Θα θέλατε να ξέρατε αν κάποιος σας επιθυμεί σφόδρα; Δεν έχετε παρά να τον... ακούσετε καλά. Διότι, όπως επιβεβαιώνουν αμερικανοί επιστήμονες, η φωνή των γυναικών γίνεται πιο βαθιά και βραχνή ενώ των ανδρών... ανεβάζει τόνο όταν τα δύο φύλα βρίσκονται απέναντι από το αντικείμενο του πόθου τους.
Τα επιστημονικά αυτά ευρήματα έρχονται να «σφραγίσουν» όσα όλοι έχουμε παρατηρήσει κατά καιρούς στη συμπεριφορά των φίλων μας: όταν μιλούν σε ένα άτομο για το οποίο τρέφουν ρομαντικά αισθήματα, τότε η φωνή τους αλλάζει.
Μίμηση του τόνου της φωνής του συντρόφου
Συγκεκριμένα, οι ειδικοί από το Κολέγιο Albright στην Πενσιλβάνια ανακάλυψαν, όπως αναφέρουν στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Nonverbal Behaviour», ότι η αλλαγή στον τόνο της φωνής ήταν εντονότερη όταν άνδρες και γυναίκες μιλούσαν στο τηλέφωνο. Παρατήρησαν επίσης ότι και τα δύο φύλα προσπαθούσαν να «ταιριάξουν» τη φωνή τους με εκείνη του συντρόφου τους - να μιμηθούν δηλαδή τον τόνο του.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που βασίστηκε σε παρακολούθηση 24 ατόμων που μιλούσαν στο τηλέφωνο και βρίσκονταν στα... μέλια με έναν καινούργιο σύντροφο, οι γυναίκες τείνουν να κατεβάζουν τον τόνο της φωνής τους ενώ αντιθέτως οι άνδρες τείνουν να ανεβάζουν τον δικό τους μιλώντας στο έτερόν τους ήμισυ.
Δείκτης ανίχνευσης της απιστίας
Οι ψυχολόγοι που βρίσκονται πίσω από τη νέα μελέτη πιστεύουν μάλιστα ότι αυτές οι αλλαγές στον τόνο της φωνής ανδρών και γυναικών ανάλογα με το αν μιλούν σε φίλους ή σε συντρόφους θα μπορούσαν να αποτελέσουν καλό «δείκτη» για την... ανίχνευση της απιστίας.
Στο πλαίσιο της μελέτης οι ειδικοί διερεύνησαν πώς οι εθελοντές άλλαζαν τον τόνο της φωνής τους όταν είχαν μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία είτε με φίλους τους του ιδίου φύλου είτε με τους ερωτικούς συντρόφους τους.
Τους ζητήθηκε να τηλεφωνήσουν τόσο σε κάποιον φίλο τους όσο και στον ερωτικό σύντροφό τους και να ξεκινήσουν και στις δύο περιπτώσεις τη συζήτηση με το «Πώς είσαι;» και «Τι κάνεις τώρα;».
Στη συνέχεια οι επιστήμονες έβαλαν 80 ανεξάρτητους κριτές να ακούσουν τις ηχογραφήσεις και να δηλώσουν πότε αυτές... ανέδιδαν σεξουαλικότητα, πότε έδειχναν ευχαρίστηση και πότε ερωτικό ενδιαφέρον. Οπως είδαν, οι ανεξάρτητοι κριτές ήταν σε θέση να καταλάβουν χωρίς να κάνουν λάθος πότε το κάθε άτομο μιλούσε σε φίλο του ή στον ερωτικό σύντροφό του. Αυτό τους έκανε να πιστεύουν ότι οι εθελοντές άλλαζαν τον τόνο της φωνής τους προκειμένου να επικοινωνήσουν το status της σχέσης τους.
«Οι ηχογραφήσεις που αφορούσαν τους ερωτικούς συντρόφους κρίθηκαν ως πιο ευχάριστες, πιο σέξι και πιο δηλωτικές ερωτικού ενδιαφέροντος σε σύγκριση με εκείνες που αφορούσαν τους φίλους του ιδίου φύλου» ανέφερε η επικεφαλής της μελέτης, καθηγήτρια Σούζαν Χιουτζ.
Η ερευνητική ομάδα διεξήγαγε επίσης φασματογραφική ανάλυση στα φωνητικά δείγματα ώστε να εξετάσει τον τόνο της φωνής των εθελοντών. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μιμούνται τον τόνο της φωνής των ερωτικών συντρόφων τους. Σύμφωνα με τη μελέτη αυτό μαρτυρεί «επιθυμία για οικειότητα και δέσμευση. Πρόκειται για έναν τρόπο να επικοινωνήσουμε ότι μας ενδιαφέρει ο ερωτικός μας σύντροφος. Είναι σαν να του λέμε "Εγώ και εσύ είμαστε ένα"».
Στρες και νευρικότητα
Ενδιαφέρον ήταν το εύρημα ότι όταν οι επιστήμονες «απογύμνωσαν» τις ηχογραφήσεις από το γλωσσικό περιεχόμενο διατηρώντας όμως τον κυματισμό και τον τονισμό της φωνής, οι κριτές διέκριναν στρες και νευρικότητα στη φωνή των εθελοντών που μιλούσαν στους ερωτικούς συντρόφους τους. Η καθηγήτρια Χιουτζ δίνει μια εξήγηση: «Οι "φρεσκο-ερωτευμένοι" δεν θέλουν να τους απορρίψουν οι ερωτικοί τους σύντροφοι». Αν είστε λοιπόν ερωτευμένος, δεν χρειάζεται να το πείτε ευθέως. Απλώς μιλήστε στον... σωστό τόνο!
Μια καμπάνια με όνομα «Get Britain Fertile» έγινε με σκοπό να δούμε μέχρι ποια ηλικία μπορεί να γίνει μια γυναίκα μάνα! Μεταμόρφωσαν τη βρετανίδα τηλεοπτική παρουσιάστρια Κέιτ Γκαραγουέι σε μια 70χρονη σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, προκειμένου να προκαλέσουν την κοινή γνώμη σχετικά με το μέχρι ποια ηλικία θα πρέπει μια γυναίκα να περιμένει για να κάνει παιδί.
Όπως μαρτυρούν τα στατιστικά, ο γυναικείος πληθυσμός στη Μεγάλη Βρετανία καθυστερεί να αποκτήσει παιδί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα – στις ΗΠΑ ο μέσος όρος των γυναικών που κάνουν το πρώτο τους παιδί είναι στην ηλικία των 25 ετών, ενώ στη Βρετανία φτάνει τα 30 χρόνια. Το ερώτημα είναι το εξής: Πόσο αργά είναι «πολύ αργά» για να γίνει μια γυναίκα μάνα;
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της εταιρείας «First Response», που ειδικεύεται σε θέματα εγκυμοσύνης, 1 στις 7 γυναίκες πιστεύει ότι η ηλικία των 40 ετών είναι πολύ μεγάλη για τον ερχομό του πρώτου παιδιού. Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε συνεχώς διάφορες celebrities ανά τον κόσμο να γίνονται μαμάδες για πρώτη φορά γύρω στην 4η δεκαετία της ζωής τους και μετά.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι είναι άδικο για το παιδί μια γυναίκα να αποκτά μωρό σε προχωρημένη ηλικία, δεδομένου ότι η μάνα αυτή δεν θα έχει την απαιτούμενη ενέργεια να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της ανατροφής του. Επιπλέον, θεωρούν ότι όσες επιλέγουν να το κάνουν αργά στη ζωή τους είναι γιατί έχουν εμμονή με την καριέρα τους και προτιμούν να βάζουν τον εαυτό τους και την ελευθερία τους σε πρώτη μοίρα, και όχι τη μητρότητα.
Φυσικά, υπάρχουν και οι επικριτές της καμπάνιας, οι οποίοι λένε ότι πολλές γυναίκες δεν επιλέγουν να μην κάνουν μικρές παιδιά επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή τυχαίνει να μη συναντήσουν νωρίς τον κατάλληλο σύντροφο, που θα τις κάνει να αποφασίσουν να προχωρήσουν στη δημιουργία οικογένειας και παιδιών. Για παράδειγμα, πόσες γυναίκες γνωρίζετε στον κύκλο σας που, ενώ κάποια στιγμή στη ζωή τους ήθελαν να γίνουν μαμάδες, δεν είχαν συναντήσει ποτέ τους τον «κ. Κατάλληλο»; Επίσης, η οικονομική αβεβαιότητα και αστάθεια της εποχής είναι ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας που λειτουργεί καθοριστικά σε αυτή την απόφαση σε μικρή ηλικία.
Αν γυρίσουμε πίσω στα στατιστικά, το 70% των γυναικών ηλικίας περίπου 55 ετών κρίνει «αρνητική και δυσάρεστη» την εικόνα μιας γυναίκας να αποκτήσει παιδί στα 40. Μήπως, όμως, αυτό σας κάνει να αναρωτιέστε κάτι πιο βαθύ; Υπάρχει περίπτωση αυτές οι γυναίκες να αντιτίθενται στην ιδέα απλά και μόνο επειδή ενδεχομένως να… ζηλεύουν; Να ζηλεύουν που η τωρινή γενιά έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες συγκριτικά με τη δική τους εποχή, και κατά συνέπεια περισσότερες επιλογές;
Μήπως, τελικά, αυτές οι υπέρλαμπρες διάσημες κάνουν αυτό που όλες μας θα θέλαμε να κάνουμε, αν είχαμε το οικονομικό υπόβαθρο και τη βοήθεια που έχουν εκείνες; Κι επιπλέον, ποιες είμαστε εμείς -η καθεμία μας χωριστά- που θα κρίνουμε τις επιλογές μιας άλλης γυναίκας; Άλλωστε, σκεφτείτε: Κανείς ποτέ δεν επικρίνει έναν άντρα όταν γίνεται πατέρας σε προχωρημένη ηλικία, έτσι δεν είναι;
Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου «Truth and Lies About Why We Buy» Martin Lindstrom, το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις αγορές παπουτσιών, προέρχεται από την απελευθέρωση του νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη κάθε φορά που δοκιμάζουμε κάποιο είδος ένδυσης που μας αρέσει.
Η ψυχολογία και κάποιες λειτουργίες του εγκεφάλου μας είναι υπεύθυνες για την ανεξέλεγκτη τάση να ψωνίζουμε πράγματα που αγαπάμε και όχι ο Jimmy Choo, όπως μας επισημαίνει η Helen Fisher, καθηγήτρια ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Rutgers.
Επιπλέον τα ψηλοτάκουνα μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφες, σέξι και ψηλόλιγνες, οπότε εύκολα γίνονται το αντικείμενο λατρείας και επενδύουμε σε αυτά. Να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι αναβαθμίζουν το στιλ των περσινών ρούχων μας, χωρίς να ξοδευτούμε επιπλέον αγοράζοντας ένα καινούργιο σύνολο.
Αφήστε που τα ψηλοτάκουνα έχουν ιστορία. Στο παρελθόν μόνο οι ευγενείς φορούσαν ψηλοτάκουνα παπούτσια τα οποία θεωρούνταν αξεσουάρ κομψότητας και υπεροχής, ενώ τα κατώτερα στρώματα φορούσαν πιο πρακτικά που διευκόλυναν τις εργασίες τους.
Ο τρίτος λόγος που αγοράζουμε μανιωδώς παπούτσια και ειδικά γόβες στιλέτο σύμφωνα με τον συγγραφέα του The Brain in Love, Daniel Amen, είναι επειδή θεωρούμε ότι φορώντας τες το σώμα μας φαίνεται σέξι, άσχετα που στην πραγματικότητα μας δημιουργούν λόρδωση και πόνο στη μέση.
Αυτό συμβαίνει επειδή, σύμφωνα με αυτόν, η περιοχή του εγκεφάλου που επικοινωνεί με τα γεννητικά όργανα συνδέεται νευρικά με την περιοχή που συνδέεται με τα πόδια, οπότε μας δημιουργείται νοητά η αίσθηση ότι με τα πανύψηλα κομψά παπούτσια, δείχνουμε πιο ελκυστικές. Κι εμείς που νομίζαμε ότι τα λατρεύουμε και καταξοδευόμαστε σε αυτά μόνο και μόνο επειδή έχουμε διάθεση για στιλ…
Πηγή: http://www.enikos.gr
Η Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) είναι μία αγχώδης διαταραχή που οφείλεται σε ένα συμβάν το οποίο περιλαμβάνει κάποιο περιστατικό θανάτου ή απειλής θανάτου ή σοβαρό τραυματισμό, που προκαλεί έντονο φόβο, απελπισία ή τρόμο.
Εάν έχετε εμπλακεί σε ατύχημα ή έχετε βιώσει κάποιο άλλο σοβαρό ψυχικό τραύμα, ενδέχεται να εμφανίσετε σοβαρά και παρατεταμένα συμπτώματα άγχους. Αυτά τα συμπτώματα είναι επανεμφανιζόμενα ή επιδεινώνονται κάθε φορά που κάτι σας προκαλεί αναμνήσεις των συμβάντων που βιώσατε. Ορισμένα άτομα μπορεί ακόμη και να αναβιώνουν το τραυματικό συμβάν με τη μορφή σκέψεων, εικόνων ή ονείρων.
Οι ρίζες του σύγχρονου ορισμού της ΔΜΤΑ συνήθως εντοπίζονται στην περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάγνωση νευρικού κλονισμού από την έκρηξη πυρομαχικών, που αρχικά θεωρείτο ότι οφείλετο στο νεοεφευρεθέντα βαρύ εξοπλισμό του πυροβολικού. Το μετατραυματικό σύνδρομο αναγνωρίστηκε επίσημα το 1980.
Σήμερα, η αντιμετώπιση της ΔΜΤΑ είναι συχνά αποτελεσματική με φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία.
Τι είναι ένα τραυματικό συμβάν;
Στο παρελθόν, το τραυματικό συμβάν ορίζετο ως ένα συμβάν που δεν εμπίπτει στο εύρος των φυσιολογικών ανθρώπινων εμπειριών.
Σήμερα, ο ορισμός δίνει έμφαση τόσο:
στα χαρακτηριστικά του συμβάντος όσο και
στην ανταπόκριση του ατόμου στο συμβάν.
Ως προς τα χαρακτηριστικά του συμβάντος, το άτομο θα πρέπει να έχει βιώσει, ο ίδιος ή ως μάρτυρας, ή να έχει αντιμετωπίσει ένα συμβάν το οποίο περιλαμβάνει θάνατο ή απειλή θανάτου ή σοβαρό τραυματισμό ή απειλή έναντι της σωματικής ακεραιότητας του ίδιου του ατόμου ή κάποιου άλλου.
Η ανταπόκριση του ατόμου σε ένα τέτοιο συμβάν θα είναι η αίσθηση έντονου φόβου, απελπισίας ή τρόμου.
Παράγοντες κινδύνου για τη Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ)
Αρκετοί παράγοντες μπορεί να συμβάλουν στον εντοπισμό ατόμων που βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης ΔΜΤΑ. Αυτοί οι παράγοντες είναι:
η εμπειρία βίαιης επίθεσης, κυρίως περιπτώσεις βιασμού και σωματικής επίθεσης,
όταν το συμβάν είναι προσωπικό και όχι κάτι που συνέβη σε πολλά άλλα άτομα συγχρόνως – η βία έναντι ενός ατόμου προκαλεί μεγαλύτερο κίνδυνο από ότι μία φυσική καταστροφή, όπως ένα τσουνάμι ή ένας σεισμός,
πολλαπλές τραυματικές εμπειρίες, κυρίως όσες προέρχονται από την παιδική ηλικία,
υψηλά επίπεδα συναισθηματικών αντιδράσεων (όπως φόβος και θυμός), αποκοπή και απάθεια του ατόμου έναντι του τραύματος,
εκδήλωση εντονότερου διαπροσωπικού άγχους έπειτα από ένα τραυματικό συμβάν,
φύλο – οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ΔΜΤΑ από ότι οι άνδρες.
Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί η διάγνωση ΔΜΤΑ είναι πιο συχνή σε γυναίκες από ότι σε άνδρες, παρότι οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να αντιληφθούν την απειλή έναντι της ζωής τους στη διάρκεια μίας σωματικής επίθεσης από ότι οι άνδρες.
Περισσότερες γυναίκες από ότι άνδρες αναφέρουν ότι υπέστησαν τραυματικά συμβάντα, όπως είναι η εμπλοκή σε μία διαμάχη, τα τροχαία ατυχήματα και οι σωματικές επιθέσεις. Οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποστούν βιασμό και άλλα είδη σεξουαλικής παρενόχλησης.
Συμπτώματα της Διαταραχής Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ)
Υπάρχουν αρκετές ομάδες συμπτωμάτων που σχετίζονται με τη Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ). Αυτά περιλαμβάνουν:
Έκθεση σε ένα τραυματικό συμβάν (Τι είναι ένα τραυματικό συμβάν; Επίμονη αναβίωση του τραυματικού συμβάντος, που μπορεί να περιλαμβάνει:
o επανεμφανιζόμενες, αδιάκριτες και θλιβερές αναμνήσεις από το συμβάν,
o επανεμφανιζόμενα και θλιβερά όνειρα σχετικά με το συμβάν,
o αντιδράσεις ή συναισθήματα που εκδηλώνει το άτομο έχοντας την αίσθηση ότι το συμβάν πραγματοποιείται ξανά,
o έντονη ψυχολογική καταπόνηση κατά την έκθεση του ατόμου σε στοιχεία ή καταστάσεις που του θυμίζουν το συμβάν,
o ψυχολογικές αντιδράσεις κατά την έκθεση του ατόμου σε στοιχεία ή καταστάσεις που του θυμίζουν το συμβάν
Επίμονη αποφυγή ερεθισμάτων που σχετίζονται με το τραυματικό συμβάν και απάθεια ως προς την ανταπόκριση του ατόμου σε αυτά, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει:
o προσπάθειες αποφυγής σχετιζόμενων σκέψεων, συναισθημάτων ή συζητήσεων,
o προσπάθειες αποφυγής δραστηριοτήτων, τοποθεσιών και ατόμων που προκαλούν την επανεμφάνιση αναμνήσεων,
o αδυναμία ανάμνησης σημαντικών πτυχών του τραυματικού συμβάντος
o εμφανώς μειωμένο ενδιαφέρον ή συμμετοχή σε σημαντικές δραστηριότητες,
o αίσθημα αποστασιοποίησης ή αποξένωσης από άλλα άτομα,
o αδυναμία εκδήλωσης συναισθημάτων αγάπης,
o το άτομο αισθάνεται ότι το μέλλον του θα είναι βραχύβιο, όπως ότι δεν θα κάνει καριέρα, μακροχρόνιες σχέσεις ή παιδιά
Επίμονα συμπτώματα αυξημένης διέγερσης, όπως:
o δυσκολία του ατόμου να αποκοιμηθεί ή να κοιμηθεί για αρκετές ώρες,
o ευθιξία ή εκρήξεις θυμού,
o δυσκολία συγκέντρωσης,
o αυξημένη εγρήγορση,
o υπερβολική αντίδραση έκπληξης σε περίπτωση αιφνιδιασμού
Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι μεγαλύτερη του ενός μήνα.
Η εμπειρία και τα συμπτώματα προκαλούν σημαντική καταπόνηση στο άτομο ή επιβαρύνουν τις κοινωνικές και επαγγελματικές του δραστηριότητες και άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής του.
Ζητήματα διάγνωσης
Η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) μπορεί να θεμελιωθεί μέσω ενός ιστορικού έκθεσης στο τραυματικό συμβάν, ανταπόκρισης σε έντονο φόβο, απελπισίας ή τρόμου, αναβίωσης συμπτωμάτων, συμπτωμάτων αποφυγής και συμπτωμάτων υπερδιέγερσης.
Η ΔΜΤΑ μπορεί να είναι:
οξεία – τα συμπτώματα διαρκούν 1-3 μήνες
χρόνια – τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερους από 3 μήνες ή
υστερόχρονη – στην οποία τα συμπτώματα εμφανίζονται τουλάχιστον 6 μήνες έπειτα από το τραυματικό συμβάν
Για τη διάγνωση απαιτείται η εμφάνιση των συμπτωμάτων αναβίωσης, αποφυγής, απάθειας και διέγερσης να σχετίζεται άμεσα με το τραυματικό συμβάν.
Η Οξεία Αγχώδης Διαταραχή (ΟΑΔ) μπορεί να διαγνωσθεί εάν ένα άτομο που έχει υποστεί τραύμα εμφανίζει συμπτώματα αποκοπής και απάθειας, αναβίωσης, αποφυγής και διέγερσης εντός ενός μήνα από το τραυματικό συμβάν.
Βασικός παράγοντας για τη διάγνωση της ΔΜΤΑ είναι ότι η αποφυγή καταστάσεων και ο φόβος που σχετίζονται με το τραυματικό συμβάν εμφανίζονται σε πολλούς τομείς της ζωής του ατόμου. Εάν η εμφάνιση αποφυγής και φόβου περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη πτυχή του τραυματικού συμβάντος ή σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κατάσταση, η διάγνωση μίας ορισμένης φοβίας ενδέχεται να είναι πιο κατάλληλη.
Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο που επιβίωσε από πνιγμό απλώς αποφεύγει το κολύμπι και αυτό δεν επηρεάζει άλλους τομείς της ζωής του, τότε είναι πιο πιθανή η διάγνωση μίας ορισμένης φοβίας. Ωστόσο, εάν το άτομο αποφεύγει το κολύμπι, δεν αντέχει να βρίσκεται κοντά σε λίμνη ή να οδηγεί κοντά σε νερό, δεν μπορεί να κοιμηθεί και εμφανίζει εναλλασσόμενα συμπτώματα απάθειας και υψηλής διέγερσης, τότε η διάγνωση ΔΜΤΑ μπορεί να θεωρηθεί πιθανή.
Ζητήματα διάγνωσης
Η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) μπορεί να θεμελιωθεί μέσω ενός ιστορικού έκθεσης στο τραυματικό συμβάν, ανταπόκρισης σε έντονο φόβο, απελπισίας ή τρόμου, αναβίωσης συμπτωμάτων, συμπτωμάτων αποφυγής και συμπτωμάτων υπερδιέγερσης.
Η ΔΜΤΑ μπορεί να είναι:
οξεία – τα συμπτώματα διαρκούν 1-3 μήνες
χρόνια – τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερους από 3 μήνες ή
υστερόχρονη – στην οποία τα συμπτώματα εμφανίζονται τουλάχιστον 6 μήνες έπειτα από το τραυματικό συμβάν
Για τη διάγνωση απαιτείται η εμφάνιση των συμπτωμάτων αναβίωσης, αποφυγής, απάθειας και διέγερσης να σχετίζεται άμεσα με το τραυματικό συμβάν.
Ζητήματα διάγνωσης
Η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) μπορεί να θεμελιωθεί μέσω ενός ιστορικού έκθεσης στο τραυματικό συμβάν, ανταπόκρισης σε έντονο φόβο, απελπισίας ή τρόμου, αναβίωσης συμπτωμάτων, συμπτωμάτων αποφυγής και συμπτωμάτων υπερδιέγερσης.
Πώς θεραπεύεται το μετατραυματικό στρες;
Η Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) είναι μία αγχώδης διαταραχή που οφείλεται σε ένα συμβάν το οποίο περιλαμβάνει κάποιο περιστατικό θανάτου ή απειλής θανάτου ή σοβαρό τραυματισμό, που προκαλεί έντονο φόβο, απελπισία ή τρόμο.
Εάν έχετε εμπλακεί σε ατύχημα ή έχετε βιώσει κάποιο άλλο σοβαρό ψυχικό τραύμα, ενδέχεται να εμφανίσετε σοβαρά και παρατεταμένα συμπτώματα άγχους. Αυτά τα συμπτώματα είναι επανεμφανιζόμενα ή επιδεινώνονται κάθε φορά που κάτι σας προκαλεί αναμνήσεις των συμβάντων που βιώσατε. Ορισμένα άτομα μπορεί ακόμη και να αναβιώνουν το τραυματικό συμβάν με τη μορφή σκέψεων, εικόνων ή ονείρων.
Οι ρίζες του σύγχρονου ορισμού της ΔΜΤΑ συνήθως εντοπίζονται στην περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάγνωση νευρικού κλονισμού από την έκρηξη πυρομαχικών, που αρχικά θεωρείτο ότι οφείλετο στο νεοεφευρεθέντα βαρύ εξοπλισμό του πυροβολικού. Το μετατραυματικό σύνδρομο αναγνωρίστηκε επίσημα το 1980.
Σήμερα, η αντιμετώπιση της ΔΜΤΑ είναι συχνά αποτελεσματική με φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία.
Τα οφέλη του φιλιού
Η σεξουαλική πράξη παρά τα πολλά οφέλη που έχει, μπορεί να είναι επιπόλαιη και ευκαιριακή χωρίς να προάγει τη συναισθηματική σύνδεση των δυο συντρόφων. Tο φιλί από την άλλη, είναι ένας υπέροχος τρόπος να συνδεθεί κανείς με το αγαπημένο του πρόσωπο. Με το φιλί λοιπόν, οι δύο σύντροφοι μπορούν να εκφράσουν την αγάπη και το ενδιαφέρον τους ο ένας στον άλλο, σε ένα κλίμα οικειότητας και ζεστασιάς.
Παράλληλα, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το φιλί είναι επίσης ευεργετικό για την υγεία των δύο συντρόφων και όχι μόνο για τη μεταξύ τους σχέση.
Πιο συγκεκριμένα, φαίνεται ότι ένα παθιασμένο φιλί ρυθμίζει τον καρδιακό ρυθμό και μειώνει την αρτηριακή πίεση. Επίσης διαστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία και βοηθά την καλύτερη ροή του αίματος στα ζωτικά όργανα. Αυτή η ιδιότητα του φιλιού μάλιστα, φαίνεται να βοηθά στην περίπτωση που υπάρχουν κεφαλαλγίες, ή πόνοι περιόδου.
Παράλληλα, το φιλί μπορεί να περιφρουρήσει την υγεία των δοντιών γιατί ενισχύει την έκκριση σίελου. Με τον μηχανισμό αυτό προλαμβάνεται η συσσώρευση της οδοντικής πλάκας η οποία μπορεί να προκαλέσει τερηδόνα.
Ένα από τα γνωστά οφέλη του φιλιού είναι η έκκριση των ορμονών που βελτιώνουν τη διάθεση, μειώνουν το στρες και αναζωογονούν. Πρόκειται για τη σεροτονίνη, την ντοπαμίνη και την ωκυτοκίνη, ορμόνες που συχνά απελευθερώνονται και με τη φυσική άσκηση.
Αναφορικά με τις θερμίδες που καταναλώνονται με το φιλί, οι ειδικοί τονίζουν πως δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτές που καταναλώνονται κατά την έντονη φυσική άσκηση. Αποκαλύπτουν όμως ότι κατά τη διάρκεια ενός παθιασμένου φιλιού με διάρκεια καίγονται 8-16 θερμίδες.
Μια γερμανική μελέτη βρήκε πως οι άνδρες που λάμβαναν ένα φιλί από τις συζύγους τους πριν φύγουν για δουλειά έβγαζαν περισσότερα χρήματα. Οι ερευνητές εξήγησαν πως το γεγονός ότι αισθάνονταν την αγάπη της συντρόφου, ενίσχυε την αυτοεκτίμηση τους και τους έκανε πιο παραγωγικούς.
Καλά είναι επίσης τα νέα για αυτούς που θέλουν να διατηρήσουν τη νεανική τους όψη, αφού οι ειδικοί υποστηρίζουν πως το βαθύ φιλί μπορεί να διατηρήσει το σχήμα του λαιμού και του πηγουνιού, τα οποία είναι συχνά τα πιο προβληματικά σημεία που απασχολούν όσους ανησυχούν για την επίπτωση της ηλικίας στην εμφάνιση. Παράλληλα, αναφέρουν πως στην περιοχή του στόματος υπάρχουν πολλοί μύες, οι οποίοι με το φιλί ενεργοποιούνται και τονώνονται.
Τέλος, οι ειδικοί θεωρούν το φιλί ως μια από τις πιο καλές δοκιμασίες σεξουαλικής συμβατότητας, πριν προχωρήσει κανείς στη σεξουαλική πράξη.
Το φιλί λοιπόν, είναι ευεργετικό τόσο για τη σωματική τη ψυχοσυναισθηματική και τη σεξουαλική υγεία του ατόμου, όσο και για τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης.
