Μία μητέρα με το μωρό της γλίτωσαν από θαύμα, όταν ένα τζιπ λίγο έλειψε να πέσει πάνω τους. Το περιστατικό συνέβη στο Σαν Φρανσίσκο. Όπως θα δείτε και στο βίντεο το τζιπ τράκαρε με ένα άλλο όχημα και έφυγε από την πορεία του με αποτέλεσμα να κατευθυνθεί πάνω στη μητέρα και το μωρό. Ευτυχώς η μητέρα αντιλήφθηκε άμεσα τι έγινε και τράβηξε τελευταία στιγμή το καρότσι…
Δείτε το βίντεο
Πηγή: http://www.enikos.gr
Γερμανία και Ρωσία ψάχνουν μέτρα για τη διασφάλιση των παρθένων υδάτινων οικοσυστημάτων.
Το παρθένο οικοσύστημα της θάλασσας Βέντελ στην Ανταρκτική κινδυνεύει. Τα τελευταία νέα ωστόσο εμπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον της καθώς, Γερμανία και Ρωσία επεξεργάζονται σχέδιο για την προστασία της και προωθούν πρόταση για τη δημιουργία ειδικών προστατευόμενων ζωνών.
Μία πρόσφατη έκθεση με τίτλο «Κληρονομιά του Νότιου Ωκεανού: Προοπτική για την προστασία της θάλασσας Βέντελ», ομάδας εκπροσώπων επιστημονικών και πολιτικών φορέων, γνωστής ως Συμμαχία για τον Ωκεανό της Ανταρκτικής, (Antarctic Ocean Alliance) θέτει ως στόχο την άμεση λήψη μέτρων για τη διασφάλιση των υδάτινων οικοσυστημάτων της Ανταρκτικής. Η έκθεση αποτελεί μέρος ευρύτερης πρότασης για τη δημιουργία θαλάσσιων περιοχών που θα τελούν υπό αυξημένο καθεστώς προστασίας στην Ανταρκτική, όπως επίσης και δεκαεννέα περιοχών για τις οποίες θα ισχύουν ειδικές απαγορεύσεις.
Στο πλαίσιο αυτό έχει συσταθεί και μία ειδική Επιτροπή για την Προστασία της Ανταρκτικής (Commission for the Conservation of Antarctic Marine Living Resources), η οποία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με εθνικές κυβερνήσεις.
Κίνδυνοι από την κλιματική αλλαγή
Η καλυμμένη με πάγο θάλασσα Βέντελ στο νότιο τμήμα της Ανταρκτικής είναι σπουδαίας σημασίας λόγω της σπουδαίας βιοποικιλότητάς της. Η δημιουργία ειδικών ζωνών προστασίας, σύμφωνα με τη ρωσογερμανική πρόταση, αναμένεται να συμβάλει στην προστασία του οικοσυστήματος αυτού, το οποίο, σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, είναι ιδιαίτερα ευάλωτο σε επιπλοκές που προκαλούνται λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της οξίνισης των ωκεανών. Ας σημειωθεί ότι η Ανταρκτική δεν παρουσιάζει ομοιογένεια στο σύνολό της, ως προς τον ρυθμό μείωσης των εκτάσεων που καλύπτονται από πάγο. Για παράδειγμα, η Δυτική Ανταρκτική αντιμετωπίζει μεγαλύτερο πρόβλημα, σε αντίθεση με την Ανατολική, κάτι που περιπλέκει το όλο θέμα.
Σε κάθε περίπτωση, η λήψη μέτρων για τη θάλασσα Βέντελ στο νότιο τμήμα της Ανταρκτικής κρίνεται καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση του συνόλου της Ανταρκτικής στη σημερινή της μορφή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στην περιοχή αυτή θα μπορούσε να αναπτυχθεί μία προστατευόμενη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, μακριά από την ανθρώπινη παρέμβαση.
Η τελική πρόταση της Συμμαχία για τον Ωκεανό της Ανταρκτικής αναμένεται να καταθεθεί μέσα στο 2015, ενώ πολλοί είναι οι ειδικοί που καλούν ήδη όλα τα κράτη που μετέχουν στη σχετική Επιτροπή να συμμετάσχουν στην υπογραφή της. Σημαντική κρίνεται ειδικότερα η συμμετοχή της Ρωσίας στην επεξεργασία της πρότασης αυτής, και η οποία καλείται να αναλάβει ηγετικό ρόλο στις προσπάθειες για την προστασία των οικοσυστημάτων της Ανταρκτικής.
Φτύστε στον κόρφο σας!
Πώς αντιδράτε όταν βλέπετε μια μαύρη γάτα στο δρόμο σας; Δαγκώνετε τη γλώσσα σας ή φτύνετε τρεις φορές για να… «διώξετε» την κακή τύχη από επάνω σας;
Οι μαύρες γάτες θεωρούνται σημάδια κακής τύχης και δεν είναι λίγοι εκείνοι που… αλλάζουν δρόμο, όταν διασταυρωθούν με μία.
Για ποιο λόγο όμως πιστεύουμε ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν ατυχία;
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας Today I Found Out οι μαύρες γάτες δεν θεωρούνταν από πάντα «πηγή κακού» και δεν προκαλούσαν φόβο στους ανθρώπους σε ό,τι αφορά την εύνοια της τύχης τους.
Στην αρχαία Αίγυπτο, περίπου στο 3000 π.Χ. οι γάτες (και οι μαύρες γάτες) θεωρούνταν οι «βασίλισσες» του ζωικού βασιλείου και έχαιραν μεγάλης εκτίμησης από τους ανθρώπους. Αν κάποιος τολμούσε να σκοτώσει μια γάτα, αυτό θεωρούνταν σοβαρό έγκλημα.
Η σύνδεση των μαύρων γατών με την κακοτυχία ξεκίνησε στη μεσαιωνική Ευρώπη, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να τις συσχετίζουν με τις «μάγισσες». Μάλιστα, όσοι τύχαινε να απολαμβάνουν τη συντροφιά μιας μαύρης γάτας εκείνη την εποχή, πολλές φορές κρίνονταν ένοχοι για μαγεία.
Η πεποίθηση ότι οι μάγισσες μπορούσαν να μεταμορφωθούν οι ίδιες σε μαύρες γάτες, προκειμένου να περιφέρονται απαρατήρητες στους δρόμους, παρέμεινε ισχυρή και στην Αμερική την εποχή του «κυνηγιού των μαγισσών».
«H δίκη των μαγισσών του Σάλεμ είναι ένα περιβόητο περιστατικό της αποικιακής ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο οδήγησε στην καταδίκη και εκτέλεση κατοίκων του χωριού Σάλεμ στη Μασαχουσέτη το 1692 με την κατηγορία της μαγείας. Αποτελώντας μια νοητή "συνέχεια" των κυνηγιών μαγισσών της μεσαιωνικής Ευρώπης, οι δίκες μαγισσών ανήκουν στην προτεσταντική διωκτική παράδοση και το περιστατικό αυτό έχει χρησιμοποιηθεί έκτοτε ως γλαφυρό παράδειγμα, σε τομείς όπως η πολιτική αλλά και η λογοτεχνία, για τους κινδύνους που κρύβει ο θρησκευτικός φανατισμός, οι ψευδείς κατηγορίες και η κυβερνητική παρείσφρηση στις προσωπικές ελευθερίες του ατόμου.
Αν και το γεγονός έχει μείνει στην ιστορία μνημονεύοντας τις μάγισσες του Σάλεμ, οι ακροαματικές διαδικασίες έλαβαν χώρα σε διαδοχικές πόλεις της επαρχίας της Μασαχουσέτης: Σάλεμ Βίλατζ, Σάλεμ Τάουν, Ίπσουιτς, Άντοβερ, Βοστώνη και Τσαρλστάουν» αναφέρει η Wikipedia.
Σε ορισμένους πολιτισμούς, όμως, οι μαύρες γάτες θεωρούνται ακριβώς το αντίθετο… δηλαδή, σύμβολα καλοτυχίας.
Για παράδειγμα, οι Σκωτσέζοι πιστεύουν ότι αν εμφανιστεί μια μαύρη γάτα σε ένα σπίτι, αυτό σημαίνει ευημερία.
Οι πειρατές του 19ου αιώνα πίστευαν ότι αν έρθει προς το μέρος σου μια μαύρη γάτα, αυτό είναι κακό σημάδι, αν όμως εμφανιστεί μπροστά σου αλλά απομακρυνθεί αυτό είναι σηματοδοτεί κάτι πολύ καλό!
Στα Midlands της Αγγλίας, πίστευαν ότι αν κάποιος πρόσφερε μια μαύρη γάτα ως δώρο γάμου αυτό έφερνε καλή τύχη στη νύφη.
Μπορεί ο κροκόδειλος "Σήφης" στην Κρήτη να έχει στραμμένα πάνω του όλα τα φώτα της δημοσιότητας τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά στα ορεινά ρυάκια της Πίνδου, ανάμεσα σε καταπράσινες εκτάσεις και δέντρα με ζωή μισής χιλιετίας, ζει κι ένα άλλο, διόλου επικίνδυνο, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον αμφίβιο. Το συναντήσαμε στην τοποθεσία "Μπάλτσες", κοντά στην Κρανιά του νομού Γρεβενών και μας κέρδισε αμέσως με την ιδιομορφία του.
Μοιάζει με δράκο "τσέπης", κολυμπάει ακριβώς όπως ο κροκόδειλος και διεκδικεί το δικό του μερίδιο στην προσοχή των φυσιολατρών, κατοίκων και τουριστών. Ο λόγος για ένα αμφίβιο, με μήκος 7-12 εκατοστά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που όπως όλα δείχνουν -και σύντομα αναμένεται να επιβεβαιωθεί με τεστ DNA- είναι αλπικός τρίτωνας, ένα ζώο που περιλαμβάνεται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας.
Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο ο οικοξεναγός και δασοπόνος Απόστολος Διανέλλος, ο αλπικός τρίτωνας ζει στα ορεινά ρέματα συγκεκριμένων περιοχών της Ελλάδας, σε βιότοπους με υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων, σε καθαρά και κρύα νερά με σταθερή ποσότητα υδάτων.
"Αν τον δεις να κολυμπά, μοιάζει ακριβώς με μικρό κροκόδειλο, έτσι όπως κινείται με τα άκρα του κολλημένα στον κορμό για λόγους υδροδυναμικής. Αν κάποιος του κόψει ένα άκρο ή του βγάλει το μάτι, σε δύο μήνες αυτά θα έχουν αποκατασταθεί", λέει ο Απόστολος.
Ο ίδιος έκανε μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση. "Πρόσεξα το εξής: τον χειμώνα, όταν τα νερά παγώνουν, κάποιοι τρίτωνες δεν προλαβαίνουν να χωθούν στη λάσπη για να ξεχειμωνιάσουν και παραμένουν μέσα στα ρέματα παγωμένοι και μάλιστα πεπλατυσμένοι γιατί ο πάγος φουσκώνει. 'Οταν πήρα έναν από αυτούς στα χέρια μου και τον γύρισα ανάποδα, ενεργοποιήθηκε και ξανάζησε", εξηγεί ο κ.Δανέλλος, ένας άνθρωπος που ξέρει τη Βάλια Κάλντα σαν την παλάμη του χεριού του, έχοντας μάλιστα γράψει και ένα εγχειρίδιο επιβίωσης στην άγρια φύση της Πίνδου.
Ένας βάτραχος που ...δεν τρώγεται με τίποτα!
Ο αλπικός τρίτωνας, που έχει την επιστημονική ονομασία Triturus alpestris, δεν είναι όμως το μόνο ενδιαφέρον πλάσμα, που ζει στα ρυάκια της Βάλια Κάλντα. Στα ίδια νερά κατοικεί ο pompina variegata, ένας ιδιαίτερος βάτραχος, που το έντονο κίτρινο χρώμα στη ράχη του υποδηλώνει αυτό που οι μελετητές ήδη γνωρίζουν καλά: την τοξικότητα των εκκρίσεών του.
Όταν κάποιος θηρευτής τον καταπιεί, απελευθερώνει τοξικές ουσίες, αναγκάζοντας τον κυνηγό ...να τον φτύσει! Γι' αυτό άλλωστε, όταν αισθάνεται να απειλείται, σχηματίζει με το σώμα του μια μπάλα, στρέφοντας το κίτρινο χρώμα του προς την απειλή, ώστε να προειδοποιήσει ότι είναι ...επικίνδυνος -και ότι είναι μάλλον αδύνατο να φαγωθεί.
Άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι τα μάτια του σε σχήμα καρδιάς, τα οποία τείνει να σκεπάζει με τα "χέρια" του, όταν εκτεθεί σε απευθείας ηλιακό φως ή σε κίνδυνο. Αυτά είναι δύο, μόνον, από τα θαυμαστά πλάσματα της Βάλια Κάλντα, εκτός από τις αρκούδες της!
Πηγή: http://www.enikos.gr
