Μεταβάλλει τη χημεία του εγκεφάλου, ανεβάζοντας τη διάθεση.
Οι γυναίκες που πίνουν δύο ή περισσότερα φλιτζάνια καφέ την μέρα, είναι λιγότερο πιθανό να πάθουν κατάθλιψη, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα.
Δεν έχει γίνει ακόμα σαφές γιατί ο καφές έχει αυτό το αποτέλεσμα, αλλά, επειδή ο καφές χωρίς καφεΐνη δεν έχει ανάλογη ευεργετική διάθεση, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η καφεΐνη με κάποιο τρόπο μεταβάλλει τη χημεία του εγκεφάλου και την ψυχική διάθεση.
Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου Χάρβαρντ μελέτησαν για δέκα χρόνια σχεδόν 51.000 γυναίκες με μέση ηλικία 63 ετών και από αυτές, στην πορεία, περίπου 2.600 εμφάνισαν κατάθλιψη. Οι επιστήμονες συσχέτισαν την κατανάλωση καφέ με την ψυχική διάθεση των ατόμων και βρήκαν ότι οι περισσότερες από όσες εκδήλωσαν καταθλιπτικά συμπτώματα, έπιναν από καθόλου έως πολύ λίγο καφέ.
Οι γυναίκες που κατανάλωναν δύο έως τρία φλιτζάνια ημερησίως, είχαν κατά μέσο όρο μειωμένο κίνδυνο κατά 15% για να εμφανίσουν κατάθλιψη. Όσες έπιναν τέσσερα ή περισσότερα φλιτζάνια, είχαν ακόμα 20% λιγότερο κίνδυνο
Οι επιστήμονες επεσήμαναν πάντως την ανάγκη να γίνουν περαιτέρω μελέτες πάνω στη σχέση καφέ-κατάθλιψης και τόνισαν ότι είναι ακόμα πρόωρο να συστήσουν στις γυναίκες να πίνουν παραπάνω καφέ για να φτιάξουν τη διάθεσή τους.
Πώς θα αποφύγετε τον κίνδυνο.
Πρόκειται για ιδιαίτερες και αγαπημένες γεύσεις που όμως μπορεί να προκαλέσεουν ακόμα και το θάνατο. Δείτε ποια φαγητά πρέπει να προσέξετε και πώς θα προστατευτείτε.
1. Μανιτάρια
Τα μανιτάρια είναι γεγονός ότι δίνουν μια ιδιαίτερη γεύση στα φαγητά στα οποία προστίθενται, όμως πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα στην επιλογή τους καθώς κάποια από αυτά είναι τοξικά και πολύ επικίνδυνα.
Συγκεκριμένα πρέπει να αποκλείσετε από τη κουζίνα σας τις ποικιλίες Gyromitria, Jack o’ Iantern, Galerina καθώς επίσης και το παραισθησιογόνο Psilocybe.
2. Στρείδια
Η κατανάλωση στρειδιών κρύβει πολλούς κινδύνους καθώς ενδέχεται να είναι μολυσμένα με τον ιό Norovious, o οποίος προκαλεί γαστρεντερίτιδα.
Επιπρόσθετα τα στρείδια είναι εύκολο να μολυνθούν από το βακτήριο Vibrio που προκαλεί υψηλό πυρετό, σηπτικό σοκ, δερματικά εξανθήματα αλλά και θανατηφόρα σηψαιμία. Για να αποφύγετε τις μολύνσεις δεν πρέπει ποτέ να τα τρώτε ωμά.
3.Τόνος
Φροντίστε να είστε βέβαιοι για την προέλευση του τόνου πριν τον καταναλώσετε καθώς αν είναι μολυσμένος οι συνέπειες θα είναι ιδιαίτερα δυσάρεστες.
Η βρώση μολυσμένου τόνου μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους, διάρροια ακόμα και τύφλωση.
4. Ackee από τη Jamaica
Αν θελήσετε να δοκιμάσετε το εθνικό φρούτο της Jamaica πρέπει να προσέξετε το χρώμα του. Πριν το καταναλώσετε, πρέπει οπωσδήποτε να το βράσετε.
Το φρούτο είναι υπεύθυνο για μια νόσο που προκαλεί εμετούς και κρίσεις, ενώ η ωμή φλούδα του μπορεί να είναι θανατηφόρα.
5. Fugu από την Ιαπωνία
Πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται τα φαγητά από την Ιαπωνία ιδιαίτερα μετά την έκρηξη στη Φουκοσίμα.
Άσχετα με το αν οι φόβοι αυτοί είναι βάσιμοι ή όχι, το συγκεκριμένο ψάρι πρέπει σίγουρα να το προσέξετε.
Ορισμένα μέρη του είναι δηλητηριώδη και περιέχουν μια φονική τοξίνη η οποία είναι θανατηφόρα.
Το ψάρι αυτό ξέρουν να το μαγειρεύουν σωστά μόνο οι Ιάπωνες σεφ οι οποίοι ξέρουν και αφαιρούν τα δηλητηριώδη μέρη.
6. Sannakiji από την Κορέα
Στην Κορέα η κατανάλωση πλοκαμιών από μικρά χταπόδια θεωρείται ένα από τα καλύτερα εδέσματα.
Αν θελήσετε να το δοκιμάσετε σε κάποιο εστιατόριο, προσέξτε να μασήσετε το φαγητό σας αρκετές φορές, επειδή οι βεντούζες τους είναι ακόμα ενεργές και μπορεί να σας καθίσουν στο λαιμό και να σας πνίξουν.
Υπερβολική η αμερικανική ιατρική περίθαλψη.
Το 42% των γιατρών στην Αμερική πιστεύει παρέχει στους ασθενείς υπερβολική ιατρική περίθαλψη, εξαιτίας του φόβου τους ότι μπορεί να τους κατηγορήσουν για κάποιο ιατρικό λάθος. Αντίθετα το 52% των γιατρών εκτιμούν ότι φροντίζουν τους ασθενείς τους σε λογικά πλαίσια.
Το 45% των γιατρών που ρωτήθηκαν πιστεύουν πως μια περίπτωση στις δέκα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί τηλεφωνικά, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή με μια απλή επίσκεψη σε νοσηλευτή, σύμφωνα με την δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of the American Medical Association.
Το 76% των αμερικανών γιατρών παραδέχονται ότι φροντίζουν τους ασθενείς τους έχοντας στο νου τους το ενδεχόμενο μιας δικαστικής δίωξης. «Οι γιατροί πιστεύουν ότι πληρώνονται για να κάνουν περισσότερα και πως θα βρεθούν ενώπιον δικαστικών κυρώσεων αν κάνουν το αντίθετο», αναφέρει η έκθεση.
Πώς και πότε πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε.
Σπίλος είναι ένα αμάρτωμα του δέρματος, δηλαδή περίγραπτη δυσπλασία εμβρυϊκής προέλευσης που αφορά σε ένα ή περισσότερα στοιχεία του δέρματος. Οι σπίλοι διακρίνονται σε υπερπλαστικούς και απλαστικούς.
Οι υπερπλαστικοί (υπερπλασία ενός ή περισσότερων στοιχείων) αφορούν:
Στην επιδερμίδα (μυρμηγκιώδης, επιδερμικός, φλεγμονώδης, γραμμοειδής).
Στον θύλακο τριχών (τριχωτός σπίλος, σπίλος θυλάκου τριχών, φαγεσωρικός σπίλος).
Στους σμηγματογόνους αδένες (σπίλος σμηγματογόνων αδένων).
Στους εκκρινείς ιδρωτοποιούς αδένες (σπίλος εκκρινών αδένων).
Στον συνδετικό ιστό (σπίλος συνδετικού ιστού, κολλαγόνο, ελαστίνη).
Στο λίπος (επιπολής λιπώδης ιστός).
Στα μελανοκύτταρα [σπιλομελανοκυτταρικός, επιδερμικός και χορίου (αποτελούνται από διαφοροποιημένα κύτταρα - σπιλοκύτταρα) και μελανοκυτταρικός, επιδερμίδος και χορίου].
Οι απλαστικοί είναι εντοπισμένη δυσπλασία η οποία οφείλεται στην έλλειψη εξέλιξης ενός ή περισσότερων στοιχείων.
Συγγενής σπιλομελανοκυτταρικός σπίλος
Είναι μελαχρωματική βλάβη του δέρματος που εμφανίζεται συνήθως με τη γέννηση ή σπανίως εβδομάδες ή μήνες μετά. Για την ανάπτυξή της ενοχοποιούνται γενετικοί μηχανισμοί. Η συχνότητα εμφάνισης συγγενούς μελανοκυτταρικού σπίλου ποικίλλει από 0,25% στις μεγάλες σειρές μέχρι 5,9% στις πιο μικρές. Περίπου το 2,6% του πληθυσμού έχει έναν τουλάχιστον συγγενούς τύπου σπίλο. Η συχνότητα των μεγάλων ποικίλλει από 1:1160 έως 1:2050, ανάλογα με τη μελέτη.
Οι μεγάλοι σπίλοι είναι συχνότεροι στα κορίτσια, και ιδίως οι γιγάντιοι. Οι συγγενείς σπιλομελανοκυτταρικοί σπίλοι δημιουργούνται κατά τα πρώτα στάδια της εμβρυογένεσης, μεταξύ 5ης και 24ης εβδομάδας. Τα μέχρι σήμερα γνωστά στοιχεία σε σχέση με τους γενετικούς παράγοντες που καθορίζουν την εμφάνισή τους, ή με συμβάντα κατά την εγκυμοσύνη τα οποία μπορεί να προδιαθέσουν, είναι περιορισμένα.
Είναι γενικά αποδεκτό ότι τα μελανοκύτταρα προέρχονται από τη νευρική ακρολοφία - έχουν δηλαδή την ίδια προέλευση με τα νευρικά κύτταρα και από εκεί μεταναστεύουν στο δέρμα και στις λεπτομήνιγγες. Διαταραχή στη ρύθμιση αυτής της μετανάστευσης μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα παθολογική υπερπλασία των μελανοκυττάρων -δημιουργία σπίλων- και την παθολογική εναπόθεση μελανίνης στις λεπτομήνιγγες, μία κατάσταση γνωστή ως νευροδερματική μελάνωση.
Η νευροδερματική μελάνωση είναι σπάνια και συνήθως αφορά σε έναν μεγάλο ή σε περισσότερους από τρεις μικρότερου μεγέθους συγγενείς μελανοκυτταρικούς σπίλους. Τα συμπτώματα της νευροδερματικής μελάνωσης εκδηλώνονται πριν από τον 3ο χρόνο ζωής και οφείλονται στην αύξηση της πίεσης του ΕΝΥ και στη δημιουργία υδροκεφάλου λόγω της απόφραξης των αποχετευτικών οδών από τα υπερπλαστικά πολλαπλασιαζόμενα μελανοκύτταρα.
Η καλύτερη μέθοδος για τον έλεγχο ατόμων με συγγενή σπιλομελανοκυτταρικό σπίλο για νευροδερματική μελάνωση είναι η μαγνητική τομογραφία.
Οι συγγενείς μελαχρωματικοί σπίλοι ταξινομούνται σύμφωνα με τη μεγαλύτερη διάμετρο σε:
Μικρούς (<1,5 cm).
Μεσαίους (1,5 - 10 cm).
Μεγάλους (10 - 20 cm).
Γιγάντιους (>20 cm).
Η σχέση μελανώματος και γιγάντωσης είναι εξακριβωμένη. Το 6,3% των ατόμων με γιγαντιαίο σπίλο εμφανίζει πιθανότητα 5% να αναπτύξει μελάνωμα. Επειδή το μελάνωμα είναι δυνατόν να αναπτυχθεί τόσο σε γιγαντιαίο σπιλομελανοκυτταρικό σπίλο όσο και σε μικρό σπίλο ακόμη και στα πρώτα χρόνια της ζωής, συνιστάται η αφαίρεση προ του 12ου έτους.
Ύποπτος σπίλος πρέπει να θεωρείται ο πολύ βαθυχρωματικός, που εντοπίζεται στις παλάμες και στα πέλματα, καθώς και ο σπίλος με μπλε, γκρίζες, κόκκινες ή λευκές περιοχές. Το μέγεθος, η απουσία ή η παρουσία τριχών είναι λιγότερο ενδεικτικά στοιχεία κακοήθειας ή ατυπίας.
Οι συγγενείς μελαχρωματικοί σπίλοι είναι δυνατόν να προκαλέσουν:
Αισθητική δυσμορφία.
Εμφάνιση μελανώματος.
Νευροδερματική μελάνωση.
Η ακολουθητέα θεραπευτική αγωγή πρέπει να προσαρμόζεται τόσο για τον κάθε ασθενή όσο και για τον κάθε σπίλο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν:
Τον κίνδυνο ανάπτυξης μελανώματος.
Τον κίνδυνο ανάπτυξης νευροδερματικής μελάνωσης.
Κοσμητικές επιπτώσεις από την παραμονή του σπίλου.
Κοσμητικές επιπτώσεις από τις μετεγχειρητικές ουλές.
Ψυχοκοινωνικές διαταραχές που είναι δυνατόν να προκαλέσει η παραμονή του σπίλου.
Ψυχοκοινωνικές διαταραχές από τη συχνή μετεγχειρητική παρακολούθηση.
Βεβαίως, χρειάζεται να εξηγηθεί στους ασθενείς ή στους γονείς τους ότι δεν είναι δυνατόν να προβλέψουμε ποιος από τους σπίλους θα εμφανίσει μελάνωμα, και εν πάση περιπτώσει οι περισσότεροι δεν θα εμφανίσουν μελάνωμα. Πλην όμως, αν και οι μεγάλοι, οι γιγάντιοι σπίλοι πρέπει να παρακολουθούνται διά βίου, έχει παρατηρηθεί ότι το μεγαλύτερο ρίσκο ανάπτυξης μελανώματος είναι πριν από την ήβη, ενώ για τους μικρούς είναι μετά την ήβη.
Οι θεραπευτικές δυνατότητες
Η απόφαση για θεραπευτική αγωγή ή για καμία αγωγή είναι πολλές φορές αντιφατική. Παράγοντες που επηρεάζουν την απόφαση αυτή είναι:
Το μέγεθος του σπίλου.
Η θέση του.
Η κλινική εικόνα του.
Η δυνατότητα παρακολούθησης και ελέγχου του σπίλου.
Η πιθανότητα εξαλλαγής του.
Εάν αποφασιστεί επιθετική θεραπευτική αγωγή, θα πρέπει να έχει στόχο:
Την πρόληψη κακοήθους εξαλλαγής.
Το κατά το δυνατόν καλό κοσμητικό αποτέλεσμα.
Και βεβαίως το ικανοποιητικό λειτουργικό αποτέλεσμα.
Οι προτεινόμενες και εφαρμοζόμενες θεραπευτικές μέθοδοι είναι οι εξής:
Ολικού πάχους αφαίρεση.
Μερικού πάχους αφαίρεση.
Dermabrasion.
Curettage.
Laser treatment.
Χημική απολέπιση.
Προκειμένου να έχουμε ένα ικανοποιητικό αισθητικά αποτέλεσμα, πολλές φορές θα πρέπει να εφαρμόσουμε συνδυασμό των μεθόδων αυτών. Ο στόχος είναι να μειώσουμε την πιθανότητα εμφάνισης μελανώματος, γι’ αυτό όλες οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση του αριθμού των μελανοκυττάρων και επομένως περιορίζουν την πιθανότητα εξαλλαγής (λιγότερα μελανοκύτταρα - λιγότερα κύτταρα που πιθανόν θα εξαλλαγούν). Με εξαίρεση την ολικού πάχους αφαίρεση, όλες οι άλλες μέθοδοι δεν είναι ικανοποιητικές, δηλαδή δεν προφυλάσσουν επαρκώς από την εμφάνιση μελανώματος, το οποίο εξορμάται είτε από τις βαθύτερες στοιβάδες της επιδερμίδας είτε από το χόριο και τον υποδόριο ιστό.
Οι ασθενείς πρέπει να ξέρουν ότι δεν πρόκειται να απαλλαγούν εύκολα από τον σπίλο, διότι οι ουλές που θα σχηματιστούν από την αφαίρεσή του θα είναι το ίδιο ενοχλητικές, πλην όμως οι ασθενείς προτιμούν τις ουλές από τον σπίλο.
Η χειρουργική θεραπεία
Για τους μικρούς σπίλους, η χειρουργική αφαίρεση και η συρραφή του τραύματος είναι συνήθως αρκετές. Για τους μεγαλύτερους, η χειρουργική θεραπεία εξατομικεύεται και εξαρτάται από το μέγεθος, τη θέση και το βάθος.
Serial αφαίρεση, διατατήρες δέρματος (τα γνωστά μπαλονάκια), μοσχεύματα δέρματος, καλλιέργειες δέρματος - κερατινοκύτταρα, όλα έχουν θέση στη χειρουργική θεραπεία.
Το χημικό peeling με παράγωγα φαινόλης χρησιμοποιείται για ελαφρύτερου χρώματος σπίλους, πλην όμως θεωρούνται τοξικά για την καρδιά και τους νεφρούς και πρέπει να εφαρμόζονται με μεγάλη προσοχή.
Θεραπεία με laser, κυρίως ruby και αλεξανδρίτη, βελτιώνει την εμφάνιση, αλλά είναι επαναληπτική και η επανεμφάνιση του σπίλου είναι πιθανή. Χρησιμοποιούνται laser κυρίως για την υπερτρίχωση των σπίλων, η οποία είναι πολύ ενοχλητική.
Πρέπει να συζητηθούν όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι θεραπείας (Dermabrasion, Curettage, Lasertreatment, χημική απολέπιση). H τελική όμως απόφαση, ως προς το εάν θα ακολουθηθεί συντηρητική θεραπευτική αγωγή ή χειρουργική θεραπεία, ανήκει στον ασθενή και ίσως στην οικογένειά του.
Εν πάση περιπτώσει, οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται διά βίου και να σημειώνουν τα πιθανά σημάδια εμφάνισης μελανώματος, όπως αλλαγές στο χρώμα, στο μέγεθος και στο σχήμα, καθώς και άλλα συμπτώματα όπως κνησμό κ.λπ., και να ενημερώνουν τον ιατρό τους.
Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν την ηλιακή ακτινοβολία και όσοι έχουν μεγάλους μελαχρωματικούς σπίλους χρειάζεται να παρακολουθούνται διά βίου, είτε αφαιρέθηκε ο σπίλος είτε όχι.
Τέλος, στους ασθενείς και στους γονείς τους θα πρέπει να εκτεθούν ο κίνδυνος ανάπτυξης μελανώματος, καθώς επίσης και τα μετεγχειρητικά κοσμητικά αποτελέσματα, διότι πολλοί ασθενείς πιστεύουν ότι η πλαστική χειρουργική δεν αφήνει ουλές.
Το 29% των θανάτων παγκοσμίως οφείλεται στα καρδιαγγειακά νοσήματα.
Τα καρδιαγγειακά νοσήματα τα τελευταία χρόνια έχουν εξελιχθεί σε πραγματική μάστιγα, καθώς αποτελούν μία από τις κυριότερες αιτίες πρόωρου θανάτου και χαρακτηρίζονται από πολλούς ως «πανδημία».
Οι ειδικοί για την πρόληψη των καρδιαγγειακών νοσημάτων συνιστούν αλλαγή του τρόπου ζωής με στροφή στην υγιεινή διατροφή, την καθημερινή άσκηση και τη διακοπή του καπνίσματος!
Το 29% των θανάτων παγκοσμίως οφείλεται στα καρδιαγγειακά νοσήματα ενώ το 70% των καρδιαγγειακών επεισοδίων συμβαίνουν στο σπίτι με τα μέλη της οικογένειας παρόντα, σύμφωνα με ανακοίνωση της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με αφορμή την 29η Σεπτεμβρίου, η οποία έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς.
Στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) αναφέρουν ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα έχουν πεθάνει από τα καρδιαγγειακά νοσήματα ως το 2030 θα φτάσει στα 23,6 εκατομμύρια. Το 80% των θανάτων παρατηρείται σε χώρες με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα.
Πολλοί από τους θανάτους από καρδιαγγειακά νοσήματα ( εμφράγματα, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια) που καταγράφονται ανά έτος θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί.
Είναι σημαντικό ο κάθε άνθρωπος να γνωρίζει και να αναγνωρίζει τα σημεία και συμπτώματα μια καρδιακής προσβολής ή ενός εγκεφαλικού επεισοδίου ώστε να μπορεί να δράσει άμεσα καλώντας την επείγουσα βοήθεια και επομένως προληπτικά στις θανατηφόρες καταστάσεις.
Αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο καθένας χωριστά, ανεξάρτητα από τους φορείς που σχεδιάζουν τις πολιτικές υγείας, μπορεί να περιορίσει αυτή την επιβάρυνση στην υγεία του, μαθαίνοντας τους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, ώστε να είναι σε θέση να πάρει ζωτικές αποφάσεις για την ατομική προστασία και την προστασία των μελών της οικογένειας του.
Τέτοιες αποφάσεις αφορούν την αλλαγή του τρόπου ζωής ως προς τη διατροφή την άσκηση και τις συνήθειες.
Στους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα περιλαμβάνονται: το κάπνισμα (είναι το αίτιο για το ένα πέμπτο των καρδιαγγειακών νοσημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο), η αυξημένη αρτηριακή πίεση, η υψηλή χοληστερίνη, η αυξημένη γλυκόζη αίματος, η αύξηση του σωματικού βάρους και η παχυσαρκία, η έλλειψη σωματικής άσκησης και δραστηριότητας γενικά και η χαμηλή και ανεπαρκής πρόσληψη φρούτων και λαχανικών.
Το σύνθημα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Καρδιάς είναι: «Ένας κόσμος ένα σπίτι, μια καρδιά» και έχει στόχο να προωθήσει τέσσερις δράσεις που προτείνει ο ΠΟΥ και η Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιάς για την πρόληψη.
Με την προτροπή «γίνεται οι υπεύθυνοι στην οικογένεια για τα θέματα υγείας» προτείνεται να μπουν οι παρακάτω 4 βασικοί κανόνες σε κάθε σπίτι:
1. Όχι κάπνισμα μέσα στο σπίτι. Για κάθε παράβαση να εφαρμόζεται μια ποινή όπως για παράδειγμα κάποια μικροδουλειά στο σπίτι.
2. Εφαρμόστε την υγιεινή διατροφή παρασκευάζοντας οι ίδιοι το φαγητό που θα είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε κορεσμένα λιπαρά με ελάχιστο ή καθόλου αλάτι και πλούσιο σε λαχανικά και φρούτα.
3. Σωματική άσκηση. Η οικογένεια περνά, συνήθως, πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση. Οργανώστε οικογενειακές δραστηριότητες όπως ποδηλασία, κηπουρική, βάδισμα κ.α. Αφήστε το αυτοκίνητο αν αυτό είναι εφικτό. Μόνο 30 λεπτά άσκησης τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας, αν όχι όλες, μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη των εμφραγμάτων και των εγκεφαλικών επεισοδίων.
4. Να γνωρίζετε τους δείκτες σας όπως χοληστερόλη, γλυκόζη αίματος, αρτηριακή πίεση, βάρος μάζας σώματος κα και προσπαθήστε να διατηρείτε τις τιμές στα φυσιολογικά όρια με την βοήθεια των ειδικών αν αυτό απαιτείται.
