Τι δηλώνει για την καμπάνια του ο καθηγητής Αθανάσιος Γιάννης.
Το ποσό των 269.000 ευρώ κατάφερε να συγκεντρώσει μέσα σε τέσσερις μήνες, από δωρεές Γερμανών πολιτών, και να το διαθέσει για τις ανάγκες νοσηλευτικών ιδρυμάτων της Ελλάδας, ένας Έλληνας ο οποίος κατάγεται από την Καλλιθέα Δράμας αλλά ζει εδώ και 44 χρόνια στη Γερμανία.
Πρόκειται για τον Αθανάσιο Γιάννη, καθηγητή στο Ινστιτούτο Οργανικής Χημείας και Χημείας Φυσικών Προϊόντων του Πανεπιστημίου της Λειψίας, ο οποίος επισκέφτηκε σήμερα την Γ΄ Παιδιατρική Κλινική του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, φέρνοντας ως δωρεά μηχανήματα και ιατροφαρμακευτικά υλικά.
Ο κ. Γιάννης μίλησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων στο περιθώριο διάλεξης που έδωσε το μεσημέρι στο αμφιθέατρο Μεταξάς του Ιπποκράτειου με θέμα «Επιγενετικά φάρμακα στις παιδιατρικές παθήσεις: Δημιουργώντας μια άλλη αντικαρκινική γενιά φαρμάκων» .
Από τη Γερμανία με αγάπη για την Ελλάδα
«Στη Ελλάδα με φέρνει η αγάπη μου. Όταν κάνεις κάτι με αγάπη και σε ενδιαφέρει ο τόπος και οι άνθρωποι που υποφέρουν δεν έρχεσαι ποτέ με άδεια χέρια. Κι όταν ο τόπος αυτός έχει εξαθλιωθεί και υπάρχουν 3 εκατομμύρια ανασφάλιστοι άνθρωποι -και όχι μόνον αυτοί, αλλά υπάρχουν και χιλιάδες πρόσφυγες που υποφέρουν και αυτοί, δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να πεις «η ζωή είναι ωραία και συνεχίζω». Θα πρέπει να δούμε και τους πρόσφυγες ως ανθρώπους που χρειάζονται περίθαλψη και να τους συμπεριφερθούμε με σεβασμό», λέει ο κ. Γιάννης.
Σχετικά με την καμπάνια που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι για τη συγκέντρωση βοήθειας προς την Ελλάδα και από τις δωρεές των Γερμανών πολιτών μαζεύτηκε το ποσό των 269.000 ευρώ, αναφέρει:
«Τον περασμένο Ιούνιο, σε τέσσερις μήνες, συγκεντρώθηκε αυτό το ποσό χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Υπάρχουν Γερμανοί που είναι φίλοι μας. Δεν είναι μονάχα ο Σόιμπλε, που τον κατακρίνουμε και ο οποίος έκανε αυτά τα οποία έκανε και που δεν ήταν πάντα τα σωστά. Υπάρχουν και οι άλλοι Γερμανοί, οι οποίοι μας αγαπούν και δεν αντέχουν αυτή την κατάντια της ελληνικής πολιτείας και οι οποίοι μας βοήθησαν. Και να φανταστείτε ότι υπάρχει άνθρωπος ο οποίος έδωσε μια και έξω 8.000 ευρώ δωρεά», τονίζει ο κ Γιάννης.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, από το ποσό που συγκεντρώθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας, οι 100.000 διατέθηκαν για την ανακαίνιση του Γαστρεντερολογικού Τμήματος του νοσοκομείου «Ελπίς» της Αθήνας, 60.000 για το Τμήμα Λευχαιμίας της Παθολογικής Κλινικής του νοσοκομείου Πατρών, οι 80.000 για τις ανάγκες του Χαμόγελου του Παιδιού και περίπου 20.000 για την επιδιόρθωση της στέγης του Καπνικού Σταθμού στην Κατερίνη, όπου στεγάζεται το Κοινωνικό Παντοπωλείο, το Κοινωνικό Ιατρείο και το Κοινωνικό Φαρμακείο της Ομάδας Δράσης νομού Πιερίας.
Η σημερινή δωρεά του κ. Γιάννη προς την Γ΄ Παιδιατρική Κλινική του Ιπποκράτειου περιλαμβάνει μηχάνημα αναρρόφησης, δύο νεφελοποιητές, μηχάνημα βρογχοσκόπησης, καθώς και ιατροφαρμακευτικό υλικό. Η δωρεά αυτή δεν προέρχεται από το ποσό που συγκεντρώθηκε από την καμπάνια, αλλά από τον ίδιο και από προσφορές φίλων του.
«Εκεί που ζω είμαι καλά δικτυωμένος, με ξέρουν ως άνθρωπο που συλλέγει πράγματα για την Ελλάδα. Υπάρχουν γιατροί συνάδελφοι οι οποίοι έχουν φέρει δικά τους πράγματα, π.χ. ο ένας μαζεύει ταινίες μέτρησης σακχάρου, ο άλλος μαζεύει σύριγγες, βοηθούν όλοι», αναφέρει ο κ. Γιάννης.
Η σημασία της επιγενετικής στην ανθρώπινη υγεία
Μιλώντας για τη σημασία της επιγενετικής στην ανθρώπινη υγεία και τις ανθρώπινες ασθένειες, ο κ. Γιάννης εξηγεί ότι η επιγενετική είναι ένα καινούριος κλάδος της βιοϊατρικής, όπου συμπράττουν η χημεία, η βιολογία και η ιατρική.
«Έχουμε ήδη τα 5 πρώτα επιγενετικά φάρμακα, τα οποία ενσωματώνονται ήδη στην αντικαρκινική θεραπεία με αρκετά ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Αυτού του είδους η έρευνα ξεκίνησε στην ουσία πριν 10-15 χρόνια, και έχει ήδη αποφέρει καρπούς. Αυτά τα φάρμακα αφορούν και παιδιά. Έχουμε ογκολογικές ασθένειες, οι οποίες προέρχονται από μεταλλάξεις που έχουν γίνει στο γονιδίωμα. Γι’ αυτό οι ογκολογικές ασθένειες, οι καρκίνοι κ.λπ. εμφανίζονται ως επί το πλείστον σε μεγαλύτερες ηλικίες. Όταν ένα έμβρυο έχει έναν όγκο του Βιλμς ή ένα παιδάκι 2 ή 5 ετών παθαίνει λευχαιμία αυτό δεν οφείλεται σε μεταλλάξεις διότι δεν έχει μεταλλάξεις στο γονιδίωμά του. Η εξήγηση είναι η εξής: Υπάρχει το DNA το οποίο δίνει την πληροφορία (τι χρώμα έχουν τα μάτια μας, τα μαλλιά μας, πως είναι το σώμα μας κ.λπ.), αλλά υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο, οι λεγόμενες ιστόνες που είναι πρωτεΐνες οι οποίες χρησιμοποιούνται από τη φύση για να "πακεταριστεί" το DNA και να συμπυκνωθεί για να υπάρχει σε έναν πολύ στενό χώρο που είναι ο χώρος του πυρήνα . Αυτές οι πρωτεΐνες -οι οποίες θα έλεγα ότι είναι "αδέλφια" με το DNA- αποφασίζουν για την έκφραση του γονιδιώματος. Αποφασίζουν για τη δυναμική, την ταχύτητα και τον τρόπο έκφρασης του γονιδιώματος μας. Και όταν αυτές οι πρωτεΐνες μεταβληθούν για τον άλφα ή βήτα λόγο τότε έχουμε μια διαφορετική έκφραση του γονιδιώματός μας, η οποία μπορεί να καταλήξει σε ογκολογικές ασθένειες -και όχι μόνο. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι π.χ μια ενδομητρίωση, το άσθμα ή αυτοάνοσα. Δεν είναι πάντα ο καρκίνος ο οποίος έχει σχέση με την επιγενετική», αναφέρει ο κ Γιάννης.
Παράλληλα επισημαίνει ότι στον τομέα της επιγενετικής βρίσκονται σε εξέλιξη τουλάχιστον 20 κλινικές δοκιμές που αφορούν στη δημιουργία καινούργιων εναλλακτικών φαρμάκων με καινούργιες ιδιότητες .
«Ένα άλλο σημαντικό είναι ότι ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα της θεραπείας κληρονομικών παθήσεων. Εκεί όπου το γονιδίωμά μας έχει υποστεί βλάβη παθαίνουν βλάβες και οι ιστόνες και εκφράζονται π.χ. με παθήσεις όπως η αταξία του Friedreich, το σύνδρομο Rett σύνδρομο Kabuki ή το σύνδρομο Angelman», προσθέτει ο κ. Γιάννης.
Τα φυσικά προϊόντα - Πείτε «όχι» στο κόκκινο σπαθόλαδο
Ως ειδικός σε θέματα οργανικής χημείας και χημείας φυσικών προϊόντων, ο κ Γιάννης μιλάει για τις δραστικές ουσίες που υπάρχουν στη φύση, αναφέροντας ως παράδειγμα το βάλσαμο ή σπαθόχορτο (Hypericum Perforatum).
«Το βάλσαμο το έχει περιγράψει ο Ιπποκράτης. Έχει ορισμένες θεραπευτικές ιδιότητες και έχει επίσης καταπραϋντικές και αντικαταθλιπτικές ιδιότητες οι οποίες βασίζονται στα συστατικά που έχει το φυτό. Εμείς ερευνούμε τα συστατικά που έχει το φυτό και μετά προσπαθούμε να εξηγήσουμε τον τρόπο δράσης. Αυτό θα πει χημεία φυσικών προϊόντων. Ένα από τα συστατικά του βάλσαμου, η υπερφορίνη, η οποία έχει αντικαταθλιπτικές ιδιότητες, έχει μεγάλη επίδραση στον τομέα της επιγενετικής. Αλλά το βάλσαμο έχει και μια άλλη ουσία την υπερικίνη, η οποία είναι δηλητήριο. Το σπαθόλαδο που έχει κόκκινο χρώμα είναι το δηλητήριο. Όταν το φτιάχνετε θα πρέπει προσέχετε να μη το εκθέτετε στον ήλιο γιατί υπάρχει το φαινόμενο της φυτοφωτοτοξίκωσης, δηλαδή ο ήλιος το μετατρέπει σε κάποιες άλλες ουσίες οι οποίες δημιουργούν πρόβλημα και στο δέρμα. Επίσης αφού βάλει κανείς το σπαθόλαδο δεν πρέπει να εκθέτει το σώμα του στον ήλιο. Το σπαθόλαδο που δεν είναι δηλητήριο είναι αυτό που δεν έχει κόκκινο χρώμα», εξηγεί ο κ Γιάννης.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
Πλήθος κόσμου ανέμενε την ώρα που το τουριστικό πλοίο θα πλησίαζε στον προβλήτα, στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Ωστόσο, το πλοίο δεν φαινόταν να μειώνει ταχύτητα, με αποτέλεσμα να ορμά όση ταχύτητα είχε ακόμα προς τον προβλήτα.
Το συγκεκριμένο περιστατικό αναστάτωσε τους πάντες, με μόλις επτά επιβάτες να συγκαταλέγονται στους τραυματίες.
Δείτε το βίντεο:
Πηγή: http://www.enikos.gr
Η 24χρονη blogger που έσπασε τα στερεότυπα.
Η Stina Sanders, το νεαρό μοντέλο που διατηρεί παράλληλα και το δικό του blog, συνήθιζε να ανεβάζει στο προφίλ της στο Instagram εντυπωσιακές φωτογραφίες που έδειχναν πόσο «τέλεια» είναι η ζωή της. Κάποια στιγμή αποφάσισε να δημοσιεύσει κάποιες ρεαλιστικές φωτογραφίες για να φανεί πιο ειλικρινής στον κόσμο που την ακολουθούσε.
Οι πιο συνηθισμένες φωτογραφίες της νεαρής περιελάμβαναν διακοπές σε ακριβά ξενοδοχεία, την προβολή της σχέσης της με έναν ωραίο σύντροφο και σέξι πόζες με αψεγάδιαστο στυλ. Όταν όμως δέχτηκε την πρόκληση να ανεβάσει φωτογραφίες που δεν θα τολμούσε ποτέ να δημοσιεύσει, αποφάσισε να το πράξει, γιατί ήθελε να δείξει ένα πιο αληθινό και ρεαλιστικό πρόσωπο. Δημοσίευσε λοιπόν εικόνες στις οποίες είτε έκανε περιποίηση προσώπου και αποτρίχωση, είτε ήταν άβαφη σε αδιάφορες καθημερινές πόζες. Την πρώτη κιόλας εβδομάδα έχασε 1.000 followers, ενώ ακολούθησαν άλλα 4.000 unfollow από τους μέχρι πρότινος «θαυμαστές» της.
Λίγες μέρες αργότερα είδε τις «μετοχές» της να ανεβαίνουν και πάλι, αυτή τη φορά από ανθρώπους που θαύμασαν την ειλικρίνειά της και το θάρρος της να σταματήσει να παρουσιάζει τη ζωή της ως τέλεια, όπως έκανε στο παρελθόν.
Αυτό όμως που μάλλον δεν περίμενε είναι να σταματήσει τη συνεργασία της με ένα πρακτορείο μοντέλων γιατί οι φωτογραφίες της ήταν «άσχημες». Όπως αποκαλύπτει η ίδια στην Daily Mail το πρακτορείο μοντέλων ενοχλήθηκε από αυτές τις «άσχημες φωτογραφίες» όπως τις χαρακτήρισαν και τελικά εφόσον η ίδια δεν επρόκειτο να το σταματήσει το αποτέλεσμα ήταν να λήξει η συνεργασία.
Η ίδια βέβαια τονίζει πως είναι απλά ρεαλιστικές και αληθινές, η αποτύπωση του πραγματικού της εαυτού, και δεν θα μπορούσε ούτε εκείνη να συνεχίζει να συνεργάζεται με ανθρώπους που δεν την αποδέχονται. Μάλιστα όπως αποκαλύπτει, παλιότερα οι περισσότεροι θαυμαστές της ήταν άνδρες, ενώ τώρα είναι κυρίως γυναικείο το κοινό της που της δίνει συγχαρητήρια για τη στάση της και τις ειλικρινείς εικόνες της. Η 24χρονη γράφει ένα βιβλίο για τις εμπειρίες της, ενώ παράλληλα ασχολείται με το blog της και αναφέρει ότι δεν μετανιώνει για τίποτα καθώς απελευθερώθηκε.
Κάνει πάταγο σε Ιαπωνία και ΗΠΑ.
Οι Ιάπωνες έχουν ξετρελαθεί με αυτό το μοντέρνο και μοναδικό έδεσμα! Η νέα αυτή γευστική… τρέλα, έφτασε και στις ΗΠΑ και φυσικά, έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον και το θαυμασμό. Πρόκειται για ένα διάφανο κέικ, που μοιάζει με δάκρυ ή με μια στάλα βροχής (ανάλογα πώς το βλέπετε). Τι γεύση έχει; «Η αίσθηση του να τρώει κανείς ένα τέτοιο κέικ, είναι λίγο περίεργη, προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι μοιάζει σαν να μετατρέπεται σε νερό μέσα στο στόμα σου. Αλλά είναι πολύ νόστιμο. Το συνιστούμε!», αναφέρει ένας χρήστης στο Twitter που το δοκίμασε. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, raindrop cake, το εν λόγω κέικ «είναι εμπνευσμένο από την παραδοσιακή Mizu Shingen Mochi από την Ιαπωνία. Είναι μια ελαφριά, λεπτή και δροσερή σταγόνα βροχής, ιδανική για το στόμα σας».
Όσο για το πώς φτιάχνεται, είναι απλούστατο: με νερό και agar (ένα είδος ζελατίνης)…
Δείτε το βίντεο με την παρασκευή του...
Ο συγγραφές μιλά με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου.
Στο επίσημο βιογραφικό του, εκτός από συγγραφέας παιδικών βιβλίων, αναφέρεται και ως εγκληματολόγος. Ο ίδιος όμως, περιγράφει τον εαυτό του ως εξερευνητή, εφευρέτη και ζογκλέρ μελάτων αυγών! Και όλα αυτά, διότι πιστεύει πως με τα παιδιά η επικοινωνία είναι καλύτερη σε έναν μυθικό κόσμο, με φανταστικές ταυτότητες.
Ο λόγος, για τον διεθνούς φήμης συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ευγένιο Τριβιζά, που μίλησε στο «Πρακτορείο FM», με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου στις 2 Απριλίου.
«Ο εγκληματολόγος λέω στα παιδιά, είναι ο δίδυμος αδερφός μου, οπότε προκύπτει μία σύγχυση σχετικά με το ποιος είναι ποιος», αναφέρει ο κ. Τριβιζάς.
- Προστατεύετε έτσι την πραγματική σας ταυτότητα;
Πιστεύω ότι με τα παιδιά επικοινωνούμε καλύτερα σε έναν παραμυθένιο κόσμο με φανταστικές ταυτότητες.
- Δε θα θέλατε, ας πούμε, τα παιδιά να γνωρίζουν ότι είστε εγκληματολόγος;
Όταν μεγαλώσουν θα το διαπιστώσουν και αυτό.
- Αλήθεια, πώς συνδυάζονται αυτές οι δυο ιδιότητες;
Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Πολλά από τα βιβλία μου πραγματεύονται θέματα που έχουν σχέση με την εγκληματολογία όπως η αθωότητα, η ενοχή, η τιμωρία, οι τύψεις και η σχέση του καλού και του κακού.
- Δεν είναι πολύ σοβαρή υπόθεση να μιλάει κανείς στις παιδικές ψυχές;
Είναι, επειδή τα πρώτα μας αναγνώσματα, οι πρώτοι ήρωες με τους οποίους ταυτιζόμαστε, τα πρώτα ιδανικά με τα οποία κοινωνούμε, μας αγγίζουν βαθύτερα, μας επηρεάζουν δραστικότερα και πολλές φορές μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή. Εκτός αυτού, μας θωρακίζουν για όλα τα αρνητικά που θα αντιμετωπίσουμε ως ενήλικες. Το βιβλίο δεν είναι μόνο ένα αντικείμενο. Είναι ένας σύντροφος που μας κάνει να γελάμε, να δακρύζουμε, να συμπάσχουμε και να ελπίζουμε. Μας συναρπάζει, μας γοητεύει, μας εκτοξεύει σε μακρινούς κόσμους και μας συντροφεύει πιστά στο ταξίδι της ζωής. Μια προτροπή την οποία θα μπορούσα να δώσω είναι η εξής: Διώξτε τη μοναξιά, διώξτε την άγνοια, ανοίξτε ένα βιβλίο!
- Είναι πολύ μεγάλο φορτίο αυτή η ευθύνη απέναντι στα παιδιά;
Ακριβώς επειδή επηρεάζουν βαθιά τον χαρακτήρα των παιδιών πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή η επιλογή των βιβλίων τα οποία τους προσφέρουμε. Ακατάλληλα παιδικά βιβλία μπορεί να είναι ακόμα και τοξικά για την παιδική ψυχή.
- Ως ενήλικας, εκείνο που βρίσκω γοητευτικό είναι η συνεχής ανατροπή και το παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά αναρωτιέμαι πώς το αντιλαμβάνονται αυτό τα παιδιά; Έχετε σκεφτεί εσείς τι είναι εκείνο που σας κάνει τόσο αγαπητό;
Το ότι πρωταρχικός στόχος των βιβλίων μου είναι να διασκεδάζουν το παιδί, να καλλιεργούν τη φαντασία του και να διευρύνουν τους δημιουργικούς του ορίζοντες. Έμμεσα μόνο να μεταδίδουν αρχές, αξίες και πρότυπα. Και αυτό επειδή ο άμεσος και ακόμα περισσότερο ο κραυγαλέος διδακτισμός τα απωθεί.
- Διαβάζοντας «Τα τρία μικρά λυκάκια», που αλλάζουν θέση με «Τα τρία μικρά γουρουνάκια», αναρωτιέμαι: Πιστεύετε ότι είμαστε γεμάτοι στερεότυπα και πως χάνουμε πολλές φορές τη δυνατότητα να δούμε τη συνολική εικόνα;
Βέβαια. Πολλά από τα βιβλία μου μάχονται αρνητικά στερεότυπα, όπως για παράδειγμα το στερεότυπο της παθητικής ηρωίδας. Οι ηρωίδες σε πολλά παραμύθια δεν αυτενεργούν. Περιμένουν από κάποιον πρίγκιπα να έρθει να τις σώσει. Έχω γράψει ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο «Κοκκινομπλουζινίτσα». Σε αυτό το βιβλίο η ηρωίδα, όταν ο λύκος τής αποκαλύπτει ότι δεν είναι η γιαγιά της, προσποιείται ότι εκπλήσσεται από την υποκριτική του ικανότητα και τον προτρέπει να γίνει ηθοποιός. Τελικά ο λύκος διαπρέπει στο Χόλιγουντ. Η ηρωίδα δηλαδή βρίσκει τον τρόπο να χειριστεί η ίδια το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει.
- Και με «Το κουμπί»; Τι συμβαίνει με «Το κουμπί που κρύωνε», κ.Τριβιζά;
Το «Κουμπί που κρύωνε» είναι ένα από τα τελευταία μου βιβλία. Έχω πει συχνά ότι πηγή έμπνευσής μου είναι ακόμα και τα πιο ασήμαντα αντικείμενα. Αντικείμενα που περνάνε πολλές φορές απαρατήρητα, όπως ένα καλαμάκι πορτοκαλάδας, ένα ξυλάκι παγωτού, ένα χρυσόχαρτο από σοκολατάκι, ένα καμένο σπίρτο, ένα κοτσάνι πετροκέρασου...Για το συγκεκριμένο αυτό βιβλίο πηγή έμπνευσης ήταν ένα ξηλωμένο κουμπί πεταμένο στον δρόμο. Το βιβλίο περιγράφει τις απίστευτες περιπέτειες ενός κουμπιού που κατά κάποιον τρόπο αντιμετωπίζει ένα υπαρξιακό πρόβλημα: δεν ξέρει τι είναι. Εκτός από το κουμπί, στην ιστορία πρωταγωνιστούν κουμπότρυπες, κουβαρίστρες, φερμουαρόφιδα, ένας ράφτης, ένας πρίγκιπας και ένα κοριτσάκι που με μια μαγική πευκοβελόνα μεταμορφώνει τις πολυκατοικίες της γειτονιάς σε κύβους ζάχαρης.
- Για ποιον λόγο οι γονείς προτιμούν τα βιβλία σας;
Προσπαθώ να γράφω τα βιβλία μου με τέτοιον τρόπο ώστε να λειτουργούν σε πολλαπλά επίπεδα και να τα απολαμβάνουν τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι αναγνώστες. Αν οι γονείς διαβάζουν στο παιδί μια ιστορία που τους αφήνει αδιάφορους, το παιδί το διαισθάνεται. Αν αντιθέτως απολαμβάνουν οι ίδιοι την όλη διαδικασία, τότε είναι πολύ πιο πιθανόν να μεταδώσουν στο παιδί την αγάπη για το διάβασμα.
- Πώς καταφέρνετε να αποτυπώνετε το «παιχνίδι» με την ελληνική γλώσσα στις άλλες γλώσσες και να είστε δημοφιλείς και στο εξωτερικό;
Η μετάφραση είναι μια δύσκολη διαδικασία, ουσιαστικά μια αναδημιουργία και τυχερός ο συγγραφέας που θα βρει δημιουργικούς μεταφραστές. Ιδιαίτερα δύσκολο να μεταφραστεί είναι το χιούμορ και το παιχνίδι με τις λέξεις. Το μόνο που μπορώ να κάνω σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να βρίσκω άλλα λογοπαίγνια τα οποία λειτουργούν στη γλώσσα της μετάφρασης. Γι’ αυτό τον λόγο γράφω ο ίδιος τα κείμενα ή παίρνω μέρος στις μεταφράσεις των βιβλίων μου, κυρίως στην αγγλική γλώσσα που γνωρίζω. Αναρωτιέμαι όμως καμιά φορά με ποιον τρόπο αποδίδονται οι ιστορίες μου σε γλώσσες που πλήρως αγνοώ όπως για παράδειγμα τα κινεζικά, ουαλικά, κροατικά, ρωσικά κλπ.
- Κλείνοντας, θα ήθελα να μας μιλήσετε για την πρόσφατη βράβευση στο Μαϊάμι.Το Φεβρουάριο αποσπάσατε το βραβείο για το καλύτερο διαδραστικό βιβλίο (ebook) του 2016 με το παραμύθι «Το Κοτσάνι του Πετροκέρασου» («Little Emily, the Cherry Stalk and the Eraser Bombs»).
Αυτή, όπως και κάθε βράβευση, είναι σαν ένας ευχάριστος ήλιος στο λογοτεχνικό στερέωμα που, αν όμως τον πολυκοιτάς, κινδυνεύουν σοβαρά τα μάτια σου. Οι όποιες διακρίσεις είναι σημαντικές αλλά όχι τόσο όσο η ευφορία της δημιουργίας.
Πηγή: http://www.newsbeast.gr
