Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την επέμβαση.
Η διαμόρφωση του πτερυγίου του ωτός γίνεται κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής του παιδιού. Αρχίζει να προβάλλει από το πρόσωπο γύρω στον 3ο-4ο μήνα της κυήσεως. Σ' αυτό το χρονικό διάστημα αρχίζουν και σχηματίζονται τα ανατομικά στοιχεία του αυτιού (αύλακες-έλικες), τα οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο πτερυγιαίος χόνδρος. Η διαμόρφωση του χόνδρου δίνει τη γνωστή εμφάνιση στο αυτί.
Υπάρχουν περιπτώσεις όμως που το πτερύγιο του ωτός δεν είναι φυσιολογικό, τόσο στην εμφάνιση όσο και στη θέση που έχει στο πρόσωπο.
Η πιο συχνή διαταραχή είναι αυτή που ονομάζουμε «πεταχτά αυτιά». Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν τα άτομα, όπου τα πτερύγια των αυτιών προβάλλουν από το κεφάλι.
Τα μικρότερα παιδιά δέχονται τα πειράγματα των φίλων τους, ιδίως όταν αρχίζουν να πηγαίνουν στο σχολείο. Οσο για τα μεγαλύτερα άτομα, οι μεν άνδρες χάνουν την αυτοπεποίθησή τους, σχετικά με το άλλο φύλο, και κάποιοι από αυτούς νιώθουν άβολα με τις παρέες τους. Απεναντίας τα κορίτσια καταφεύγουν στη λύση των μακριών μαλλιών, για να τα κρύψουν.
Το πρόβλημα βέβαια γίνεται έντονο το καλοκαίρι με τη ζέστη και τα μπάνια.Η ωτοπλαστική γίνεται με σκοπό να φέρει τα πεταχτά αυτιά πίσω και πλησίον του κεφαλιού ή να ελαττώσει το μέγεθος των μεγάλων αυτιών ή των μεγάλων λοβίων.
Όπως γράφει στην «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» ο πλαστικός χειρουργός Νώντας Καπόσιτας, η επέμβαση γίνεται μετά την ηλικία των 4 ετών και δεν υπάρχει περιορισμός ηλικίας πέραν αυτού του διαστήματος.
Η επέμβαση των πεταχτών αυτιών γίνεται σε κλινικές σε εξωτερική βάση, δηλαδή δεν χρειάζεται να μείνει κάποιος στην κλινική.
Εάν το παιδί είναι μικρό, τότε ίσως συστήσουμε γενική αναισθησία. Για μεγαλύτερα άτομα προτιμούμε τοπική αναισθησία σε συνδυασμό με sedation.
Ο πλαστικός χειρουργός κάνει μια μικρή τομή στο πίσω μέρος του αυτιού. Από αυτό το σημείο μπορεί και διαμορφώνει το χόνδρο και τον λυγίζει προς τα πίσω. Ειδικά ράμματα χρησιμοποιούνται για να διατηρήσουν το νέο σχήμα του αυτιού. Σ' όλες τις περιπτώσεις η τομή στο πίσω μέρος του αυτιού εξαφανίζεται με την πάροδο του χρόνου.
Επάνοδος στις δραστηριότητες
Μετά την επέμβαση, το κεφάλι καλύπτεται με έναν ελαφρύ επίδεσμο για σταθεροποίηση της επέμβασης, ο οποίος αφαιρείται 48-72 ώρες μετά.
Συνιστάται αποφυγή ενός άμεσου τραυματισμού των αυτιών για 4 εβδομάδες, ενώ οι περισσότεροι επιστρέφουν στη δουλειά εντός τριημέρου. Οσον αφορά τα παιδιά, ενημερώνουμε το δάσκαλο να τα προσέχει για λίγες ημέρες.
«Εχθρός» το στρες στην παιδική ηλικία.Άνθρωποι που πάσχουν από ημικρανίες μπορεί ενδεχομένως να αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης και αντίστροφα, υποδεικνύει νέα έρευνα από τον Καναδά η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό «Headache».
Η έρευνα περιέλαβε 15.000 ανθρώπους που παρακολουθούνταν κάθε 2 χρόνια μεταξύ του 1994 και 2007. Συνολικά, στα 12 χρόνια που διήρκεσε η έρευνα, περίπου 15% των ανθρώπων της έρευνας εμφάνισαν κατάθλιψη και περίπου 12% είχαν ημικρανίες.
Τα περιστατικά κατάθλιψης ήταν πολύ περισσότερο κοινά σε ανθρώπους που έπασχαν από ημικρανίες στην έναρξη της έρευνας-ποσοστό 22% ασθενών με ημικρανίες έναντι 14,6% αυτών που δεν εμφάνιζαν ημικρανίες.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι το στρες στην παιδική ηλικία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος ανταποκρίνεται στο στρες αργότερα και τέτοιου είδους έρευνα δεν μπορεί να αποκλείσει αυτές τις βιολογικές επιδράσεις.
Η έλλειψη γονιδίων ευθύνεται γι’ αυτό.
Είναι γνωστό από καιρό ότι τα γονίδια ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για το ύψος μας. Ωστόσο, τώρα, επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι κοντοί άνθρωποι μπορεί να παρουσιάζουν έλλειψη αντιγράφων ορισμένων γονιδίων.
Ομάδα ερευνητών μελέτησε το DNA περισσότερων από 11.000 παιδιών και ενηλίκων και παρατήρησε ότι όσοι είχαν χαμηλό ύψος έφεραν υπερβάλλοντα αριθμό σπάνιων διαγραφών, ή αντιγράφων που απουσίαζαν, σε συγκεκριμένα γονίδια. Μέχρι τώρα οι περισσότερες έρευνες στα γονίδια και το ύψος επικεντρώθηκαν στον εντοπισμό ποικιλομορφιών σε κοινά γονίδια αντί σε απουσία άλλων, όπως δήλωσε ο ερευνητής Dr. Joel Hirschhorn του Children's Hospital στη Βοστόνη.
Αναλύοντας πρώτα το DNA 4.400 παιδιών, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι λιγότερα αντίγραφα ενός γονιδίου ήταν παρόντα σε αυτούς που είχαν χαμηλό ύψος.
Επεκτείνοντας τα ευρήματα σε σχεδόν 6.900 αφροαμερικανούς, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πάλι ότι οι κοντύτεροι συμμετέχοντες είχαν υπερβάλλοντα αριθμό απόντων αντιγράφων γονιδίων. Οι διαγραφές θα μπορούσαν να έχουν κληρονομηθεί από τους γονείς, αλλά όχι σε όλες τις περιπτώσεις, δήλωσε ο Hirschhorn. Πρόσθεσε ότι συνήθως οι ερευνητές εστιάζουν σε μια ποικιλομορφία τη φορά, αλλά εδώ πρόκειται για είδος αθροιστικής επίδρασης της ποικιλομορφίας.
Αρκετοί παράγοντες θα μπορούσαν να έχουν επηρεάσει την ακρίβεια των αποτελεσμάτων. Ένας είναι το γεγονός ότι τα παιδιά των οποίων αξιολογήθηκε το DNA είχαν αρχικά υποβληθεί σε γενετική ανάλυση για άλλες αιτίες και είναι πιθανόν όσα είχαν πολλά αντίγραφα γονιδίων απόντα να ήταν περισσότερο πιθανό να έχουν παθήσεις που οδηγούν σε φτωχή ανάπτυξη, αλλά η αναπαραγωγή των αποτελεσμάτων σε πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα υποδεικνύει ότι τα ευρήματα μπορούν να γενικευτούν.
Αναζητήστε διατροφικές πηγές ασβεστίου, βιταμίνης D, μαγνησίου και φωσφόρου.
Η περίοδος που αναπτύσσεται το παιδί είναι καθοριστική και για την εξέλιξη της υγείας του στη μετέπειτα ζωή σύμφωνα με τους ειδικούς. Συγκεκριμένα, στην ηλικία 6-11 ετών το ύψος και το βάρος αυξάνονται σχετικά γρήγορα και σταθερά.
Την περίοδο αυτή όλα τα θρεπτικά συστατικά της διατροφής είναι απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη ενώ ιδιαίτερο βάρος, ωστόσο, δίνεται σε συστατικά που είναι υπεύθυνα για το χτίσιμο γερού σκελετού, με σημαντικότερο το ασβέστιο, τη βιταμίνη D, το μαγνήσιο και το φώσφορο.
Ασβέστιο και ανάπτυξη των οστών
Η πρόσληψη ασβεστίου κατά την παιδική ηλικία σε επαρκείς ποσότητες είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη της μέγιστης οστικής πυκνότητας. Καλές πηγές ασβεστίου αποτελούν τα γαλακτοκομικά όπου μετά την ηλικία των δύο ετών συστήνεται η κατανάλωση ημιαποβουτυρωμένων, τα τυριά, τα ψάρια (ιδιαίτερα αυτά που καταναλώνονται με το κόκκαλο) αλλά και εμπλουτισμένα τρόφιμα όπως δημητριακά και χυμοί.
Βιταμίνη D, ο σύμμαχος του ασβεστίου και όχι μόνο
Η απορρόφηση του ασβεστίου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρόσληψη βιταμίνης D. Η παρουσία της βιταμίνης D, βοηθά και ενισχύει την απορρόφηση του ασβεστίου από τον γαστρεντερικό σωλήνα. Πολύ λίγα τρόφιμα στη φυσική τους μορφή περιέχουν βιταμίνη D. Τρόφιμα ζωικής προέλευσης όπως διάφορα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλα, τόνος, ρέγγα) και αυγά, αποτελούν καλές πηγές της βιταμίνης.
Ο σημασία του μαγνησίου και του φωσφόρου στο σχηματισμό των οστών
Δύο άλλα θρεπτικά συστατικά τα οποία σχετίζονται με την υγεία των οστών είναι το μαγνήσιο και ο φώσφορος. Περίπου τα 2/3 του μαγνησίου στο σώμα μας βρίσκονται στα οστά. Αντίστοιχα, περίπου το 80% του φωσφόρου στο σώμα μας βρίσκεται στα οστά και τα δόντια, κι αυτό γιατί βοηθά στη δημιουργία και το σχηματισμό των δοντιών. Ιδιαίτερα καλές πηγές φωσφόρου αποτελούν τα γαλακτοκομικά και τα ψάρια, ενώ καλές πηγές μαγνησίου αποτελούν όσπρια όπως τα φασόλια, πράσινα φυλλώδη λαχανικά όπως το σπανάκι, ο σολομός κα.
Με άλλα λόγια, η καλή υγεία και το χτίσιμο ενός γερού και συμπαγούς σκελετού προϋποθέτει τ, ώστε να καλύψουν τις ανάγκες τους στα τόσο απαραίτητα αυτά θρεπτικά συστατικά.
Ένα πολύτιμο μυστικό του ανθρώπινου οργανισμού.
Όταν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας έλεγαν να τρώμε αργά και να μασάμε καλά την κάθε μπουκιά μας, μάλλον δεν ήξεραν ακριβώς γιατί το έλεγαν. Η απάντηση που δίνει η ιατρική τις δικαιώνει και εξηγεί ότι, όταν μασάμε καλά την τροφή μας, χορταίνουμε πιο εύκολα και, επομένως, τρώμε λιγότερο.
Το καλό μάσημα της τροφής διεγείρει την παραγωγή δύο ουσιών στο έντερο, οι οποίες μειώνουν την όρεξη και έτσι την κατανάλωση τροφής, σύμφωνα με μία νέα μελέτη που παρουσιάστηκε στο 47ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης του Διαβήτη (EASD). Όπως είπε ο δρ Μασαάκι Έτο, καθηγητής Κλινικής Φαρμακολογίας και Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ohu της Ιαπωνίας, οι ουσίες αυτές είναι τα πεπτίδια GLP-1 και PYY, που εκκρίνονται από τα κύτταρα του εντέρου.
Τα δύο πεπτίδια πιστεύεται πως παίζουν ρόλο και στην ρύθμιση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων, αλλά και του σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα. Η νέα μελέτη πραγματοποιήθηκε σε εννέα υπέρβαρους άντρες και γυναίκες, μέσης ηλικίας 41 ετών. Οι εθελοντές έμειναν νηστικοί για 12 ώρες και στη συνέχεια υποβλήθηκαν σε μέτρηση των δύο πεπτιδίων στο αίμα τους. Μετά, έφαγαν ένα πρωινό γεύμα που αποτελείτο από λαχανικά βρασμένα στο ατμό, ένα βρασμένο αυγό, ψωμί, μαργαρίνη, μπανάνα και γάλα.
Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να μασούν κάθε μπουκιά πέντε φορές και μία ώρα μετά το τέλος του φαγητού, τους υπέβαλλαν εκ νέου σε μετρήσεις των πεπτιδίων. Την επόμενη μέρα οι εθελοντές έφαγαν το ίδιο πρωινό, αλλά μασώντας κάθε μπουκιά 30 φορές. Οι 30 φορές συνιστώνται στην Ιαπωνία ως ένας τρόπος πρόληψης της παχυσαρκίας.
Όπως είπε ο δρ Έτο, τα επίπεδα των δύο πεπτιδίων ήταν πολύ υψηλότερα όταν οι εθελοντές μασούσαν κάθε μπουκιά 30 φορές αντί για πέντε. Επιπλέον, οι εθελοντές έφαγαν λιγότερο όταν μασούσαν πολύ. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν πως το καλό μάσημα της τροφής θα μπορούσε να αποτελέσει μια εύκολη και αποτελεσματική μέθοδο για να ελεγχθεί το σωματικό βάρος των ατόμων με περιττά κιλά, τόνισε ο δρ Έτο.
