Τι δείχνει πρόσφατη έρευνα του τμήματος Διατροφής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου.
Πολλά ακούγονται σε σχέση με το πώς ο καφές επιδρά στη λειτουργία του στομάχου και το πώς επηρεάζει την πέψη των τροφών που καταναλώνουμε. Είναι βαρύς ο στιγμιαίος καφές για το στομάχι;
Μπορούμε να πίνουμε ένα φλιτζανάκι ελληνικό μετά το φαγητό; Πόση ώρα μετά το γεύμα μπορώ να πιω ένα frappe ή ένα ζεστό στιγμιαίο, είναι κάποιες πολύ συχνές απορίες που πολλοί καταναλωτές διατυπώνουν.
Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα και τι μας λένε οι ειδικοί:
Σε πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε από το τμήμα Διατροφής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, διερευνήθηκε η επίδραση που έχουν διάφοροι τύποι καφέ – εκ των οποίων και ο κρύος στιγμιαίος καφές - στο γαστρεντερικό σύστημα, την πίεση και το στρες. Η μελέτη έδειξε ότι η κατανάλωση καφέ δε συσχετίστηκε με γαστρεντερικά συμπτώματα ή αυτοαναφερόμενο στρες, καταρρίπτοντας έτσι το μύθο ότι ο καφές και ιδιαίτερα ο κρύος στιγμιαίος προκαλεί προβλήματα στο στομάχι, σε ανθρώπους φυσικά που δεν πάσχουν από γαστρεντερικά νοσήματα.
Παράλληλα, η κατανάλωση καφέ ιδίως μετά από μεγάλα γεύματα, είναι μια συνήθεια που και θα σας βοηθήσει να χωνέψετε καλύτερα. Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι η καφεΐνη αυξάνει την κινητικότητα του γαστρεντερικού μας σωλήνα, ενισχύοντας τη δυνατότητα του οργανισμού να πέψει την τροφή.
Ακόμη, αν θέλουμε να δούμε και σε ποιο κλινικό επίπεδο τη σχέση του καφέ με το γαστρεντερικό μας σύστημα, σύμφωνα με πρόσφατη αναφορά του Ελληνικού Ιδρύματος Γαστρεντερολογίας και Διατροφής φαίνεται ότι η καθημερινή κατανάλωση καφέ (με καφεΐνη) μειώνει την πιθανότητα επανεμφάνισης καρκίνου του εντέρου μετά από θεραπεία και γενικότερα βελτιώνει τις πιθανότητες θεραπείας του ασθενούς. Το γεγονός αυτό φάνηκε κυρίως σε ασθενείς που έπιναν τουλάχιστον τέσσερις καφέδες τη μέρα (460 mg καφεΐνης). Δύο έως τρεις καφέδες την ημέρα είχαν μικρότερο όφελος, ενώ σχεδόν αμελητέο ήταν το όφελος με ένα καφέ ημερησίως ή λιγότερο.
Όπως οι ερευνητές επισημαίνουν «η προστατευτική δράση του καφέ δεν αφορά τον «ντεκαφεϊνέ», αν και, όπως είπε, δεν είναι σαφές γιατί η καφεΐνη φαίνεται να δρα προστατευτικά για το έντερο».
Πηγή: http://www.neadiatrofis.gr
Ο όμιλος Ν. Δασκαλαντωνάκη-Grecotel στηρίζει το σύλλογο «Όραμα Ελπίδας».
Ο όμιλος Ν. Δασκαλαντωνάκη-Grecotel, έχοντας εντάξει στο πρόγραμμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης του τη δράση του συλλόγου «Όραμα Ελπίδας» -Τράπεζας Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών- προχώρησε για το προσωπικό των ξενοδοχειακών του μονάδων σε ημερίδες ενημέρωσης από κλιμάκιο του συλλόγου με προϊστάμενο τον κ. Στέλιο Γραφάκο, παιδίατρο αιματολόγο, αναπληρωτή καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντή της Μονάδας Μεταμόσχευσης Νοσοκομείου «Μαριάννα Β.Βαρδινογιάννη-Ελπίδα», τέως πρόεδρο της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας.
Συγκεκριμένα, στις 14 Οκτωβρίου, το κλιμάκιο επισκέφθηκε το Grecotel Cape Sounio και στις 16 Οκτωβρίου το Ρέθυμνο και τα ξενοδοχεία Grecotel White Palace, Grecotel Caramel, Grecotel Creta Palace όπου εγγράφησαν πάνω από 100 εθελοντές δότες. Η προσπάθεια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού σχετικά με την μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων συνεχίστηκε υπό την αιγίδα του δήμου Ρεθύμνης το Σαββατοκύριακο 17 και 18 Οκτωβρίου 2015 με πλήθος προσέλευσης κόσμου και μάλιστα με την εγγραφή ως εθελοντή δότη του βουλευτή Ρεθύμνης-ΣΥΡΙΖΑ και υπουργού Υγείας, κ. Ανδρέα Ξανθού.
Επειδή ποτέ άλλοτε η ανάγκη για αλληλεγγύη και διατήρηση της κοινωνικής αλυσίδας δεν ήταν τόσο επιτακτική όσο στις μέρες μας, το μήνυμα «Δώσε Ελπίδα, Δώσε Ζωή» του Συλλόγου «Όραμα Ελπίδας» μιλάει στις καρδιές και τις συνειδήσεις όλων στον όμιλο Ν. Δασκαλαντωνάκη-Grecotel καθώς η ελπίδα είναι πάντα ένας άνθρωπος που κάνει τη διαφορά, πόσο μάλλον όταν μπορεί να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή.
Συχνά λανθασμένες οι αποφάσεις που παίρνουν για την υγεία τους.
Λάθος υπολογισμούς κάνει σχεδόν ένας στους δύο ηλικιωμένους σχετικά με το πόσο χρόνια είναι πιθανό να ζήσουν, πράγμα που οδηγεί ορισμένους στο να παίρνουν λανθασμένες -και πιθανώς επικίνδυνες- ιατρικές αποφάσεις για την υγεία τους, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Το προσδόκιμο ζωής αποτελεί ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τους γιατρούς και τους ασθενείς, όταν αποφασίζονται εξετάσεις ή θεραπείες. Για παράδειγμα, ένας καρκινοπαθής μπορεί να αποφασίσει να μην κάνει μια τοξική χημειοθεραπεία με παρενέργειες, αν δεν δεν πρόκειται να ζήσει πολύ για να επωφεληθεί. Από την άλλη, κάποιος με διαβήτη μπορεί να αλλάξει δραστικά τον τρόπο ζωής του, αν έχει αρκετές ακόμη δεκαετίες μπροστά του.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ραφαέλ Ρόμο του Τμήματος Γηριατρικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Φρανσίσκο, που έκαναν τη δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «JAMA Internal Medicine» σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, ζήτησαν δειγματοληπτικά από 2.000 ενήλικες ηλικίας άνω των 64 ετών να προβλέψουν την πιθανότητα να ζήσουν άλλα δέκα χρόνια και μετά σύγκριναν τις απαντήσεις με τις πιο αντικειμενικές-στατιστικές μεθόδους που χρησιμοποιούν οι γιατροί για τους δικούς τους υπολογισμούς.
Σύμφωνα με την μελέτη, το 55% των ανθρώπων έκαναν εκτιμήσεις παρόμοιες με τις επαγγελματικές προβλέψεις, το 33% (ένας στους τρεις) υποεκτίμησαν πόσο μπορεί να ζήσουν και το 12% υπερεκτίμησαν την πιθανότητα μακροζωίας.
Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αν ένας άνθρωπος υποεκτιμά πόσο θα ζήσει, μπορεί να μην έχει το αναγκαίο κίνητρο για να κόψει το τσιγάρο ή την ανθυγιεινή διατροφή ή να ασκηθεί περισσότερο. 'Αλλοι άνθρωποι μπορεί να μειώσουν ή να σταματήσουν να παίρνουν φάρμακα (π.χ. για τον έλεγχο της πίεσης ή του διαβήτη), αν δεν προσδοκούν να ζήσουν αρκετά.
Όταν ούτε οι γιατροί, ούτε οι ασθενείς συζητούν το θέμα του προσδόκιμου ζωής, τότε οι πρώτοι τείνουν να δίνουν περισσότερη θεραπεία, παρά λιγότερη.
Η μελέτη εξάλλου διαπίστωσε πως αρκετοί άνθρωποι εκπλήσσονται, όταν μαθαίνουν ότι, σύμφωνα με την επαγγελματική πρόγνωση, έχουν περισσότερη ζωή από ό,τι νόμιζαν, οπότε μπορούν να προετοιμασθούν καλύτερα οικονομικά, ψυχολογικά και πνευματικά στα τελευταία χρόνια της ζωής τους.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Η πρώτη θα πρέπει να ξεκινά στα 45.
Οι γυναίκες θα πρέπει να αρχίζουν την πρώτη μαστογραφία τους στην ηλικία των 45 ετών και όχι των 40, όπως ήταν έως τώρα η σύσταση, σύμφωνα με νέες οδηγίες που έδωσε στη δημοσιότητα η Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου. Η σύσταση αφορά τις γυναίκες που ανήκουν στην ομάδα μεσαίου κινδύνου για καρκίνο του μαστού.
Οι νέες οδηγίες, με υπεύθυνη τη Νάνσι Κίτινγκ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου (JAMA) και αναμένεται να οδηγήσουν σε λιγότερες μαστογραφίες. Η προηγούμενη σύσταση ίσχυε από το 2003, αλλά κρίθηκε σκόπιμο να αναθεωρηθεί. Όμως ήδη εμφανίσθηκαν οι πρώτες επικρίσεις από γιατρούς.
Μια γυναίκα μεσαίου κινδύνου για καρκίνο του μαστού είναι αυτή που δεν έχει εμφανίσει ποτέ τη νόσο στο παρελθόν, που δεν έχει σχετικό οικογενειακό ιστορικό και η οποία δεν έχει στο DNA της γνωστές μεταλλάξεις που αυξάνουν τον σχετικό κίνδυνο.
Οι νέες οδηγίες πήραν υπόψη τους τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, όπως το γεγονός ότι ο κίνδυνος καρκίνου είναι μικρότερος για τις γυναίκες ηλικίας 40 έως 44 ετών από ό,τι είχε θεωρηθεί στο παρελθον, καθώς και ότι είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος για ψευδώς θετικά αποτελέσματα από τις μαστογραφίες (με συνέπεια οι γυναίκες στη συνέχεια να κάνουν περιττές βιοψίες, χωρίς να έχουν πρόβλημα).
Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, οι γυναίκες 45 έως 54 ετών πρέπει να κάνουν μαστογραφία κάθε χρόνο, ενώ μετά τα 55 τους κάθε δύο χρόνια και για όσο διάστημα έχουν καλή υγεία και το προσδόκιμο ζωής τους είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια.
Από την άλλη, δεν συνιστάται πλέον η τακτική πεντάλεπτη κλινική εξέταση των μαστών -ψηλάφηση για ανίχνευση ογκων- στις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας (δηλαδή και πριν τα 40), καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτή η εξέταση όντως σώζει ζωές, αντίθετα συχνά οδηγεί σε ψευδώς θετικά αποτελέσματα και σε πρόκληση περιττής ανησυχίας.
Η παλαιότερη οδηγία συνιστούσε μία ετήσια μαστογραφία μετά τα 40 και τακτική κλινική εξέταση. Οι νέες οδηγίες βασίζονται στην αντίληψη πως σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως για τις νεότερες γυναίκες, οι πιθανές βλάβες από τις μαστογραφίες είναι περισσότερες από τα πιθανά οφέλη.
Ο καρκίνος του μαστού είναι η συχνότερη μορφή καρκίνου στις γυναίκες διεθνώς και αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες για την πρόωρη θνησιμότητα μιας γυναίκας. Αν και οι θάνατοι από καρκίνο του μαστού έχουν μειωθεί μετά το 1990 χάρη στη βελτίωση της πρόληψης και της θεραπείας, η νόσος συνεχίζει να σκοτώνει πολλές γυναίκες.
Οι νέες οδηγίες αναμένεται να αναζωπυρώσουν την επιστημονική διαμάχη σχετικά με την συχνότητα των μαστογραφιών, ενώ δεν αποκλείεται να μπερδέψουν περισσότερο τόσο τους γιατρούς, όσο και τιος γυναίκες, για το τι τελικά πρέπει να κάνουν. Είναι πάντως φανερό ότι η αξιοσέβαστη Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου αφήνει περιθώριο επιλογών, αφού οι νέες συστάσεις της αναφέρουν ότι τελικά, αν θέλει, μια γυναίκα μπορεί να αρχίσει τις ετήσιες μαστογραφίες από τα 40 της (και όχι τα 45), ενώ μπορεί να τις συνεχίσει κάθε χρόνο (και όχι ανά διετία) και μετά τα 55 της.
Ερώτημα παραμένει πώς θα αντιδράσει ο Αμερικανικός Σύλλογος Γυναικολόγων στις νέες οδηγίες, κάτι που αναμένεται να συμβεί σε συνέδριό του τον Ιανουάριο. Μέχρι σήμερα ο Σύλλογος συνιστά ετήσια κλινική εξέταση μαστού για όλες τις γυναίκες μετά τα 19 τους και μαστογραφίες μετά τα 40 και έως τα 49 είτε κάθε χρόνο είτε ανά διετία (ενώ μετά τα 50 οπωσδήποτε ανά έτος). Αναμένεται επίσης και η αντίδραση της σχετικής επιτροής ειδικών του υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του μαστού είναι 0,6% για τις γυναίκες ηλικίας 40-44 ετών, 0,9% για τις γυναίκες 45-49 ετών και 1,1% για όσες είναι 50-54 ετών. Στη συνέχεια, καθώς οι περισσότερες γυναίκες έχουν πλέον φθάσει στην εμμηνόπαυση, οι όγκοι είναι λιγότερο πιθανό να αναπτύσσονται γρήγορα ή να είναι επιθετικοί.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Άμεση η σχέση εισοδήματος και μετεγχειρητικής επιβίωσης.
Μια έρευνα που έγινε στη Σουηδία δείχνει ότι όσο υψηλότερο είναι το εισόδημα ενός ασθενούς, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να επιβιώσει ύστερα από μια καρδιοχειρουργική επέμβαση, τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα.
Η μελέτη επιβεβαιώνει ότι οι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες συνδέονται όχι μόνο με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο (οι πλουσιότεροι αρρωσταίνουν λιγότερο), αλλά και με τον κίνδυνο θανάτου μετά από μια επέμβαση στην καρδιά, όπως αναφέρει δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Οι ερευνητές του ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή καρδιοχειρουργικής Ούλρικ Σαρτίπι, που έκαναν τη δημοσίευση στο αμερικανικό καρδιολογικό περιοδικό «Journal of the American College of Cardiology», μελέτησαν στοιχεία για 100.500 άτομα που έκαναν επέμβαση καρδιάς μεταξύ 1999-2012. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε πέντε ομάδες (20% η κάθε μία) ανάλογα με το εισόδημά τους και παρακολουθήθηκαν κατά μέσο όρο επί επτά χρόνια μετά την επέμβαση.
Η στατιστική ανάλυση έδειξε πως η πιθανότητα θανάτου μετά την επέμβαση είναι κατά μέσο όρο σχεδόν 30% μικρότερη στην ομάδα που ανήκει στο 20% του πληθυσμού με το μεγαλύτερο εισόδημα, σε σχέση με το 20% των ανθρώπων με το χαμηλότερο εισόδημα. Όσο σταδιακά μικραίνει το εισόδημα, τόσο αντίστοιχα αυξάνει ο μετεχγειρητικός κίνδυνος.
«Διαπιστώνουμε μια έντονη συσχέτιση ανάμεσα στο εισόδημα και στην επιβίωση μετά την εγχείρηση, αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιοι άλλοι παράγοντες μπορεί να παίζουν ρόλο γι' αυτό» δήλωσε ο Σαρτίπι.
Τέτοιοι παράγοντες, που επηρεάζουν την μετεγχειρητική πρόγνωση, είναι η ηλικία (όσο μεγαλύτερος είναι κανείς, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος της επέμβασης), το φύλο, η ύπαρξη άλλων ασθενειών όπως του ήπατος και του διαβήτη, το κάπνισμα, η διατροφή, η άσκηση, η κανονική λήψη των αναγκαίων φαρμάκων μετά την επέμβαση κ.α.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
