματα όπως η τοξοπλάσμωση, η λεϊσμανίαση, η ακτινομυκητίαση κ.λπ.
Νεοπλασίες. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν όλα τα κακοήθη νεοπλάσματα, λεμφώματα, λευχαιμίες και άλλα σπάνια κακοήθη νοσήματα που μπορεί να χαρακτηρίζονται από διογκωμένους λεμφαδένες.
Αυτοάνοσα νοσήματα. Τα νοσήματα του συνδετικού ιστού όπως αποκαλούνται διαφορετικά τα αυτοάνοσα, για παράδειγμα ο λύκος, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η σαρκοείδωση, η αμυλοείδωση κ.λπ., μπορούν επίσης να συνοδεύονται από παθολογικούς λεμφαδένες.
Χρήσιμες συμβουλές
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ηλικία και η πιθανή ευαισθησία του ασθενούς καθώς και το μέγεθος των διογκωμένων λεμφαδένων, η σύστασή τους και η διάρκεια της διόγκωσης παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάγνωση. Ειδικά στα μικρά παιδιά εντοπίζονται συχνά πρησμένοι λεμφαδένες, κάτι που όμως θεωρείται φυσιολογικό. Κάθε ανησυχητική διαπίστωση κατά την ψηλάφηση ωστόσο πρέπει να οδηγεί αμέσως στον γιατρό.
Σήμερα διαθέτουμε ένα πλούσιο διαγνωστικό και θεραπευτικό οπλοστάσιο για τη διόγκωση των λεμφαδένων, όπως π.χ. τη βιοψία, η οποία είναι ακριβής και ακίνδυνη. Γι' αυτό δεν χρειάζεται να δείχνουμε ούτε φόβο ούτε όμως και αδιαφορία.
Η οποιαδήποτε διόγκωση λεμφαδένα στο σώμα μας, θα πρέπει να μας οδηγήσει άμεσα στον γιατρό. Οι διογκωμένοι λεμφαδένες είναι τα καμπανάκια που χτυπούν πάντα όταν τα όργανα που φρουρούν πάσχουν από οτιδήποτε.
Πηγή: http://www.ygeianews.gr
Σας απομακρύνουν από το στόχο σας στο γυμναστήριο.
Είστε στο γυμναστήριο και αντί να προπονήστε, έχετε στρέψει την προσοχή σας σε γραμμωμένα κορμιά; Γι’ αυτό δεν γυμνάζεστε…
Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, φαίνεται ότι όσοι έχουν ασκηθεί δίπλα σε πλαδαρούς και αρχάριους έχουν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στο να γυμναστούν σε σύγκριση με εκείνους που βρέθηκαν δίπλα στους… φουσκωτούς.
Κι αυτό δεν είναι το μόνο καθώς όσοι δεν διαθέτουν ένα καλό σώμα και έχουν δίπλα τους καλογυμνασμένους, φεύγουν με μια κακή εικόνα για το σώμα τους, κάτι το οποίο δεν ισχύει όταν βρίσκονται δίπλα σε αρχάριους. Οπότε, σκεφτείτε που θα κάτσετε στα γυμναστήρια…
Παίζει κι αυτό το ρόλο του...
