Παντιέρα - Ένα τραγούδι για τον αυτισμό

Κάτι έχει γίνει εδώ και μέρες,

δεν είναι ίδιες οι νύχτες κι οι μέρες. 

Είναι ο κόσμος που έξω βράζει,

σαν το νερό όταν κοχλάζει.

Την κοινωνία έχει διχάσει, 

για την ελπίδα που 'χουμε χάσει.

Σε κλείνουν μέσα στο σπίτι μόνο, 

κι εσύ φωνάζεις, θέλω οξυγόνο.  

Σου λένε ΑμεΑ μην βγαίνεις έξω,

γιατί θα πράξω και δεν θα φτιάξω. 

Θέλει τους πάντες να εκτελέσει,

μα η ψυχή μας θα μπαίνει στην μέση.

Σφαίρες κι αν πέσουν ξανά χιλιάδες, 

δεν θα πάμε εμείς σε Καιάδες.

Δεν κανείς πλέον εσύ κουμάντο, 

οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα, 

δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.

Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,

δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,

δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.

Και η δική μου η ζωή έχει αξία, 

δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.

Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,

να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.

Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,

τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.

Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,

δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω. 

Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,

όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.

Χιλιάδες χρόνια, μια ιστορία,

μισαναπήρων ίδια πορεία.

Δεν ξέρουν άλλη, σου λέω λέξη, 

μας θέλουν μέσα στου Κωσταλέξι.

Κοίτα μην παίξεις το παιχνιδάκι,

δεν θέλω άλλον ισαποστάκη.

Ή με τον έναν ή να τον άλλον, 

δεν σας αντέχει το περιβάλλον. 

Και την παρτίδα δεν θα την χάσω,

στα όρια μου ακόμα κι αν φτάσω,

θα βρει η χώρα, αυτή η πατρίδα,

μια γενναία καινούργια πυξίδα. 

Αυτό το κράτος πρέπει ν' αλλάξει,

ισονομία να έχει και τάξη.

Αν γίνει Δύση και Ελ Ντοράντο,

οι γιώτα πέντε θα γίνουν κομάντο.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα, 

δεν σιωπώ, φωνάζω αέρα.

Θέλω να ζω ισότιμα πάλι,

δεν θα με δεις να σκύβω κεφάλι.

Σηκώνω στήθος και μια παντιέρα,

δεν χαλαλίζω ούτε μια μέρα.

Και η δική μου η ζωή έχει αξία, 

δεν θα την πάρεις ξανά με την βία.

Μου λες να αλλάξω τον εαυτό μου,

να θάψω μέσα μου τον αυτισμό μου.

Θέλεις να μοιάζω με σένα μόνο,

τα προσωπεία φέρνουν και πόνο.

Μα αν διαφέρω και δεν σ' αρέσω,

δικό σου κόμπλεξ, δεν θα μπορέσω. 

Σ' αυτή την μάχη εγώ κερδίζω,

όλα τ' αλλάζω, πανηγυρίζω.

Notis

Διαβάστε περισσότερα...

2 Απριλίου - Αυτισμός: Απλά έτσι είμαστε. Κάρμα;

Πιστεύετε αλήθεια στη μοίρα ή το κάρμα;

2 Απριλίου σήμερα. Για εμένα σημαίνει περισσότερα από μια απλή ημερομηνία. Ήταν πρωί Παρασκευής το 1999, που έμπαινα για το τελευταίο μου ορθοπεδικό χειρουργείο ελέω μιας σπάνιας γονιδιακής νόσου. Μετά από περισσότερες από 13 ώρες χειρουργείο και μια ολόκληρη μέρα στην εντατική του ΚΑΤ ξύπνησα. Με τόσα καλώδια έμοιαζα με ηλεκτρολογικό πίνακα, αλλά ήμουν ζωντανός. Ήμουν μόλις 15 ετών.

Στις 2 Απριλίου έχουν καθιερωθεί δύο παγκόσμιες ημέρες. Πρώτον είναι Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς: δεν τρελαινόμουν για τη λογοτεχνία και το διάβασμα βιβλίων από παιδί. Ευτυχώς έπαιρνα εύκολα τις γνώσεις από την παράδοση. Κάποια εξήγηση θα υπάρχει. Δεύτερον είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού.

Τι είναι όμως ο Αυτισμός ή αλλιώς η Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος;
Η Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) είναι μια σύνθετη νευροαναπτυξιακή κατάσταση που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο επικοινωνεί, αλληλεπιδρά με τους άλλους και αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του. Ο όρος «φάσμα» χρησιμοποιείται γιατί τα χαρακτηριστικά και οι ανάγκες υποστήριξης διαφέρουν σημαντικά από άτομο σε άτομο, γιατί υπάρχει ένα μεγάλο εύρος, που θα περιγραφόταν εύκολα, με μια ομπρέλα.

 

Χωρίς να μπούμε βαθιά σε ιατρικούς όρους, αν εστιάσουμε στον τρόπο που λειτουργεί το νευρικό σύστημα, διαπιστώνουμε πως ένα άτομο με ΔΑΦ έχει συμπτώματα στις ακόλουθες κατηγορίες: επικοινωνιακά, αισθητηριακά, γνωστικά και κινητικά. Όλα αυτά του προκαλούν επιπτώσεις στις ακόλουθες κατηγορίες: κοινωνικές, ψυχολογικές, λειτουργικές και σωματικές.

 

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι με ΔΑΦ ή και με συνδυασμό ΔΑΦ και Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) (ΔΑΦ+ΔΕΠΥ=AuDHD) ίδιοι. Όπως ανέφερα, υπάρχουν συμπτώματα και κριτήρια που οδηγούν τους εξειδικευμένους επιστήμονες να αποφασίσουν και να εκδώσουν μια διάγνωση.

 

Το πόσο ευρύ είναι το φάσμα, φαίνεται για παράδειγμα στις επικοινωνιακές δυσκολίες και συγκεκριμένα στον λόγο, που το ένα άκρο είναι η αλαλία (η πλήρης απουσία λόγου)  και το άλλο άκρο η πολυλαλία (η ασταμάτητη ανάγκη για επικοινωνία και ανάλυση).

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που ταυτόχρονα είναι σε ένα έργο ηθοποιός, ένας από τους σεναριογράφους κι ένας από τους σκηνοθέτες. Κάθεται λοιπόν κάθε μέρα στο μοντάζ και κοιτά ξανά και ξανά, καρέ το καρέ όλες τις σκηνές που έπαιξε εκείνη την ημέρα και σκέφτεται: «Γιατί το παίξαμε έτσι; Γιατί είπαμε αυτά τα λόγια; Μήπως γίνεται να το ξαναπάμε;» Κάπως έτσι θα περιγράφαμε την υπερανάλυση (hyperanalysis) στο μυαλό ενός ατόμου με ΔΑΦ. Δεν το κάνει γιατί το διασκεδάζει. Απλά έτσι είναι.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο μπροστά σε μια οθόνη και να διαβάζει ανά άρθρο τόσο σημαντικό για αυτόν, ενώ ταυτόχρονα του μιλάει η σύντροφος ή το αφεντικό του. Όταν τον ρωτήσουν μετά, τι του έλεγαν, πραγματικά δεν ξέρει. Κάπως έτσι είναι η υπερσυγκέντρωση (hyperfocus) σε ένα θέμα ή σε κάτι. Δεν σας αγνοεί ή δεν σας σέβεται. Απλά έτσι είναι.

Φανταστείτε τέλος ένα παιδί στο φάσμα, που έχει πάει σε ένα παιδικό πάρτι. Χρώματα; Ήχοι; Γεύσεις; Κινήσεις; Όλα γύρω του τα νιώθει πολλά και έντονα κυρίως μέσα στο μυαλό του, τόσο που δεν θα ηρεμήσει ούτε στο πάρτι, μα ούτε και μετά για να κοιμηθεί νωρίς. Κάπως έτσι είναι η αισθητηριακή ευαισθησία (sensory sensitivity) και η αισθητηριακή υπερφόρτωση (sensory overload). Δεν το κάνει ηθελημένα και ούτε του αρέσει. Απλά έτσι είναι.

 

Είναι σημαντικό όμως να αναφερθώ και στο καμουφλάρισμα (masking), που κάνει για να επιβιώσει στον νευροτυπικό κόσμο ένα άτομο με ΔΑΦ. Και το πόσο βαρύ φορτίο είναι, να μην είναι ο εαυτός του, αλλά αυτό που οι άλλοι θέλουν να είναι ή αυτό με το οποίο «πρέπει» να μοιάζει. Είναι πολύ ψυχοφθόρο. Ειδικά όταν κινδυνεύει να χάσει ή να μην ξέρει τον εαυτό του, γιατί γίνεται δεύτερο πετσί του όλο αυτό. Κάτι σαν τη μάσκα που φορούσε ο Jim Carrey στην ομώνυμη ταινία. Δεν το κάνει γιατί το θέλει πραγματικά. Απλά έτσι «πρέπει» να είναι για τους άλλους.

   

Μιλώντας για μυαλό στις φωτογραφίες μπορούμε να δούμε πόσο διαφορετικά σκέφτεται ένας νευροτυπικός (μέσος άνθρωπος), ένα άτομο με ΔΕΠΥ, ένα άτομο με ΔΑΦ και τέλος ένα άτομο με συνδυασμό ΔΑΦ και ΔΕΠΥ (AuDHD). Ίσως σας μοιάζουν αστείες οι εικόνες, αλλά περιγράφουν απλά την πραγματικότητα. Σε άλλους είναι απλά μια ευθεία γραμμή και σε άλλους μοιάζει με κουβάρι.

 

Υπάρχουν στερεότυπα, για το πώς είναι ένα άτομο που ανήκει στο ευρύ φάσμα του αυτισμού (ΔΑΦ). Συχνά άτομα, που ανήκουν στη ΔΑΦ, τα συναντάμε ως ήρωες σε σειρές και ταινίες, είτε σωστά επιστημονικά αποδομένα είτε σαν καρικατούρες, όλους όμως τους έχουμε αγαπήσει. Άλλοι έχουν ξεκάθαρα κι άλλοι λιγότερα έντονα στοιχεία του αυτισμού. Μερικοί από αυτούς είναι:
με ΔΑΦ: Δημήτρης Λαΐνης (Έτερος Εγώ), Παυλής (Η λέξη που δεν λες), Ντιμίτρι (Το Παιδί), Shaun Murphy (The Good Doctor), Sam Gardner (Atypical), Sheldon Cooper (The Big Bang Theory), Raymond Babbitt (Rain Man), Monica Geller (Friends), Sherlock Holmes (Sherlock Holmes στην έκδοση του BBC), Dr. Spencer Reid (Criminal Minds), Wednesday Addams (Wednesday), Spock (Star Trek), Luna Lovegood (Harry Potter film series), Wolverine και Bruce Banner / Hulk,
και με Αυτισμό και ΔΕΠΥ (AuDHD): Tony Stark / Iron Man, Chandler Bing (Friends), Abed Nadir (Community) και Quinni (Heartbreak High). Πάω στοίχημα πως τώρα που διαβάσατε τους χαρακτήρες αυτούς, αρχίζετε να το παρατηρείτε κι εσείς, αν δεν το είχατε ήδη καταλάβει. Ευτυχώς αν εξαιρέσουμε ελάχιστες περιπτώσεις, για αυτούς ήταν απλά ένας ρόλος.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πολλά ή και όλα από αυτά που σας είπα είμαι εγώ. Ήξερα από παιδί πως ήμουν διαφορετικός. Αλλά μέχρι να μάθω, πως οικείο πρόσωπό μου έχει κάτι ανάλογο (κάρμα), δεν ήξερα, ότι όλο αυτό που βίωνα είχε όνομα. Κι έτσι πριν μήνες και μετά από αγώνα και αναζήτηση σχεδόν 2 ετών ήρθε η διάγνωση για εμένα: ΔΑΦ+ΔΕΠΥ (AuDHD – δηλαδή και ΔΕΠΥ μαζί, για να μην νιώθει μόνη της η ΔΑΦ). Edit: Πρόσφατα διαπίστωσα και έμαθα επίσημα, πως υπάρχει και τρίτη νευροδιαφορετικότητα (δεν θα σας πω ποια). Έχω λοιπόν τρίδυμα στο κεφάλι μου να μαλώνουν, όπως ο Δίας είχε στο κεφάλι του την Αθήνα. Δεν το λες και σοφή πράξη, ούτε γι' αυτόν μα ούτε και για μένα! 

Είμαι σχεδόν 43 χρονών και θα μου πεις «γιατί τώρα»; Γιατί το 1989, που πήγα πρώτη δημοτικού, δεν υπήρχαν τα εργαλεία που έχουμε σήμερα. 

Παιδιά σαν εμένα ήταν τα: "κακομαθημένα", "απροσάρμοστα", "επιθετικά", "αντικοινωνικά" και άλλα πολλά για να μην δώσουν ένα όνομα σε όλα αυτά που ήταν αυτό που σήμερα λέγεται ΔΑΦ. Γιατί η διάγνωση πρώτα από όλα σε μαθαίνει ποιος πραγματικά είσαι. Σου το ονοματίζει.

Ξέρω ότι συχνά σας έμοιαζα «περίεργος», για να το πω ευγενικά. Είτε με ήξερες από το σχολείο ή μετά από το ΤΕΙ, είτε στην δουλειά, είτε από κάποια κοινωνική επαφή. Σας έμοιαζα με κάποιον "σούπερ ήρωα" από το Universe της Marvel ή της DC. Ποτέ με βλέπατε ή με νιώθατε σαν τον Loki, άλλοτε τον Flash, σπάνια σαν τον Joker. Δυστυχώς στην πραγματικότητα ήμουν o Dr. Banner, που στα αυτιστικά ξεσπάσματα (meltdowns) μετά από έντονη πίεση, γινόμουν Hulk. Το αποτέλεσμα; Την πλήρωνε πάντα κοινωνικά ο Dr. Βanner.

Είναι ευκαιρία λοιπόν να σου πω ένα συγγνώμη, αν είδες ή ένιωσες κάποιο ξέσπασμά μου, αν μου έλεγες/εξηγούσες κάτι και δεν σε άκουγα, αν μου έστελνες σήματα χωρίς να μου λες καθαρά τι θες ή νιώθεις κι εγώ δεν τα αποκωδικοποίησα όταν έπρεπε, αν σου είπα ή έκανα γενικά κάτι που σε πλήγωσα, γιατί δεν είχα ποτέ τέτοια πρόθεση. Αν… γενικά… συγγνώμη. Δεν έφταιξα απόλυτα εγώ, γιατί δεν το επιλέγουμε να είμαστε νευροδιαφορετικοί. Μερικές φορές βέβαια μας βλέπετε όλο νεύρο- και διαφορετικούς, αλλά είμαστε απλά νευροδιαφορετικοί.

Τώρα που διαβάσατε όλα αυτά, ας κάνουμε μια τελευταία σκέψη. Φανταστείτε έναν κόσμο φτιαγμένο από εμάς, για εμάς (τους νευροδιαφορετικούς). Έναν κόσμο όπου η ησυχία είναι υποχρεωτική, η δικαιοσύνη είναι αυτονόητη και οι ρυθμοί επεξεργασίας τρέχουν με ταχύτητες οπτικής ίνας. Σε αυτόν τον κόσμο, εσείς (οι νευροτυπικοί) θα ήσασταν η μειονότητα. Θα σας λέγαμε 'αργούς' επειδή δεν προλαβαίνετε τους ρυθμούς μας. Θα σας λέγαμε 'ρηχούς' επειδή προσπερνάτε τις λεπτομέρειες που εμείς αναλύουμε. Θα σας θεωρούσαμε 'προβληματικούς' επειδή μιλάτε με υπονοούμενα και δεν λέτε τα πράγματα με το όνομά τους. Πώς θα νιώθατε αν έπρεπε να ζητάτε συγγνώμη κάθε μέρα, επειδή ο εγκέφαλός σας λειτουργεί... απλά;

Μπορεί να είμαστε (νευρο)διαφορετικοί, αλλά είμαστε ίσοι. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι αποδοχή, κατανόηση και υποστήριξη όταν χρειάζεται.

Αν νιώθεις πως το κείμενο αυτό εκπροσωπεί εσένα ή κάποιο δικό σου πρόσωπο, κάνε μια κοινοποίηση. Είμαστε πολλοί κι απλά έτσι είμαστε.

Νότης

Διαβάστε περισσότερα...

Μπάσκετ με Αμαξίδιο: Που το πάει τελικά ο Νίκος Παππάς;

#differentbutequal Και για όσους δεν κατάλαβαν το πιο πάνω: Διαφορετικός αλλά ίσος.

Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε, λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω. 

Μια είδηση σε αθλητικό site με ξάφνιασε και όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. "Παναθηναϊκός: Και επίσημα στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο ο Παππάς." Και κάπως έτσι άρχισαν και μπήκαν αρκετά διλλήματα και ερωτήσεις.

• Είναι ηθικό ή όχι να αγωνίζεται ένα αρτιμελές άτομο σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο;
• Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο;
• Με τι κίνητρο και τι σκοπό κάνει αυτό που κάνει ο Νίκος Παππάς;
• Είναι ανταγωνιστικό πλέον το πρωτάθλημα, όταν μπορεί πλέον ένας επαγγελματίας και φτασμένος σε διακρίσεις και ικανότητες καλαθοσφαιριστής, να μπει σε κάποια ομάδα;
• Τι αποτέλεσμα θα έχει το άθλημα γενικότερα από αυτή την κίνηση;
• Εσύ ως ΑμεΑ πως βλέπεις αυτή την κίνηση;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, σύμφωνα με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια. Ας τα πάρουμε όμως ένα-ένα με την σειρά: 

• Είναι ηθικό ή όχι να αγωνίζεται ένα αρτιμελές άτομο σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο;

Για μένα ως ΑμεΑ δεν είναι. Δεν ξέρω τι γνώμη έχει ο οποιοσδήποτε ή η ομοσπονδία, που επιτρέπει την συμμετοχή έως και δυο αρτιμελών αθλητών στην σύνθεση των ομάδων σε αγώνες και απεριόριστους στο ρόστερ των ομάδων. 

Αλλά για μένα ακόμα κι αν είναι νόμιμο δεν είναι ηθικό. Όχι μόνο γι' αυτόν, αλλά για οποιονδήποτε υγιή κι αρτιμελή πολίτη, να εντάσσεται και συναγωνίζεται ένα άτομο με αναπηρία, που σωματικά θα υστερεί στον αγώνα, ενώ η αρτιμέλειά του αντιπάλου κάποια στιγμή, θα δώσει το πλεονέκτημα κάνοντας την μάχη άνιση. Ειδικά αν σκεφτείς πως ο ένας από τους δυο ζει και βιώνει μια κατάσταση και μια πραγματικότητα έχοντας 80% αναπηρία και άνω. 

• Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Όχι δεν είναι η πρώτη φορά και ίσως δεν θα είναι και η τελευταία. Εφόσον η ομοσπονδία το επιτρέπει, μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δελτίο. Είναι όμως η πρώτη φορά, που εν ενεργεία διεθνής επαγγελματίας αθλητής με δεκάδες διακρίσεις και τίτλους αποκτά και παράλληλα δελτίο αθλητή στο συγκεκριμένο άθλημα.

• Με τι κίνητρο και τι σκοπό κάνει αυτό που κάνει ο Νίκος Παππάς;

Όπως δήλωσε κι ο ίδιος: «Όπως έχω ξαναπεί αισθάνομαι μέρος αυτής της ομάδας από τότε που δημιουργήθηκε και ούτως ή άλλως συμμετέχω στις δράσεις της.

Είχα εκδηλώσει το ενδιαφέρον μου για έκδοση δελτίου ωστόσο με την πανδημία πήγαν όλα πίσω χρονικά και έτυχε να εκδοθεί τώρα.». 

Αυτή είναι όμως μόνο απλά μια δήλωση. Θα το δεχτώ πως μπορεί να έχει όπως λέει αγνές και καλές προθέσεις. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, που έχει δείξει το κοινωνικό του πρόσωπο. Έχει κάνει πολλά και διάφορα βήματα και έργα. 

Edit: Αλλά ένας πιο καχύποπτος από εμένα θα έλεγε, ότι όλο αυτό γίνεται, γιατί όπως ακούγεται, θα είναι και υποψήφιος στις εκλογές. Λέτε; Για τους σταυρούς όλο αυτό; Ας ευχηθώ πως όχι.

Το αποτέλεσμα όμως ποιο θα είναι; Και κάπως έτσι πάμε στο επόμενο ερώτημα:

• Είναι ανταγωνιστικό πλέον το πρωτάθλημα, όταν μπορεί πλέον ένας επαγγελματίας και φτασμένος σε διακρίσεις και ικανότητες καλαθοσφαιριστής, να μπει σε κάποια ομάδα;

Και όχι δεν είναι και ούτε πρόκειται να παραμείνει ανταγωνιστικό ένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που όσοι αγωνίζονται σε αυτό έχουν σκοπό την χαρά της συμμετοχής ανεξαρτήτου ήττας ή νίκης. Οι ΑμεΑ και δη τα άτομα με αμαξίδιο μέσω της άθλησης έχουν την ευκαιρία να βγουν από το σπίτι και να κοινωνικοποιηθούν. Να αποκτήσουν μια δραστηριότητα και να ασκηθούν. Τα προβλήματα υγείας τους, άλλωστε επιβάλουν την αποφυγή συνεχούς κατάκλισης, που είναι από τους σημαντικότερους κινδύνους για την υγεία τους, με δυσάρεστες επιπτώσεις.

Αν αγωνιστούν λοιπόν επαγγελματίες αθλητές σε αυτά τα αγωνίσματα, σε κάτι τόσο υγιές και ερασιτεχνικό, ανατρέπεται η όποια ισορροπία μπορούσε να υπάρχει και χάνεται και κατά ένα μεγάλο βαθμό το ευ αγωνίζεσθαι. 

Φανταστείτε τι θα συμβεί αν  παίκτες όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, Στέφεν Κάρι, ΛεΜπρόν Τζέιμς κ.α. από το μαγικό κόσμο του NBA ή και από τους εντός συνόρων παίκτες όπως οι Μουσταφά Φολ, Αλέξανδρος Βεζένκοφ, Γιάννης Παπαγιάννης, Ματ Τόμας κ.α. Παίκτες με τεράστιες σωματικές ή τεχνικές ικανότητες να παλεύουν να τους ανταγωνιστούν άτομα με αναπηρία; 

Σας φαίνεται ηθικό ή δίκαιο; Εμένα όχι... ακόμα κι αν ο μπασκετμπολίστας ήταν πριν ακόμα και σε ομάδα της Β' Εθνικής. 

• Τι αποτέλεσμα θα έχει το άθλημα γενικότερα από αυτή την κίνηση;

Ας ευχηθούμε τουλάχιστον λόγω της δημοτικότητας του συγκεκριμένου προσώπου, να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στο άθλημα, να μπουν χορηγοί στις ομάδες και να φέρει η κίνηση αυτή κόσμο στα γήπεδα, που αγωνίζονται οι ομάδες. Αυτό όμως είναι η ελπίδα μας. 

• Εσύ ως ΑμεΑ πως βλέπεις αυτή την κίνηση;

Εγώ ως ΑμεΑ βλέπω την κίνηση αυτή διστακτικά, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που να κρύβεται από πίσω, αλλά και ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.  Θα φέρει τα αποτελέσματα που αναφέρουμε πιο πάνω; 

Μήπως μόλις καταλαγιάσει η σκόνη από την είδηση αυτή, θα ξεχαστούν όλα και θα γυρίσουν όλοι την πλάτη ξανά προς των χώρο των ατόμων με αναπηρία, όπως γίνεται πάντα. Όπως πάντα θυμούνται όλοι τους ΑμεΑ την 3η Δεκεμβρίου και αμέσως μετά κάνουν σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι ένα πρόβλημα που δεν μας αφορά, αφού δεν είναι δικό μας. 

Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της γκετοποίησης στο χώρο των ΑμεΑ, αλλά άλλο στήριξη και κοινονικοποίηση κι άλλο να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας ενός αθλήματος κι ενός χώρου. Είμαστε άλλωστε διαφορετικοί, αλλά ίσοι. #differentbutequal 

Διαβάστε περισσότερα...

Είσαι τελικά ρατσιστής ή όχι;

#differentbutequal Και για όσους δεν κατάλαβαν το πιο πάνω: Διαφορετικός αλλά ίσος.

Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε, λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω. 

Τις τελευταίες μέρες ζούμε ένα περίεργο φαινόμενο. Τόλμησε ένα δημοφιλές πρόσωπο, με όχι και τόσο έντονα πρότινος προβεβλημένο προφίλ, σε θέματα ισότητας και κοινωνικών δικαιωμάτων να κάνει ένα βίντεο. Ένα βίντεο αντιρατσιστικό με σαφή μηνύματα και αποδέκτες. Ένα βίντεο κατά του κάθε είδους ρατσισμού και κατά του κάθε είδους μίσους που, φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και τους κάνει να εναντιώνονται σε οτιδήποτε διαφορετικό από αυτούς. Έκανε ένα βίντεο γιατί απλά ήθελε να μιλήσει για κάποια πράγματα, γιατί επειδή το έκανε αυτή κι όχι εγώ ή εσύ, θα είχε περισσότερο κοινό να ακουστεί. Όχι οι 5-10 (μπορεί και περισσότεροι) γνωστοί που κοιτάνε κάθε μέρα τι γράφουμε στα social media. Και τουλάχιστον σε αυτό πέτυχε. Τάραξε τα νερά του μυαλού αρκετών, είτε θετικά είτε αρνητικά με το αυτό το βίντεο, που έφτασε κιόλας στα 700.000 views και 2500 σχόλια από κάτω και πόσα άλλα στα κοινωνικά δίκτυα. Ήξερε κι ίσως φοβόταν το κράξιμο, που θα δεχόταν μετά από αυτό. Τόσο κράξιμο σπάνια έχουμε δει.

Μίσος και κράξιμο στο διαφορετικό λοιπόν. Τι ξεχνάμε όλοι όμως. Ότι κανείς δεν είναι πανομοιότυπα ίδιος με κανέναν στον κόσμο. Ούτε αυτούς που ζουν, ούτε αυτούς που έζησαν, μα ούτε και αυτούς που θα ζήσουν. Είμαστε διαφορετικοί λοιπόν όλοι. Μπορεί να διαφέρουμε από κάτι απλό και ασήμαντο μέχρι και στα πάντα. Έχουμε όμως ένα κοινό στοιχείο. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Οι υποδιαίρεση μας σε υποσύνολα του γενικού συνόλου άνθρωποι (στατιστική είναι και αριθμοί - μην νομίζεται πως απλά είμαστε ανώτεροι τα μέλη της κάθε ομάδας από μια άλλη ομάδα με βάσει το ίδιο κριτήριο υποδιαίρεσης) μας κάνει μέλη μιας ή μάλλον περισσότερων υποομάδων με διαφορετικά κριτήρια υποδιαίρεσης κάθε φορά. Μπορεί π.χ. να έχουμε τις υποομάδες των νέων και των γέρων (με κριτήριο την ηλικία), των πλουσίων και των φτωχών (με κριτήριο την περιουσιακή μας κατάσταση), των ανδρών και των γυναικών (με κριτήριο το φύλο), των έξυπνων και των χαζών (με κριτήριο τον δείκτη iq) και άλλες πολλές ομάδες που μας χωρίζουν σε δύο άντε το πολύ τρεις τέσσερις υποομάδες. Στις περιπτώσεις αυτές που είναι μισομοιρασμένα και δίκαια τα ποσοστά και τα υποσύνολα σε πληθυσμό ατόμων, δεν συναντάμε συχνά (και το τονίζω το συχνά γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις) φαινόμενα μίσους και ρατσισμού. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις όμως είναι καθημερινό φαινόμενο ο ρατσισμός και το μίσος στο διαφορετικό.

Α) «Έχεις αναπηρία (10% περίπου του πληθυσμού της γης) κι εμείς δεν έχουμε; Εεε είσαι διαφορετικός και δεν μας αρέσεις και θα προτιμούσαμε να μην υπάρχεις καν», θα σου πει ένας ρατσιστής (στην αρχαία Σπάρτη να μου πεις είχαν τον Καιάδα και καθάριζαν). Ευτυχώς να μου πεις δεν ήταν παντού έτσι. Μεγαλούργησαν άτομα με αναπηρία στην αρχαία Ελλάδα, αν και είχαν αναπηρία, βλέπε Όμηρος. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως οι Έλληνες από τον σεβασμό προς την αναπηρία;

Β) «Είσαι ομοφυλόφιλος και όχι ετεροφυλόφιλος και τολμάς να το λες ή και γενικά να υπάρχεις; Ποιος είσαι ρε αδερφέ που έχεις δικαίωμα στην διαφορετική επιλογή από την δική μου; Ξέρεις τι γινόταν στην Αρχαία Ελλάδα, αν ήσουν ομοφυλόφιλος»… Παρέμβαση όχι καλύτερα να μην ξέρεις γιατί θα άλλαζες άποψη κατά των ομοφυλοφίλων κύριε ρατσιστή. Νομίζεις πως δεν θα στο πω; Θα στο πω. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύνηθες φαινόμενο γι’ αυτό και απαγορευόταν να πηγαίνουν στα γυμναστήρια οι γυναίκες ακόμα και τις πολύ υψηλής κοινωνίας, όπως επίσης πολλοί ονομαστοί και γνωστοί αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι ή αμφιφυλόφιλοι. Τρανταχτό παράδειγμα ο Μέγας Αλέξανδρος. Ναι καλά διάβασες. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως οι Έλληνες από τον σεβασμό προς την ομοφυλοφιλία;

Γ) «Είσαι κάτοικος άλλου κράτους ή έθνους; Και τι με νοιάζει; Εδώ είναι άλλο κράτος. Ανώτερο, καλύτερο και σημαντικότερο», θα σου πει ένας ρατσιστής. Ναι φαίνεται σου έμεινε από τους προγόνους σου αυτό, γιατί στην αρχαία Ελλάδα είχαμε δούλους, είλωτες και μέτοικους. Κάθε μη Έλληνας ήταν βάρβαρος και άνισος και δεν είχε τα ίδια δικαιώματα. Όταν υποδουλώθηκε κι αυτός από άλλους λαούς, δεν πήρε καν το μάθημά του βιώνοντας, αυτό που έκανε σε άλλους και είπε ας το επαναλάβω κάθε φορά που είχε την εξουσία και το πάνω χέρι. Τι κι αν ενώ εσύ είσαι ρατσιστής κατά των ξένων, την ίδια στιγμή ζουν και εργάζονται εκατομμύρια Έλληνες σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ως μετανάστες ή κάποιοι από αυτούς ως πρόσφυγες. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως από τον σεβασμό προς τον ξενιτεμένο και τον πρόσφυγα;

Δ) «Πιστεύεις σε διαφορετική θρησκεία από την δικιά μου; Δεν είσαι χριστιανός ορθόδοξος ρε; Πως μπορείς και πιστεύεις σε κάτι το διαφορετικό και σε κάτι λάθος; Μόνο ο δικός μου θεός είναι σωστός», θα σου πει ένας ρατσιστής στα όρια του προσηλυτισμού και της διάπραξης ποινικού αδικήματος. Τι κι αν ως έθνος έχει αλλάξει αρκετές φορές θρησκεία; Εσύ δεν πίστευες σε αγάλματα και σε είδωλα, άρα ήσουν ειδωλολάτρης; Εσύ δεν ήσουν πιστός του δωδεκαθεϊσμού στην Αρχαία Ελλάδα; Εκείνη την εποχή όμως υπήρχε και το άγαλμα προς τον άγνωστο θεό. Το τιμούσαν κι αυτό οι αρχαίοι Έλληνες. Οι περισσότεροι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι ταυτόχρονα όμως ήταν αγνωστικιστές και άθεοι. Αυτοί που κάνανε τόσες ανακαλύψεις και είχαν τόσα επιτεύγματα. Τι ξέρουν μωρέ οι Έλληνες όμως από τον σεβασμό προς τις διαφορετικές θρησκείες;

Τέσσερα από τα μεγαλύτερα ήδη ρατσισμού, είναι ο ρατσισμός κατά των ΑμεΑ, ο ρατσισμός κατά ων αλλόθρησκων, ο ρατσισμός κατά των ξένων (ή ξενοφοβία) και ο ρατσισμός κατά των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Δυστυχώς και τα τέσσερα είδη του ρατσισμού τα συναντά κανείς στην Ελλάδα του σήμερα. Όλα αυτά να συμβαίνουν εν έτη 2017 είναι πράγματι παράλογο κι αυτό θίγει το βίντεο που έκανε η Μαίρη Συνατσάκη. Οι αντιδράσεις ήταν πολλές, αλλά από που να πιαστείς; Από αυτούς που επικρίνει το βίντεο ή αυτούς που κράζουν το βίντεο; Δύσκολα θα τους ξεχωρίσεις (γιατί πολλοί είναι και τα δύο), άρα θα τους αναλύσεις ως ένα υποσύνολο των ανθρώπινου πληθυσμού.

Πρώτον δηλώνεις χριστιανός, αλλά δεν τηρείς το «αγαπάτε αλλήλους», άρα τι σόι χριστιανός είσαι; Πως γίνεται να μισείς και να μην αγαπάς το κάθε τι γύρω σου. Πως θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από τους άλλους, όταν ξεχνάς τι σου είπε ο Απόστολος Παύλος που διακήρυξε: «Ουκ ένι άρσεν και θήλυ, δούλος ή ελεύθερος, Έλλην, βάρβαρος, Σκύθης … αλλά πάντες εις εστέ εν Χριστώ Ιησού». Δεν υπάρχει δηλ. καμιά διαφορά μεταξύ ανδρός και γυναικός, δούλου ή ελεύθερου, Έλληνα, Σκύθη ή άλλης καταγωγής ανθρώπου. Όλοι είστε ίσοι απέναντι στον Χριστό. Τελικά είσαι σωστός χριστιανός ή δεν είσαι;

Δεύτερον δηλώνεις Έλληνας και Ελληνίδα και κυρίως υπερήφανος / η για τις κατακτήσεις και τα όσα έχουν δημιουργήσει οι προγονοί σου και αναρωτιέμαι αν ακολουθείς τις αρχές του Ξένιου Δία; Ποιος είναι αυτός; Ο προστάτης των ξένων. Οι προγονοί δημιούργησαν τον όρο φιλοξενία, πέρα από την δημοκρατία και άλλα πολλά. Η φιλοξενία (ετυμολoγία από το φιλώ (= αγαπώ) + ξένος) αναφέρεται στην πράξη της περίθαλψης και φροντίδας ενός ξένου στο σπίτι κάποιου. Ήταν θεσμός για τους αρχαίους να υποδέχονται και να περιποιούνται τους ξένους στο σπίτι τους. Πίστευαν ιδιαίτερα στην ιδέα της φιλοξενίας και την θεωρούσαν ηθικό χρέος και ιερό κανόνα των θεών (προστάτης ο Ξένιος Ζευς). Γι' αυτό και οι ξένοι, ως σταλμένοι από τους θεούς, θεωρούνταν πρόσωπα ιερά, τιμημένα και σεβαστά. Πως λοιπόν τολμάς να λέγεσαι και να υπερηφανεύεσαι ως απόγονος των αρχαίων ελλήνων όταν δεν τα τηρείς αυτά; Περί του ομοφυλοφιλισμού και στην αρχαία Ελλάδα είπαμε και πιο πάνω. Μοιάζεις καθόλου στους προγόνους σου ή όχι; Τελικά είσαι υπερήφανος ως Έλληνας για τους προγόνους σου ή δεν είσαι;

Τρίτον δηλώνεις φιλέσπλαχνος γονιός (μερικοί εξ αυτών έχουν και παιδιά) και γεννάται το ερώτημα: Τι θα γίνει αν το παιδί σου αποκτήσει ή έχει ήδη μια από τις διαφορετικότητες που προαναφέραμε; Θα συνεχίσεις να έχεις τις ίδιες απόψεις; Θα το μισείς και θα είσαι ρατσιστής και με αυτό; Κι αν δεν είσαι γονιός και δεν μιλάμε για το παιδί σου, αλλά για έναν φίλο ή φίλη, έναν συγγενή, έναν συνάδελφο ή γείτονα που ποτέ δεν σε έβλαψε, κι αποκτήσει ή έχει ήδη μια διαφορετικότητα που δεν σου αρέσει, θα είσαι ρατσιστής και θα τον μισήσεις κι αυτόν;

Εφόσον δεν μοιάζεις πανομοιότυπα με κανέναν άνθρωπο γύρω σου, είσαι διαφορετικός. Άρα αν μισείς το διαφορετικό, μήπως μισείς και είσαι ρατσιστής με τον εαυτό σου; Είσαι τελικά ρατσιστής ή όχι;

(Αν σου αρέσει και έχεις τα ίδια πιστεύω με εμένα, θέλω απλά να το κοινοποιήσεις για να διαβαστεί και από άλλους. Αν όχι δημοκρατία έχουμε λάβε το σαν μια διαφορετική άποψη, που είχα δικαίωμα να εκφράσω.)

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει ή να σε εμποδίσει

Τυχαία έπεσα πάνω σε ένα βίντεο. Ήταν για τον νικητή του "Αμερική έχεις ταλέντο" της σεζόν 10 το 2015, Paul Zerdin (περισσότερα γι΄αυτόν στο βίντεο στο τέλος του άρθρου). Τρομερός πράγματι. Στο τέλος στην ανακοίνωση του νικητή, ήταν παρών και ο άλλος φιναλίστ, αυτός που κατετάγει 2ος στον διαγωνισμό αυτό. Θα περιμένετε όλοι να γράψω μερικά πράγματα για τον πρώτο στον διαγωνισμό αυτό, γιατί ποιος ασχολείται με τον δεύτερο; Σωστά; Όχι. Εγώ θα σας μιλήσω για τον Drew Lynch, που έκανε ταλέντο την αναπηρία, που απέκτησε μετά από ατύχημα. Την αναπηρία - ταλέντο που τον οδηγείσαι ένα βήμα πριν την πρώτη θέση ενός μεγάλου διαγωνισμού για την χώρα του.

Ας δούμε τι λέει ο ίδιος για τον εαυτό του στο blog του. (Συγνώμη για πιθανά λάθη στην μετάφραση, αλλά δεν βρήκα κάπου να αναφέρονται σε αυτόν από ελληνική πηγή).

------------------

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το παρακάτω κείμενου έχει επισήμανση ως "ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΕΣ"

Σήμερα είναι μια πολύ ξεχωριστή μέρα. Σηματοδοτεί την επέτειο ενός χρόνου του ατυχήματος μου. Δεν είναι το είδος του ατυχήματος, όπου μπορείτε κατουρήσετε το παντελόνι σας, αλλά το είδος όπου ένα χτύπημα στο λαιμό θα αλλάξει το τρόπο ομιλίας σας και τότε θα κατουρήσετε το παντελόνι σας. Πριν από ένα χρόνο οι φωνητικές χορδές μου προσέλαβαν μερικούς δικηγόρους για να τις χωρίσουν νόμιμα. Όμως, ήταν δικηγόροι διορισμένοι από το κράτος. Λυπάμαι, που παινεύω τον εαυτό μου, ενώ δεν θα έπρεπε.

Σε αυτό το blog θα προσπαθήσω να σας πω ακριβώς τι συνέβη σε μένα, στις 16 Οκτωβρίου, 2011.

Κάθε Κυριακή από το περασμένο φθινόπωρο, συνήθιζα να βρίσκομαι στον αγώνα softball με τους συναδέλφους της εταιρεία μου. Θα αστειευόμασταν για τις άλλες ομάδες και για το πώς είμαστε νέοι σε αυτό, ή πώς μας πιάσανε σε μια κακιά ημέρα, αλλά πραγματικά, δεν είμασταν και τόσο καλοί. Είχα παίξει μπέιζμπολ για 7 ή 8 χρόνια, όταν ήμουν νεότερος, οπότε το σόφτμπολ το ένιωθα σαν δύο κομμάτια του κέικ ... Ποιος ποτέ έχει μόνο ένα; .. ψεύτης (εδώ κάνει χρήση του παραλαγμένου αστείου "piece of cake" που στα αγγλικά σημαίνει κάτι το πολύ εύκολο).

Κερδίζαμε ή χάναμε δεν είχε σημασία, γιατί την επόμενη μέρα είχα μια πρόταση για δεύτερο επανέλεγχο για το "Mad Men". Την Τρίτη, μου είχε προγραμματιστεί να παρουσιάσω μια σκηνή για ατζέντηδες και διευθυντές casting και είχα περάσει τον τελευταίο μήνα σε πρόβες. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα είχα μια οντισιόν για το “How I Met Your Mother” και πήρα μια κλήση για πιθανή πρόσκληση από το Disney Channel, για να παίρνω συνεντεύξεις από νέες διασημότητες και αστέρια της ποπ μουσικής. Αυτό ήταν πριν από το κούρεμα της Miley. Στις 16 Οκτωβρίου του περασμένου έτους, το εγώ μου δεν θα μπορούσε να φτάσει κανείς. Softball ήταν κατώτερό από μένα, και ήμουν ανώτερος όλων.

Γύρω στην 4η περίοδο και λίγο πριν χάσουμε (το μεταφράζω κομψά), κάποιος με ρώτησε αν ήθελα να παίξω outfield (θέση στο baseball μακριά από τις βάσεις). Είχα παίξει shortstop (θέση στο baseball κοντά από τις βάσεις) όλη την ημέρα, δεν ήμουν έτοιμος να πάω έξω προς τα αριστερά πεδίο όπου δεν υπήρχε καθόλου δράση. Το κορίτσι με το ρόπαλο πάντα χτύπησε κοντά, γι' αυτό "μπουσούλισα" ως εκεί. Ο τύπος μετά από αυτήν, προφανώς χτύπησε την μπάλα δεξιά προς το χοντρό εγώ μου και είχα ξεχάσει να τρέξω προς τα πίσω όταν ήταν μπάλα ήταν ακόμα επάνω. Ο όρος «κακό γκελ" δεν θα μπορούσε καν να περιγράψει πώς «τρομερά στραβά" αυτή η στρογγυλή μπάλα ήρθε σε μένα. Όταν με χτύπησε το λαιμό μου, την σήκωσα και την πέταξα στην πρώτη βάση, χωρίς να καταφέρω να τον βγάλω από το παιχνίδι. Νομίζω το ότι απέτυχα να τον βγάλω έξω, πλήγωσε περισσότερο το εγώ μου.

Στην αρχή ήμουν είδος ζάλη, και δεν μπορούσε να μιλήσει ή να αναπνεύσει. Έπεσα στο έδαφος, επειδή το πεδίο άρχισε να γυρίζει, και ο ήλιος πήρε πιο φωτεινό. Ήμουν πολύ σίγουρος ότι αυτός ο τύπος μου σκοτώθηκαν. Τι παράξενο είναι ότι θα μπορούσα να μιλήσω πρόστιμο αφού ανέκτησε τις αισθήσεις του. Κάθισα στον πάγκο, το κερασάκι λαιμό μου μέχρι το παιχνίδι είχε τελειώσει. Μετά από αυτό πήγα στη δουλειά, και αυτό έγινε πολύ σαφές στους συναδέλφους μου ότι είχα μια διάσειση. ήρθε ένας φίλος και μου πήρε από την εργασία, και πήγα σπίτι και κοιμήθηκα σαν ηλίθιος.

Ξύπνησα την επόμενη μέρα taaaal-kiiiiiing ... thiiiiiiiii-iiiiiiiiis ... ssslooo-WWWWWWWW. Οι γονείς μου πέταξε έξω για να με δει στο νοσοκομείο, ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν ΩΡΛ και νευρολογικές ειδικοί κοιτάζω σε μένα, ενώ προσπαθούν να διαγνώσουν το θέμα αυτό. Ήταν σίγουρα μια μικρή διάσειση, με φωνητικά θλάση. Μου είπαν ότι θα πάρει καλύτερα σε 1-2 εβδομάδες και, καλά, εδώ είμαστε.

ο ατζέντης μου μου έπεσε, δεν είχα βιτρίνα, και δεν θα πάρετε για να πάρει συνέντευξη από Miley για κακές αποφάσεις. Ωστόσο, είχα ξεκινήσει να γράφω για αυτή την εμπειρία. Γραφή, γραφή, και περισσότερο εγγράφως έως ένα χρόνο αργότερα, ψάχνω για να ξεκινήσει την επίσκεψή σας στην μοιράζονται την ιστορία μου χώρα (σε αστεία μορφή) για τους νέους στα κολέγια. Έχω γράψει σχεδόν 45 λεπτά αστεία σε ένα έτος (κάποιες καλές και κάποιες F-ING EPIC), που έχει ποτέ επιτυχία επιδιώκεται σταθεί, όταν σκέφτηκα την καριέρα μου είχε τελειώσει για τα καλά. Ήμουν αλλάξει, απορρίφθηκε, και ταπείνωσε προκειμένου να ανοίξει τα μάτια μου σε μια διαφορετική ζωή. Έχω ακόμα πολλά να μάθουν για τους ανθρώπους, κωμωδία, και τον περιοδικό πίνακα των στοιχείων, αλλά τουλάχιστον τώρα είμαι περήφανος για αυτό που είμαι.

Οι λαοί σήμερα μάθημα, δεν είναι ποτέ κοιμηθεί σε μια διάσειση. Θα πάρετε μια καριέρα από αυτό 🙂

Tha-ου-tha-tha-tha-ου-ότι είναι όλοι οι λαοί!






Πηγή:  http://drewlynch.com/accidents-happen/

Διαβάστε περισσότερα...

Ατύχημα στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας

Αναστάτωση επικράτησε κατά τη διάρκεια του έβδομου ετάπ του Tour de France όταν κατέρρευσε μία διαφημιστική φουσκωτή αψίδα την ώρα που από το σημείο περνούσε ο Βρετανός ποδηλάτης Adam Yates.

Ο Βρετανός ποδηλάτης μάλιστα βρισκόταν λίγο πριν από τον τερματισμό ενώ από την πτώση του φουσκωτού τραυματίστηκε στο πηγούνι και το χέρι.

Oι διοργανωτές είπαν ότι η φουσκωτή αψίδα έπεσε καθώς ένα καλώδιο μπλέχτηκε στη ζώνη ενός θεατή.

Δείτε το βίντεο:




Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

«Αναπνέει» ξανά το Κατάκολο

«Ανάσες ζωής» από τον εφιάλτη των σκουπιδιών που επί αρκετούς μήνες είχαν σωρευθεί σε κάθε σημείο, παίρνει τις τελευταίες ημέρες η τοπική κοινότητα Κατακόλου, που εδώ και πολύ μεγάλο διάστημα είχε έλθει αντιμέτωπη με την κατακραυγή των τουριστών και επισκεπτών αλλά και την δυσφήμιση του πανέμορφου τοπίου της.

Ήδη, από την προηγούμενη εβδομάδα τα σκουπίδια μαζεύονται από την περιοχή του Κατακόλου, με την τοπική κοινότητα να αποκτά και πάλι την «ζωντάνια» της και τους κατοίκους, τους επαγγελματίες αλλά και τους τουρίστες που φτάνουν στην περιοχή, να «αποχαιρετούν» πια τα σκουπίδια που τόσο τους είχαν ταλαιπωρήσει.

Υλοποιώντας την απόφαση των μελών του διοικητικού συμβουλίου, όπως συνδράμει άλλη μια φορά την κοινότητα ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου, Λεωνίδας Βαρουξής, μετά από προσωπικές του παρεμβάσεις, κατάφερε, να φτάσει στην λύση που όλοι επιζητούσαν, κάνοντας πράξη την δέσμευση που είχε δώσει κατά την διάρκεια της πρόσφατης λαϊκής συνέλευσης, για κοινό έργο και συνδράμωντας την κοινότητα και τον δήμο.

Η προσπάθεια αυτή του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου με διαφανείς διαδικασίες και νόμιμους τρόπους μεταφοράς και εναπόθεσης σε αδειοδοτημένο χώρο, τελικά καρποφόρησε χωρίς απρόβλεπτα εμπόδια, όπως είχε συμβεί κατά το παρελθόν κατόπιν καταγγελιών, με αποτέλεσμα η κοινότητα να «αναπνέει» πλέον σε νέους ρυθμούς. Συνεπώς, όπως αναφέρουν επαγγελματίες και φορείς της περιοχής, λύθηκε το τεράστιο πρόβλημα των σάπιων σκουπιδιών – που ήταν αυτό που ταλάνιζε την περιοχή – και στο εξής τα σκουπίδια της ημερήσιας παραγωγής με την συνεργασία της τοπικής κοινότητας και της υπηρεσίας Καθαριότητας του δήμου Πύργου, αναμένεται να μαζεύονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε ο εφιάλτης αυτός να μην επαναληφθεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη, στην περιοχή του Κατακόλου, το Τμήμα Ανακύκλωσης προετοιμάζει ήδη και την δημιουργία του Πράσινου Σημείου Ανακύκλωσης, που αναμένεται να λειτουργήσει τις επόμενες ημέρες, δίδοντας έτσι μεγαλύτερη ώθηση στην ανακύκλωση αλλά και στην τεράστια προσπάθεια που γίνεται, ώστε το Κατάκολο να αλλάξει εικόνα.


Πηγή: http://www.patrisnews.com

Διαβάστε περισσότερα...

Κόντρα και κατηγορίες για «ελαφρότητα» στο θέμα της αιμοδοσίας

«Ο απόλυτος αριθμός μονάδων αίματος από εθελοντές έχει αυξηθεί».
Αναστροφή της σχέσης εθελοντών / συγγενικού περιβάλλοντος υπέρ των εθελοντών, που είναι στόχος του αιμοδοτικού κινήματος από τη γένεσή του, παρατηρείται από το 2012 και εντεύθεν, με αποτέλεσμα ο απόλυτος αριθμός μονάδων από εθελοντές να έχει αυξηθεί.

Τα παραπάνω υπογραμμίζει το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, με αφορμή ανακοίνωση της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας-Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κέντρα αιμοδοσίας του ΕΣΥ, λόγω «έλλειψης προσωπικού, χώρων, αλλά και τεχνολογικού εξοπλισμού όπου σε συνδυασμό «με το χαμηλό ποσοστό των εθελοντών αιμοδοτών», καθιστούν προβληματική τη λειτουργία της αιμοδοσίας.

Το ΕΚΕΑ κατηγορεί την ΕΙΝΑΠ ότι τοποθετείται σε ένα τόσο σοβαρό και ευαίσθητο θέμα όπως αυτό της Εθνικής Αιμοδοσίας, με «ελαφρότητα» και για την «αποκατάσταση της αλήθειας», όπως αναφέρει κοινοποιεί τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την αιμοδοσία.

Ειδικότερα, το 2015 συλλέχθηκαν από τις υπηρεσίες αιμοδοσίας της χώρας 538.580 μονάδες αίματος, από τις οποίες 318.044 από εθελοντές αιμοδότες και 220.536 από συγγενικό περιβάλλον.

Τα αντίστοιχα στοιχεία το 2012 ήταν 558.825 σύνολο, 305.511 εθελοντές, 253.314 συγγενείς. «Υπάρχει μικρή μείωση του συνόλου των αιμοληψιών, που αποδίδεται κυρίως στη μείωση των μονάδων που προέρχονται από το συγγενικό περιβάλλον, ενώ ο απόλυτος αριθμός μονάδων από εθελοντές έχει αυξηθεί», αναφέρει το ΕΚΕΑ.

Σημειώνει ότι οι «ανάγκες» της χώρας σε αίμα δεν απεικονίζονται από τον αριθμό συλλεγομένων μονάδων, ιδιαίτερα στις μέρες μας που η ανάπτυξη νέων τεχνικών επιτρέπει τη μείωση της χρήσης αίματος, κάτι που αποτελεί πάγιο στόχο της επιστημονικής κοινότητας διεθνώς.

Χαρακτηριστικά αναφέρει τη μείωση της κατανάλωσης αίματος σε καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις από 10 μονάδες προ δεκαετίας σε 4-5 σήμερα. Οι μόνες πάγιες ανάγκες σε αίμα της χώρας είναι αυτές για τους ασθενείς με θαλασσαιμία, περίπου 120.000 το χρόνο, επισημαίνει το ΕΚΕΑ.

Αναφορικά με το κλείσιμο των 3 «μεγάλων» αιμοδοσιών, στις οποίες αναφέρθηκε η ΕΙΝΑΠ, το ΕΚΕΑ απαντά ότι: Το 1ο ΙΚΑ συνέλεξε 3600 μονάδες το 2012, το 3ο ΙΚΑ δεν διενεργούσε αιμοληψίες, το νοσοκομείο Πατησίων συνέλεξε επίσης 3600 μονάδες το 2012. Οι αιμοδοτικοί σύλλογοι του 1ου ΙΚΑ και του νοσοκομείου Πατησίων ενσωματώθηκαν στον Ευαγγελισμό και το «Κωνσταντοπούλειο /Αγ. Όλγα», αντίστοιχα και οι αιμοληψίες και των δύο νοσοκομείων, αυξήθηκαν το 2015 συγκριτικά με το 2012. Επίσης οι αιμοληψίες των νοσοκομείων «Αμαλία Φλέμινγκ» και «Σισμανογλείου» αυξήθηκαν το 2015 έναντι του 2012, παρά το «πλήγμα» της συγχώνευσης των νοσοκομείων.

«Η εισαγωγή αίματος από τον ελβετικό Ερυθρό Σταυρό βεβαίως δεν τιμά τη χώρα και έχει αρχίσει να μειώνεται σταδιακά (30.000 μονάδες το 2012, 27050 το 2015)», υπογραμμίζει το ΕΚΕΑ.

Παραδέχεται ότι λόγω υποστελέχωσης, η απογευματινή βάρδια και η βάρδια του Σαββατοκύριακου έχει περιορισθεί , ωστόσο το θέμα απασχολεί έντονα το ΕΚΕΑ, το οποίο στο άμεσο μέλλον θα καταθέσει στρατηγικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

«Παρά ταύτα», αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΕΚΕΑ, «το προσωπικό των αιμοδοσιών, με προσωπική ευαισθησία, τεράστια προσπάθεια, λειτουργεί περίπου τις μισές αιμοδοσίες της Αττικής, απόγευμα και Σαββατοκύριακο».

Τέλος, αναφέρει το ΕΚΕΑ, δεν είναι αληθές ότι ο εργαστηριακός έλεγχος των μονάδων αίματος χρεώνεται από τις ιδιωτικές κλινικές στον ασθενή ή τον ασφαλιστικό του φορέα.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Μέσα στο 2018 η ολοκλήρωση της γραμμής Αθήνα-Θεσσαλονίκη

Διαβεβαίωση από τον δ.σ της ΕΡΓΟΣΕ.
«Tο 2018 αναμένεται η ολοκλήρωση της γραμμής Αθήνα - Θεσσαλονίκη και Αθήνα - Αίγιο, ενώ το 2022 θα ολοκληρωθεί το τμήμα Αίγιο – Πάτρα» ανέφερε ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΓΟΣΕ Θάνος Βούρδας κατά τη διάρκεια ομιλίας στο συνέδριο με θέμα «Χρηματοδότηση και Ελληνική Επιχειρηματικότητα».

Ο διευθύνων σύμβουλος επισήμανε πως όλα τα έργα «γίνονται με διπλή ηλεκτροκινoύμενη γραμμή υψηλών ταχυτήτων με σύγχρονη σηματοδότηση / τηλεδιοίκηση και τηλεπικοινωνίες και προχωρούν με ταχυτάτους ρυθμούς, καθώς έχουν ξεμπλοκάρει τα χρηματοδοτικά εργαλεία και αναμένεται να περαιωθούν εντός χρονοδιαγραμμάτων».

Ο ίδιος αναφέρθηκε στο ρόλο του σιδηροδρόμου, σημειώνοντας πως οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες θα αποτελέσουν τον βασικό πυλώνα της διαφαινόμενης ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. «Στόχος είναι η χώρα να γίνει ένα διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο για την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη που θα μεταφέρει εμπορεύματα κυρίως από την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Ο σιδηρόδρομος, σε συνδυασμό με ανάπλαση λιμανιών και οδικών αρτηριών και αεροδρομίων, μπορεί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στη φιλόδοξη αυτή στοχοθεσία της χώρας» είπε ο κ. Βούρδας.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, παρουσίασε τα τρία έργα που επιχειρεί να εντάξει η εταιρεία στο «πακέτο Γιούνκερ» και τα οποία πρέπει (με βάση τους κανονισμούς του συγκεκριμένου ταμείου) να υλοποιηθούν με μορφή ΣΔΙΤ, με συμμετοχή ιδιωτών στη χρηματοδότηση, κατασκευή και εκμετάλλευση.

«Η σύμπραξη ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, πρέπει να είναι ο πυλώνας πάνω στον όποιο θα στηριχτεί η προσπάθεια επαναφοράς της χώρας στη δίκαιη ανάπτυξη» είπε ο κ. Βούρδας και τόνισε πως ο σιδηρόδρομος θα συνεχίσει να ανήκει στο δημόσιο, αλλά ταυτόχρονα οι συνέργειες με επενδυτικά σχήματα είναι χρήσιμες, αποδοτικές και μπορούν να παραγάγουν πιο γρήγορα αποτελέσματα.

Σύμφωνα με τον κ. Βούρδα, το πρώτο έργο που κατατέθηκε είναι ο εκσυγχρονισμός της γραμμής Πάτρα-Πύργος-Καλαμάτα, ένα έργο που συνδυάζει τον σιδηρόδρομο με λιμάνια κρουαζιέρας (Κυλλήνη, Κατάκολο, Καλαμάτα και Ζάκυνθο) και το οδικό έργο Τσακώνα-Καλό Νερό. Το σιδηροδρομικό κομμάτι του έργου περιλαμβάνει την κανονικοποίηση, ηλεκτροκίνηση και σηματοδότηση της γραμμής, από την Πάτρα μέχρι την Καλαμάτα και από το Κατάκολο μέχρι την Ολυμπία. To συνολικό κόστος του έργου υπολογίζεται σε 850 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 600 εκατ. ευρώ αφορούν στο σιδηροδρομικό μέρος, τα 140 στο λιμενικό και τα 110 εκατομμύρια στο οδικό μέρος του ευρύτερου έργου.

Το δεύτερο έργο είναι ένα έργο συνδυασμού εμπορευματικού και προαστιακού σιδηροδρόμου και αφορά την αναβάθμιση της υπάρχουσας γραμμής από την Αλεξανδρούπολη ως το Ορμένιο με παράλληλη αναβάθμιση του λιμένα Αλεξανδρούπολης. Το έργο περιλαμβάνει τον ανασχεδιασμό και κατασκευή των απαραίτητων λιμενικών και χερσαίων έργων για τη λειτουργική αναβάθμιση του λιμένα Αλεξανδρούπολης, ηλεκτροδότηση, σηματοδότηση και στοχευμένη αναβάθμιση της σιδηροδρομικής γραμμής από το λιμένα Αλεξανδρούπολης στο Ορμένιο, αναβάθμιση των υφιστάμενων οδικών συνδέσεων του λιμένα. Έχει συνολικό εκτιμώμενο προϋπολογισμό περί τα 276 εκατ. ευρώ.

Το τρίτο έργο που κατατέθηκε για ένταξη στο πακέτο Γιούνκερ, περιλαμβάνει τον ανασχεδιασμό και κατασκευή των απαραίτητων λιμενικών και χερσαίων έργων για τη λειτουργική αναβάθμιση του λιμένα Λαυρίου, την επέκταση κατασκευή του προαστιακού σιδηρόδρομου από το Κορωπί στο Λαύριο, και την αναβάθμιση της υφιστάμενης λεωφόρου από την Αττική Οδό (Μαρκόπουλο) στο λιμένα Λαυρίου σε αυτοκινητόδρομο.

Ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΓΟΣΕ υποστήριξε πως «όλα τα έργα που καταθέσαμε, είναι δυνατόν να παραγάγουν μεγάλη προστιθέμενη αξία. Για παράδειγμα η γραμμή στην Δυτική Πελοπόννησο συνδυάζει ένα ισχυρό τουριστικό προορισμό που είναι η Αρχαία Ολυμπία με λιμάνια Κρουαζιέρας». Και συνέχισε «σημαντικός όμως είναι και ο φόρτος των εμπορευματικών μεταφορών, καθώς για παράδειγμα, ο νομός Ηλείας έχει μεγάλη παράγωγη νωπών προϊόντων που διακινούνται για τις αγορές του εξωτερικού.

Παρόμοια είναι η περίπτωση του Λαυρίου, όπου μπορεί να φιλοξενήσει ένα βασικό όγκο της κρουαζιέρας ως αφετηρία, καθώς και τη μεταφορά επιβατικών γραμμών για το Βόρειο και το Κεντρικό Αιγαίο.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Κίνητρα για την αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων

Με μεταφορά συντελεστή δόμησης, με φορολογικές ελαφρύνσεις και δυνατότητα χρηματοδότησης μέσω του νέου αναπτυξιακού νόμου επιδιώκει η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το θέμα των εγκαταλελειμμένων κτιρίων στα κέντρα των μεγάλων πόλεων.

Το πρόβλημα των εγκαταλειμμένων κτιρίων έχει γίνει μεγαλύτερο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της αύξησης των μεταναστευτικών ροών με συνέπεια πολλοί άστεγοι και μετανάστες να έχουν βρει καταφύγιο σε αυτά τα κτίρια. Στην περιοχή του Δήμου Αθηναίων υπάρχουν 1.800 εγκαταλειμμένα κτίρια τα οποία στην πλειονότητά τους αποτελούν εστίες ρύπανσης αλλά και παράνομων δραστηριοτήτων.

Στις περιοχές με τα περισσότερα εγκαταλειμμένα συγκαταλέγονται ο Κεραμεικός, το Μεταξουργείο, ο Βοτανικός, η Πλατεία Αμερικής, το Ρουφ, το Γκάζι, ο Αγιος Παντελεήμονας, η Πλατεία Αττικής, τα Πατήσια και το Θησείο.

Μεταξύ των εγκαταλειμμένων κτιρίων περιλαμβάνονται και πολλά διατηρητέα. Σύμφωνα με πληροφορίες των «Νέων» εκτιμάται ότι σε όλη την Ελλάδα ο αριθμός των διατηρητέων ξεπερνά τις 10.000. Στην πλειονότητά τους έχουν αφεθεί στη μοίρα τους αφού πλέον η συντήρηση και η ανακατασκευή τους είναι απαγορευτικές για τους περισσότερους ιδιοκτήτες.

Για να επιλύσει το ζήτημα αυτό η κυβέρνηση εξετάζει ειδικό πρόγραμμα και την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος. Το σχέδιο αυτό αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί έως το φθινόπωρο και σύμφωνα με πληροφορίες περιλαμβάνει την κατηγοριοποίηση των εγκαταλειμμένων (σε δημόσια, ιδιωτικά, διατηρητέα, γνωστού και άγνωστου ιδιοκτήτη), περιορισμό έναντι ανταλλάγματος των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών επί του ακινήτου όταν αυτό αξιοποιείται από τον Δήμο, αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ για τα ακίνητα αυτά και «μοριοδότηση» για την ένταξη τους στον αναπτυξιακό νόμο.


Πηγή: http://www.enikonomia.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Εξωφρενικοί bodybuilders που ζουν στον κόσμο μας

Μπρατσωμένοι άντρες που έγιναν «βουνά» ξεπερνώντας τα όρια - Δείτε φωτογραφίες και βίντεο.
Οι bodybuilders έχουν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά σώματα. Γεμάτους μυς, πολύ χαμηλά επίπεδα λίπους και μια φυσική κατάσταση που συνοδεύεται από υψηλά επίπεδα αντοχής και δύναμης.

Το bodybuilding είναι ίσως το πιο εξειδικευμένο άθλημα για το χτίσιμο ενός ελκυστικού σώματος. Κι αν το να αποκτήσεις ένα τόσο φουσκωμένο και γραμμωμένο σώμα ήταν εύκολη υπόθεση ο κόσμος θα ήταν γεμάτος σωματώδεις και ρωμαλέους άντρες.

Πολλοί στη βιασύνη τους να δουν αποτελέσματα, ακολουθούν λάθος τακτικές οι οποίες κάνουν το σώμα να αντιδρά αρνητικά ρισκάροντας πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή. Μεταμορφώνονται σε σύγχρονους γίγαντες αδιαφορώντας για το τι μπορεί αυτό να σημαίνει για την υγεία τους.

Ας δούμε μερικούς εξωπραγματικούς ανθρώπους που μάλλον ξεπέρασαν τα όρια…
Sajad Gharibi



Ο Sajad Gharibi από το Ιράν είναι 24 ετών και ζυγίζει 175 κιλά. Ο Ιρανός «Hulk» συμμετέχει συχνά σε διαγωνισμούς body building ενώ έχει κερδίσει και το προσωνύμιο «Ηρακλής». Του αρέσει να βγάζει φωτογραφίες με αντικείμενα που είναι πολύ μικρά για να φαίνεται πόσο τεράστιος είναι και φυσικά να τις ανεβάζει στα social media για να τον θαυμάζουν οι 70.000 followers του.



Όσοι τον γνωρίζουν λένε ότι η τρομακτική παρουσία του εμφάνισή του απέχει πολύ από τον χαρακτήρα του και τον αποκαλούν έναν «ευγενικό γίγαντα». Του αρέσει πολύ να γυμνάζεται και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε μερικούς διαγωνισμούς powerlifting και bodybuilding. Μπορεί να μην έχει ακριβώς το μυώδες κορμί ενός bodybuilder αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να πιάσει την πέτρα και να την στύψει.

Romario Dos Santos Alves



Ο bodybuilder Romario Dos Santos Alves έθεσε σε κίνδυνο την ίδια του ζωή του κάνοντας ενέσεις με συνθόλη στα μπράτσα του. Ο νεαρός Βραζιλιάνος χρησιμοποίησε το θανάσιμο κοκτέιλ για να «φουσκώσει» τους δικέφαλούς του μέχρι που κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο.

«Αν χρησιμοποιήσεις την ουσία μια φορά τότε σίγουρα θα υπάρξει και δεύτερη, είναι εθιστικό». Ο Alves εξηγεί στην Daily Mail πως η συνθόλη άρχισε να του γίνεται εμμονή καθώς έβλεπε στο γυμναστήριο μεγαλόσωμους άνδρες με τεράστια μπράτσα και άρχισε να κάνει παρέα μαζί τους. Με τον καιρό άρχισε να βρίσκει όλο και πιο επικίνδυνους τρόπους να κάνει ενέσεις με την ουσία. «Οι μύες μου άρχισαν να σκληραίνουν και δεν μπορούσα πια να κάνω ενέσεις εκεί, ήταν σαν πέτρα.



Αποφάσισα πως το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να αγοράσω ειδικές βελόνες, βελόνες που χρησιμοποιούν στους ταύρους, δεν υπάρχουν πιο δυνατές, ξέρω πως μοιάζει χαζό αλλά έπρεπε να πάρω τη συνθόλη μου με κάθε τρόπο», λέει. Δεν δίσταζε μάλιστα να βάζει και τη γυναίκα του να του κάνει τις ενέσεις.

Οι δικέφαλοί του είχαν φουσκώσει τρομακτικά και η αντίδραση του κόσμου επηρέαζε την ψυχική του υγεία. Άρχισαν να τον φωνάζουν «τέρας». Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν οι γιατροί του είπαν πως θα χρειαστεί ακρωτηριασμό, αρχικά του ενός χεριού και στη συνέχεια και των δύο.

Για καλή του τύχη όμως βρέθηκε μια πιο ήπια λύση και του πρότειναν την αφαίρεση των πετρών που είχε προκαλέσει η συνθόλη στα χέρια του. Ο ίδιος εξακολουθεί να θέλει να γίνει επαγγελματίας bodybuilder αλλά είναι αποφασισμένος να μείνει «καθαρός» αν και δεν είναι λίγες οι φορές που είναι πολύ κοντά να ενδώσει στους πειρασμούς.

Rich Piana



Ο Rich Piana ζυγίζει περίπου 142 κιλά κάνει χρήση στεροειδών εδώ και 30 χρόνια και όπως λέει ο ίδιος όχι μόνο δεν το έχει μετανιώσει αλλά δεν είναι διατεθειμένος και να σταματήσει. Ο νικητής στο διαγωνισμό bodybuilder στο Λος Άντζελες το 2003 και στο Σακραμέντο το 2009 θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να γίνει ακόμα μεγαλύτερος σε όγκο.

«Εδώ και 30 χρόνια κάνω ενέσεις στεροειδών. Το σώμα μου είναι αποτέλεσμα των αναβολικών, της σκληρής γυμναστικής και του αυστηρού προγράμματος διατροφής», λέει ο 45χρονος bodybuilder στη Sun ξεκαθαρίζοντας ότι το σώμα είναι δικό του και θα κάνει ό,τι θέλει με αυτό.

Η καθημερινότητά του περιλαμβάνει ενέσεις και χάπια αναβολικών, εννέα γεύματα, δύσκολες ασκήσεις και ροφήματα πρωτεΐνης. Ο ίδιος παραδέχεται ότι τα στεροειδή είναι βλαβερά για τον οργανισμό και δεν προτρέπει κανένα να τα πάρει, εξομολογείται όμως παράλληλα πως κατά τη γνώμη του δεν νοείται πρωταθλητισμός στο bodybuilding χωρίς αυτά για αυτό και δεν έχει μετανιώσει για την επιλογή του. «Αν έχεις την επιλογή να μείνεις φυσικός και να μην παίρνεις στεροειδή κάντο. Δεν υπάρχει λόγος να βλάπτεις το σώμα σου και να κάνει κακό στον εαυτό σου. Αν θες να γίνεις επαγγελματίας bodybuilder δεν υπάρχει άλλη λύση. Είμαι ευτυχισμένος με τις επιλογές που έχω κάνει και για το πώς έχει εξελιχθεί η ζωή μου. Είναι χαρούμενος με την απόφασή μου να παίρνω αναβολικά. Η υγεία μου είναι μια χαρά, όλα είναι καλά».

Moustafa Ismail



Πολλοί τον έχουν αποκαλέσει σύγχρονο «Ποπάι» καθώς κατεγράφη στα Ρεκόρ Γκίνες λόγω μπράτσων. Ο Moustafa Ismail έχει δικέφαλους μεγαλύτερους του παιδικού ήρωα κόμικ και οι αρμόδιοι του Βιβλίου Ρεκόρ Γκίνες έκριναν ότι του αξίζει μία θέση στα ρεκόρ. Ο ίδιος λέει ότι δεν οφείλει τα μπράτσα του στο σπανάκι αλλά στο κοτόπουλο και την σκληρή και εντατική γυμναστική.



Arlindo de Souza

Ο ίδιος λέει ότι όλοι εκπλήσσοντας με το πόσο μεγάλα είναι τα μπράτσα του κι έτσι επικεντρώθηκε στο να τα κάνει ακόμα μεγαλύτερα για να μπορεί να τα επιδεικνύει περίτρανα.



Ο Βραζιλιάνος Arlindo de Souza συγκαταλέγεται στην κατηγορία των bodybuilders που βιάζονταν να φουσκώσουν. Ο θαυμαστής του Schwarzenegger με το παρατσούκλι «Το βουνό» έπαιρνε ένα κοκτέιλ με στεροειδή, ορμόνες και βιταμίνες για… άλογα, για να αποκτήσει όγκο. Τότε, ένας φίλος του από το γυμναστήριο του συνέστησε ένα «διογκωτικό λάδι» που θα του έδινε προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών του.

Όπως παραδέχεται ο ίδιος οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν τις ενέσεις αυτές δεν ξέρουν πώς να τις κάνουν σωστά. Βρίσκουν οποιοδήποτε αγγείο, κάποιοι ακρωτηριάζουν το χέρι τους, άλλοι χρειάζονται επέμβαση, άλλοι χάνουν ακόμα και τη ζωή τους.



Ο Arlindo de Souza απέκτησε δικεφάλους 71 εκατοστών- τους μεγαλύτερους στη χώρα του- μετά την χορήγηση του ενέσιμου κοκτέιλ που προκαλεί το πρήξιμο των μυών. Παραδέχεται ωστόσο πως μπορεί να τον φέρει αντιμέτωπο με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία του. Ένας φίλος του πέθανε εξαιτίας των ενέσεων αυτών και εκείνος κλονίστηκε τόσο που είπε να τις σταματήσει.

Jeff Dabe



Ο Jeff Dabe έχει ανακηρυχθεί ο σύγχρονος Ποπάυ. Το κάθε χέρι του έχει συνολικό μέγεθος 49 εκατοστά, και μπορεί να κρατάει μία μπάλα μπάσκετ σε κάθε παλάμη του. Τα γιγάντια χέρια του τον κάνουν να ξεχωρίζει και είναι σίγουρο ότι οι αντίπαλοι του σε μπρα-ντε-φερ τα βρίσκουν πολύ σκούρα.



Τι κι αν επιστήμονες και γιατροί προσπάθησαν να ανακαλύψουν τα χέρια του Jeff τόσο μεγάλα. Το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις κάποιας νόσου ή γενετικής ανωμαλίας. Απλά γεννήθηκε με τα άνω άκρα να είναι υπερμεγέθη.

Denis Cyplenkov



Ο άνθρωπος «κτήνος». Έχει ύψος 1.85 εκ, το βάρος του αγγίζει τα 140 κιλά, οι καρποί του έχουν περιφέρεια 24 εκ. και οι δικέφαλοί του 64 εκ. Ο Ουκρανός Denis Cyplenkov, είναι πρωταθλητής στο μπρα-ντε-φερ και ένας από τους καλύτερους παλαιστές.



Κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Nemiroff το 2010 και το 2011 και κατέχει πολλούς ρωσικούς τίτλους πρωταθλητή Arm Wrestling. Έχει έναν εντυπωσιακό σωματότυπο, αλλά το ποιο απίστευτο είναι τα ασυνήθιστα χοντρά χέρια του.

Greg Valentino



Ο Greg Valentino θεωρείται από τους μεγαλύτερους bodybuilder. Κατέχει το ρεκόρ για τους μεγαλύτερους δικέφαλους μυς στον κόσμο.

Ξεκίνησε bodybuilding στην ηλικία των 13 και μετά από πάνω από 23 χρόνια εκπαίδευσης, φυσικά, Greg αποφάσισε να πειραματιστεί με στεροειδή. Ο Greg Valentino ήθελε να φουσκώνει τους μύες του και να σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ. Κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, ο Greg, στην κυριολεξία «έλιωνε» στους πάγκους των γυμναστηρίων. Ο ίδιος δεν ικανοποιούταν από τις διαστάσεις του.

Άρχισε να παίρνει αναβολικά με το «πρήξιμο» να αγγίζει τα όρια του υπερανθρώπου. Παρά τις προειδοποιήσεις για μια βλαβερή και πολλές φορές θανατηφόρα αναβολική ουσία, ο Greg το ρίσκαρε. Ο οργανισμός αντέδρασε στην ουσία και ο μυς σκίστηκε και αφού διάλυσε το δέρμα πετάχτηκε έξω.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί σκοτώνονται οι νέοι στην Κρήτη;

Τροχαία, μπαλωθιές, αλκοόλ: αυτό είναι το τρίπτυχο του θανάτου που παραμονεύει τις ζωές πολλών νέων παιδιών της λεβεντογέννας...

Ξημερώματα Τρίτης, 5 Ιουλίου 2016. Ένα ΙΧ στο οποίο επιβαίνει ένας 20χρονος άνδρας και μία 18χρονη γυναίκα ξεφεύγει από την πορεία του, περνάει στο αντίθετο ρεύμα και καρφώνεται σε ένα δέντρο. Από την σφοδρότητα της πρόσκρουσης η άτυχη κοπέλα πετάγεται αρκετά μέτρα μακριά, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό της. Λίγες ώρες αργότερα η είδηση ότι η άτυχη κοπέλα είναι η 18χρονη Πέλλα Κουτεντάκη, ανιψιά του βουλευτή Ηρακλείου και γραμματέα πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρη Αυγενάκη, βυθίζει στο πένθος την τοπική κοινωνία των Μοιρών αλλά και την υπόλοιπη Κρήτη. Η οικογένεια θρηνεί, οι φίλοι δεν μπορούν να το πιστέψουν και το όνομα της όμορφης Πέλλας προστίθεται στην μακάβρια λίστα των δεκαοκτώ νέων που βρήκαν τραγικό θάνατο στην άσφαλτο της Μεγαλονήσου μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2016...

Η δραματική “φυγή” της Πέλλας ξυπνάει μνήμες. Νωπές, σκληρές, αγιάτρευτες, από εκείνες που ο χρόνος είναι αδύναμος να ξεθωριάσει και ανίκανος να σβήσει. Το άδικο φινάλε της Πέλλας ζωντανεύει εικόνες. Άγουρες, όμορφες, νεανικές, ταυτόσημα αδικοχαμένες σε κάποια άσφαλτο του νησιού. Το μεγάλο κακό της Πέλλας αποτυπώνει στα χείλη όλων πένθιμες ιστορίες, “ξεπατικοτούρες” της δικής της. Η Κρήτη δεν θρηνεί μόνο για εκείνη αλλά και για τα παλικάρια που έχασε τόσο “άδικα” και τόσο “ξαφνικά” από τον Ιανουάριο του 2016 έως σήμερα.

Το ημερολόγιο γράφει “Κυριακή, 22 Μαΐου” όταν ο 20χρονος Γιάννης Γδοντάκης, “ο ταλαντούχος λυράρης των Χανίων”, βγαίνει από το μαγαζί όπου παίζει μουσική και επιβιβάζεται στο αυτοκίνητό του. Η ώρα κοντεύει πέντε τα ξημερώματα και η ζωή του στο τέλος της. Λίγη ώρα μετά το αυτοκίνητό του προσκρούει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες σε μία κολόνα της ΔΕΗ και στη συνέχεια σε ένα δέντρο. Η σύγκρουση είναι τόσο σφοδρή που ένα μέρος του κινητήρα του μοιραίου οχήματος εκσφενδονίζεται επάνω σ' ένα άλλο όχημα που την ώρα του συμβάντος κινείται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενώ ένα άλλο κομμάτι του αυτοκινήτου καταλήγει σε πρόσοψη καταστήματος σπάζοντας τμήμα της τζαμαρίας. Ο θάνατος του Γιάννη είναι ακαριαίος σε αντίθεση με τον πόνο των δικών του ανθρώπων που θα θρηνεί για πάντα το χαμό του δικού της παιδιού.

Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα και συγκεκριμένα στις 25 Απριλίου του 2016 η Κρήτη είχε βυθιστεί στο πένθος ξανά. Ήταν πάλι Κυριακή πρωί, κοντά στον κόμβο του Σκαλανίου, όταν ένα αγροτικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με Ι.Χ. επιβατικό το οποίο οδηγούσε ο 25χρονος μουσικός Γιώργος Τριβιζάκης που επέστρεφε από την εργασία του σε νυχτερινό κέντρο του Ηρακλείου. Από την σφοδρή σύγκρουση δεν επέζησε κανείς, δεν έμεινε τίποτε άλλο πέρα από την μαντινάδα που μονολογούσαν λίγο αργότερα οι φίλοι του αδικοχαμένου Γιώργου Τριβιζάκη: “Σου πα Γιώργο να φύγουμε να πάμε στην Αθήνα κι ίσως να το γλιτώναμε ετούτονέ το κρίμα...”.

Την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο είχε αφήσει τον Ιανουάριο του 2016 και ο 31χρονος, ιδιαίτερα αγαπητός στην Κρήτη λαουτιέρης, Διομήδης Τσικανδυλάκης, σε ένα τραγικό τροχαίο που σημειώθηκε στον ΒΟΑΚ (Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης), στον κόμβο Καστελίου. Το αίμα στους δρόμους της Κρήτης δεν έχει τέλος: τον Απρίλιο του 2016 η τοπική κοινωνία των Αστρακών βυθίστηκε στο πένθος από το θάνατο του 21χρονου Απόστολου Σταυρουλάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν το μηχανάκι που οδηγούσε στο δρόμο προς την Μυρτιά βγήκε από την πορεία του και ανετράπη ενώ ένα μήνα πριν, τον Μάρτιο του 2016, δύο φοιτητές στα Χανιά, ο 23χρονος Βαγγέλης Μπούζουκας και ο 20χρονος Δημήτρης Κόκκος σκοτώθηκαν, όταν η “γουρούνα” στην οποία επέβαιναν βρέθηκε στη θάλασσα στον Κουμπελή Χανίων...

“Ένας άτυπος πόλεμος...”

“Άτυπο πόλεμο”. Μ' αυτή τη φράση χαρακτηρίζει τα τροχαία που λαμβάνουν χώρα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη, ο βουλευτής Ηρακλείου, γραμματέας πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης και θείος της πρόσφατα αδικοχαμένης, Πέλλας Κουτεντάκη: “Τα τροχαία ατυχήματα, η δεύτερη αιτία θανάτου για την Ελλάδα, αποτελούν ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με πολλές αρνητικές επιπτώσεις η κυριότερη των οποίων είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Ο άδικος θάνατος και ο τραυματισμός στην άσφαλτο, είναι το πιο επώδυνο κοινωνικό σκάνδαλο, η πιο μεγάλη πηγή πόνου για τις οικογένειες και τους αγαπημένους των αδικοχαμένων", λέει ο κ. Αυγενάκης.



Και συνεχίζει: “Η ευθύνη του κάθε πολίτη είναι να τηρεί πιστά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αποβλέποντας στην ασφάλεια της ζωής του, αλλά και των συνανθρώπων του. Ευθύνη όμως έχει και η Πολιτεία η οποία αφενός πρέπει να εκπέμψει τα κατάλληλα μηνύματα από την παιδική ηλικία για σωστή οδηγική συμπεριφορά ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και να εφαρμόσει πολιτικές για την τεχνική εξυγίανση της οδικής υποδομής και την διόρθωση των κακοτεχνιών στους δρόμους μιας και το παρελθόν αποδεικνύει ότι ένα σημαντικό ποσοστό τροχαίων ατυχημάτων και μάλιστα θανατηφόρων οφειλόταν σε αυτά. Για το λόγο αυτό από το καλοκαίρι του 2013 φορείς απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης συγκροτήσαμε το Forum «Οδηγούμε με ασφάλεια» με σκοπό μέσα από δράσεις και εκδηλώσεις να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας για ασφαλή οδηγική συμπεριφορά. Πρόκειται για την μεγαλύτερη πανστρατιά φορέων για ένα κοινωνικό σκοπό και θα επεκτείνουμε και θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας μέχρι να ευαισθητοποιήσουμε τον κάθε ένα οδηγό. Το βέβαιο είναι ότι έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία, αυτοδιοίκηση, Πολιτεία, έχουμε ευθύνη και χρέος. Επειδή είναι απολύτως εφικτό να μειωθεί, ακόμη και μέχρι εξαφανίσεως, ο αριθμός των συμπολιτών μας που χάνονται στους δρόμους, η ανάληψη πρωτοβουλιών από όλους μας είναι απαραίτητη για την ελαχιστοποίηση και την εξάλειψη αυτού του άτυπου «πολέμου» στους δρόμους.”

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α) από τον Ιανουάριο του 2016 έως και σήμερα 40 άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους στους δρόμους της Κρήτης οι 18 εκ των οποίων ήταν κάτω των 35 ετών και οι 11 κάτω των 25 ετών. Ανάμεσά τους, η αδικοχαμένη Πέλλα Κουτεντάκη, η οποία ήταν και η μοναδική γυναίκα. Από τα 18 θανατηφόρα αυτά ατυχήματα με θύματα νέους ανθρώπους, τα 11 έγιναν με μηχανή, τα 5 με αυτοκίνητο και τα 2 με γουρούνα ενώ όσον αφορά στην ημέρα και την ώρα τέλεσής τους, τα περισσότερα έλαβαν χώρα Σαββατοκύριακο, στο χρονικό διάστημα από τις δώδεκα το βράδυ έως τις επτά το πρωί: “Λυπάμαι που το λέω, αλλά η Κρήτη είναι η “βασίλισσα των τροχαίων”, λέει ο κ. Γιάννης Λιονάκης, πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α).



Και συνεχίζει: “Για να καταλάβετε το μέγεθος των τροχαίων που συμβαίνουν στην περιοχή μας αρκεί να σας αναφέρω ότι το 2015 η Ευρώπη είχε 53 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων και η Κρήτη 111 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων! Δυστυχώς, είμαστε η χειρότερη περιφέρεια σε τροχαία στην Ευρώπη, κάτι που οφείλεται στην έλλειψη παιδείας, στην κακώς εννοούμενη κριτική μαγκιά και στο κακό οδικό δίκτυο. Ενδεικτικά θα σας πω ότι στο ΒΟΑ (Βόρειος Οδικός Άξονας), ένα δρόμο 364 χιλιομέτρων που εκτείνεται από τον Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, διαχωριστικό στηθαίο έχουν μόνο τα 34 χιλιόμετρα, καθιστώντας το εν λόγω οδικό δίκτυο μία πραγματική καρμανιόλα. Πέρα από αυτό όμως το κομμάτι στο οποίο θα πρέπει να επικεντρωθούμε και να κάνουμε σαφές στα παιδιά μας είναι η εγκληματική κατανάλωση αλκοόλ. Πολλά, πάρα πολλά νέα παιδιά εδώ στην Κρήτη, πίνουν και ύστερα οδηγούν. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο, αδικαιολόγητο, εγκληματικό και αυτοκτονικό κι αν θέλουμε να μην θρηνήσουμε κι άλλους νέους ανθρώπους, πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Ανάλογη άποψη έχει και η συγκοινωνιολόγος, κυρία Μαρία Λυδάκη, η οποία εμμένει στο ότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό: “Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το πρόβλημα στη σωστή του βάση και το λέω αυτό διότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό και μια απάντηση που θα υποδεικνύει μια έλλειψη στις υποδομές, που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ενδεχομένως να βάζει σε δεύτερη προτεραιότητα άλλες δράσεις που είναι εξίσου βασικές και ευκολότερες να γίνουν άμεσα. Δράσεις που δεν απαιτούν τεράστια ποσά αλλά επιμονή και σχεδιασμό με προσήλωση στη νεα κουλτούρα οδικής συμπεριφοράς που θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας αλλά και εμείς οι ίδιοι" λέει.



Και συνεχίζει: “Άρα λοιπόν ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, που σήμερα το στερούμαστε και από ό,τι φαίνεται οι πόροι για να υλοποιηθεί άμεσα δεν είναι εύκολο να εξευρεθούν, θα βοηθούσε στη μείωση των δυστηχημάτων. π.χ. δείτε το διαχωριστικό στηθαίο στην παράκαμψη Ηρακλείου όπου μειώθηκαν κατακόρυφα τα θανατηφόρα δυστυχήματα. Παράλληλα όμως δείτε ότι με την έναρξη λειτουργίας του τμήματος τροχαίας του ΒΟΑΚ μειώθηκαν και πάλι τα ατυχήματα. Η τήρηση του ΚΟΚ και των ορίων ταχύτητας, η οδήγηση χωρίς υπερβολές, η μη χρήση αλκοολ, η ζώνη ασφαλείας, το κράνος και μια κουλτούρα οδικής ασφάλειας όταν μετακινουμαστε στο οδικό δίκτυο είναι πολύ σημαντικά για να μπούν σαν σημαντικός υπαίτιος."

Νεκροί από μπαλωθιές και βεντέτες

“Βεντέτες” και “Μπαλωθιές”. Δύο ουσιαστικά στενά συνυφασμένα με την Κρήτη, κάτι σαν σύγχρονος Μινώταυρος που εκτείνεται στην mentalite πολλών κατοίκων της και “τρώει” τα παιδιά της. Ήταν σχεδόν πριν από ένα χρόνο όταν ακόμη μία βεντέτα, από τις εκατοντάδες που έχουν διαδραματιστεί στο νησί, συγκλόνισε την κοινή γνώμη ολόκληρης της Ελλάδας. Ήταν πρωί καθημερινής όταν ο 25χρονος Μανούσος Παπαδουλάκης μπήκε σε καφετέρια στα Χανιά και με απόλυτη ψυχραιμία πυροβόλησε τον 24χρονο Φραγκίσκο Καλογερή πέντε φορές από μικρή απόσταση με αποτέλεσμα τον βαρύ τραυματισμό του τελευταίου.

Η πράξη του απόρροια βεντέτας, καθώς κατά το παρελθόν ο πατέρας του 24χρονου θύματος είχε πυροβολήσει και σκοτώσει τον πατέρα του 25χρονου δράστη στην περιοχή Τσικαλαριά. Για πολλούς νέους της Κρήτης, η βεντέτα θεωρείται ακόμη και σήμερα ένας άγραφος νόμος, ένας κώδικας τιμής ένα ηθικό συμβόλαιο που οφείλουν να εκτελέσουν ακόμη κι αν περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους στη φυλακή. Άγραφο νόμο που συνοδεύει “χαρές” ή “λύπες” θεωρούν επίσης πολλοί νέοι άνθρωποι τις μπαλωθιές οι οποίες ευθύνονται για εκατοντάδες τραυματισμούς, ακόμη και θανάτους νέων ανθρώπων.

Ήταν Μάρτιος του 2015, ανήμερα του Πάσχα, όταν ο 25χρονος ποδοσφαιριστής Γιώργος Γυπαράκης, έπεφτε νεκρός στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου από τις μπαλωθιές του 40χρονου φίλου του. Η οικογένεια έχει στήσει γλέντι από το πρωί για να γιορτάσει την Ανάσταση. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν ο 25χρονος Γιώργος Γυπαράκης, ο 40χρονος δράστης, αρκετά συγγενικά τους πρόσωπά και φίλοι. Όταν το γλέντι «άναψε» ο 40χρονος αποφάσισε να βγάλει το όπλο και να ρίξει «μπαλωθιές». Το όπλο, όμως, κάποια στιγμή έπαθε εμπλοκή και την ώρα που το κατέβαζε ο 40χρονος ξεμπλόκαρε και εκπυρσοκρότησε τέσσερις φορές. Οι σφαίρες βρήκαν τον 25χρονο, αλλά και έναν 23χρονο που τραυματίστηκε στο δεξί μάτι. Φίλοι και συγγενείς μετέφεραν τους τραυματίες στη διασταύρωση της Επισκοπής, όπου περίμεναν δύο ασθενοφόρα. Ο 25χρονος εξέπνευσε κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο ενώ ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια.



Ανήλικοι “πληρώνουν” τις ρακές με κώμα και με θάνατο...

Ήταν Ιούνιος του 2015. Ένα ακόμη γλέντι στα Χανιά, ένα ακόμη ανήλικο παιδί γαλουχημένο στην “μαγκιά” του “ένα ποτήρι ακόμα”. Η μια ρακή φέρνει την άλλη και η τελευταία “στέλνει” το 16χρονο αγόρι σε κώμα. Οι φίλοι του τον μεταφέρουν αρχικά στο σπίτι σε οικτρή κατάσταση με τους γονείς του να αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης το πρωί της επόμενης ημέρας όταν επιχείρησαν να τον ξυπνήσουν κι εκείνος δεν αντιδρούσε. Ο νεαρός μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της πόλης όπου νοσηλεύτηκε στη μονάδα Εντατικής Θεραπείας ενώ σε βάρος των γονιών του σχηματίστηκε δικογραφία, καθώς επρόκειτο για ανήλικο: "Δυστυχώς, εδώ στην Κρήτη, θεωρείσαι ξενέρωτος αν αρνηθείς να πιεις”, λέει ο Ν.Π., μαθητής της τρίτης γυμνασίου και κάτοικος Ηρακλείου: “Αν δε αρνηθείς να πιεις το ποτό που σου προφέρει κάποιος τότε θεωρείται ότι του κάνεις μεγάλη προσβολή! Το να πίνεις από την ηλικία των 12 και των 13 ετών, εδώ στην Κρήτη είναι ο κανόνας κι αν τον παραβείς τότε είσαι η εξαίρεση, ο δακτυλοδεικτούμενος της παρέας”.

Η 16χρονη Στέλλα Ακουμιανάκη δεν στάθηκε ωστόσο τόσο τυχερή όσο το αγόρι από τα Χανιά. Η Στέλλα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 2011, διασκέδαζε σε μπαρ του Ρεθύμνου παρέα με δύο νεαρούς καταναλώνοντας ποσότητα αλκοόλ. Στη συνέχεια η παρέα επιβιβάστηκε σε ΙΧ αυτοκίνητο μέσα στο οποίο σε ερημικό σημείο κάτω από το φρούριο Φορτέτζα κατανάλωσε από κοινού μισό μπουκάλι ουίσκι. Μετά από λίγο, η άτυχη κοπέλα άρχισε να χάνει τις αισθήσεις της και η παρέα της την μετέφερε στο νοσοκομείο της πόλης. Το περιστατικό αντιμετωπίστηκε ως οξεία μέθη όμως λίγες ώρες μετά την μεταφορά της στο νοσοκομείο η υγεία της παρουσίασε επιδείνωση. Η Στέλλα, μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου και κατέληξε ανήμερα του Πάσχα.



Κι ακόμη κι αν οι ένοχοι “πλήρωσαν” με την καταδίκη τους τίποτε δεν μπορεί να φέρει το πανέμορφο κορίτσι ούτε να εξηγήσει στους γονείς της το “γιατί”. Το “γιατί” του θανάτου της, όπως και πολλών παιδιών της λεβεντογέννας Κρήτης, έγκειται σε μια νοοτροπία που πρέπει ν' αλλάξει. Το αλκοόλ, οι βεντέτες, οι μπαλωθιές και η επικίνδυνη οδήγηση δεν είναι μαγκιά. Είναι ένα ιδιότυπο κράμα αυτοκτονίας και δολοφονίας. Κι αν δεν το συνειδητοποιήσουν τα νέα παιδιά δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή όπου το επόμενο νεκρό παιδί από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, ο επόμενος νεκρός νέος από μπαλωθιά, βεντέτα ή τροχαίο θα γίνει ξανά θλιβερό πρωτοσέλιδο, δάκρυα και παρελθόν...

















Πηγή: http://www.protothema.gr

Διαβάστε περισσότερα...