Κάποιοι Ποντίφικες έκαναν τυραννικούς ηγεμόνες να φαίνονται… «αγγελούδια».
Αμφιλεγόμενοι Προκαθήμενοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπήρξαν στα χρονικά της πολλοί, εδώ όμως θα μιλήσουμε για Ποντίφικες που έφεραν τα πάνω-κάτω στο Βατικανό αλλά και τη σφαίρα επιρροής τους.
Γιατί υπήρξαν πράγματι Πάπες που έκαναν τυραννικούς ηγεμόνες να φαίνονται «αγγελούδια», βάζοντας τη θρησκεία και το γενικό καλό σε δεύτερο πλάνο.
Κι όταν μάλιστα το κακό γίνεται στο όνομα του Θεού, η βλασφημία «παντρεύεται» με τις πράξεις του Σατανά!
Ας δούμε λοιπόν τα τραγικά έργα και τις ύποπτες ημέρες μιας σειράς από Πάπες, έχοντας πάντα υπόψη ότι το κακό φωλιάζει εκεί που δεν το περιμένεις...
Σημείωση: εξαιτίας του αμφιλεγόμενου του θέματος, οι ισχυρισμοί και τα γεγονότα έχουν διασταυρωθεί από πολυάριθμες έγκυρες πηγές και έγκριτες αναφορές. Παρά το γεγονός βέβαια ότι οι πληροφορίες που παρατίθενται εκλαμβάνονται γενικώς ως αληθείς, συγκεντρώνοντας τη συναίνεση των περισσότερων ιστορικών πηγών, δεν συμφωνούν όλοι οι μελετητές με τις μαρτυρίες και τα τεκταινόμενα.
Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ' (1492-1503)
Ο «ζωηρός» Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ' αφέθηκε στη λαγνεία και τις ακόλαστες απολαύσεις. Τη νύχτα της Αποκριάς του 1501, οργάνωσε το μεγαλύτερο σεξουαλικό όργιο που είχε δει ποτέ το Βατικανό. Δεν έμεινε ωστόσο μόνο στο περιστασιακό σεξ με ελαφρών ηθών γυναίκες: ήταν γνωστό ότι ο Ποντίφικας έπεφτε συχνά στο κρεβάτι με τις δυο του αδερφές, διαπράττοντας την ύβρη της αιμομιξίας...
Πάπας Δάμασος Α' (366-384)
Ο σκληρόκαρδος Ποντίφικας έφερε μια σκοτεινή εποχή στο Βατικανό: γυναίκες και παιδιά έγιναν αντικείμενα σεξουαλικής αγοραπωλησίας, στην προσπάθεια του Δάμασου Α' να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την ανέγερση εκκλησιών. Όποιος μάλιστα στεκόταν εμπόδιο στην τυραννική ηγεμονία του, βασανιζόταν και καιγόταν ζωντανός, με τη γη και τα υπάρχοντά του να περιέρχονται στη δικαιοδοσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όταν μάλιστα 44 επίσκοποι αποκήρυξαν τις απεχθείς πράξεις του Πάπα και ζήτησαν την εκκλησιαστική του καταδίκη, ο πανίσχυρος Προκαθήμενος θα κατάφερνε να ξεγλιστρήσει, με τους 44 επισκόπους να δολοφονούνται ευθύς αμέσως, κάτω φυσικά από τις διαταγές του. Ο Δάμασος Α' ήταν μάλιστα από τους πρώτους Ποντίφικες που θα υιοθετούσαν την ιδέα ότι ο παπισμός συνδέεται ευθέως με τις πράξεις του Θεού, φέρνοντας τη θεϊκή παρέμβαση στις ανήθικες πράξεις του...
Πάπας Σέργιος Γ' (904-911)
Με μόλις 7 χρόνια θητείας στα ύπατα αξιώματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Σέργιος III έδειξε από νωρίς τον χαρακτήρα του: κατέλαβε τη θέση του Ποντίφικα μέσω δολοφονίας, ενώ στον καιρό που πέρασε στο Βατικανό συζούσε με την αγαπημένη του παλλακίδα Μαροζία, χωρίς να νοιάζεται για το σκάνδαλο που προκαλούσε στην καθημερινότητα των πιστών. Κι αν οι πολιτικές του φιλίες άφηναν κατά μέρος τις δολοφονικές του τάσεις για να αποκτήσουν πρόσβαση στον παπισμό, η εταίρα του δρούσε ανενόχλητη συναγωνίζοντάς τον στο κακό. Σε τελική ανάλυση, η Μαροζία θα δολοφονούσε προσωπικά τον Πάπα Λέων ΣΤ', που διαδέχθηκε τον Σέργιο στον ρωμαιοκαθολικό θρόνο...
Πάπας Βενέδικτος Θ' (1032-1048)
Το λήμμα της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας για τον Βενέδικτο Θ' τον χαρακτηρίζει «όνειδος για τον Θρόνο του Πέτρου» και ξέρει καλά το γιατί. Όχι μόνο ατίμασε το ύπατο καθολικό αξίωμα με φόνους και μοιχείες, αλλά έκανε και ό,τι μπορούσε για να εδραιώσει τη θέση του, παραγνωρίζοντας τις συνέπειες. Και ήταν ακριβώς εξαιτίας των απεχθών του πράξεων που ο λαός θα τον έδιωχνε από το Βατικανό, με τις ανθρωποκτονίες και τα σεξουαλικά του εγκλήματα να μην μπορούν πλέον να παραμείνουν στο σκοτάδι. Ο Βενέδικτος Θ' δεν έφυγε ωστόσο από το αξίωμα με άδειες τσέπες: πριν αποδεχθεί τη μοίρα της πτώσης του από τον θρόνο, θα πουλούσε τη θέση του στον John Gratianus, που θα αναγορευόταν κατόπιν Πάπας Γρηγόριος ΣΤ'. Η ιστορία του Βενέδικτου δεν σταματά ωστόσο εδώ: μετά τον Γρηγόριο ΣΤ', θα στεφθεί Πάπας ο Δάμασος Β', τον οποίο και θα δολοφονήσει ο Βενέδικτος για να ανακαταλάβει τον ρωμαιοκαθολικό θρόνο. Παρά το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι θα τον εκδιώξουν από τη Ρώμη, μην αντέχοντας άλλο τις εξωφρενικές του πράξεις, ο Βενέδικτος Θ' θα ξανακαθόταν στον θρόνο του με αυτοκρατορικό διάταγμα, παρά τα στυγερά του εγκλήματα...
Πάπας Πίος Θ' (1846-1878)
Οι πολιτικές φιλοδοξίες και η μακιαβελική ηθική του Πίου Θ' θα τον οδηγούσαν σε μια σειρά από μηχανορραφίες και πλεκτάνες, με αποκορύφωμα τον φόνο του αμερικανού προέδρου Λίνκολν! Τόσο η χρηματοδότηση του δολοφονικού σχεδίου όσο και η προετοιμασία της αποστολής βγήκαν κατευθείαν από το γραφείο του Πάπα, κανείς δεν γνωρίζει ωστόσο αν ο Ποντίφικας συναντήθηκε προσωπικά με τον John Wilkes Booth, ο οποίος πυροβόλησε τον Λίνκολν στις 15 Απριλίου 1865 στην Ουάσιγκτον. Παρά την κοινή πεποίθηση, ο Λίνκολν σκοτώθηκε ως αποτέλεσμα εντολών από τον Πάπα και όχι από έναν μανιακό που ήθελε απλώς να του κλέψει τους σκλάβους!
Πάπας Ουρβανός Β' (1088-1099)
Ο Ουρβανός Β' αποτέλεσε ορόσημο για τη μετάβαση από τα παπικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του Θεού σε γενοκτονίες! Στα χρόνια 1096-1099, ο Πάπας διέταξε τη σφαγή 10 εκατομμυρίων ανθρώπων περίπου(!), αντρών, γυναικών και κυρίως παιδιών, στην προσπάθειά του να αυξήσει την καθολική επιρροή του και να βάλει χέρι στο Βελιγράδι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, αλλά και στην Τουρκία, τη Συρία, την Αντιόχεια και την Παλαιστίνη, απελευθερώνοντας τους Αγίους Τόπους. Τα γεγονότα θα μείνουν γνωστά ως Α' Σταυροφορία...
Πάπας Ιννοκέντιος Γ' (1198-1216)
Ενώ ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' δεν κατάφερε ποτέ να αγγίξει τα δυσθεώρητα νούμερα των σφαγών του προκατόχου του Ουρβανού Β', μπόρεσε ωστόσο κατά τη διάρκεια της θητείας του να στερήσει τη ζωή σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο ανθρώπους. Τιμώρησε Αγγλία και Γαλλία με τον παπικό τρόπο, αφόρισε τον Φίλιππο Β' της Γαλλίας και κέρδισε στρατιωτική υποστήριξη για τους σκοπούς της Ιεράς Εξέτασης. Και βέβαια ήταν και οι Σταυροφορίες, που αυτή τη φορά δεν στρέφονταν μόνο κατά των απίστων και των ειδωλολατρών, αλλά και κατά των πιστών χριστιανών, όπως η διαβόητη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών στη Γαλλία, με τις δυνάμεις του να σφαγιάζουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους με φριχτούς και αποτρόπαιους τρόπους...
Πάπας Βονιφάτιος Η' (1294-1303)
Άλλος ένας Πάπας που μνημονεύεται από την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια για τις αδικίες του ενάντια σε Θεό και ανθρώπους: «αιρετικές απόψεις και αφύσικη ανηθικότητα, ειδωλολατρία, μαγεία ... όλος του ο παπισμός ήταν ένα ρεκόρ κακίας»! Παρά το γεγονός ότι αναγορεύτηκε Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Βονιφάτιος Η' δήλωνε άθεος(!), ενώ το 1302 θα συλλάβει την ιδέα του «Unum Sanctum» που έχει στοιχειώσει έκτοτε τον καθολικισμό: τη θρησκευτική πεποίθηση δηλαδή ότι μόνο το ποίμνιο της καθολικής πίστης θα σωθεί κατά τη Μέρα της Κρίσης, με τον υπόλοιπο κόσμο να καταδικάζεται αιώνια στην Κόλαση...
Πάπας Ιωάννης ΚΓ' (1410-1415)
Δεν πρέπει να τον μπερδεύουμε με τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ' του 20ού αιώνα, γιατί ο Ποντίφικας αυτός έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο διεφθαρμένος εγκληματίας που έχει καθίσει ποτέ στον παπικό θρόνο! Ο Ιωάννης ΚΓ' διέπραξε κάθε γνωστό στον άνθρωπο αδίκημα και με το παραπάνω. Πολυάριθμα μέλη του ιερατείου έγιναν μάρτυρες στα παρακάτω εγκλήματα του Ιωάννη ΚΓ', με 37 κληρικούς να καταθέτουν μάλιστα ανοιχτά εναντίον του: συνουσία, μοιχεία, αιμομιξία, σοδομισμός, κλοπή, μαγεία και δολοφονία. Το χαρέμι μάλιστα του Πάπα αριθμούσε 200 εταίρες, με το κερασάκι στην τούρτα να είναι ότι οι περισσότερες από αυτές ήταν καλόγριες. Χιλιάδες ζωές χάθηκαν στην προσπάθεια να ανατραπεί ο Ποντίφικας και ευτυχία πλημμύρισε τους πιστούς όταν τελικά αυτό συνέβη...
Πάπας Πίος ΙΒ' (1939-1958)
Ένα από τα πράγματα που ήθελε πολύ ο Πίος ΙΒ' ήταν η μεθοδική εξολόθρευση των άπιστων μειονοτήτων (μη καθολικών δηλαδή) της Ευρώπης, δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν ότι ο ίδιος ο Πάπας παρέδωσε «σεμινάρια» και λεπτομερείς αναφορές στον Χίτλερ για το πώς θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί με το πρόβλημα, αλλά ακόμα και για την κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης που θα υπηρετούσαν ακριβώς τον σκοπό του μαζικού αφανισμού λαών. Σύμφωνα με τον Πίο ΙΒ', δεν έφτανε απλώς οι Εβραίοι και οι άλλοι «αιρετικοί» της Ευρώπης να εξαφανιστούν από προσώπου γης, έπρεπε να καούν ζωντανοί, ώστε να ακολουθηθεί κατά γράμμα η τελετουργική τιμωρία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για τους αιρετικούς. Ήταν όμως και ότι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στα 1946, έδωσε άσυλο σε πολλούς εγκληματίες πολέμου, περιλαμβανομένου του διαβόητου Άντε Πάβελιτς, που ήταν γνωστός στην Κροατία για το σατανικό καθεστώς που είχε εγκαθιδρύσει στη χώρα με τις ευλογίες του Βατικανού. Ο Πάβελιτς, σε στενή συνεργασία με τον Ποντίφικα, εξολόθρευσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, κυρίους ορθόδοξους Σέρβους, σε όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Πίος ΙΒ' λογίζεται ως μια από τις επιτομές του κακού στον 20ό αιώνα...
Σκανδαλώδεις λεπτομέρειες για τη δράση του τεκτονισμού!
Η Μασονία παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις πλέον ερμητικές, κλειστές και αμφιλεγόμενες «σέχτες» του κόσμου.
Ο τεκτονισμός υπάρχει φανερά εδώ και εκατονταετίες, κι αν πιστέψουμε στους ισχυρισμούς των Μασόνων, κινείται μυστικά για πολύ περισσότερο καιρό.
Όποια κι αν είναι όμως η πραγματική τους ιστορία, οι υποθέσεις και οι σπέκουλες για τη δράση τους αποτελούν αγαπημένη ασχολία των απανταχού συνωμοσιολόγων εδώ και πολλά πολλά χρόνια, με κορωνίδα των σεναρίων να είναι φυσικά τα απόκρυφα τελετουργικά και τα μυστικά τους σύμβολα.
Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις πρακτικές της Στοάς, μιας και σκοτάδι πυκνό καλύπτει τις δραστηριότητές της.
Αλλά και τα τρανά σύμβολα της Μασονίας δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν, αφού αυτοί που όντως ξέρουν δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να αποκαλύψουν τα απόκρυφα σημεία.
Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από πρακτικές που θεωρείται ότι προσιδιάζουν στον τεκτονισμό, με την αλήθεια να παραμένει ωστόσο καλά κρυμμένη.
Όπως κι αν έχει το πράγμα, είναι πάντα ενδιαφέρουσα άσκηση να προσπαθείς να τραβήξεις τις κουρτίνες πίσω από τα σκοτεινότερα μυστικά της οικουμένης...
Δεν θα καταθέσουν ειλικρινά στο δικαστήριο
Οι Μασόνοι είναι αναγκασμένοι να μην καταθέτουν την αλήθεια όταν προσκαλούνται ως μάρτυρες σε υπόθεση άλλου Μασόνου. Κι αν στα μάτια μας η πρακτική αυτή φαντάζει ψευδορκία, για τον Μασόνο είναι πολύ μεγαλύτερο αδίκημα να μην προστατεύσει τον έτερο Μασόνο...
Διαθέτουν ιδιαίτερο είδος χειραψίας
Παρά το γεγονός ότι κάποια διαπρεπή μέλη της Στοάς το αρνούνται αυτό δημόσια, είναι κάτι παραπάνω από υπόθεση εργασίας ότι υπάρχει ένας ιδιαίτερος τρόπος μασονικού χαιρετισμού. Αναφορές μάλιστα κάνουν λόγο ακόμα και για ιδιαίτερες φράσεις που μπορεί να μουρμουρίσει ένας Μασόνος σε έναν άλλο όταν διαισθανθεί μεγάλο κίνδυνο, ως τρόπος να κινητοποιήσει τα υπόλοιπα μέλη να τον συντρέξουν...
Έχουν μυστικούς κωδικούς
Ένα από τα γνωστότερα στοιχεία της μασονικής δράσης είναι οι πολυάριθμοι απόκρυφοι κωδικοί που διαθέτουν, παρά τη λαϊκή πεποίθηση που τους θέλει να έχουν μόνο έναν. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν κωδικοί πρόσβασης για διαφορετικές εκδηλώσεις και λόγους, με κάθε μέλος της Στοάς να είναι επιφορτισμένο με την εκμάθηση μιας μόνο συλλαβής της μυστικής φράσης, ενώ η ολοκληρωμένη πρόταση είναι γνωστή αποκλειστικά στην ιεραρχία της Στοάς...
Τα τελετουργικά τους περιλαμβάνουν θηλιές
Οι τελετές μύησης στη Στοά, παρά το γεγονός ότι περιγράφονται από τους Μασόνους ως απλές τελετές, περιλαμβάνουν πάντα μια θηλιά. Κανείς δεν ξέρει αν η θηλιά χρησιμοποιείται ως απλό σύμβολο (του ομφάλιου λώρου;) ή απειλητική προειδοποίηση για να κρατήσει το νέο μέλος το στόμα του κλειστό, η θηλιά φαίνεται πάντως να παίζει τον δικό της ρόλο στις τεκτονικές ιεροτελεστίες...
Έχουν εμμονή με τον ήλιο
Οι Μασόνοι πιστεύουν ότι η Ανατολή συμβολίζει την αναγέννηση. Υμνούν την κίνηση του ηλίου ατενίζοντας το μοναδικό του πέρασμα πάνω από τον γήινο ουρανό. Οι Στοές χτίζονται μάλιστα με ανατολικό προσανατολισμό, σε μια προσπάθεια να «δαμαστεί» η ηλιακή ακτινοβολία για τις τελετές τους...
Οι άθεοι αποκλείονται από τη Στοά
Είναι αδύνατον να γίνει κάποιος Μασόνος αν είναι άθεος. Η βασικότερη προϋπόθεση για να ενταχθεί κάποιος στον τεκτονισμό είναι να πιστεύει σε μια ανώτερη δύναμη, με όποιον τρόπο κι αν την πιστεύει, σε όποια θρησκεία κι αν ανήκει. Φαίνεται ότι η θρησκευτική πρακτική διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο στην τελετουργία της Στοάς, με τον ακριβή τρόπο που ενσωματώνονται ωστόσο τα θρησκευτικά τελετουργικά στις μασονικές ιεροτελεστίες να παραμένει μυστήριο...
Προσπαθούν να ελέγξουν πολιτική και οικονομία
Οι «σκοτεινοί σκοποί» της Μασονίας είναι πολλάκις καταγεγραμμένοι και πιστοποιημένοι από ιστορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας: μισό εκατομμύριο Μασόνοι στην Αγγλία, για παράδειγμα, είναι δυσανάλογα πολλοί σε τομείς δράσης όπως το τραπεζικό σύστημα, το πολιτικό κατεστημένο και η διακυβέρνηση της χώρας. Ακόμα και νοσοκομεία ή πανεπιστήμια έχουν συχνά διοικηθεί από κάστες Μασόνων...
Το σύμβολό τους είναι χαραγμένο πάνω στο δολάριο
Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς στο χαρτονόμισμα του δολαρίου το «μάτι που τα βλέπει όλα» πάνω στην πυραμίδα. Το περίφημο μασονικό σύμβολο απεικονίζεται πράγματι στο τραπεζογραμμάτιο των ΗΠΑ, με τη λατινική φράση που το συνοδεύει να εντάσσεται κι αυτή στον τεκτονικό αποκρυφισμό: σημαίνει «νέα παγκόσμια τάξη». Πολλοί ισχυρίζονται ότι η απόφαση να περιληφθεί το πασίγνωστο μασονικό σύμβολο δεν είχε επηρεαστεί από την ίδια τη Μασονία -μόνο ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν ήταν άλλωστε Μασόνος στην επιτροπή σχεδιασμού του δολαρίου-, η σύμπτωση πάντως παραείναι περίεργη για να αγνοηθεί...
Ο Anders Breivik ήταν Μασόνος
Ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για τη μαζική σφαγή του 2011 στη Νορβηγία ήταν μέλος της Στοάς του Όσλο (Lodge of St. Olaf). Θα αποπεμπόταν βέβαια άρον-άρον από τη Στοά μετά τα φρικιαστικά γεγονότα, η ανάμειξή του όμως στα πεπραγμένα του τεκτονισμού αποτελούν αντικείμενο διαμάχης...
Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση του Διαστήματος
Κάποιοι από τους αστροναύτες στην περίφημη αποστολή προσσελήνωσης του Apollo ήταν Μασόνοι, περιλαμβανομένου του Μπαζ Όλντριν, ο οποίος το παραδέχτηκε αργότερα δημόσια. Ο ίδιος «διεκδίκησε» μάλιστα τη Σελήνη για λογαριασμό της Στοάς του Τέξας, και όχι για όλη την ανθρωπότητα, όπως πιστέψαμε αρχικά!
Είναι ξεκάθαρο ότι κάποια από τα σκανδαλώδη αυτά μυστικά που αφορούν στη Μασονία αποτελούν απλώς δημοφιλείς αστικούς μύθους, την ώρα που κάποια άλλα έχουν ίσως ένα έρεισμα στην πραγματικότητα. Ένα είναι σίγουρο: η Μασονία δεν είναι με κανέναν τρόπο μια απαρχαιωμένη κάστα που ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει ενεργή και τα μέλη της δουλεύουν για κάποιον σκοπό, έστω κι αν κανείς μας δεν μπορεί να πει για ποιον...
Όταν ο «εγκέφαλος» συλλαμβάνει εγκληματικό πλάνο ζηλευτό!
Η ληστεία είναι ένα έγκλημα που διαιωνίζεται στο διάβα της Ιστορίας μέσα από ξεχωριστές περιπτώσεις και διαβόητα παραδείγματα.
Πολλές μάλιστα αξιομνημόνευτες ληστείες έχουν αποκρυσταλλωθεί στο κινηματογραφικό σύμπαν, μέσα από ντοκιμαντέρ ή ταινίες μυθοπλασίας με την απαραίτητη «σάλτσα».
Όσο για τους «εγκεφάλους» των υποθέσεων, τους θυμόμαστε συνήθως για τα «σκοτεινά» τους κίνητρα αλλά και την ιδιαίτερη τροπή της μοίρας, που κάνει τις ιστορίες τους αρκούντως ενδιαφέρουσες.
Η λίστα μας αποτελείται από περιβόητες υποθέσεις «απαλλοτρίωσης» που συνέβησαν με ιδιαίτερο τρόπο ή, αλλιώς, οι περιστάσεις της εκτέλεσής τους δεν μπορούν να ξεχαστούν!
Ας δούμε μερικά παραδείγματα...
Dirk, ο πιγκουίνος - 2012
Πρόκειται σίγουρα για κλοπή που δεν θα περάσει στην Ιστορία για τη ζηλευτή της λεία, με την παραδοξότητα -και την ιλαρότητα- της εκτέλεσής της να της εξασφαλίζουν ωστόσο μια θέση στη λίστα μας. Τρεις νεαροί Βρετανοί, μεθυσμένοι καθώς ήταν, μπούκαραν στο ενυδρείο SeaWorld της Αυστραλίας, έκοψαν τις βόλτες τους, κολύμπησαν στην πισίνα με τα δελφίνια και φεύγοντας άρπαξαν και τον Dirk, τον πιγκουίνο-μασκότ του aquarium! Την επόμενη μέρα ξύπνησαν στο διαμέρισμά τους παρέα με τον πιγκουίνο, τον οποίο και παράτησαν σε γειτονική λίμνη, πριν τον ανακαλύψουν οι ιθύνοντες του ενυδρείου και τον γυρίσουν με ασφάλεια στο σπίτι του, με τους τρεις δράστες να συλλαμβάνονται λίγο αργότερα.
Το περίεργο της υπόθεσης; Ότι το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας χρησιμοποιήθηκε από τους ενόχους ως πειστήριο για να αποδείξουν ότι δεν σκόπευαν να κάνουν κακό στο συμπαθές ζώο! Τη γλίτωσαν με υψηλά πρόστιμα...
Ο βρετανικός θησαυρός - 1303
Ο Richard Pudlicott ήταν ένας χωρικός που ζούσε στο Λονδίνο το 1303, βυθισμένος στα χρέη. Αποφάσισε να ξελασπώσει οικονομικά σχεδιάζοντας μια ληστεία στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, όπου και φυλασσόταν ο θησαυρός του βασιλιά Εδουάρδου Α'. Στη συμμορία του προσέλκυσε ακόμα και μέλη της εκκλησίας, για να τον βοηθήσουν με θέματα ασφάλειας, ενώ λάδωσε και μια σειρά από υπευθύνους του χώρου. Έπειτα από βδομάδες προσεκτικής προετοιμασίας, ο Richard βρέθηκε τελικά στην κάμαρα όπου κρατούταν ο θησαυρός: σεντούκια και κουβάδες γεμάτα κοσμήματα και χρυσά νομίσματα ανοίγονταν μπροστά του! Θα παρέμενε μάλιστα κλεισμένος στο δωμάτιο για δύο ολόκληρες μέρες πριν βρει ευκαιρία να το σκάσει με όσα περισσότερα μπορούσε να κουβαλήσει. Η λεία του; Περίπου 100.000 λίρες, ποσό-μαμούθ που αντιστοιχούσε στα έσοδα από την ετήσια φορολογία ολόκληρου του Ηνωμένου Βασιλείου! Ο βασιλιάς, απασχολημένος με τον πόλεμο στη Σκωτία, ενημερώθηκε από τους φύλακες για την κλοπή, και τα επόμενα χρόνια εκατοντάδες Λονδρέζοι θα ανακρίνονταν για το γεγονός, περιλαμβανομένου και του Richard, ο οποίος και ομολόγησε υπερήφανος καθώς ήταν για τη διαβόητη λεία του. Απέκρυψε βέβαια τους συνεργούς του, μιας και ήταν μέλη του κλήρου, και ανέλαβε πλήρως την ευθύνη, αδίκημα που θα τον έφερνε στην αγχόνη το 1305. Όχι μόνο κρεμάστηκε, αλλά και γδάρθηκε, με το δέρμα του να καρφώνεται στην πόρτα του Αβαείου ως υπενθύμιση στους επίδοξους ληστές.
Το περίεργο της υπόθεσης; Για μήνες μετά τη ληστεία, οι ψαράδες του Τάμεση έπιαναν στα δίχτυα τους χρυσά νομίσματα και ανεκτίμητα κοσμήματα, ανασύροντας σιγά σιγά το μεγαλύτερο μέρος του κλεμμένου θησαυρού...
Καζίνο Circus Circus - 1993
Βγαίνοντας το 1992 από τη φυλακή για ένοπλη ληστεία και φόνο (από το 1969), ο Roberto Solis ξεκίνησε να σχεδιάζει το επόμενο χτύπημά του: δελέασε την 20χρονη Heather Tallchief να συμμετέχει στη ληστεία και κατέφυγαν στο Μεξικό για να μορφοποιήσουν το πλάνο τους. Η Heather θα έπιανε δουλειά στην εταιρία security που έκανε τις παραδόσεις προς και από το καζίνο Circus Circus του Λας Βέγκας και, όταν θα της δινόταν η ευκαιρία, θα άρπαζε το θωρακισμένο όχημα, που μετέφερε συνήθως περί τα 2,5 εκατ. δολάρια, και θα το μετέφερε σε νοικιασμένη αποθήκη λίγο πιο κάτω, με τον Solis να την περιμένει εκεί. Έτσι κι έγινε την 1η Οκτωβρίου 1993, με το εγκληματικό πλάνο να ολοκληρώνεται με απόλυτη επιτυχία! Το ζευγάρι νοίκιασε αεροπλάνο και κατέφυγε στο Μαϊάμι με την υπέρογκη λεία, παραμένοντας άφαντο για χρόνια. Έκαναν ένα παιδί και ζούσαν ευτυχισμένοι, μέχρι που μια ωραία πρωία ο Solis εξαφανίστηκε με τα κλοπιμαία, αφήνοντας τη Heather Tallchief με το παιδί και... 1.000 δολάρια. Το 2005 η Tallchief θα παραδοθεί και θα φυλακιστεί, με τον 66χρονο Solis να παραμένει άπιαστος.
Το περίεργο της υπόθεσης; Όταν ρωτήθηκε στην ανάκριση για τα κίνητρα της συμμετοχής της στη ληστεία, η Tallchief ισχυρίστηκε ότι ο Solis την είχε υπνωτίσει, αλλά και είχε χρησιμοποιήσει μαγεία μέσω σεξ(!) για να την πείσει να εμπλακεί στο κακούργημα...
«Εκρηκτική» -και καταναγκαστική- ληστεία τράπεζας - 2003
Ήταν το 2003 όταν ο Brian Wells, ντελιβεράς σε πιτσαρία, πήγε με το μηχανάκι του σε μια διεύθυνση. Αντί για πεινασμένους πελάτες, βρήκε ένα ένοπλο ζευγάρι, που με την απειλή όπλου τον ανάγκασαν να φορέσει ένα μεταλλικό κολάρο με ενσωματωμένη βόμβα! Του παρέδωσαν κατόπιν ένα σημείωμα με οδηγίες για την εκτέλεση ληστείας σε τράπεζα και τη μεταφορά των κλοπιμαίων σε ασφαλή τοποθεσία. Έπρεπε μάλιστα να ολοκληρώσει κάθε στάδιο της ληστείας σε προκαθορισμένο χρόνο για να μην εκραγεί η βόμβα, αν και κατοπινές αστυνομικές έρευνες θα υποδείκνυαν ότι η βόμβα ήταν προγραμματισμένη να εκραγεί ανεξαρτήτως επιτυχίας σχεδίου. Ο Wells λήστεψε πράγματι την τράπεζα, αντί για 250.000 δολάρια που απαίτησε έφυγε ωστόσο μόνο με 10.000, με την αστυνομία να τον περιμένει έξω από την πόρτα της τράπεζας. Ο Wells παραδόθηκε αμέσως και ικέτεψε τους αστυνομικούς να καλέσουν τους πυροτεχνουργούς, κάτι που έγινε εντελώς απρόθυμα από τις Αρχές. Μισή ώρα αργότερα έφτασε η ειδική ομάδα πυροτεχνουργών, μόνο που είχε αργήσει τρία λεπτά: στις 3:18 μ.μ η βόμβα εξερράγη γύρω από τον λαιμό του Wells, με το περιστατικό να καλύπτεται ζωντανά από την τηλεόραση. Το 2007, οι δράστες θα συλλαμβάνονταν: οι Kenneth Barnes και Marjorie Deihl-Armstrong καταδικάστηκαν σε 45 και 30 χρόνια φυλάκισης, αντίστοιχα.
Το περίεργο της υπόθεσης; Το κίνητρο της ληστείας ήταν ότι ο Kenneth Barnes χρειαζόταν επειγόντως χρήματα για να οργανώσει τη δολοφονία του πατέρα της Diehl-Armstrong, κίνηση που θα τους εξασφάλιζε τεράστια κληρονομιά και θα τους έκανε εκατομμυριούχους...
Τα βασιλικά κοσμήματα της Αγγλίας - 1671
Τον 17ο αιώνα, ο συνταγματάρχης Thomas Blood ήταν διαβόητος για την κατεργαριά και τη δόλια συμπεριφορά του: άλλαζε στρατόπεδα στον πόλεμο και δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να προδώσει τους δικούς του στη μάχη. Ήταν το 1671 λοιπόν όταν θα οργάνωνε την πλέον τολμηρή και αξιόποινη πράξη του: την κλοπή του θησαυρού του βασιλιά Καρόλου Β'. Μασκαρεμένος σαν κληρικός άλλης θρησκείας, ο Blood μπήκε στον Πύργο του Λονδίνου συνοδευόμενος από γυναίκα-συνεργό, κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του 77χρονου φρουρού του θησαυρού, Talbot Edwards, και της οικογένειάς του, τους οποίους και επισκέπτονταν έκτοτε συχνά. Τελικά, θα τον έπειθαν να τους δείξει τον θησαυρό, με τον συνταγματάρχη και τους τρεις συνεργούς του να μαχαιρώνουν τον φύλακα και να απαλλοτριώνουν τον περίφημο θησαυρό, ο οποίος περιλάμβανε το βασιλικό σκήπτρο (το οποίο και έκοψαν στα δυο για να μεταφερθεί ευκολότερα) και το στέμμα του βασιλιά Εδουάρδου (το οποίο πετσοκόφτηκε αντίστοιχα). Οι κλέφτες δεν θα πήγαιναν βέβαια μακριά, καθώς συνελήφθησαν λίγο έξω από τον Πύργο. Όταν τους παρουσίασαν μπροστά στον βασιλιά, ο ηγεμόνας θαμπώθηκε από το θάρρος του Blood και όχι μόνο του χάρισε τη ζωή, αλλά του έδωσε και κτήματα στην Ιρλανδία, με τον βασιλιά να δείχνει την ίδια αβρότητα και στους συνεργούς του συνταγματάρχη!
Το περίεργο της υπόθεσης; Τέτοια ήταν η διαβόητη φήμη του συνταγματάρχη για απάτες και αγυρτείες που όταν πέθανε το 1680, το σώμα του ξεθάφτηκε λίγο αργότερα για να διαπιστώσουν οι Αρχές ότι είχε όντως πεθάνει και δεν είχε σκηνοθετήσει τον θάνατό του για να αποφύγει τη φορολογία!
Η ληστεία των John Wojtowicz και Salvatore Naturile - 1972
Στις 22 Αυγούστου 1972, το παράρτημα της τράπεζας Chase Manhattan Bank στο Μπρούκλιν δέχτηκε επίθεση από ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι: τον 27χρονο John Wojtowicz και τον 18χρονο Salvatore Naturile. Εξαιτίας της κακής εκτέλεσης του σχεδίου, με τους δύο ενόπλους να παραμένουν στο υποκατάστημα για περισσότερο από 20 λεπτά, η αστυνομία θα περικύκλωνε την τράπεζα και σύντομα η ληστεία θα μετατρεπόταν σε κατάσταση ομηρείας. Όσο για τον ερασιτεχνισμό των ληστών, δεν είχαν καλύψει ούτε τα πρόσωπά τους, ενώ αποκαλούσε ο ένας τον άλλο με το πραγματικό του όνομα. Στην εξέλιξη της υπόθεσης, που κράτησε 17 ολόκληρες ώρες, η αστυνομία θα ξεγελούσε τους κακοποιούς, συλλαμβάνοντας τελικά τον Wojtowicz και σκοτώνοντας τον Salvatore Naturile. Ο Wojtowicz θα καταδικαζόταν σε κάθειρξη 20 ετών...
Το περίεργο της υπόθεσης; Το κίνητρο για τη ληστεία ήταν ότι ο Wojtowicz χρειαζόταν τη λεία για να χρηματοδοτήσει την εγχείριση αλλαγής φύλου του δεσμού του, γεγονός που έγινε γνωστό κατά την κατάσταση ομηρείας και προσέλκυσε ομοφυλόφιλους ακτιβιστές και ανθρωπιστικές οργανώσεις έξω από την τράπεζα!
Το τρόπαιο Jules Rimet - 1966
Το 1966, το τρόπαιο Jules Rimet θα απονεμόταν στους νικητές του ποδοσφαιρικού Παγκοσμίου Κυπέλλου, διοργάνωση που θα φιλοξενούταν στη Βρετανία. Το τρόπαιο είχε προγραμματιστεί να εκτεθεί στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, υπό την προϋπόθεση ότι θα φυλασσόταν επί 24ώρου βάσεως, ενώ είχε ασφαλιστεί και για 30.000 λίρες. Τη μέρα των εγκαινίων της έκθεσης τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, στο σύντομο διάστημα όμως της αλλαγής φρουράς το τρόπαιο εξαφανίστηκε από προσώπου γης! Η προθήκη βρέθηκε ανοιχτή, όπως και η πίσω πόρτα του κτιρίου. Κανένα ίχνος των ληστών δεν προέκυψε κατά τις αστυνομικές έρευνες, με πυκνό σκοτάδι να καλύπτει την υπόθεση. Την επόμενη της ληστείας μέρα, ένα τηλεφώνημα έγινε στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που απαιτούσε λύτρα 15.000 λιρών για την επιστροφή του βαρύτιμου τροπαίου. Η επιχείρηση της αστυνομίας θα κατάφερνε να συλλάβει τον άντρα, με το τρόπαιο να παραμένει ωστόσο άφαντο. Μια εβδομάδα μετά τη ληστεία, ο David Corbett ανακάλυπτε το τρόπαιο τυλιγμένο σε εφημερίδα και αφημένο στον δρόμο, «ξετρύπωμα» που οφείλεται στον σκύλο του: ο Corbett το παρέδωσε στην αστυνομία και εισέπραξε την αμοιβή των 6.000 λιρών, ενώ αργότερα θα δειπνούσε με την εθνική της Αγγλίας που κατέκτησε το Κύπελλο εκείνη τη χρονιά.
Το περίεργο της υπόθεσης; Ο σκύλος που ανακάλυψε το τρόπαιο, ο Pickles, θα γινόταν διασημότητα της τηλεόρασης και θα πρωταγωνιστούσε σε κινηματογράφο και τηλεοπτικές εκπομπές...
«Η Κραυγή» - 1994 και 2004
Ο περίφημος πίνακας «Η Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνχ, που κυκλοφορεί σε 4 εκδόσεις, έχει κλαπεί πολυάριθμες φορές! Το 1994, μια συμμορία σκαρφάλωσε με σκάλα(!) στον δεύτερο όροφο της Εθνικής Πινακοθήκης των ΗΠΑ και τον άρπαξε κάτω από τις μύτες των φυλάκων. Στην προσπάθειά τους ωστόσο να αποσπάσουν λύτρα για να επιστραφεί στο μουσείο, η αστυνομία θα κατάφερνε να συλλάβει τη συμμορία και να επιστρέψει τον πίνακα ακέραιο. Το 2004, μια άλλη συμμορία κλεφτών θα άρπαζε μια άλλη εκδοχή της «Κραυγής» από το Μουσείο Μουνχ, σε μια πολύ πιο θεαματική εγκληματική προσπάθεια: εισέβαλαν στο μουσείο με μάσκες και πιστόλια, έκλεψαν το κομψοτέχνημα μαζί με έναν ακόμα πίνακα του περίφημου ζωγράφου και έφυγαν ανενόχλητοι. Αυτόπτης μάρτυρας απαθανάτισε σε φωτογραφία τους κλέφτες να μεταφέρουν στα χέρια τους δύο πίνακες, με τη θολή φωτογραφία να είναι το μόνο στοιχείο που κατάφερε να βρει η αστυνομία για δύο ολόκληρα χρόνια. Το 2006 θα ανασυρθούν τελικά οι δυο πίνακες σχεδόν άθικτοι, με 6 μέλη της σπείρας να κατηγορούνται και να καταδικάζονται για την κλοπή.
Το περίεργο της υπόθεσης; Στην κλοπή του 1994, οι κλέφτες άφησαν πίσω τους σημείωμα που ευχαριστούσε την Εθνική Πινακοθήκη για την κακή φύλαξη των αριστουργημάτων...
Η μεγάλη ληστεία του Άγιου Βασίλη - 1927
Στα δύσκολα χρόνια της μεγάλης κρίσης που χτύπησε τις ΗΠΑ, ο Marshall Ratliff δραστηριοποιούταν ως διαβόητος ληστής τραπεζών. Εξαιτίας της φήμης και της αναγνωρισιμότητάς του, ο ληστής έπρεπε να μασκαρεύεται για να μην τον αναγνωρίζουν οι Αρχές και οι περίοικοι. Στη ληστεία που οργάνωσαν λοιπόν για τις 23 Δεκεμβρίου, μία ήταν η απόλυτη μεταμφίεση για τον Ratliff: η στολή του Άγιου Βασίλη! Στον δρόμο για την τράπεζα, ο Άγιος Βασίλης έπαιζε με τα παιδάκια, με μερικά από αυτά να τον παίρνουν από πίσω και να τον ακολουθούν μέσα στην τράπεζα. Οι τρεις συνεργοί του έπιασαν δουλειά και με την απειλή όπλου «ξαλάφρωσαν» την τράπεζα από 150.000 δολάρια, τα οποία και έκρυψαν στον αγιοβασιλιάτικο σάκο. Δεν υπολόγισαν ωστόσο μια γυναίκα και την 6χρονη κόρη της, η οποία έπαθε αμόκ από τη θέα του Άγιου Βασίλη-ληστή και όρμησε έξω από την τράπεζα ουρλιάζοντας, παρά τις απειλές της συμμορίας! Η αστυνομία δεν θα αργούσε να περικυκλώσει την τράπεζα και σύντομα η ληστεία θα μετατρεπόταν σε πιστολίδι: παίρνοντας δύο κοριτσάκια ομήρους, οι 4 ληστές θα διέφευγαν με κλεμμένο αυτοκίνητο, αφήνοντας δύο αστυνομικούς και έναν συνεργό τους νεκρούς. Το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η αστυνομία ήταν το μεγαλύτερο που είχε δει ποτέ το Τέξας και θα οδηγούσε στη σύλληψη των τριών ληστών: ο ένας εκτελέστηκε, ο άλλος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και ο Ratliff σε θανατική ποινή, θα έκανε ένσταση ωστόσο επικαλούμενος παραφροσύνη. Τέτοια ήταν η μήνη του κόσμου όταν έμαθε ότι ο Ratliff μπορεί και να τη σκαπούλαρε, που ένας μαινόμενος όχλος όρμησε στη φυλακή και κρέμασε τον κακοποιό ανάμεσα σε δύο τηλεφωνικούς στύλους, με τα τελευταία λόγια του Ratliff να ζητούν συγχώρεση...
Το περίεργο της υπόθεσης; Ότι το 2009 κάποιος μιμήθηκε το παράδειγμα του Ratliff και λήστεψε τράπεζα ντυμένος ως Άγιος Βασίλης, φωνάζοντας στους υπαλλήλους ότι χρειαζόταν τα χρήματα για να πληρώσει τα ξωτικά!
Το άλογο Shergar - 1983
Το Shergar ήταν ένα περίφημο ιρλανδέζικο άλογο αγώνων που είχε αποκτήσει τεράστια φήμη, πριν κλαπεί από τους στάβλους Ballymany Stud της Ιρλανδίας. Το περιστατικό απέκτησε παγκόσμια διάσταση και η αστυνομία θα έκανε τα πάντα για να το ανακτήσει, γεγονός που δεν θα ευοδωνόταν ωστόσο ποτέ. Ένα ομιχλώδες απόγευμα του 1983, ένα μυστηριώδες αυτοκίνητο που μετέφερε μια ρυμουλκούμενη αλογάμαξα πάρκαρε έξω από τους στάβλους. Ο γιος του ιπποκόμου του Shergar, James Fitzgerald, δέχτηκε βίαια επίθεση, με τους 6 ένοπλους άντρες να κρατούν ομήρους όλη την οικογένεια, πριν αναγκάσουν τον ιπποκόμο να υποδείξει τον περίφημο επιβήτορα και να τους βοηθήσει να τον φορτώσουν στο καμιόνι. Η κλοπή του αλόγου ήταν πολύ καλά σχεδιασμένη και κανένα ίχνος δεν αφέθηκε για την αστυνομία, με τους κακοποιούς να επικοινωνούν με τους πολλούς ιδιοκτήτες του αλόγου και να διαπραγματεύονται τα λύτρα για την επιστροφή του. Κανείς τους δεν θέλησε ωστόσο να ενθαρρύνει τέτοιες έκνομες συμπεριφορές και το άλογο δεν θα επέστρεφε ποτέ, με τις εικασίες να κάνουν λόγο για σφαγιασμό του αλόγου από τους απαγωγείς του για να εξαφανίσουν τα ίχνη του. Κανείς από τη συμμορία των έξι δεν θα οδηγούταν ποτέ στη Δικαιοσύνη...
Το περίεργο της υπόθεσης; Σύμφωνα με την κατάθεση καταδικασμένου μέλους του ΙRA, ο Shergar κλάπηκε από επιχειρησιακή ομάδα της τρομοκρατικής οργάνωσης και «γαζώθηκε» από σφαίρες όταν ναυάγησε η υπόθεση των λύτρων. Η ιστορία ελέγχεται ωστόσο για την αξιοπιστία της...
Ηρωικούς δεν τους λες, θεότρελους σίγουρα!
Ένας πόλεμος έχει συνήθως περισσότερες αιτίες από τις ομολογούμενες.
Είτε μιλάμε απλώς για δόξα και τιμή είτε για απελευθερωτικούς ή επεκτατικούς αγώνες, τα κίνητρα πίσω από μια σύρραξη ποικίλουν σε ένταση και διαβάθμιση.
Κι όμως, κάποιες φορές πόλεμοι κηρύσσονται ακόμα και για μικροπράγματα, με τις ασυνήθιστες αυτές μάχες να γίνονται για τετριμμένους, ακόμα και ποταπούς λόγους!
Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν, ας δούμε κάποιους ιδιαίτερα περίεργους πολέμους, ευγενική χορηγία της ανθρώπινης ματαιοδοξίας...
Γαλλία εναντίον ισπανικού χωριού
Διάρκεια σύρραξης: 1883-1981
Απώλειες: καμία
Ήταν το 1883 όταν οι κάτοικοι του μικρού χωριού Lijar του ισπανικού νότου εξαγριώθηκαν όταν πληροφορήθηκαν το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στο Παρίσι, ο ηγεμόνας της Ισπανίας Αλφόνσος ΙΒ' ατιμάστηκε από τους Γάλλους και δέχθηκε επίθεση στον δρόμο από τον παριζιάνικο όχλο. Ως απάντηση, ο κοινοτάρχης του Lijar, Don Miguel Garcia Saez, και οι 300 κάτοικοί του κήρυξαν πόλεμο κατά της Γαλλίας στις 14 Οκτωβρίου 1883! Ούτε μία σφαίρα δεν θα έπεφτε βέβαια στη διάρκεια των «εχθροπραξιών», με τον «άστοχο» πόλεμο να διαρκεί... 93 χρόνια. Κι όταν το 1976 ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος της Ισπανίας επισκέφτηκε το Παρίσι, με τους Γάλλους να του συμπεριφέρονται με τον απαραίτητο σεβασμό, το δημοτικό συμβούλιο του Lijar αποφάσισε να ξανασκεφτεί το θέμα του «πολέμου»: πέντε χρόνια αργότερα, το 1981, το συμβούλιο θα διακήρυττε ότι «λόγω της εξαίσιας συμπεριφοράς των Γάλλων» οι εχθροπραξίες θα έπαιρναν τέλος και ήταν έτοιμο πλέον να διαπραγματευτεί την κατάπαυση του πυρός με τη Γαλλία!
Ο Πόλεμος του Δρύινου Κουβά
Διάρκεια σύρραξης: 1325-1337
Απώλειες: άγνωστο
Ήταν το 1325 όταν η αντιπαλότητα των ανεξάρτητων πόλεων Μόντενα και Μπολόνια κλιμακώθηκε και ξέφυγε από τον έλεγχο για τον πλέον απίθανο λόγο: έναν δρύινο κουβά! Οι ταραχές ξεκίνησαν όταν μια ομάδα στρατιωτών από τη Μόντενα όρμησαν στην Μπολόνια και έκλεψαν έναν μεγάλο ξύλινο κουβά. Η Μπολόνια, θέλοντας να διασφαλίσει την τιμή της (αλλά και να πάρει πίσω τον κουβά), κήρυξε πόλεμο στη Μόντενα, με τη σύρραξη να κρατά 12 ολόκληρα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η Μπολόνια δεν μπόρεσε να ανακτήσει το χαμένο της «στολίδι», το οποίο φυλάσσεται μέχρι και σήμερα στο καμπαναριό της Μόντενα...
Ο Πόλεμος της Παραγουάης
Διάρκεια σύρραξης: 1864-1870
Απώλειες: 400.000 άντρες
Ο πρόεδρος της Παραγουάης Francisco Solano Lopez ήταν λάτρης του Βοναπάρτη, την ώρα που έβλεπε εκλεκτικές συγγένειες με τον γάλλο αυτοκράτορα: πίστευε ότι ήταν κι αυτός εξαίρετος στρατηγός και άσος στις διαπραγματεύσεις. Ένα μόνο πράγμα τού έλειπε για να το αποδείξει: ένας πόλεμος! Το 1864 θα κηρύξει λοιπόν πόλεμο στους τρεις γείτονες της χώρας του, την Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Ουρουγουάη. Το αποτέλεσμα της σύρραξης λίγο έλειψε να αφανίσει τον πληθυσμό της Παραγουάης, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για θάνατο του 90% των αντρών της χώρας, εξαιτίας των εχθροπραξιών, των ασθενειών που θέριζαν και του λιμού. Όσο για τον ίδιο τον πόλεμο, λογίζεται ως ένας από τους πλέον αχρείαστους της Ιστορίας, καθώς ο Lopez δεν είχε κανέναν σχεδόν λόγο να επιτεθεί στα γειτονικά του κράτη...
Ο Πόλεμος του Χοιρινού και των Φασολιών
Διάρκεια σύρραξης: Δεκέμβριος 1838 - Νοέμβριος 1839
Απώλειες: 550 νεκροί και από τις δύο πλευρές
Ο Πόλεμος του Aroostook ήταν μια στρατιωτική εμπλοκή ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ στα σύνορα του Μέιν. Μετά τον πόλεμο του 1812, οι βρετανικές δυνάμεις είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού Μέιν και παρά το γεγονός ότι δεν διέθεταν στρατό στην περιοχή, τα εδάφη λογίζονταν βρετανικά. Τον χειμώνα του 1838 λοιπόν αμερικανοί ξυλοκόποι εθεάθησαν να κόβουν δέντρα σε δάσος της επίμαχης περιοχής, επισύροντας την οργή των Βρετανών, οι οποίοι μετακίνησαν τα στρατεύματά τους στο Μέιν. Οι αμερικανικές δυνάμεις προωθήθηκαν στην περιοχή και όλα έδειχναν ότι ο πόλεμος επίκειται. Τα στρατιωτικά τμήματα προμηθειών και των δύο πλευρών θα τα μπουρδούκλωναν ωστόσο, με τον αμερικανικό στρατό να προμηθεύεται τεράστιες ποσότητες χοιρινού και φασολιών, που θα οδηγούσε στο παρατσούκλι του πολέμου ως «Πόλεμος του Χοιρινού και των Φασολιών»! Για έναν περίπου χρόνο, Αμερικανοί και Βρετανοί στέκονταν απέναντι ετοιμοπόλεμοι, πριν οι κυβερνήσεις τους έρθουν τελικά σε συμβιβασμό. Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε στον πόλεμο του Aroostook, με τις απώλειες να ανέρχονται ωστόσο σε εκατοντάδες εξαιτίας των ασθενειών και των κακών συνθηκών...
Ο Πόλεμος του Χοίρου
Διάρκεια σύρραξης: Ιούνιος-Οκτώβριος 1859
Απώλειες: ένα γουρούνι
Άλλη μια αμερικανο-βρετανική σύρραξη θα ξεκινούσε όταν βρετανός φαντάρος θα σκότωνε ένα γουρούνι που έπαιζε αμέριμνο σε αμερικανικό έδαφος! Η αμερικανική συνοριακή φρουρά συγκεντρώθηκε κατά μήκος των συνόρων, περιμένοντας τη βρετανική κίνηση. Οι Βρετανοί όμως θα απολογούνταν για το περιστατικό και ο βραχύς πόλεμος θα έληγε πριν καν αρχίσει, αφήνοντας πίσω του μοναδικό θύμα: το άτυχο γουρούνι...
Ο Πόλεμος των 335 Χρόνων
Διάρκεια σύρραξης: 1651-1986
Απώλειες: καμία
Η Ολλανδία αποφάσισε να τα βάλει με το νησάκι Scilly, που βρίσκεται λίγο έξω από τις νοτιοδυτικές ακτές της Αγγλίας. Τον πόλεμο ωστόσο δεν θα τον έπαιρνε στα σοβαρά καμία πλευρά και, όπως με τόσους και τόσους πολέμους της εποχής, σύντομα το περιστατικό θα ξεχνιόταν! Έπρεπε μάλιστα να περάσουν 3 αιώνες πριν οι δύο χώρες αποφασίσουν να κηρύξουν την κατάπαυση του πυρός το 1986, κάνοντας τις «εχθροπραξίες» τους τον μεγαλύτερο σε διάρκεια πόλεμο που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα!
Ο Πόλεμος του Ποδοσφαίρου
Διάρκεια σύρραξης: 14-20 Ιουνίου 1969
Απώλειες: 3.000 νεκροί και από τις δύο πλευρές
Κάποιοι πόλεμοι ξεκινούν με αιφνίδια χτυπήματα, κάποιοι άλλοι με μαζικές σφαγές, ο συγκεκριμένος ωστόσο θα ξεκινούσε με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ του Ελ Σαλβαδόρ και της Ονδούρας το 1969! Το Ελ Σαλβαδόρ θα έχανε το ματς και το τεταμένο κλίμα των δύο χωρών θα οδηγούσε στην εισβολή των δυνάμεων του Ελ Σαλβαδόρ στην Ονδούρα στις 14 Ιουνίου. Το «ΝΑΤΟ της Αμερικανικής Ηπείρου» ωστόσο, ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, θα επέβαλε κατάπαυση του πυρός στις δύο χώρες, λίγες μόνο μέρες μετά την έναρξη του πολέμου...
Ο Πόλεμος Μολδαβίας-Υπερδνειστερίας
Διάρκεια σύρραξης: 2 Μαρτίου - 21 Ιουλίου 1992
Απώλειες: 1.300 νεκροί και από τις δύο πλευρές
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, που άφησε τη Μολδαβία βυθισμένη στην κρίση, ένας πόλεμος θα ξεσπούσε στα εδάφη της: τα 2/3 του πληθυσμού της χώρας αξίωναν ισχυρότερους δεσμούς με τη Ρουμανία, την ώρα που το άλλο 1/3 ήθελε να παραμείνει πιστό στη Ρωσία. Εμφύλιος πόλεμος θα ταλάνιζε τη χώρα, αυτό που κάνει ωστόσο τη σύρραξη ιδιαίτερα περίεργη είναι το γεγονός ότι οι άντρες που μάχονταν λυσσαλέα κατά τη διάρκεια της μέρας συναντιόνταν τα βράδια στις νεκρές ζώνες για να τα πουν και να τα πιουν! Οι αντίπαλοι στρατιώτες μάλιστα συμφώνησαν να μην αλληλοσκοτώνονταν στις πρωινές μάχες αν αναγνώριζε ο ένας τον άλλον. Κι αν κάποιος νομίζει ότι το περιστατικό της λαθραίας βραδινής συνάντησης συνέβη άπαξ, γελιέται: κάθε σχεδόν νύχτα του πολέμου οι στρατιώτες μαζεύονταν και περνούσαν καλά. Όπως ανακαλεί μολδαβός φαντάρος στο ημερολόγιό του: «ο πόλεμος είναι σαν ένα γκροτέσκο πάρτι, την ημέρα σκοτώνουμε τον εχθρό μας, το βράδυ πίνουμε μαζί του. Τι περίεργο πράγμα που είναι ο πόλεμος»!
Ο Πόλεμος των Εμού
Διάρκεια σύρραξης: 11-18 Νοεμβρίου 1932
Απώλειες: 2.500 Εμού
Πρόκειται ενδεχομένως για τον μόνο πόλεμο της Ιστορίας όπου μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές δεν απαρτιζόταν από ανθρώπους! Ήταν το 1932 λοιπόν όταν ο άνθρωπος κήρυξε πόλεμο στα Εμού (είδος στρουθοκαμήλου), με τον υπερπληθυσμό τους να έχει ξεφύγει από κάθε ελέγχο: 20.000 περίπου Εμού τριγυρνούσαν ανενόχλητα σπέρνοντας χάος στην Αυστραλία και καταστρέφοντας τις καλλιέργειες. Ως απάντηση, ο στρατός της χώρας θα έστελνε ειδικά τάγματα εφοδιασμένα με οπλοπολυβόλα για να αντιπαρατεθεί με το πρόβλημα: στα μέσα Νοεμβρίου, ένα τεράστιο εμου-κυνηγητό θα λάμβανε χώρα στις ερήμους της Αυστραλίας, με τα συμπαθή ζωάκια να αποδεικνύονται ωστόσο πολύ σκληρά για να πεθάνουν: παρά τον καταιγισμό των πυρών, ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού των Εμού θα έπεφτε νεκρό από τις σφαίρες των στρατιωτών. Μία εβδομάδα μετά την έναρξη των μονομερών εχθροπραξιών, αποτροπιασμένος από το θέαμα ο ταγματάρχης Meredith, διοικητής του ειδικού τμήματος των εξολοθρευτών Εμού, θα διέταζε την κατάπαυση του πυρός, αφού η συγκομιδή παραήταν πενιχρή και η διαδικασία αρκούντως βάρβαρη...
Αποφθεύγματα που αποδόθηκαν λίγο... διαφορετικά.
Τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν… Τι θα έλεγες αν τα γνωμικά διάσημων προσωπικοτήτων που καθημερινά επαναλαμβάνουμε δεν τα είπαν όντως αυτοί που νομίζουμε; Κι όμως ακόμη και στην αρχαιότητα άλλος είχε το όνομα και άλλος τη χάρη! Δες εδώ κάποιες εκφράσεις που δεν είναι έτσι όπως νομίζουμε…
1) «Αν δεν έχουν ψωμί ας φάνε παντεσπάνι». Ας υποθέσουμε ότι είσαι καθηγήτρια ιστορίας και θέλεις να δείξεις στους μαθητές σου ότι η γαλλική ελίτ μισούσε την αγροτική τάξη. Ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να δείξεις πώς σκεφτόταν η Μαρία Αντουανέτα για τον πεινασμένο λαό της; Η ιστορία λέει ότι είπε αυτή τη φράση όταν πληροφορήθηκε ότι οι αντάρτες εισέβαλαν στη Βαστίλλη, και έκτοτε έχει κατοχυρωθεί ως δική της. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν το είπε όντως αυτό. Στην πραγματικότητα η φράση αυτή απαντάται σε ένα βιβλίο του Ρουσσώ και ειπώθηκε όταν η Queen Marie ήταν περίπου επτά ετών.
2) «Διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» Οι δάσκαλοι τρελαίνονται να μας λένε ότι ο Βολταίρος έγραψε αυτό το γνωμικό σε ένα από τα βιβλία του. Αν όμως τους ρωτήσεις σε ποιο βιβλίο του το λέει, αποκλείεται να μπορέσουν να σου απαντήσουν! Η αλήθεια είναι ότι, ενώ η συγκεκριμένη φράση είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες του Βολταίρου και η κεντρική ιδέα της ελεύθερης έκφρασης ιδεών, δεν ειπώθηκε ποτέ από το Βολταίρο. Αντιθέτως μάλιστα, η φράση αυτή απαντάται σε ένα βιβλίο που λέγεται «Οι φίλοι του Βολταίρου», το οποίο αναφέρεται σε ιδέες και στη φιλοσοφία του Βολταίρου. Σε αυτό το βιβλίο η Evelyn Beatrice Hall ανέφερε ότι όλα όσα είπε ο Βολταίρος μπορούν να συνοψιστούν σε μια φράση, δηλαδή στο εν λόγω γνωμικό. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο επικράτησε η ιδέα ότι τη συγκεκριμένη φράση την είπε ο ίδιος ο Βολταίρος.
3) «Ο θάνατος ενός άνδρα είναι τραγωδία. Ο θάνατος χιλιάδων είναι στατιστική». Για τους περισσότερους, η πρώτη εμφάνιση αυτής της φράσης ήταν σε ένα άρθρο των New York Times που αναφερόταν στο Στάλιν. Όμως, μετά από εκτενή έρευνα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η φράση προέρχεται από μια ιστορία για το φανταστικό αστυνομικό κράτος που υποτίθεται ότι σατίριζε τη Σοβιετική Ένωση, η οποία μπορεί να είναι η αιτία που όλοι πίστεψαν ότι ο Στάλιν θα μπορούσε να έχει πει αυτή τη φράση.
4) «Για το μόνο που μετανιώνω είναι που έχω μόνο μια ζωή για να θυσιάσω για την πατρίδα μου». Ο Nathan Hale ήταν ένας από τους πρώτους κατασκόπους. Μέχρι σήμερα είναι γνωστό ότι συνελήφθη από τους Βρετανούς και είπε αυτή τη φράση λίγο πριν κρεμαστεί. Το ρητό του επαναλαμβάνεται από τους αμερικανούς στρατιώτες σε όλο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, ο Hale όσο ζούσε δεν είπε ποτέ αυτή τη φράση. Πέντε χρόνια μετά αποδείχθηκε ότι το έγγραφο ήταν παραποιημένο και το είχε πιστοποιήσει η αδερφή του, η οποία δεν ήταν εκεί κατά την εκτέλεσή του.
5) «Εγώ ανακάλυψα το internet». Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όλοι θεωρούν ότι ο Al Gore ανακάλυψε το internet. Στην πραγματικότητα, το internet δημιουργήθηκε μετά από δεκαετίες προσπαθειών από μια ομάδα προγραμματιστών από την υπηρεσία DARPA ( Defense Advanced Research Projects Agency ) και από τη CIA. Και ενώ ο Al Gore έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της τεχνολογίας που οδήγησε στη δημιουργία του διαδικτύου, ποτέ δεν πήρε πάνω του τη σπουδαία αυτή εφεύρεση.
Πηγή: http://www.k-mag.gr
