Κάτι έχει γίνει εδώ και μέρες,
δεν είναι ίδιες οι νύχτες κι οι μέρες.
Είναι ο κόσμος που έξω βράζει,
σαν το νερό όταν κοχλάζει.
Την κοινωνία έχει διχάσει,
για την ελπίδα που 'χουμε χάσει.
Σε κλείνουν μέσα στο σπίτι μόνο,
κι εσύ φωνάζεις, θέλω οξυγόνο.
Σου λένε ΑμεΑ μην βγαίνεις έξω,
γιατί θα πράξω και δεν θα φτιάξω.
Θέλει τους πάντες να εκτελέσει,
μα η ψυχή μας θα μπαίνει στην μέση.
Σφαίρες κι αν πέσουν ξανά χιλιάδες,
δεν θα πάμε εμείς σε Καιάδες.
Δεν κανείς πλέον εσύ κουμάντο,
οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.
Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,
δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.
Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,
δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.
Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,
δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.
Και η δική μου η ζωή έχει αξία,
δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.
Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,
να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.
Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,
τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.
Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,
δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω.
Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,
όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.
Χιλιάδες χρόνια, μια ιστορία,
μισαναπήρων ίδια πορεία.
Δεν ξέρουν άλλη, σου λέω λέξη,
μας θέλουν μέσα στου Κωσταλέξι.
Κοίτα μην παίξεις το παιχνιδάκι,
δεν θέλω άλλον ισαποστάκη.
Ή με τον έναν ή να τον άλλον,
δεν σας αντέχει το περιβάλλον.
Και την παρτίδα δεν θα την χάσω,
στα όρια μου ακόμα κι αν φτάσω,
θα βρει η χώρα, αυτή η πατρίδα,
μια γενναία καινούργια πυξίδα.
Αυτό το κράτος πρέπει ν' αλλάξει,
ισονομία να έχει και τάξη.
Αν γίνει Δύση και Ελ Ντοράντο,
οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.
Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,
δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.
Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,
δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.
Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,
δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.
Και η δική μου η ζωή έχει αξία,
δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.
Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,
να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.
Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,
τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.
Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,
δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω.
Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,
όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.
Notis
