Μίνιμαλ χώροι, large αισθητική - Δείτε τις φωτογραφίες.
Οι Νεοϋορκέζοι έχουν συνηθίσει να ζουν σε μικροσκοπικούς χώρους... Ο όρος SRO, ή μονόκλινο δωμάτιο, «επινοήθηκε» εδώ στη δεκαετία του 1930, με μικροσκοπικά έπιπλα και κοινόχρηστο μπάνιο. Πάντως, παρά τους διάφορους νόμους για τον καθορισμό του ελάχιστου μεγέθους ενός μικρού διαμερίσματος, ένα κτίριο που διαθέτει μικροσκοπικά διαμερίσματα εξυπηρετεί στην «καταπολέμηση» θεμάτων όπως τα υψηλά ενοίκια και η μαζική αστικοποίηση.
Παρακάτω, δείτε έξι παραδείγματα από Νεοϋορκέζους που ζουν «βασιλικά» μέσα στις μικροσκοπικές κατοικίες τους, από την σικ περιοχή Upper East Side μέχρι το Bed-Stuy στο Μπρούκλιν.
Η Allison Heim και το διαμέρισμά της
Ράφια παντού για αυτό το ιδιαίτερο διαμέρισμα
Η 36χρονη Hannah Messler, μέσα στο κουκλίστικο διαμέρισμά της
Οι Ahmed Tigani και Jen Shoenthal, χαμογελούν εντός της χαρούμενης «φωλιάς» τους
Οι Lucas Bucholtz και η Alessandra Norman, μοιράζονται ένα χαριτωμένο χώρο
Επικίνδυνες ουσίες που φτιάχνονται ακόμα και με δηλητήριο για αρουραίους.
Στις «στραπατσαρισμένες» φτωχογειτονιές και τα γκέτο στο Μπουένος Άιρες, το ναρκωτικό paco βρίσκει πάντα τον τρόπο να φτάνει στα χέρια των πιο ευάλωτων εξαθλιωμένων ανθρώπων ακόμα και νεαρών παιδιών που μετά βίας φτάνουν τα 12 έτη.
Ο ιταλός φωτογράφος Valerio Bispuri ανέλαβε την πρόκληση να καταγράψει αυτά τα «φαντάσματα», να καταγράψει με το φακό του τις επιδράσεις που έχει το συγκεκριμένο ναρκωτικό στους χρήστες της ευρύτερης κοινότητας. Το ναρκωτικό, είναι γνωστό και ως η «κοκαΐνη των φτωχών», και φτιάχνεται από το υποπροϊόν παρασκευής της κοκαΐνης και αναμειγνύεται με τοξικές χημικές ουσίες - μερικές φορές ακόμα και με δηλητήριο για τρωκτικά. Καπνίζεται όπως το κρακ, χρειάζεται μόλις 30 δευτερόλεπτα για να δράσει και η επίδρασή του έχει ελάχιστη διάρκεια. Είναι τόσο δυνατό, που είναι τουλάχιστον 50 φορές πιο ισχυρό από την κοκαΐνη.
Οι περισσότερες από τις συγκεκριμένες φωτογραφίες, είναι από την Αργεντινή, αλλά ο Ιταλός κατέγραψε εικόνες και από μέρη όπως η Βραζιλία, η Παραγουάη, το Περού και η Κολομβία εκεί δηλαδή όπου το Paco «κυκλοφορεί». Για να προμηθευτεί κανείς την επικίνδυνη αυτή ουσία, χρειάζεται να δώσει ελάχιστα –κάτι λιγότερο από ένα δολάριο…
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Οι επιστήμονες από το Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας υπό την καθοδήγηση Ελληνίδας ερευνήτριας, ανέπτυξαν «έξυπνα υλικά» που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα ρομπότ που θα αποσυντίθενται, όπως κάνει ένα ανθρώπινο σώμα τη στιγμή που έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του.
Τα ρομπότ παίρνουν όλο και περισσότερο ανθρώπινη μορφή. Το εσωτερικό τους όμως εξακολουθεί να γίνεται κυρίως από μέταλλο και πλαστικό – υλικά που είναι δύσκολο να αποσυντεθούν. Αλλά οι ερευνητές στην Ιταλία ανάπτυξαν «έξυπνα υλικά» που θα μπορούσαν να επιτρέψουν την κατασκευή ρομπότ από ουσίες που θα βιοδιασπώνται, όταν θα έχουν φτάσει στο τέλος της ζωής τους.
«Εγχύουμε οποιοδήποτε υλικό με την νανοτεχνολογία. Αυτό που κάνουμε, εκτός από την παραγωγή αυτών των νέων σύνθετων υλικών, των «Έξυπνων υλικών», είναι να τα χρησιμοποιούμε για να αλλάξουμε τις ιδιότητες άλλων υλικών, υλικών που ήδη υπάρχουν όπως το χαρτί ή το βαμβάκι ή διαφορετικά είδη αφρών. Από συνθετικούς αφρούς όπως η πολυουρεθάνη ή μορφές του βαμβακιού. Με αυτόν τον τρόπο, δίνουμε νέες ιδιότητες που δεν είχαν σε αυτά τα υλικά, έτσι ώστε να μπορούμε να ανοίξουμε το εύρος εφαρμογής τους», εξηγεί η Αθανασία Αθανασίου, η οποία είναι επικεφαλής της Ομάδας Έξυπνων Υλικών στο Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (IIT) στη Γένοβα.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως τα «έξυπνα υλικά» τους, θα μπορούσαν τελικά να αντικαταστήσουν τα συμβατικά πλαστικά που είναι κατασκευασμένα από πετρέλαιο και συμβάλλει στην αλλαγή του κλίματος. Τα βιοπλαστικά δημιουργούνται από φυτικές ύλες, αλλά απαιτείται υψηλή ένταση ενέργειας για την παραγωγή τους. Η ομάδα της Αθανασίου έχει αναπτύξει έναν τρόπο για να δημιουργεί βιοπλαστικό από τα απόβλητα των τροφίμων, και έτσι ελπίζουν να μετριάσουν την επιπλέον ενέργεια που απαιτείται από τη χρήση τέτοιων εναλλακτικών πόρων.
Ειδικότερα, η ρομποτική θα μπορούσε να είναι μια σημαντική εφαρμογή για την έρευνά τους, σύμφωνα με την Αθανασίου.
«Αυτά τα βιοδιασπώμενα υλικά, τα φυσικά υλικά, είναι πολύ ευέλικτα, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δέρμα των ρομπότ. Αλλά, μπορεί να είναι επίσης και πολύ σκληρά ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τα εσωτερικά μέρη ενός ρομπότ. Και επίσης, σε αυτό το εύκαμπτο δέρμα, το ρομποτικό δέρμα ας πούμε, μπορούμε να ενσωματώσουμε τους αισθητήρες, έτσι ώστε να έχουν αυτή την αίσθηση αφής τα ρομπότ, αλλά με βιοδιασπώμενα υλικά» δήλωσε η Αθανασίου στο Reuters.
Ο Νίκος Τσαγκαράκης, επικεφαλής ερευνητής σε ένα ανθρωποειδές ρομπότ στο IIT, είπε ότι η ρομποτική θα πρέπει να ξεπεράσει τη χρήση μετάλλου, προκειμένου να οικοδομήσει την επόμενη γενιά ρομπότ.
«Το κύριο ζήτημα είναι ότι είναι πραγματικά δύσκολο να δούμε πώς μπορούμε να επιτύχουμε τις ιδιότητες που χρειαζόμαστε. Ώστε να ταιριάζουν περισσότερο στις ιδιότητες του ανθρώπινου σώματος. Έτσι, τα εναλλακτικά υλικά θα μας δώσουν αυτό το πλεονέκτημα και αυτό θα μας βοηθήσει να κάνουμε ένα πιο ελαφρύ ρομπότ, πιο αποτελεσματικό και τέλος ανακυκλώσιμο» δήλωσε ο Τσαγκαράκης, ο οποίος αναπτύσσει το ανθρωποειδές ρομπότ Walk-Man, το οποίο θα χειρίζεται ανθρώπινα εργαλεία και θα αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε ένας άνθρωπος.
Τα ρομπότ που είναι κατασκευασμένα από βιοδιασπώμενο υλικό, είναι βέβαιο ότι θα είναι πιο ανθρώπινα και ίσως πιο εύκολα αποδεκτά στον πραγματικό κόσμο.
Η Αθανασίου πιστεύει πως τα βιοδιασπώμενα υλικά θα χρησιμοποιηθούν σύντομα για το δέρμα των ρομπότ, αλλά επίσης ότι κάποια στιγμή ολόκληρο το σώμα του ρομπότ θα μπορούσε να αποσυντίθενται ακριβώς σαν να ήταν σάρκα και αίμα.
«Πιστεύω ότι σε μερικά χρόνια θα είναι εφικτό όλα τα ρομπότ να είναι βιοδιασπώμενα» τόνισε στη συνέντευξη.
Πηγή: http://www.ellines.com
Όμορφες εικόνες από την ανθοστόλιστη συνοικία.
Μια γραφική, όμορφη συνοικία, σκαρφαλωμένη στην βορειανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης μοιάζει με έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής μέσα στην Αθήνα.
Τα Αναφιώτικα έχουν χαρακτηριστεί ως ένα «νησί χωρίς θάλασσα» και όχι άδικα. Σε αυτό το σημείο της Πλάκας ο επισκέπτης κάνει τον περίπατό του και απολαμβάνει τον καφέ του μέσα σε ένα νοητό ταξίδι και νιώθει σαν να έχει φύγει μακριά από την Αθήνα. Τα μικρά ασβεστωμένα σπίτια και τα σοκάκια δίνουν την αίσθηση του νησιού, ενώ τα ανθισμένα λουλούδια στις γλάστρες και στα παραθύρια καθώς περπατάς στους δαιδαλώδεις δρόμους, ολοκληρώνουν την συναρπαστική εικόνα.
Η όμορφη νησιώτικη αυτή γωνιά της Αθήνας δημιουργήθηκε περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή εργάτες από την Ανάφη, οι οποίοι είχαν έρθει στην πρωτεύουσα για να εργαστούν ως χτίστες, στην ανοικοδόμηση της πόλης, στα διάσημα ιστορικά κτήριά της αλλά και στην ανέγερση των ανακτόρων του Όθωνα.
Οι μάστορες έβαλαν όλη τους την τέχνη και η συγκεκριμένη συνοικία χτίστηκε ακολουθώντας την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων γι’ αυτό και θυμίζει σήμερα τη «χώρα» κάποιου νησιού στο Αιγαίο. Με την εγκατάστασή τους στην Αθήνα, οι Αναφιώτες αναστήλωσαν παράλληλα και τους δύο ναούς που βρίσκονταν στην περιοχή από τον 17ο αιώνα, δηλαδή τον ναό του Αγίου Συμεών και του Αγίου Γεωργίου των Βράχων. Μετά το 1922 έφτασαν στην περιοχή και Μικρασιάτες πρόσφυγες εμπλουτίζοντας την σύνθεση του πληθυσμού. Κατά τη δεκαετία του 1950 ωστόσο έγιναν κάποιες ανασκαφές και κατεδαφίστηκε μέρος της συνοικίας.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, αυτή η γραφική συνοικία κάτω από την Ακρόπολη αποτελεί πόλο έλξης όχι μόνο των τουριστών που φτάνουν στην πρωτεύουσα αλλά και των ίδιων των κατοίκων των Αθηνών που τις Κυριακές παίρνουν μικρές ανάσες «νησιώτικης αύρας» μέσα στο κέντρο της πόλης.
Παρά το ιδιόμορφο έδαφος της περιοχής και τις δυσκολίες αλλά και τη φτώχεια που είχαν οι τεχνίτες που έδωσαν πνοή σε αυτή τη γωνιά της Πλάκας, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα στολίδι στην πρωτεύουσα και μια ανοιξιάτικη βόλτα εκεί αρκεί για να σε πείσει. Αποτελεί δε, και όχι άδικα, ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα μέρη της Αθήνας. Και ποιος εξάλλου δεν θέλει να κρατάει αποτυπωμένη αυτή τη γωνιά της πόλης και να ταξιδεύει σε άλλες εποχές...
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
