Η ακμή είναι χρόνια φλεγμονώδης νόσος της τριχοσμηγματογόνου μονάδας, που χαρακτηρίζεται από αυξημένη σμηγματόρροια. Προσβάλλει κυρίως το πρόσωπο, το κορμό και σπάνια άλλες περιοχές του σώματος.
Πότε εμφανίζεται?
Εμφανίζεται συνήθως κατά την εφηβεία (10 -17 ετών στις γυναίκες και 14 – 19 στους άνδρες) αλλά μπορεί να εμφανιστεί στην ηλικία των 25 ετών ή και αργότερα. Από ακμή πάσχει το 30-50% των εφήβων.
Που οφείλεται η ακμή?
Η ακμή είναι πολυπαραγοντική νόσος. Οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες, ( η πλειοψηφία των ασθενών έχουν στο οικογενειακό τους ιστορικό κάποιο γονέα που έπασχε από σοβαρή μορφή ακμής ), σε ενδοκρινολογικούς παράγοντες (οι γενετήσιες ορμόνες παίζουν σημαντικό ρόλο στη παθογένειά της) και σε βακτηρίδια (Propionibacterium acnes).
Τι προκαλεί έξαρση ή υποτροπή της ακμής?
Έξαρση της ακμής προκαλούν το stress, η τριβή και η πίεση του δέρματος ιδίως με τα χέρια, οι κλιματολογικές συνθήκες (φθινόπωρο και χειμώνας) και τα ακατάλληλα καλλυντικά.
Υπάρχουν στάδια στην ακμή?
Η ακμή διακρίνεται στην ήπια, στη μέτρια και στη βαριά ακμή. Ανάλογα με το στάδιο χορηγείται και η αντίστοιχη θεραπεία.
Απαιτείται εργαστηριακός έλεγχος για την ακμή?
Οι γυναίκες που πάσχουν από ακμή θα πρέπει να υποβληθούν σε ορμονικό έλεγχο και υπερηχογράφημα γεννητικών οργάνων για τον αποκλεισμό του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών.
Υπάρχει θεραπεία για την ακμή?
Η θεραπεία εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου και εξατομικεύεται για το κάθε ασθενή. Υπάρχει η τοπική θεραπεία και η συστηματική θεραπεία που στοχεύουν στη μείωση της σμηγματόρροιας. (περιλαμβάνει αντιβιοτικά, υπεροξείδιο του βενζολίου, τρετινοίνη, αδαπαλένη, ταζαροτένη. Η συστηματική θεραπεία περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αντισυλληπτικά, κορτικοστεροειδή και ισοτρετινοίνη.)
Η ακμή αφήνει ουλές? Υπάρχει θεραπεία των ουλών?
Ουλές μπορεί να αφήσουν όλες οι μορφές της αλλά κυρίως η οζοκυστική και η conglobata. Το 17% των ασθενών που πάσχει από ακμή εμφανίζουν ουλές.
Συμπερασματικά, οι ασθενείς με ακμή θα πρέπει να απευθύνονται σε Δερματολόγο και να γνωρίζουν ότι η ακμή είναι μία χρόνια νόσος, η θεραπεία της απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα (από 2 μήνες έως 1 έτος) και κυρίως ότι για τη διατήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος απαιτείται καλή υγιεινή και πρόληψη.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΥΛΩΝ ΑΚΜΗΣ
Υπάρχουν 5 τύποι ουλών και ανάλογα με μορφή τους επιλέγουμε και τη θεραπεία. Η (θεραπεία των ουλών στοχεύει στην αναδιαμόρφωση του κολλαγόνου είτε με τη διέγερση του ενδοθηλίου, είτε με θερμική διέγερση, γι’αυτό και καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης τους είναι ο συνδυασμός των θεραπειών.)
Εφαρμόζω Laser Fractional ( θερμική διέγερση ) σε συνδυασμό με χημικά peeling ( ελεγχόμενη καταστροφή ολόκληρης ή τμήματος της επιδερμίδας και/ή του χορίου ) με Laser ND:YAG ( διέγερση του ενδοθηλίου ), microneedling (μηχανικός τραυματισμός), μεσοθεραπεία με υαλουρονικό οξύ, μονοπολικές ραδιοσυχνότητες (RF) και Plasma light με μεσοδιάστημα μεταξύ τους 15 – 30 ημέρες. Το Laser Fractional μπορεί να εφαρμοστεί στην ίδια συνεδρία με το χημικό peeling και να ακολουθήσει συνεδρία με Laser ND:YAG ή με microneedling ή μεσοθεραπεία με υαλουρονικό οξύ, ή μονοπολικές ραδιοσυχνότητες ή Plasma light μετά από 15-30 ημέρες. Σε ελαφρές περιπτώσεις ουλών εφαρμόζω peeling μικροκρυστάλλων 4-10 συνεδρίες συνολικά, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για προετοιμασία της επιδερμίδας πριν το χημικό peeling,αντί για lotion. Το peeling μικροκρυστάλλων προκαλούν ήπια απολέπιση συγκριτικά με τα χημικά peeling.
Οι ουλές ακμής αποτελούν αισθητικό πρόβλημα, οι ασθενείς θα πρέπει να απευθύνονται σε Δερματολόγο και να γνωρίζουν ότι η αντιμετώπισή τους απαιτεί συνδυασμό θεραπειών και επαναλαμβανόμενες συνεδρίες .Η επιλογή και ο συνδυασμός των θεραπειών εξαρτάται κυρίως από τον τύπο των ουλών, την έκτασή τους, την ηλικία και την συνεργασία του ασθενούς.
Πηγή: http://blog.nowdoctor.gr
Η βαθμολογία των μαθητών στο τέλος κάθε τριμήνου αποτελεί σύνηθες άγχος τόσο για τους ίδιους όσο και για τους γονείς που θέλουν να παρακολουθούν από κοντά την πρόοδο των παιδιών τους. Όσο το άγχος για το βαθμό λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη που δραστηριοποιεί και εμπλέκει το μαθητή σε έναν υγιή ανταγωνισμό στα πλαίσια της μαθητικής κοινότητας, τότε καλώς! Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το άγχος για τον καλό βαθμό καταβάλλει το μαθητή και το κυνήγι της βαθμολογίας γίνεται αυτοσκοπός;
Πρόκειται για μια πραγματικότητα που εμφανίζεται δειλά δειλά από τα πρώτα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας των μαθητών και τους ακολουθεί μέχρι τέλους, εφόσον η βαθμολογία αποτελεί έναν από τους βασικούς τρόπους αξιολόγησης της επίδοσης τους και παράλληλα μια συνεχή εκπαιδευτική διαδικασία εξηγεί η Ελισάβετ Σούκουλη, Φιλόλογος που έχει ειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή και τη Λογοθεραπεία.
Από την Ε΄ δημοτικού και μετά, οι μαθητές παίρνουν για πρώτη φορά στον έλεγχο και αριθμητική βαθμολογία, Άριστα (9-10), Πολύ Καλά (7-8), Καλά (5-6). Πολλά από τα παιδιά μόλις παίρνουν τα αποτελέσματα ενός διαγωνίσματος στα χέρια τους ρωτούν εναγωνίως «Κυρία ποιος πήρε το μεγαλύτερο βαθμό;» ή συζητούν μεταξύ τους λέγοντας «Τι βαθμό πήρες εσύ;» και πολύ πιθανό πίσω από αυτές τις ερωτήσεις να κρύβεται ένα «πάλι δεν τα κατάφερα να πάρω μεγάλο βαθμό» ή ακόμη χειρότερα «πάλι δε θα αρέσει ο βαθμός στους γονείς μου»… Συχνά μαθητές, από το δημοτικό, μπαίνουν στη διαδικασία να αποκρύπτουν τη βαθμολογία τους ή να λένε ψέματα.
Ίσως αυτή η αντίδραση να μην υπήρχε ή έστω να μην εκδηλωνόταν τόσο έντονα αν τόσο μαθητές όσο και γονείς αντιμετώπιζαν την αξιολόγηση της επίδοσης τους στην ουσιαστική της διάσταση.
Η αξιολόγηση του μαθητή μέσω της βαθμολογίας δεν υπάρχει ούτε για να τον τιμωρήσει για τις επιδόσεις του σε περίπτωση που δεν είναι καλές ούτε για να του δείξει ότι δεν είναι ικανός να ανταποκριθεί στις σχολικές απαιτήσεις. Ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει για να τον τιμωρήσει για τη συμπεριφορά του ή για να προκαλέσει προστριβές ή αντιδικίες με τους γονείς.
Ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά; Σίγουρα δεν είναι ένας και σίγουρα θέλει σελίδες ολόκληρες για να γίνει ανάλυση σε βάθος. Η πρώτη σκέψη βέβαια που έρχεται στον καθένα από μας είναι πως το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που καλλιεργεί «την ψύχωση του καλού βαθμού». Ενδεικτικά αναφέρω ότι από την έρευνα του ΕΚΚΕ για «το ελληνικό σχολείο στην αυγή του 21ου αιώνα» προκύπτει ότι η βαθμοθηρία αρχίζει να είναι εμφανέστατη πλέον από το γυμνάσιο και κορυφώνεται στο λύκειο με ένα ποσοστό 92,9% των μαθητών να δηλώνουν ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα μεγάλους βαθμούς. Δε χρειάζεται βέβαια κανείς έρευνες για να πειστεί μιας και οι περισσότεροι από μας έχουμε βιώσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είτε ως μαθητές είτε ως γονείς. Και όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε καλά πως οι άριστες επιδόσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής πορείας δεν επιβεβαιώνουν πάντα τις επιδόσεις κατά τις κρίσιμες εισαγωγικές εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Βέβαια εκτός από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος. Πολλές φορές οι ανασφάλειες τους από την υπάρχουσα κατάσταση, τα άγχη τους ή και οι δικές τους απωθημένες φιλοδοξίεςπροβάλλονται πάνω στα ίδια τα παιδιά, ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.
Το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουν οι ίδιοι οι γονείς προκειμένου να βοηθήσουν τα παιδιά τους είναι να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι καλά ποια είναι η ουσία και ο σκοπός της αξιολόγησης ενός μαθητή μέσω της βαθμολογίας.
Ειδικότερα, σκοπός της αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή είναι:
Η παρώθηση, η ενθάρρυνση και η σωστή αυτοαντίληψη του παιδιού
Η διάγνωση των κλίσεων και των ικανοτήτων του από το δάσκαλο, καθώς και των μαθησιακών δυσκολιών που τυχόν αυτό αντιμετωπίζει
Η ανατροφοδότηση της διδασκαλίας και της μάθησης για την προαγωγή του παιδευτικού έργου. (Προεδρικό διάταγμα ΥΓΓ Αριθμ.462)
Η αξιολόγηση λοιπόν δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μια διαδικασία για να επιτευχθούν όλοι οι παραπάνω σκοποί. Είναι το μέσο που βοηθά τον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και τον γονιό να πετύχουν τον κοινό τους στόχο, που δεν είναι άλλος πέρα από την πρόοδο του μαθητή!
Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί και ο γονιός με τη σειρά του. Και για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να είναι ουσιαστικά δίπλα στο παιδί του αν θέλει να το βοηθήσει στη σχολική του πορεία.
Ένας γονιός στηρίζει ουσιαστικά το παιδί του στο σχολείο και αποβάλλει το άγχος του για τους βαθμούς όταν:
Εκφράζει την ικανοποίησή του σε σχέση με τις επιδόσεις του και τονίζει τα θετικά του στοιχεία δείχνοντας του εμπιστοσύνη πως θα τα καταφέρει γιατί έχει τις δυνατότητες.
Δεν τον/ την συγκρίνει με τους συμμαθητές του/της. Οι δυνατότητες εξέλιξης του κάθε μαθητή είναι διαφορετικές. Το μόνο που πετυχαίνει ένας γονιός συγκρίνοντας είναι να δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας στο παιδί του αλλά και πιθανής παραίτησης από τη διαδικασία της μάθησης.
Δεν αντιδρά με υπερβολή είτε σε έναν μεγάλο βαθμό είτε σε έναν χαμηλό βαθμό. Και στις δυο περιπτώσεις καλό είναι να έχει μια ισορροπημένη συμπεριφορά γιατί στη μεν πρώτη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε πλήρη απογοήτευση ενώ στη δεύτερη να καλλιεργήσει στο παιδί έντονο το αίσθημα του ανταγωνισμού με τους συμμαθητές του.
Σε περίπτωση χαμηλής βαθμολογίας, συζητά με το παιδί προκειμένου να εντοπίσει και ο ίδιος τι είναι αυτό που τον/ τη δυσκολεύει. Πολλές φορές η χαμηλή βαθμολογία σ΄ ένα διαγώνισμα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά προβληματίζοντας και δραστηριοποιώντας τον μαθητή!
Όταν το παιδί επιστρέφει από το σχολείο φροντίζει να κουβεντιάζει για το πώς πέρασε τη μέρα του, με ποιους συνεργάστηκε και τι καινούριο έμαθε δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως το σημαντικότερο είναι να περνάει όμορφα στο σχολείο και να εξελίσσεται δημιουργικά! Δίνει έμφαση στη μόρφωση ως αξία ζωής και όχι ως το μέσο για έναν καλό βαθμό.
Έχει πάντα ως αρχή του το περίφημο απόφθεγμα του μεγάλου John Dewey “Education is not preparation for life, education is life itself”.
Πηγή: http://www.boro.gr
Μία φυσιολογική συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από ανταγωνισμό και ζήλεια είναι ο αδελφικός ανταγωνισμός. Πρόκειται για ένα ζήτημα που έρχονται αντιμέτωποι όλοι οι γονείς που έχουν πάνω από ένα παιδί. Οι παράγοντες που τον προκαλούν είναι πολλοί και ανάμεσα τους συγκαταλέγονται η ηλικία, η θέση στην οικογένεια, η ιδιοσυγκρασία καθώς και το φύλο.
Τα αδέρφια μεταξύ τους θέλουν να αποδείξουν στους γονείς ότι είναι π.χ. καλύτερα από τον αδερφό τους, ότι πήραν εξίσου καλούς βαθμούς με εκείνον ή διακρίθηκαν σε κάποιο άθλημα.
Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής επισημαίνει ότι αρκετά παιδιά νιώθουν κυρίως ανταγωνισμό επειδή επιζητούν την προσοχή των γονέων τους. Είναι πιθανό ένα από τα παιδιά να αισθανθεί παραμελημένο σε σχέση με το άλλο. Άλλες πάλι φορές δεν έχει να κάνει με την προσοχή των γονέων αλλά με την αυτοεικόνα τους.
Πολλές φορές οι γονείς δεν ξέρουν ποια στάση θα πρέπει να κρατήσουν. Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, κατά τη διάρκεια των αδελφικών συγκρούσεων, συμβουλεύει τους γονείς:
• Αναγνωρίστε στα παιδιά σας ότι είναι ξεχωριστές προσωπικότητες και συνεπώς καθένα έχει και τις δικές του ανάγκες, π.χ. το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να πάει για ύπνο πιο αργά από το μικρότερο
• Οι προσδοκίες που έχετε από το κάθε παιδί θα πρέπει να συμβαδίζει με τις ικανότητες του
• Αποφύγετε να συγκρίνετε τα παιδιά μεταξύ τους και ενέργειες που προκαλούν ανταγωνισμό π.χ. «για να δούμε ποιος θα κάνει σωστά την άσκηση»
• Μην πάρετε θέση σε έναν αδελφικό καυγά. Αφήστε να λύσουν μόνα τους το πρόβλημα και μην αποφασίσετε, αντί για εκείνα, ποιος έχει δίκιο ή άδικο
• Αφιερώστε χρόνο στη συζήτηση μαζί με τα παιδιά σας, όταν δημιουργηθεί κάποια σύγκρουση. Ακούστε τι έχουν να σας πουν και συμβουλέψτε τα κατάλληλα
• Επαινείτε τα παιδιά σας όταν συνυπάρχουν αρμονικά και αλληλεπιδρούν
• Αφιερώνετε ξεχωριστό χρόνο καθημερινά στο κάθε παιδί
• Δίνετε το καλό παράδειγμα π.χ. αποφύγετε να φωνάζετε στον σύντροφο σας καθώς τα παιδιά θα σας μιμηθούν
Συμβουλή Ειδικού:
Η αδελφική σχέση είναι από τις σημαντικότερες κληρονομιές που μπορεί να αφήσει κάποιος στο παιδί του. Συνεπώς μπορείτε να ενθαρρύνετε τα αδέρφια στον διάλογο, στη συνεργασία και τον αλληλοσεβασμό. Σε περιπτώσεις που παρατηρήσετε έντονες και συχνές συγκρούσεις συμβουλευτείτε ένα Αναπτυξιακό Κέντρο και ζητήστε τη συμβουλή ενός Ειδικού.
Πηγή: http://www.boro.gr
Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί τον πιο συχνό καρκίνο στους άντρες και τη δεύτερη συνηθέστερη αιτία θανάτου από καρκίνο.
Ένας στους έξι άντρες θα αναπτύξει καρκίνο του προστάτη, ενώ εκείνοι που ο πατέρας ή αδελφός τους (πρώτου βαθμού συγγένεια) έχει προσβληθεί από τον καρκίνο έχουν διπλάσιες πιθανότητες.
Ποια είναι η σωστή αξιολόγηση του PSA
H έγκαιρη διάγνωση είναι απλή και εφικτή, αρκεί κάθε άντρας 50 ετών να έχει ευαισθητοποιηθεί και να ενημερωθεί σχετικά.
Για πολλά χρόνια η αξιολόγηση του ειδικού προστατικού αντιγόνου ήταν λάθος, αφού τιμές PSA πάνω από 4 ήταν ένδειξη καρκίνου. Γιατί το PSA απλά ΔΕΝ έχει φυσιολογικές τιμές. Κατ' αρχάς, αυξάνεται σε όλες τις παθήσεις του προστάτη, συνεπώς και στην προστατίτιδα και στην καλοήθη υπερτροφία του προστάτη.
Μάλιστα, η ετήσια αύξηση μετά την ηλικία των 50 ετών μπορεί να είναι 0,25, επειδή μεγαλώνει ο προστατικός αδένας. Ένα άλλο θέμα είναι ότι το PSA μπορεί να αυξηθεί πολύ σε μικρό χρονικό διάστημα (λ.χ. από 3 σε 7 μέσα σε λίγες μέρες) εξαιτίας φλεγμονής του προστάτη, δηλαδή προστατίτιδας. Στην οξεία προστατίτιδα, μπορεί να φθάσει και σε τιμές 50 ή και πάνω από 100. Στον καρκίνο, όμως, η αύξηση του PSA είναι μικρή και σταθερή – μπορεί, λ.χ. από 3 να γίνει 4 σε διάστημα τριών μηνών και στο εξάμηνο να έχει φτάσει στο 6 έως 8.
Επειδή λοιπόν το PSA έχει διάφορα μοντέλα αυξομειώσεως, οι ειδικοί μιλούν πλέον για τιμές αναφοράς. Ένα PSA που μέσα σε ένα χρόνο αυξάνεται σταδιακά από το 1 στο 3 μας δίνει υπόνοιες καρκίνου, αλλά αν παραμένει κάτω από 10, υποδηλώνει τοπική νόσο χωρίς μεταστάσεις. Αν, όμως, δούμε σε κάποιον ασθενή τιμές αυξανόμενες στο PSA – και συνήθως πάνω από 20 – τότε το πιθανότερο είναι να υπάρχουν μεταστάσεις στα οστά.
Τέλος, μόνο το PSA δεν αρκεί για να ελεγχθεί η υγεία του προστάτη. Πρέπει πάντοτε η μέτρησή του να συνοδεύεται από δακτυλική εξέταση του προστάτη από ουρολόγο.
Ποιες είναι οι διαθέσιμες θεραπείες
Στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη έχουν γίνει μεγάλα βήματα προόδου, αφού τόσο η χειρουργική αντιμετώπιση έχει εξελιχθεί, όσο και η αντιμετώπιση του προχωρημένου μεταστατικού καρκίνου έχει αλλάξει ριζικά μορφή με τα νέα φάρμακα που αντικαθιστούν την χημειοθεραπεία και αντιμετωπίζουν την σημαντικότερη μεταστατική εστία της νόσου, τις μεταστάσεις στα οστά.
Η επιθετικότητα του καρκίνου εξαρτάται από την εντόπισή του (σε ένα σημείο ή πολλά), την έκτασή του και την βαθμολογία κατά Gleason. Το γνωστό και ως Gleason score είναι ένα σύστημα 10 βαθμίδων που δείχνει πόσο έχουν χάσει την δομή τους τα κύτταρα του προστάτη. Όσο πιο επιθετικός είναι ο καρκίνος, τόσο πιο ασχημάτιστα (αδιαφοροποίητα) είναι τα κύτταρα και τόσο μεγαλύτερο το score.
Τιμές στο Gleason score μέχρι 4 υποδηλώνουν καρκίνο σε πρώιμο στάδιο, γεγονός που στις μεγάλες ηλικίες (πάνω από 70 έτη) συνήθως χρειάζεται μόνο παρακολούθηση, διότι ξέρουμε ότι ο καρκίνος του προστάτη σε αυτή την μορφή και ηλικία εξελίσσεται πολύ αργά.
Τιμές στο Gleason score 5 έως 7 σημαίνουν καρκίνο ο οποίος πρέπει να αντιμετωπιστεί με ολική αφαίρεση του προστάτη (ριζική προστατεκτομή) ή ακτινοβολία (εξωτερική ή με εμφύτευση ειδικών ακτινοβολούντων «σπόρων», τη λεγόμενη βραχυθεραπεία), ενώ Gleason score από 8 έως 10 υποδηλώνει έναν ιδιαίτερα επιθετικό καρκίνο, ο οποίος – εάν δεν είναι ήδη μεταστατικός - πιθανότατα θα εξελιχθεί στους επόμενους μήνες.
Η αντιμετώπιση με φάρμακα
Η κλασική θεραπεία του προχωρημένου καρκίνου του προστάτη είναι η ορμονοθεραπεία. Βασίζεται στη χορήγηση (με ένεση) μια φορά το μήνα ή το τρίμηνο μιας ορμόνης, η οποία μπλοκάρει την τεστοστερόνη - την ανδρική ορμόνη που είναι απαραίτητη για την εξέλιξη του καρκίνου του προστάτη.
Πολλοί ασθενείς θα ζήσουν πολλά χρόνια με την θεραπεία αυτή, η οποία ακόμη και στο μεταστατικό καρκίνο δίνει άριστα αποτελέσματα τα πρώτα περίπου 2-5 χρόνια με πλήρη αναστροφή των μεταστάσεων. Ωστόσο, η ορμονοθεραπεία οδηγεί πολύ γρήγορα σε βαριά οστεοπόρωση και το 20% των ανδρών αυτών θα υποστούν κάποιο κάταγμα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα μονοκλωνικό αντίσωμα, η δενοσουμάμπη, με επιλεκτική δράση κατά των μηχανισμών οστικής καταστροφής, που μειώνει τα κατάγματα σπονδύλων. Η ίδια θεραπεία σε μεγαλύτερη δόση χορηγείται και στους ασθενείς με οστικές μεταστάσεις, ώστε να μην υποστούν αυτόματα κατάγματα.
Όταν οι ασθενείς παύουν να ανταποκρίνονται στην ορμονική θεραπεία, το επόμενο θεραπευτικό βήμα ήταν η χημειοθεραπεία. Η πρώτη γραμμή χημειοθεραπείας είναι το φάρμακο δοσεταξέλη και η καμπαζιταξέλη.
Πηγή: http://www.boro.gr
Ρουτίνα, καθημερινό πρόγραμμα, υποχρεώσεις, «μη» και «πρέπει» και «κάνε γρήγορα, μη χαζεύεις» είναι στην καθημερινότητα όλων των γονιών.
Μερικές φορές οι γονείς φωνάζουν στα παιδιά τους, πρέπει να τους βάλουν όρια ή να τα τιμωρήσουν, να τους αρνηθούν κάποια χάρη, να τα μαλώσουν, να τους δείξουν το σωστό και να τα βοηθήσουν να αλλάξουν συμπεριφορά- και οι 24 ώρες την ημέρας δεν είναι ποτέ αρκετές για να γίνουν όλα όσα πρέπει! Μερικές φορές τα παιδιά αισθάνονται ότι πιέζονται, ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος ή ότι οι γονείς είναι «κακοί» ή βγάζουν κάτι αρνητικό. Οι έρευνες λένε ότι για κάθε αρνητική αλληλεπίδραση με κάποιο άλλο άτομο χρειαζόμαστε πέντε θετικές αλληλεπιδράσεις. Και αυτές ακριβώς οι καλές στιγμές είναι που εξουδετερώνουν τα αρνητικά που προκύπτουν στη σχέση με τα παιδιά και τελικά μένει η αγάπη, η αίσθηση του ‘μαζί’ και ο γερός οικογενειακός δεσμός.
Πώς μπορούν οι γονείς να αυξήσουν τις θετικές στιγμές με τα παιδιά τους μέσα στην καθημερινότητά τους; Με λίγη… φαντασία!
Αν εφαρμόσετε τις 20 παρακάτω απλές και γρήγορες ιδέες, ξεκινώντας σήμερα, σε 30 μέρες θα έχουν παγιωθεί σε μια νέα καλή συνήθεια! Να λοιπόν τι μπορείτε να κάνετε για να έρθετε πιο κοντά στο παιδί σας:
1. Την ώρα του πρωινού ξυπνήματος αφιερώστε 4-5 λεπτά για αγκαλίτσα στο κρεβάτι του με το κάθε παιδί (ναι, θα πρέπει να βάλετε το ξυπνητήρι λίγο νωρίτερα, αλλά αξίζει 100% τον κόπο!). Επίσης, κάτι που εφάρμοσα με τεράστια επιτυχία, είναι να ξυπνάω τα παιδιά μου με αγαπημένα τους τραγούδια κάθε πρωί!
2. Πάρτε πρωινό μαζί με τα παιδιά σας, κοιτάξτε το καθένα χωριστά στα μάτια, αποκαλέστε το με το όνομά του και ρωτήστε το να σας πει τι περιμένει από τη μέρα του.
3. Καταργήστε τις πρωινές φωνές για να βιαστεί το παιδί! Είτε παίξτε το παιχνίδι «ας κερδίσουμε το ρολόι» (και να δούμε αν το ρολόι ή το παιδί θα κάνει πιο γρήγορα) είτε χρησιμοποιήστε ένα κολλάζ με φωτογραφίες που δείχνουν τι πρέπει να κάνει το παιδί στην πρωινή του ρουτίνα. Ενθαρρύνετε το παιδί να γίνει «αρχηγός» και να εκτελέσει όλες τις «αποστολές» σύμφωνα με το κολλάζ. Ενθαρρύνετέ το με χαμόγελα και λέγοντας τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια.
4. Σε ένα χρωματιστό χαρτάκι ή σε ένα απλό χαρτί ζωγραφίστε μια καρδιά και γράψτε του «σε αγαπώ» ή ένα μικρό σημείωμα και βάλτε το στην τσάντα του. Λειτουργεί ακόμα και με μικρά παιδιά που δεν ξέρουν να διαβάζουν!
5. Αν πηγαίνετε εσείς το παιδί στο σχολείο με αυτοκίνητο βάλτε παιδικά τραγούδια και τραγουδήστε μαζί. Αν στέκεστε στη στάση του σχολικού δοκιμάστε να κάνετε κουτσό παρέα ή να παίξετε ένα παιχνίδι με τα χέρια. Αν περπατάτε, συζητήστε, πέστε ανέκδοτα, παρατηρήστε διάφορα πράγματα στη διαδρομή…
6. Αποχαιρετώντας το παιδί σας για το σταθμό/σχολείο αντί να του δώσετε κάποια συμβουλή να είναι καλό παιδί πέστε του από την καρδιά σας «να περάσεις τέλεια! Θα μου λείψεις ως το μεσημέρι και δε βλέπω την ώρα να γυρίσεις να μου πεις όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνεις σήμερα!».
7. Δημιουργήστε μικρές οάσεις ηρεμίας για τον εαυτό σας! Μέσα στη μέρα σας, για λίγα λεπτά κλείστε τα μάτια, αδειάστε το μυαλό σας από σκέψεις, βρείτε μέσα σας το ζεστό εκείνο κομμάτι του εαυτού σας που έχει αγάπη και χαρά ζωής. Αν και ακούγετε απλό, δε φαντάζεστε πόσο αναζωογονητικό είναι αν δεν το δοκιμάσετε!
8. Επιστρέφοντας στο σπίτι ετοιμάστε από πριν μια λίστα με ψώνια/φαγητό/δουλειές ή καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Πριν ξεκινήσετε να κάνετε όσα πρέπει, αφιερώστε μερικά λεπτά στο παιδί σας και χωρίς άλλους περισπασμούς (πχ να μη τσεκάρετε η-μειλς ή να μην απαντάτε σε sms) ρωτήστε το για τη μέρα του και πείτε του δυο λόγια για τη δική σας.
9. Αν τα παιδιά σας αρχίσουν να τσακώνονται μη βάλετε τις φωνές: διατηρήστε την αίσθηση του χιούμορ σας και κάντε τον διαιτητή χωρίς να παίρνετε το μέρος του ενός ή του άλλου, αλλά ενθαρρύνοντάς τα να βρουν μια λύση. Στη συνέχεια επιβραβεύστε τη συμφωνία και τη συνεργασία τους.
10. Όταν το παιδί σας έχει ένα παράλογο ξέσπασμα επειδή πχ η σάλτσα ακούμπησε στο ρύζι μέσα στο πιάτο του, μη σπεύσετε να βάλετε τις φωνές! Θυμηθείτε ότι το παιδί σας νιώθει δυστυχισμένο, στρεσαρισμένο ή κουρασμένο και δεν έχει ένα κρυφό σχέδιο να σας τη σπάσει προσωπικά! Μη σπεύσετε να του αλλάξετε πιάτο για να λύσετε το πρόβλημα! Εφόσον η πραγματική αιτία είναι άλλη από αυτό που φαίνεται, θα πρέπει να ανταποκριθείτε σε αυτό που το παιδί σας χρειάζεται πραγματικά! Μείνετε κοντά του, δείξτε του κατανόηση, μιλήστε του για τα συναισθήματά του, αγκαλιάστε του. Ίσως το παιδί κλάψει, ίσως κουρνιάσει στην αγκαλιά σας, αλλά σίγουρα μετά θα νιώσει κι αυτό κι εσείς καλύτερα!
11. Αν το παιδί σας γκρινιάζει για τα μαθήματά του, γκρινιάξτε λίγο κι εσείς μαζί του για τις δυσκολίες της μαθητικής ζωής και στη συνέχεια ενθαρρύνετέ το ή βοηθήστε το να κάνει τα μαθήματά του.
12. Γελάστε με τα ανέκδοτα που σας λέει.
13. Βρέστε 10-15 λεπτά μέσα στη μέρα και αφιερώστε τα χωριστά στο κάθε παιδί κάνοντας κάτι μαζί και δείχνοντας την αγάπη σας και την προσοχή σας στο συγκεκριμένο παιδί αποκλειστικά. Αυτή η καλή συνήθεια μεταμορφώνει τη σχέση γονιού παιδιού!
14. Την ώρα του φαγητού μοιραστείτε τα νέα σας. Το κάθε μέλος της οικογένειας θα πρέπει να πει κάτι για το πώς πέρασε. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να βρουν κάτι θετικό και όμορφο μέσα στη μέρα τους.
15. Παίξτε μαξιλαροπόλεμο για 2 λεπτά πριν πάτε για το βραδινό μπάνιο του παιδιού.
16. Δυσκολία να σταματήσει το παιχνίδι και να πάει για ύπνο; Δείξτε του ότι το καταλαβαίνετε, διατηρήστε την αίσθηση του χιούμορ σας, αλλά επιμείνετε σταθερά και οδηγήστε το τελικά για ύπνο.
17. Μάθετε να ακούτε από μικρή ηλικία όλα τα προβλήματα με τους φίλους και τις φίλες χωρίς να κρίνετε και χωρίς να προσπαθείτε απαραιτήτως να δώσετε λύσεις. Δείξτε κατανόηση για τις ‘δυσκολίες της ζωής’ και πίστη στις δυνάμεις του παιδιού σας να τα καταφέρει.
18. Παρατηρήστε τη δική σας διάθεση προς το τέλος της ημέρας: έχετε κουραστεί; Έχετε εκνευριστεί; Νιώθετε ότι θα έχετε ένα ξέσπασμα θυμού επειδή το παιδί δε συνεργάζεται; Εξηγήστε του πώς νιώθετε, τονίστε ότι έφτασε η ώρα για τη δική σας και τη δική του ξεκούραση και με μια ζεστή καληνύχτα, αγκαλιαστείτε και δώστε ραντεβού το επόμενο πρωί!
19. Μάθετε να απολαμβάνετε την ώρα της ανάγνωσης βιβλίου το βράδυ! Διαλέξτε έναν βολικό χώρο, πχ αγκαλιά στο δικό σας κρεβάτι ή μια αναπαυτική πολυθρόνα ή αν χωράτε μέσα, αλλιώς κολλητά στο κρεβάτι του παιδιού σας. Απολαύστε τη μυρωδιά των φρεσκολουσμένων μαλλιών του, τη ζεστασιά του, το χαμόγελό του. Χαλαρώστε μαζί με το παιδί και καληνυχτίστε το δίνοντάς του την αίσθηση ότι το αγαπάτε και ότι είναι ασφαλές.
20. Σβήστε το φως και αφιερώστε μερικά λεπτά στο κάθε παιδί: χαϊδεύοντάς του την πλάτη πέστε του πόσο το αγαπάτε, ότι έχει τη δική του σπέσιαλ θέση στην καρδιά σας και ότι νιώθετε πολύ τυχερή/ός που είναι το δικό σας μοναδικό και καταπληκτικό παιδί!
Σας φαίνονται δύσκολα; Δεν είναι! Χρειάζεται να επενδύσετε λίγο χρόνο και ενέργεια για να αλλάξετε τις συνήθειές σας, αλλά, πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο, γιατί έτσι θα είστε πιο ήρεμοι, τα παιδιά σας θα έχουν καλύτερη συμπεριφορά και συνεργασία και όταν με το καλό φτάσουν στην εφηβεία θα έχουν μια καλή και ποιοτική σχέση μαζί σας!
Πηγή: http://www.boro.gr
