Υπάρχουν κάποια στοιχεία που το παιδι θέλει και περιμένει να μην χαρακτηρίζουν τους γονείς του. Πρόκειται για τις ακόλουθες τρεις βασικές εσφαλμένες στάσεις.
-Φυσική απουσία και συναισθηματική εξόντωση και αστάθεια. Το να είναι ο γονιός απρόσιτος, σαν ξένος ή απρόβλεπτος (συναισθηματική ανεμοδούρα). Αυτή η εσφαλμένη στάση μπορεί να προκύψει σε μια συνηθισμένη οικογένεια με τους εξής δυο τρόπους: Είτε τα βάσανα, οι έγνοιες και οι φιλοδοξίες των γονέων τους απορροφούν και τους απομακρύνουν από το παιδί τους. Είτε οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τους φαντασιώσεις και αγωνίες αι αυτό τους κάνει να μη μπορούν να σταθούν κοντά του επειδή συνειδητά ή ασυνείδητα τους θυμίζει τα δικά τους αρνητικά. Φυσικά στη μακρόχρονη και πυκνή σχέση γονέων-παιδιού θα υπάρξουν αναπόφευκτα στιγμές όπου οι γονείς δεν θα είναι όσο χρειάζεται διαθέσιμοι. Αν είναι μόνο στιγμές τότε δεν πειράζει. Τα κενά και οι πληγές θα καλυφθούν και θα επουλωθούν στην πορεία του χρόνου. Αν όμως η μη διαθεσιμότητα τείνει να γίνει καθεστώς και να αποκτήσει συναισθηματικό χαρακτήρα τότε κάτι μπορεί να στραβώσει για τα καλά. Και ενδεχομένως να εκδηλωθεί σαν πρόβλημα του παιδιού. Αυτό πειράζει! Και τότε είναι η ώρα που οι γονείς καλό θα ήταν να θυμηθούν την κουβέντα: Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! Και να σκεφτούν οι ίδιοι τη βοήθεια κάποιου ειδικού.
-Υπαρξιακή άρνηση, παραγνώριση η αντιφατικότητα. Το να μην είναι σε θέση οι γονείς να υποστηρίξουν το παιδί τους καθώς αναζητά τη θέση του στον κόσμο. Και ή να του υπονομεύουν κάθε προσπάθειά του να δει τον εαυτό του σαν πλάσμα αγαπητό και αποδεκτό ή αν του προκαλούν σύγχυση με αντιφατικά μηνύματα αξιολογήσεις και απαιτήσεις από το «δεν είσαι καλό παιδί» μέχρι και το «ανάθεμα την ώρα που σε γέννησα». Ή με συνδυασμούς του είδους «σας αγαπάμε όλα τα παιδιά το ίδιο» ταυτόχρονα με στάσεις εμφανούς προτίμησης στα άλλα του αδέρφια. Μια ειδική και συνηθισμένη τέτοια εμπλοκή και στις συνήθεις οικογένειες είναι το να φέρονται οι γονείς στα παιδιά σαν να είναι συναισθηματικά και υπαρξιακά ένας τρύπιος κάδος. Που τον παραγεμίζουν συνεχώς με δώρα, παροχές, χατίρια ενώ παράλληλα αγνούν τον τρόπο ή δεν έχουν την ικανότητα να αρκούνται σε λίγα λόγια και μετρημένες χειρονομίες. Που να πείθουν το παιδί ότι ο κόσμος όλος ενδιαφέρεται γι αυτό ώστε να είναι περιττή η απεγνωσμένη προσπάθεια των γονιών του να του γεμίσουν το υπαρξιακό του κενό με συναισθηματικά αδιάφορα πράγματα. Αυτή η ανικανότητα υπαρξιακής δοτικότητας οφείλεται κατά κανόνα σε υπαρξιακά ελλείμματα των ίδιων των γονέων. Από το ότι εκείνοι δεν αγαπήθηκαν και δεν ξέρουν την τέχνη της αγάπης μέχρι το ότι συγχέουν την ευτυχία με τη συσσώρευση αγαθών, απολαβών και ευχαριστήσεων. Προφανώς έτσι αισθάνονται και οι ίδιοι ότι ζουν σε έναν κόσμο ο οποίος είναι χρήσιμος ευχάριστος αλλά όχι αγαπητός. Και έναν παρόμοιο κόσμο πεινασμένων και αχόρταγων ψυχών φαντάζονται για το παιδί τους. Που μπορεί να γίνει κακομαθημένο και τυρρανικό προκειμένου να επιβάλλει με τη βία την παρουσία του στον κόσμο. Ή ένας νάρκισσος που προσπαθεί απεγνωσμένα να οχυρωθεί στην υπαρξιακή θέση «μόνο εγώ αξίζω» Ή μια συνηθισμένη επιπλοκή… να εμφανίσει παιδική ή εφηβική κατάθλιψη.
-Οικογενειακή ακυβερνησία. Που δηλώνει κατά κύριο λόγο το να μη ξεχνούν οι γονείς πότε και πώς να πουν Μη! Και Όχι! Χωρίς να φοβούνται. Όταν οι γονείς φοβούνται, το παιδί τρέμει. Και μαζεύεται στη γωνιά του ή αντιδρά σπασμωδικά ή προσπαθεί απεγνωσμένα να αναλάβει εκείνο τα ηνία του σπιτιού. Όταν ταλαντεύονται οι γονείς το παιδί είναι πιθανόν να αποσταθεροποιηθεί ακόμα και να καταρρεύσει. Βάρη και ευθύνες υπερβαίνουν κατά πολύ τις διανοητικές φυσικές και συναισθηματικές του δυνάμεις. Το παιδί πολλές φορές μπορεί επίσης να είναι «χύμα» ή και να μην ξέρει που να σταματήσει με αποτέλεσμα να τρώει συνεχώς τα μούτρα του, να μην το χωράει ο τόπος ζητώντας με περίεργο τρόπο το στοιχειώδες: Ένα χέρι να το κρατήσει, μια αγκαλιά που να το προστατέψει»
Πηγή: http://www.boro.gr
Οι φακοί επαφής είναι σίγουρα μια σπουδαία εφεύρεση, αφού μας απαλλάσσουν από τα ενοχλητικά γυαλιά.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διόρθωση της μυωπίας, του αστιγματισμού, της υπερμετρωπίας κλπ.
Δεδομένου όμως ότι δεν παύουν να είναι ένα ξένο σώμα στα μάτια, πόσο ασφαλείς είναι;
Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η χρήση φακών επαφής μπορεί να αλλάξει αρκετά τα βακτήρια της επιφάνειας των ματιών, κάτι που τα καθιστά πιο επιρρεπείς σε λοιμώξεις.
Αμερικανοί ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης λένε ότι οι φακοί επαφής επιφέρουν αλλαγές στα βακτήρια της επιφάνειας των ματιών.
Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα από τα μάτια 9 ατόμων που χρησιμοποιούσαν κάθε μέρα φακούς επαφής και 11 άτομα που δεν χρησιμοποιούσαν.
Αυτοί που φορούσαν φακούς επαφής είχαν στην επιφάνεια των ματιών τους μεγαλύτερη ποικιλία βακτηρίων και τριπλάσια επίπεδα από ορισμένα βακτήρια σε σύγκριση με αυτούς που δεν χρησιμοποιούσαν. Τα βακτήρια στους κερατοειδείς χιτώνες των ματιών όπου ακουμπούν οι φακοί επαφής, έμοιαζαν περισσότερο με εκείνα των βλεφάρων, σε σύγκριση με τους μη χρήστες.
Τα βακτήρια
Πιο συγκεκριμένα, οι χρήστες είχαν υψηλότερους αριθμούς των εξής τεσσάρων ειδών: Lactobacillus, Acinetobacter, Methylobacterium, και Pseudomonas. Τα υψηλότερα επίπεδα αυτών των βακτηρίων θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί οι άνθρωποι που φορούν φακούς είναι πιο πιθανό να εκδηλώσουν κάποιες οφθαλμικές μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του έλκους του κερατοειδούς χιτώνα που έχει συνδεθεί με τα βακτήρια Pseudomonas.
Η επικεφαλής της μελέτης ανέφερε ότι δεν είναι ακόμα γνωστό αν οι αλλαγές στο μικροβίωμα των ματιών οφείλονται στα δάκτυλα που αγγίζουν τα μάτια ή στην πίεση που ασκούν οι φακοί επαφής.
Τόνισε, όμως, πως έχει ζωτική σημασία οι χρήστες των φακών να τηρούν σχολαστικά τους κανόνες υγιεινής που αφορούν τα χέρια τους, τους φακούς αλλά και τις θήκες τους.
Οι λοιμώξεις έρχονται όταν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν την κατάλληλη φροντίδα των φακών επαφής ή κοιμούνται με αυτούς όλη τη νύχτα. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2010, ενώ το 86% των χρηστών νόμιζαν ότι φρόντιζαν σωστά τους φακούς τους, μόνο το 32% είχε «καλή συμμόρφωση».
Πηγή: http://www.boro.gr
Για να πούμε ότι μια προσπάθεια απώλειας βάρους είναι απόλυτα επιτυχημένη, θα πρέπει τα κιλά που έχασε κάποιος να τα διατηρήσει και μετά, στο υπόλοιπο της ζωής του. Αυτό είναι ένα πρωτεύον ζήτημα, όμως δυστυχώς λίγοι τα καταφέρνουν. Έτσι, καταλήγουν να ταλαιπωρούν συνεχώς τον οργανισμό τους με δίαιτες που πολλές φορές είναι και εξαντλητικές. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει γιατί γυρίζουν στις παλιές τους συνήθειες και δεν κάνουν την υγιεινή διατροφή και την άσκηση τρόπο ζωής. Σε αυτό βέβαια συντελούν και ψυχολογικοί παράγοντες, όπως θα αναλύσουμε και παρακάτω.
Στη μακροχρόνια διατήρηση του βάρους φαίνεται να παίζουν ρόλο αρκετοί παράγοντες, εκ των οποίων οι πιο σημαντικοί έχει φανεί από έρευνες ότι είναι οι εξής:
Καλό πρωινό: Το πρωινό, όπως έχουμε πει και σε άλλο άρθρο μας, σχετίζεται αντίστροφα με το Δείκτη Μάζας Σώματος. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα που καταναλώνουν πρωινό κάθε μέρα τείνουν να έχουν χαμηλότερο σωματικό βάρος. Σε αυτό βοηθάει και το γεγονός ότι ένα πλήρες πρωινό μας βοηθά να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με ενέργεια και να μην πεινάμε πολύ μετά
Αυτοπαρακολούθηση του σωματικού βάρους: Από μελέτες έχει φανεί ότι το τακτικό ζύγισμα (1-2 φορές/ βδομάδα) βοηθά στον έλεγχο και στη διατήρηση του βάρους. Μη φοβάστε λοιπόν τη ζυγαριά. Αν βλέπετε λίγο το βάρος να αυξάνει, κάνετε προσπάθεια έγκαιρα να το επαναφέρετε. Μην πάτε όμως στο άλλο άκρο και ζυγίζεστε κάθε μέρα. Μία με δύο φορές την εβδομάδα είναι αρκετές.
Κατανάλωση φρούτων και λαχανικών: Η υιοθέτηση ενός υγιεινού μοντέλου διατροφής με την ενσωμάτωση των φρούτων και λαχανικών καθημερινά μέσα σε αυτή έχει φανεί ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Τα φρούτα και λαχανικά εξάλλου μας χορταίνουν, παρέχοντάς μας φυτικές ίνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού και του εντέρου.
Φυσική Δραστηριότητα: Πολύ βασική είναι η άσκηση, ακόμη και το απλό περπάτημα, για να διατηρήσει κάποιος ένα υγιές βάρος. Παράλληλα με την καύση θερμίδων, βοηθά και στη διατήρηση και αύξηση της μυϊκής μάζας που όσο περνάνε τα χρόνια φθίνει. Αυτό σημαίνει καλύτερο μεταβολισμό και ένα πιο υγιές σώμα.
Ψυχολογικοί παράγοντες: Τα άτομα με συναισθηματική υπερφαγία, εκείνοι δηλαδή που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες φαγητού από στενοχώρια, άγχος ή κούραση, έχει φανεί ότι επανακτούν το βάρος που έχουν χάσει πιο εύκολα. Αυτά τα άτομα πρέπει να προσπαθήσουν να αποκτήσουν δεξιότητες επίλυσης των προβλημάτων τους και να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους απέναντι στο φαγητό, ίσως με τη βοήθεια και τη στήριξη κάποιου ειδικού.
Αντίσταση στην ινσουλίνη: Άτομα με αντίσταση στην ινσουλίνη, όπως είναι οι γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και τα άτομα με μεταβολικό σύνδρομο, αντιμετωπίζουν μεγαλύτερη δυσκολία στο να διατηρήσουν το βάρος τους στα επιθυμητά επίπεδα. Η τακτική φυσική δραστηριότητα είναι απαραίτητη εδώ για να βελτιωθεί η ευαισθησία στην ινσουλίνη και να διατηρηθεί ένα υγιές βάρος.
Αν ακολουθήσετε λοιπόν συνδυαστικά τα περισσότερα από τα παραπάνω, θα μπορέσετε να διατηρήσετε τα κιλά σας πιο εύκολα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Πηγή: http://www.boro.gr
Εάν αναρωτιέστε γιατί έχετε «μείνει στο ράφι» ή γιατί κανένας άντρας δεν μένει μαζί σας για πολύ καιρό, τότε ψάξτε το…
Μήπως ανήκετε σε αυτά τα προφίλ γυναικών τα οποία οι άντρες δεν θα παντρεύονταν ποτέ;
1. Η κουτσομπόλα
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: στους άντρες δεν αρέσει το κουτσομπολιό και η κατινιά. Σίγουρα στην αρχή θα γελάσει με τα περίεργα gossip σου , θα σε ακούσει, θα σχολιάσει, όμως μετά από ένα σημείο παύει να είναι διασκεδαστικό και καταλήγει κουραστικό! Δεν θέλει να ακούει για τον κομμωτή σου, για τις σχέσεις των διασήμων, ή την προσωπική ζωή της κολλητής σου. Άσε που θα του φουντώσουν και υποψίες ότι κάποια στιγμή κάτι θα σου ξεφύγει και για τη δική του ζωή…
2. Η σούπερ ζηλιάρα
Δε λέω, καλό είναι να τον αγαπάς και να τον θέλεις μόνο για εσένα, αλλά η υπερβολική ζήλια μπορεί να τον πνίξει! Η εμπιστοσύνη είναι το Α και το Ω μιας σχέσης, αν δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς καθόλου και είσαι 24 ώρες το 24ωρο καχύποπτη και μίζερη, σίγουρα δεν θα θέλει να ζήσει μαζί σου την υπόλοιπη ζωή του…
3. Η μη ανεξάρτητη
Η γυναίκα που είναι κολλημένη πάνω σε έναν άντρα, ζει μόνο για εκείνον και κάθε λεπτό τις ημέρας της η ζωή της βασίζεται στη δική του, είναι πραγματικά το χειρότερο κάθε αρσενικού! Προφανώς και είναι κολακευτικό να του δείχνεις ότι τον συμπονάς, τον σκέφτεσαι και τον υπολογίζεις αλλά πρέπει να βρεις τη σωστή ισορροπία για να διατηρήσεις και την προσωπική σου ανεξαρτησία. Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει και άλλα ενδιαφέρονται στη ζωή της και όχι απλά να περιμένει τον άνδρα της να επιστρέψει από τη δουλειά για να αποκτήσει νόημα η καθημερινότητά της.
4. Η γκρίνια
Αυτή που τα θέλει όλα και δεν μένει ευχαριστημένη με τίποτα. Ο σύντροφός της προσπαθεί το καλύτερο και εκείνη πάλι τον συγκρίνει με το αγόρι της κολλητής της. Αυτή η τακτική σίγουρα θα διώξει μακριά τον άνθρωπό αυτού του τύπου γυναίκας, αφού όχι μόνο θα βαρεθεί να ακούει μια μόνιμη γκρίνια αλλά θα νιώσει και εντελώς άχρηστος.
5. Η αυταρχική
Αντίθετα από την τελείως «αδύναμη» και «εξαρτημένη» γυναίκα, η αυταρχική θέλει τα πάντα να γίνονται όπως τα έχει σχεδιάσει! Γι’ αυτό δίνει μονίμως διαταγές στο σύντροφο της και τον έχει κάνει… σκυλάκι. Ο δυναμισμός αυτής της γυναικάς μπορεί στην αρχή να γοητεύσει ένα αρσενικό, αλλά σίγουρα θα τον κουράσει και θα τον εκνευρίσει στο κοντινό μέλλον.
Πηγή: http://www.boro.gr
Υπάρχει επιστημονική εξήγηση για τον λόγο που δακρύζετε πιο συχνά από τους υπόλοιπους.
Έχετε πιάσει τον εαυτό σας να συγκινείται εύκολα από ένα βίντεο με κουταβάκια; Μερικοί άνθρωποι έχουν το κλάμα πραγματικά στο τσεπάκι τους! Και μπορεί ο περίγυρός σας να σας θεωρεί απλά ευαίσθητους, οι ειδικοί λένε πώς υπάρχει επιστημονική εξήγηση για τον λόγο που δακρύζετε πιο συχνά από τους υπόλοιπους!
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος λόγος που να εξηγεί γιατί κάποιοι από εμάς κλαίνε περισσότερο απ’ ότι ο μέσος όρος, αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν μια σειρά από παράγοντες όπως το φύλο και τα τραύματα του παρελθόντος.
Οι άντρες, εξηγούν, πώς έχουν την προδιάθεση να αποφεύγουν το κλάμα δεδομένου ότι κάτι τέτοιο μπορεί να «τσαλακώσει» την εικόνα τους και να επηρεάσει τον τρόπο που τους αντιμετωπίζει το περιβάλλον τους.
Κι ενώ είναι αλήθεια ότι μερικές γυναίκες είναι επιρρεπείς στο κλάμα τις δύσκολες ημέρες του μήνα, κι άλλοι παράγοντες έρχονται στο προσκήνιο όπως τα αντισυλληπτικά χάπια και οι ορμονικές διακυμάνσεις που μπορεί να εμφανιστούν στην περίοδο της εμμηνόπαυσης.
Όσοι είναι επίσης «κολλημένοι» με τη δουλειά τους και δεν κοιμούνται αρκετά, βάζουν επίσης πιο εύκολα τα κλάματα. Η λύση; Βεβαιωθείτε ότι κοιμάστε τουλάχιστον οχτώ ώρες τη νύχτα και δοκιμάστε το διαλογισμό ή τη γιόγκα ώστε να μειωθούν τα επίπεδα του άγχους.
Αλλά ακόμη κι αν δεν παρατηρήσετε διαφορά, μην στεναχωριέστε. Παλαιότερες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι το κλάμα μας κάνει πιο υγιείς βοηθώντας στην ανάκτηση της ψυχικής μας ισορροπίας.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
