Η φυσιολογική λειτουργία των κάτω άκρων προϋποθέτει καλή μυϊκή ισχύ.
Το σύμπτωμα της ατονίας που εμφανίζεται στην περιοχή των κάτω άκρων είναι ένα δυσάρεστο σύμπτωμα, που οδηγεί τον πάσχοντα στον ειδικό παθολόγο. Η ατονία στα κάτω άκρα μπορεί να συνδέεται με την πραγματοποίηση άσκησης και τη μυϊκή κόπωση των κάτω άκρων ή να είναι συνεχής. Συνοδά συμπτώματα όπως τινάγματα, μυρμηγκιάσματα, μούδιασμα ή βάρος συνοδεύουν σε αρκετές περιπτώσεις την ατονία.
Τα κάτω άκρα είναι σημαντικά για τη στήριξη του σώματος, οι παθήσεις ωστόσο που τους προκαλούν ατονία, συχνά δεν εντοπίζονται αμιγώς σε αυτά.
Η φυσιολογική λειτουργία των κάτω άκρων προϋποθέτει καλή μυϊκή ισχύ, καλή λειτουργία των οστών και των αρθρώσεων, καλή λειτουργία των νεύρων, επάρκεια αιματικής ροής, φυσιολογική τροφοδοσία των κάτω άκρων μέσω του αίματος με οξυγόνο θρεπτικά συστατικά ορμόνες και ιχνοστοιχεία και καλή λειτουργία του εγκεφάλου και των νευρικών οδών που δίνουν την εντολή της κίνησης και της ισορροπίας. Φυσιολογικές μεταβατικές περίοδοι (π.χ. κύηση, εμμηνόπαυση) και παράγοντες της καθημερινότητας, όπως ανεπαρκής ύπνος, υπερκόπωση, κακά υποδήματα, ενδέχεται να διαταράξουν μία ή περισσότερες από τις συνιστώσες της καλής λειτουργίες και να προκαλέσουν το πρόβλημα.
Τα πιο συχνά νοσήματα που προκαλούν άτονα πόδια διακρίνονται σε:
Συστηματικά νοσήματα (π.χ. ηλεκτρολυτικές διαταραχές, αναιμία, διαταραχές ορμονών, υποξία)
Nοσήματα στην περιοχή των κάτω άκρων (π.χ. μυασθένεια, μεταβολικές διαταραχές των μυών, δυσκινησία λόγω αρθρίτιδας, κακή κυκλοφορία άκρων, νευροπάθεια από παγίδευση)
Νευρολογικά και ψυχιατρικά νοσήματα εγκεφάλου ή νωτιαίου μυελού (π.χ. σκλήρυνση κατά πλάκας, νεοπλάσματα κεντρικού νευρικού συστήματος, λοίμωξη κεντρικού νευρικού συστήματος, ισχαιμία εγκεφάλου, κατάθλιψη).
Ορισμένες περιπτώσεις έχουν μεικτό μηχανισμό.
Η σωστή παθολογική εξέταση έχει κομβικό ρόλο στην ορθή διαφορική διάγνωση και θεραπεία.
Πηγή: http://www.iatronet.gr
Η τριχόπτωση μπορεί να εκδηλωθεί έως και ένα χρόνο μετά τη λήψη τους.
Αν ξαφνικά βλέπετε τα μαλλιά σας να αραιώνουν στην κορυφή του κεφαλιού ή να αλλάζουν χρώμα, ελέγξτε το... φαρμακείο σας. Σύμφωνα με νέα έκθεση του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, την οποία δημοσιεύουν τα Νέα, ορισμένα φάρμακα μπορεί να οδηγήσουν σε τριχόπτωση ή να κάνουν λεπτά και εύθραυστα τα μαλλιά, ενώ άλλα μπορεί να μετατρέψουν μια μελαχρινή σε κοκκινομάλλα ή να κατσαρώσουν τα ίσια μαλλιά.
Η τριχόπτωση και η λέπτυνση μπορεί να εκδηλωθούν έως και ένα χρόνο έπειτα από τη λήψη των φαρμάκων αλλά, ευτυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αναστρέψιμα προβλήματα.
«Η τριχόπτωση και γενικότερα οι αλλαγές στα μαλλιά δεν έχουν πάντοτε γνωστή αιτιολογία, αλλά οπωσδήποτε εάν ένας άνθρωπος παίρνει φάρμακα, πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν η δυνητική επίδρασή τους», λέει ο δρ Σαμ Σούστερ, ομότιμος καθηγητής Δερματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νιούκασλ.
«Όταν τα φάρμακα επηρεάσουν τα μαλλιά, οι αλλαγές που επιφέρουν κατά κανόνα είναι ήπιες, καθώς και αναστρέψιμες μόλις διακοπεί η λήψη τους. Συνήθως είναι προτιμότερο να συνεχίσει ο ασθενής τη λήψη των φαρμάκων και να υπομείνει την αλλαγή στα μαλλιά του, λόγω του οφέλους που αποκομίζει στην υγεία του από την αγωγή που ακολουθεί», προσθέτει.
Οι ειδικοί λένε πως είναι πολύ σημαντικό να συμβουλεύονται οι πάσχοντες τους γιατρούς τους εάν παρατηρήσουν κάποια αλλαγή στα μαλλιά τους, και σε καμία περίπτωση να μην διακόπτουν την λήψη των φαρμάκων τους δίχως ιατρική συμβουλή.
«Πριν αποδοθεί η τριχόπτωση σε κάποιο φάρμακο, ο δερματολόγος θα πρέπει να σταθμίσει εάν το είδος της απώλειας μπορεί να συνδυασθεί με το φάρμακο το οποίο θεωρείται υπεύθυνο, αλλά ακόμη και εάν τα χρονικά διαστήματα, μεταξύ της έκθεσης στον πιθανό παράγοντα και την έναρξη της αλωπεκίας, είναι συμβατά», εξηγεί ο κ. Δημήτρης Ρηγόπουλος, καθηγητής Δερματολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τα φάρμακα που είναι γνωστότερα για την δυνατότητά τους να προκαλούν τριχόπτωση είναι αυτά που χρησιμοποιούνται στη χημειοθεραπεία.
Πολλοί ασθενείς αρχίζουν να χάνουν τα μαλλιά τους μέσα σε δύο-τρεις εβδομάδες από την έναρξη της αγωγής, ενώ κάποιοι βλέπουν να αλλάζει η υφή και το χρώμα των μαλλιών τους. Ωστόσο, 3-10 μήνες έπειτα από την ολοκλήρωσή της χημειοθεραπείας, τα μαλλιά επανέρχονται στην προτέρα κατάσταση.
Εντούτοις, δεν είναι μόνο τα φάρμακα της χημειοθεραπείας που μπορεί να «πειράξουν» τα μαλλιά. Να μερικά ακόμα:
* Για τη χοληστερόλη. Ορισμένες στατίνες, αλλά και κάποια παλαιότερα φάρμακα της χοληστερόλης, επηρεάζουν και την βιοσύνθεσή της στην επιδερμίδα, με αποτέλεσμα το δέρμα προοδευτικά να γίνεται πιο ξηρό και τα μαλλιά να γίνονται πιο ξηρά, εύθραυστα και ανοικτόχρωμα, κατά τον κ. Ρηγόπουλο.
* Αντικαταθλιπτικά. Η φλουοξετίνη και τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (λ.χ. ιμιπραμίνη, αμιτριπτυλίνη, δοξεπίνη) ενδέχεται να προκαλέσουν τριχόπτωση, σύμφωνα με τους ερευνητές της Μελβούρνης.Η τριχόπτωση συνήθως εκδηλώνεται προοδευτικά κατά τον πρώτο χρόνο μετά την έναρξη των φαρμάκων και σταματά μετά το πέρας της θεραπείας.
Το λίθιο, εξάλλου, που χορηγείται για την αντιμετώπιση της διπολικής διαταραχής (παλιά λεγόταν μανιοκατάθλιψη) σχετίζεται με αύξηση κατά 12% του κινδύνου λέπτυνης των μαλλιών – με την λέπτυνση να εμφανίζεται 4-6 μήνες έπειτα από την έναρξη της λήψης του.
* Για την ψωρίαση. Το φάρμακο ασιτρετίνη μπορεί να σκουρύνει τα μαλλιά σε μερικούς ασθενείς, ενώ η ετρετινάτη μπορεί να «ανοίξει» το χρώμα των μαλλιών και να τα κάνει από σκούρα καστανά κοκκινωπά μέσα σε τρεις μήνες.
Τα ρετινοειδή και κυρίως η ασιτρετίνη, μπορεί επίσης να προκαλέσουν διάχυτη αλωπεκία (δηλαδή, διάχυτη απώλεια τριχών) στο 70% των ασθενών, κατά τον κ. Ρηγόπουλο.
* Αντισυλληπτικά. Σε γυναίκες που διακόπτουν τα αντισυλληπτικά έπειτα από μακροχρόνια χρήση έχει αναφερθεί τριχόπτωση, ενώ όσα έχουν ως βάση την προγεστερόνη μπορεί να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν την τριχόπτωση σε μικρό αριθμό ασθενών, αναφέρουν οι ερευνητές της Μελβούρνης.
* Αντιυπερτασικά. Από τα φάρμακα για την πίεση, οι βήτα-αναστολείς έχουν σχετισθεί με λέπτυνση των μαλλιών, ενώ δύο εξ αυτών (μετοπρολόλη, προπρανολόλη) μπορεί να προκαλέσουν αναστρέψιμη τριχόπτωση. Οι επιδράσεις αυτής εκδηλώνονται μέσα στους πρώτους 3 μήνες από την έναρξη της λήψης τους, κατά τον κ. Ρηγόπουλο. Τριχόπτωση μπορεί να παρατηρηθεί και σε άτομα που παίρνουν φάρμακα από μία άλλη οικογένεια αντιυπερτασικών, τους α-ΜΕΑ.
* Για την ακμή. Τα λαμβανόμενα από το στόμα ρετινοειδή μπορεί να προκαλέσουν τριχόπτωση σε μικρό αριθμό ασθενών ή αλλαγές στην υφή και στην εμφάνιση των μαλλιών, σύμφωνα με τους ερευνητές της Μελβούρνης.
* Για το ουρικό οξύ. Το φάρμακο αλλοπουρινόλη έχει σχετισθεί με αλωπεκία, η οποία μερικές φορές είναι έντονη, κατά τον κ. Ρηγόπουλο.
* Παυσίπονα αντιφλεγμονώδη. Σε περίπου έναν στους 100 ασθενείς που παίρνουν συστηματικά ορισμένα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (κυρίως ιβουπροφαίνη, δικλοφενάκη ή ινδομεθακίνη), παρατηρείται λέπτυνση ή απώλεια των μαλλιών, που αμβλύνεται 8-9 μήνες έπειτα από την διακοπή τους.
* Αντιθρομβωτικά. Σχεδόν ο ένας στους δύο ασθενείς που παίρνει χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη παρουσιάζει διάχυτη απώλεια τριχών που διαρκεί περίπου 6 μήνες, κατά τον κ. Ρηγόπουλο. Η συχνότητα της αλωπεκίας αυξάνεται όταν χορηγούνται μεγάλες δόσεις του φαρμάκου σε σύντομο διάστημα.
Ανάλογη, αλλά πολύ πιο σπάνια, δράση μπορεί να έχει και ένα άλλο αντιθρομβωτικό, η βαρφαρίνη.
* Για την επιληψία. Το βαλπροϊκό νάτριο μπορεί να προκαλέσει τριχόπτωση στο 3-10% των ασθενών με επιληψία, ενώ το ίδιο παρατηρείται και στο περίπου 7% των ασθενών που παίρνουν συνδυασμό βαλπροϊκού νατρίου και βαλπροϊκού οξέος.
* Για την ελονοσία. Η μεπακρίνη μπορεί να προκαλέσει μη αναστρέψιμη τριχόπτωση (ουλωτική αλωπεκία), ενώ η χλωροκίνη άνοιγμα του χρώματος σε ξανθά ή κόκκινα μαλλιά, κατά τον κ. Ρηγόπουλο.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές.
Tον κίνδυνο που διατρέχουν οι άντρες να εκδηλώσουν καρκίνο, ελαττώνει μία πολυβιταμίνη την ημέρα, όπως αναφέρουν αμερικανοί ερευνητές.
Το συμπέρασμά τους προέρχεται από μελέτη που έγινε σε σχεδόν 15.000 άνδρες, ηλικίας άνω των 50 ετών, τους οποίους παρακολούθησαν επί περισσότερο από μία δεκαετία.
Οι εθελοντές των επιστημόνων από το νοσοκομείο Brigham and Women’s και την ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ προέρχονταν από την επονομαζόμενη Physicians’ Health Study II, η οποία διεξάγεται στο Χάρβαρντ από το 1997.
Σχεδόν 15.000 άνδρες γιατροί έπαιρναν καθημερινά ένα χάπι που περιείχε 31 βιταμίνες και ιχνοστοιχεία ή μία ανενεργό ουσία.
Ούτε οι εθελοντές ούτε οι ερευνητές ήξεραν ποιος άντρας έπαιρνε τι, πριν ολοκληρωθεί η μελέτη.
Στη διάρκειά της εκδήλωσαν καρκίνο 1.379 άνδρες απ’ όσους έπαιρναν την ανενεργό ουσία και 1.290 απ’ όσους έπαιρναν την πολυβιταμίνη.
Η διαφορά αυτή, αναγόμενη ανά έτος μελέτης, αντιστοιχεί σε ετήσια μείωση κατά 8% των κρουσμάτων καρκίνου στην ομάδα της πολυβιταμίνης.
Ωστόσο, η μείωση αυτή δεν αφορά τον συχνότερο ανδρικό καρκίνο, αυτόν του προστάτη, αλλά άλλες μορφές.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι δεν γνωρίζουν εάν ανάλογο όφελος ισχύει για τις γυναίκες ή νεώτερους άντρες.
Ωστόσο, πιστεύουν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να ληφθούν υπ’ όψιν ως ένας τρόπος για την πρόληψη του καρκίνου στους μεσήλικες και ηλικιωμένους άνδρες.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Τα ιδανικά όργανα γυμναστικής για να «κάψετε» τις περιττές θερμίδες.
Το ότι η γυμναστική συμβάλλει στην υγεία μας αλλά και στην εμφάνισή μας είναι σε όλους γνωστό. Όσοι, λοιπόν, δεν μπορείτε να βρείτε ελεύθερο χρόνο να εγγραφείτε σε ένα γυμναστήριο μια λύση θα ήταν να αποκτήσετε ένα ειδικό μηχάνημα άσκησης για το σπίτι, όπως ένα διάδρομο, ένα ποδήλατο ή ένα stepper. Με άλλα λόγια, ένα όργανο γυμναστικής που θα σας βοηθάει να «καίτε» όλες τις θερμίδες που δε χρειάζεστε.
ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ
Όσοι θέλετε να βελτιώσετε τη φυσική σας κατάσταση ή να μειώσετε το βάρος και το λίπος σας τότε ένας διάδρομος για το σπίτι είναι η καλύτερη λύση για σας, καθώς:
-Θα ενεργοποιεί ολόκληρο το μυϊκό σας σύστημα, δηλαδή πόδια, γλουτούς, κοιλιά και χέρια.
-Θα σας δίνει τη δυνατότητα να «καίτε» 700-800 θερμίδες την ώρα.
-Θα ενδυναμώνει τα οστά σας, λόγω των κραδασμών από το περπάτημα/τρέξιμο, προστατεύοντάς σας έτσι και από την οστεοπόρωση.
-Θα σας παρέχει τη δυνατότητα να επιλέγετε εσείς όποιο πρόγραμμα γυμναστικής θέλετε, αφού πολλοί διάδρομοι έχουν ενσωματωμένα προγράμματα άσκησης.
Προσοχή
Ο διάδρομος δε συστήνεται σε όσους έχουν υπερβολικό βάρος ή ορθοπεδικά προβλήματα (γόνατα, μέση, αστράγαλος).
Επίσης, εάν δεν τον χειρίζεστε καλά, μπορεί να οδηγηθείτε σε χρόνιους τραυματισμούς (π.χ., τενοντίτιδες) ή άλλα ορθοπεδικά προβλήματα.
ΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ
Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο όργανο γυμναστικής για το σπίτι. Κυκλοφορεί σε δύο τύπους: στο όρθιο ποδήλατο και το καθιστό. Το πρώτο είναι απομίμηση του κανονικού ποδηλάτου με τη σέλα, ενώ το δεύτερο είναι χαμηλότερο κι έχει κανονικό κάθισμα με πλάτη. Και οι δύο τύποι απευθύνονται σε όλους, καθώς είναι εύκολοι στη χρήση και δε χρειάζονται ιδιαίτερη εκπαίδευση. Επιπλέον:
-Είναι μια σχετικά οικονομική λύση.
-Δε χρειάζονται ιδιαίτερη συντήρηση.
-Δεν επιβαρύνουν ιδιαίτερα τις αρθρώσεις, αφού δε χρειάζεται να μεταφέρετε το βάρος σας, καθώς γυμνάζεστε πάνω τους καθιστοί.
Προσοχή!
Τα ποδήλατα γυμνάζουν άριστα τα πόδια, ενώ, επειδή δεν απαιτούν την προσοχή σας, μπορείτε παράλληλα με την άσκηση να κάνετε και κάτι άλλο, π.χ., να διαβάζετε ή να βλέπετε τηλεόραση.
STEPPERS
Το step δεν είναι τίποτα άλλο από μια εξομοίωση του ανεβάσματος μιας σκάλας. Πρόκειται για μια εξειδικευμένη μορφή άσκησης κατάλληλη για όσους επιθυμείτε να γυμνάσετε τα πόδια σας. Να θυμάστε ότι τα steppers:
-Αποτελούν την τέλεια άσκηση για το δυνάμωμα των γλουτών και των μηρών.
-Αν επιλέξετε να κάνετε μικρά και γρήγορα ανεβάσματα (10-15 εκατοστά), μπορεί να καταναλώνετε πολλές θερμίδες. -Αν, πάλι, επιλέξετε μεγαλύτερα ανεβάσματα (20-40 εκατοστά), τότε δυναμώνετε και τονώνετε τα πόδια σας.
Προσοχή!
-Τα steppers δε γυμνάζουν καθόλου τα χέρια, αφού η εκγύμναση επικεντρώνεται μόνο στα κάτω άκρα.
-Τα steppers που είναι κακά σχεδιασμένα μπορεί να προκαλέσουν τραυματισμούς στα γόνατα και στη μέση.
-Πρέπει να τα αποφεύγετε όσοι έχετε ευπαθή γόνατα και μέση.
Πηγή: http://www.belife.gr
Τα χαρακτηριστικά της «καταθλιπτικής ψευδοάνοιας».
Η κατάθλιψη είναι μία ψυχοπαθολογική κατάσταση και συγκεκριμένα μία διαταραχή του συναισθήματος. Πρώτα πρέπει να διαφοροποιηθεί η έννοια της «θλίψης» από εκείνης της «κατάθλιψης», καθότι η θλίψη αποτελεί μια φυσιολογική και αναμενόμενη συναισθηματική αντίδραση, η οποία ακολουθεί ορισμένες ψυχοτραυματικές συνθήκες όπως π.χ. απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, τη διάψευση μίας προσδοκίας. Από την άλλη πλευρά η κατάθλιψη αποτελεί μία παθολογική συναισθηματική έκφραση είτε μη αναμενόμενη, είτε υπερβολική σε ένταση και διάρκεια.
Η κατάθλιψη, ως τρέχον πρόβλημα υγείας, είναι το ίδιο συχνή όσο η υπέρταση, και προβλέπεται ότι τα προσεχή πέντε χρόνια, θα αποτελεί μαζί με τον καρκίνο και τα καρδιοαγγειακά προβλήματα τις συχνότερες αιτίες νοσηρότητας.
Η συχνότητα εμφάνισης της κατάθλιψης είναι 8-15% για τους ηλικιωμένους πληθυσμούς και 30% στους ιδρυματοποιημένους πληθυσμούς. Το πολύ υψηλό ποσοστό νοσηρότητας από κατάθλιψη στην κοινωνία δημιουργεί μείζονα προσωπικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η συγκαλυμμένη κατάθλιψη σύμφωνα με τα ταξινομικά συστήματα DSM IV και ICD 10 δεν συνιστά αυτόνομη κλινική οντότητα, αποτελεί όμως έκφραση της πολυμορφίας της καταθλιπτικής συμπτωματολογίας.
Η κατάθλιψη διακρίνεται σε «μείζονα» και «ελάσσονα» κατάθλιψη. Το άτομο με μείζονα κατάθλιψη εμφανίζει πιο σοβαρά συμπτώματα και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες δεν είναι συνήθως η αιτία, απλά συνηγορούν στην εμφάνιση της νόσου, ενώ η αιτιολογία εντοπίζεται στη γνήσια φυσιολογική προδιάθεση που έχει το άτομο. Στην περίπτωση της ελάσσονος κατάθλιψης, αντίθετα, οι εξωγενείς παράγοντες διαδραματίζουν τον κυριότερο ρόλο, και επίσης στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει κληρονομική προδιάθεση.
Η κλινική συμπτωματολογία διαφέρει σημαντικά από ασθενή σε ασθενή αλλά υπάρχουν δέκα τουλάχιστον συμπτώματα που υποδηλώνουν κατάθλιψη.
σημαντική αλλαγή στην όρεξη για φαγητό που συνοδεύεται είτε από αύξηση του βάρους του σώματος είτε από αισθητή μείωση
- σημαντικές αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου
- αίσθημα συνεχούς και ανεξήγητης κόπωσης
- έντονο αίσθημα αδικαιολόγητης ενοχής
- αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής και αναβλητικότητα αποφάσεων
- απαισιοδοξία για το μέλλον
- βραδυψυχισμός
- συχνοουρία, επιγαστρικό άλγος
- απώλεια σεξουαλικής διάθεσης (σε μικρότερη ηλικία) και αυτοσεβασμού
- απώλεια ενδιαφέροντος να ασχολείται με τα εγγόνια.
Η κατάθλιψη διαφοροποιείται ως προς τον βαθμό, τη σοβαρότητα, την διάρκεια και την συχνότητα των συμπτωμάτων.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, διακρίνουμε την κατάθλιψη σε διάφορες κατηγορίες με βάσει τις συναισθηματικές διαταραχές σε:
Μείζων καταθλιπτική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσφορική διάθεση ή απώλεια ενδιαφέροντος με διαταραχές ύπνου, διαταραχές ορέξεως, αισθήματα ενοχής, ψυχοκινητική επιβράδυνση.
Διπολική διαταραχή τύπου Ι που εναλλάσσονται μανιακά και καταθλιπτικά επεισόδια ή επαναλαμβάνονται μόνον μανιακά.
Δυσθυμική διαταραχή: χαρακτηρίζεται από κατάθλιψη μικρότερης βαρύτητας από την μείζονα κατάθλιψη.
Διπολική διαταραχή ύπνου ΙΙ: χαρακτηρίζεται από εναλλαγή μείζονος κατάθλιψης με επεισόδια υπομανίας.
Καταθλιπτική διαταραχή δευτερογενής που μπορεί να είναι οργανικής αιτιολογίας όπως καρδιοαγγειακές παθήσεις, καρκίνος, νευρολογικές διαταραχές, μεταβολικές διαταραχές, ιογενείς λοιμώξεις ή να αποτελεί αντίδραση σε εξωγενείς παράγοντες.
Η κατάθλιψη είναι η πάθηση που οδηγεί συχνότερα από οποιαδήποτε άλλη στην αυτοκτονία υποστηρίζεται ότι 12% των καταθλιπτικών ασθενών αποπειρώνται να θέσουν τέρμα στη ζωή τους. Για τους ως άνω λόγους, είναι επιτακτική η ανάγκη έγκαιρης και σωστής διάγνωσης της κατάθλιψης, αλλά εξίσου επιτακτική καθίσταται η ανάγκη προσέλευσης των ατόμων στον ιατρό καθότι είναι αποδεδειγμένα πλέον μια νόσος η οποία δύναται να αντιμετωπισθεί και να θεραπευτεί.
Μία μορφή συγκαλυμμένης γεροντικής κατάθλιψης είναι η καταθλιπτική ψευδοάνοια.
Οι βασικές διαφορές μεταξύ γνήσιας άνοιας και ψευδοάνοιας είναι τρεις:
οι ψευδοανοϊκοί είναι συνήθως και προσανατολισμένοι στον χώρο και στον χρόνο
οι ψευδοανοϊκοί έχουν καλύτερες επιδόσεις στο μέσον της ημέρας (δηλαδή μεσημεριανές ώρες)
οι ψευδοανοϊκοί έχουν σχετικά καλή αντίληψη της πραγματικότητας.
Η νοητική επίδοση των ψευδοανοϊκών συνήθως βελτιώνεται τα μέγιστα όταν θεραπευτεί η κατάθλιψη, ενώ της γνήσιας άνοιας δεν βελτιώνεται. Η κληρονομικότητα διαδραματίζει μικρότερο ρόλο στην κατάθλιψη που εκδηλώνεται για πρώτη φορά στην τρίτη ηλικία.
Πηγή: http://www.iator.gr
