Ατύχημα στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας

Αναστάτωση επικράτησε κατά τη διάρκεια του έβδομου ετάπ του Tour de France όταν κατέρρευσε μία διαφημιστική φουσκωτή αψίδα την ώρα που από το σημείο περνούσε ο Βρετανός ποδηλάτης Adam Yates.

Ο Βρετανός ποδηλάτης μάλιστα βρισκόταν λίγο πριν από τον τερματισμό ενώ από την πτώση του φουσκωτού τραυματίστηκε στο πηγούνι και το χέρι.

Oι διοργανωτές είπαν ότι η φουσκωτή αψίδα έπεσε καθώς ένα καλώδιο μπλέχτηκε στη ζώνη ενός θεατή.

Δείτε το βίντεο:




Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί σκοτώνονται οι νέοι στην Κρήτη;

Τροχαία, μπαλωθιές, αλκοόλ: αυτό είναι το τρίπτυχο του θανάτου που παραμονεύει τις ζωές πολλών νέων παιδιών της λεβεντογέννας...

Ξημερώματα Τρίτης, 5 Ιουλίου 2016. Ένα ΙΧ στο οποίο επιβαίνει ένας 20χρονος άνδρας και μία 18χρονη γυναίκα ξεφεύγει από την πορεία του, περνάει στο αντίθετο ρεύμα και καρφώνεται σε ένα δέντρο. Από την σφοδρότητα της πρόσκρουσης η άτυχη κοπέλα πετάγεται αρκετά μέτρα μακριά, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό της. Λίγες ώρες αργότερα η είδηση ότι η άτυχη κοπέλα είναι η 18χρονη Πέλλα Κουτεντάκη, ανιψιά του βουλευτή Ηρακλείου και γραμματέα πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρη Αυγενάκη, βυθίζει στο πένθος την τοπική κοινωνία των Μοιρών αλλά και την υπόλοιπη Κρήτη. Η οικογένεια θρηνεί, οι φίλοι δεν μπορούν να το πιστέψουν και το όνομα της όμορφης Πέλλας προστίθεται στην μακάβρια λίστα των δεκαοκτώ νέων που βρήκαν τραγικό θάνατο στην άσφαλτο της Μεγαλονήσου μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2016...

Η δραματική “φυγή” της Πέλλας ξυπνάει μνήμες. Νωπές, σκληρές, αγιάτρευτες, από εκείνες που ο χρόνος είναι αδύναμος να ξεθωριάσει και ανίκανος να σβήσει. Το άδικο φινάλε της Πέλλας ζωντανεύει εικόνες. Άγουρες, όμορφες, νεανικές, ταυτόσημα αδικοχαμένες σε κάποια άσφαλτο του νησιού. Το μεγάλο κακό της Πέλλας αποτυπώνει στα χείλη όλων πένθιμες ιστορίες, “ξεπατικοτούρες” της δικής της. Η Κρήτη δεν θρηνεί μόνο για εκείνη αλλά και για τα παλικάρια που έχασε τόσο “άδικα” και τόσο “ξαφνικά” από τον Ιανουάριο του 2016 έως σήμερα.

Το ημερολόγιο γράφει “Κυριακή, 22 Μαΐου” όταν ο 20χρονος Γιάννης Γδοντάκης, “ο ταλαντούχος λυράρης των Χανίων”, βγαίνει από το μαγαζί όπου παίζει μουσική και επιβιβάζεται στο αυτοκίνητό του. Η ώρα κοντεύει πέντε τα ξημερώματα και η ζωή του στο τέλος της. Λίγη ώρα μετά το αυτοκίνητό του προσκρούει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες σε μία κολόνα της ΔΕΗ και στη συνέχεια σε ένα δέντρο. Η σύγκρουση είναι τόσο σφοδρή που ένα μέρος του κινητήρα του μοιραίου οχήματος εκσφενδονίζεται επάνω σ' ένα άλλο όχημα που την ώρα του συμβάντος κινείται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενώ ένα άλλο κομμάτι του αυτοκινήτου καταλήγει σε πρόσοψη καταστήματος σπάζοντας τμήμα της τζαμαρίας. Ο θάνατος του Γιάννη είναι ακαριαίος σε αντίθεση με τον πόνο των δικών του ανθρώπων που θα θρηνεί για πάντα το χαμό του δικού της παιδιού.

Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα και συγκεκριμένα στις 25 Απριλίου του 2016 η Κρήτη είχε βυθιστεί στο πένθος ξανά. Ήταν πάλι Κυριακή πρωί, κοντά στον κόμβο του Σκαλανίου, όταν ένα αγροτικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με Ι.Χ. επιβατικό το οποίο οδηγούσε ο 25χρονος μουσικός Γιώργος Τριβιζάκης που επέστρεφε από την εργασία του σε νυχτερινό κέντρο του Ηρακλείου. Από την σφοδρή σύγκρουση δεν επέζησε κανείς, δεν έμεινε τίποτε άλλο πέρα από την μαντινάδα που μονολογούσαν λίγο αργότερα οι φίλοι του αδικοχαμένου Γιώργου Τριβιζάκη: “Σου πα Γιώργο να φύγουμε να πάμε στην Αθήνα κι ίσως να το γλιτώναμε ετούτονέ το κρίμα...”.

Την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο είχε αφήσει τον Ιανουάριο του 2016 και ο 31χρονος, ιδιαίτερα αγαπητός στην Κρήτη λαουτιέρης, Διομήδης Τσικανδυλάκης, σε ένα τραγικό τροχαίο που σημειώθηκε στον ΒΟΑΚ (Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης), στον κόμβο Καστελίου. Το αίμα στους δρόμους της Κρήτης δεν έχει τέλος: τον Απρίλιο του 2016 η τοπική κοινωνία των Αστρακών βυθίστηκε στο πένθος από το θάνατο του 21χρονου Απόστολου Σταυρουλάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν το μηχανάκι που οδηγούσε στο δρόμο προς την Μυρτιά βγήκε από την πορεία του και ανετράπη ενώ ένα μήνα πριν, τον Μάρτιο του 2016, δύο φοιτητές στα Χανιά, ο 23χρονος Βαγγέλης Μπούζουκας και ο 20χρονος Δημήτρης Κόκκος σκοτώθηκαν, όταν η “γουρούνα” στην οποία επέβαιναν βρέθηκε στη θάλασσα στον Κουμπελή Χανίων...

“Ένας άτυπος πόλεμος...”

“Άτυπο πόλεμο”. Μ' αυτή τη φράση χαρακτηρίζει τα τροχαία που λαμβάνουν χώρα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη, ο βουλευτής Ηρακλείου, γραμματέας πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης και θείος της πρόσφατα αδικοχαμένης, Πέλλας Κουτεντάκη: “Τα τροχαία ατυχήματα, η δεύτερη αιτία θανάτου για την Ελλάδα, αποτελούν ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με πολλές αρνητικές επιπτώσεις η κυριότερη των οποίων είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Ο άδικος θάνατος και ο τραυματισμός στην άσφαλτο, είναι το πιο επώδυνο κοινωνικό σκάνδαλο, η πιο μεγάλη πηγή πόνου για τις οικογένειες και τους αγαπημένους των αδικοχαμένων", λέει ο κ. Αυγενάκης.



Και συνεχίζει: “Η ευθύνη του κάθε πολίτη είναι να τηρεί πιστά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αποβλέποντας στην ασφάλεια της ζωής του, αλλά και των συνανθρώπων του. Ευθύνη όμως έχει και η Πολιτεία η οποία αφενός πρέπει να εκπέμψει τα κατάλληλα μηνύματα από την παιδική ηλικία για σωστή οδηγική συμπεριφορά ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και να εφαρμόσει πολιτικές για την τεχνική εξυγίανση της οδικής υποδομής και την διόρθωση των κακοτεχνιών στους δρόμους μιας και το παρελθόν αποδεικνύει ότι ένα σημαντικό ποσοστό τροχαίων ατυχημάτων και μάλιστα θανατηφόρων οφειλόταν σε αυτά. Για το λόγο αυτό από το καλοκαίρι του 2013 φορείς απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης συγκροτήσαμε το Forum «Οδηγούμε με ασφάλεια» με σκοπό μέσα από δράσεις και εκδηλώσεις να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας για ασφαλή οδηγική συμπεριφορά. Πρόκειται για την μεγαλύτερη πανστρατιά φορέων για ένα κοινωνικό σκοπό και θα επεκτείνουμε και θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας μέχρι να ευαισθητοποιήσουμε τον κάθε ένα οδηγό. Το βέβαιο είναι ότι έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία, αυτοδιοίκηση, Πολιτεία, έχουμε ευθύνη και χρέος. Επειδή είναι απολύτως εφικτό να μειωθεί, ακόμη και μέχρι εξαφανίσεως, ο αριθμός των συμπολιτών μας που χάνονται στους δρόμους, η ανάληψη πρωτοβουλιών από όλους μας είναι απαραίτητη για την ελαχιστοποίηση και την εξάλειψη αυτού του άτυπου «πολέμου» στους δρόμους.”

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α) από τον Ιανουάριο του 2016 έως και σήμερα 40 άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους στους δρόμους της Κρήτης οι 18 εκ των οποίων ήταν κάτω των 35 ετών και οι 11 κάτω των 25 ετών. Ανάμεσά τους, η αδικοχαμένη Πέλλα Κουτεντάκη, η οποία ήταν και η μοναδική γυναίκα. Από τα 18 θανατηφόρα αυτά ατυχήματα με θύματα νέους ανθρώπους, τα 11 έγιναν με μηχανή, τα 5 με αυτοκίνητο και τα 2 με γουρούνα ενώ όσον αφορά στην ημέρα και την ώρα τέλεσής τους, τα περισσότερα έλαβαν χώρα Σαββατοκύριακο, στο χρονικό διάστημα από τις δώδεκα το βράδυ έως τις επτά το πρωί: “Λυπάμαι που το λέω, αλλά η Κρήτη είναι η “βασίλισσα των τροχαίων”, λέει ο κ. Γιάννης Λιονάκης, πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α).



Και συνεχίζει: “Για να καταλάβετε το μέγεθος των τροχαίων που συμβαίνουν στην περιοχή μας αρκεί να σας αναφέρω ότι το 2015 η Ευρώπη είχε 53 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων και η Κρήτη 111 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων! Δυστυχώς, είμαστε η χειρότερη περιφέρεια σε τροχαία στην Ευρώπη, κάτι που οφείλεται στην έλλειψη παιδείας, στην κακώς εννοούμενη κριτική μαγκιά και στο κακό οδικό δίκτυο. Ενδεικτικά θα σας πω ότι στο ΒΟΑ (Βόρειος Οδικός Άξονας), ένα δρόμο 364 χιλιομέτρων που εκτείνεται από τον Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, διαχωριστικό στηθαίο έχουν μόνο τα 34 χιλιόμετρα, καθιστώντας το εν λόγω οδικό δίκτυο μία πραγματική καρμανιόλα. Πέρα από αυτό όμως το κομμάτι στο οποίο θα πρέπει να επικεντρωθούμε και να κάνουμε σαφές στα παιδιά μας είναι η εγκληματική κατανάλωση αλκοόλ. Πολλά, πάρα πολλά νέα παιδιά εδώ στην Κρήτη, πίνουν και ύστερα οδηγούν. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο, αδικαιολόγητο, εγκληματικό και αυτοκτονικό κι αν θέλουμε να μην θρηνήσουμε κι άλλους νέους ανθρώπους, πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Ανάλογη άποψη έχει και η συγκοινωνιολόγος, κυρία Μαρία Λυδάκη, η οποία εμμένει στο ότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό: “Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το πρόβλημα στη σωστή του βάση και το λέω αυτό διότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό και μια απάντηση που θα υποδεικνύει μια έλλειψη στις υποδομές, που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ενδεχομένως να βάζει σε δεύτερη προτεραιότητα άλλες δράσεις που είναι εξίσου βασικές και ευκολότερες να γίνουν άμεσα. Δράσεις που δεν απαιτούν τεράστια ποσά αλλά επιμονή και σχεδιασμό με προσήλωση στη νεα κουλτούρα οδικής συμπεριφοράς που θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας αλλά και εμείς οι ίδιοι" λέει.



Και συνεχίζει: “Άρα λοιπόν ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, που σήμερα το στερούμαστε και από ό,τι φαίνεται οι πόροι για να υλοποιηθεί άμεσα δεν είναι εύκολο να εξευρεθούν, θα βοηθούσε στη μείωση των δυστηχημάτων. π.χ. δείτε το διαχωριστικό στηθαίο στην παράκαμψη Ηρακλείου όπου μειώθηκαν κατακόρυφα τα θανατηφόρα δυστυχήματα. Παράλληλα όμως δείτε ότι με την έναρξη λειτουργίας του τμήματος τροχαίας του ΒΟΑΚ μειώθηκαν και πάλι τα ατυχήματα. Η τήρηση του ΚΟΚ και των ορίων ταχύτητας, η οδήγηση χωρίς υπερβολές, η μη χρήση αλκοολ, η ζώνη ασφαλείας, το κράνος και μια κουλτούρα οδικής ασφάλειας όταν μετακινουμαστε στο οδικό δίκτυο είναι πολύ σημαντικά για να μπούν σαν σημαντικός υπαίτιος."

Νεκροί από μπαλωθιές και βεντέτες

“Βεντέτες” και “Μπαλωθιές”. Δύο ουσιαστικά στενά συνυφασμένα με την Κρήτη, κάτι σαν σύγχρονος Μινώταυρος που εκτείνεται στην mentalite πολλών κατοίκων της και “τρώει” τα παιδιά της. Ήταν σχεδόν πριν από ένα χρόνο όταν ακόμη μία βεντέτα, από τις εκατοντάδες που έχουν διαδραματιστεί στο νησί, συγκλόνισε την κοινή γνώμη ολόκληρης της Ελλάδας. Ήταν πρωί καθημερινής όταν ο 25χρονος Μανούσος Παπαδουλάκης μπήκε σε καφετέρια στα Χανιά και με απόλυτη ψυχραιμία πυροβόλησε τον 24χρονο Φραγκίσκο Καλογερή πέντε φορές από μικρή απόσταση με αποτέλεσμα τον βαρύ τραυματισμό του τελευταίου.

Η πράξη του απόρροια βεντέτας, καθώς κατά το παρελθόν ο πατέρας του 24χρονου θύματος είχε πυροβολήσει και σκοτώσει τον πατέρα του 25χρονου δράστη στην περιοχή Τσικαλαριά. Για πολλούς νέους της Κρήτης, η βεντέτα θεωρείται ακόμη και σήμερα ένας άγραφος νόμος, ένας κώδικας τιμής ένα ηθικό συμβόλαιο που οφείλουν να εκτελέσουν ακόμη κι αν περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους στη φυλακή. Άγραφο νόμο που συνοδεύει “χαρές” ή “λύπες” θεωρούν επίσης πολλοί νέοι άνθρωποι τις μπαλωθιές οι οποίες ευθύνονται για εκατοντάδες τραυματισμούς, ακόμη και θανάτους νέων ανθρώπων.

Ήταν Μάρτιος του 2015, ανήμερα του Πάσχα, όταν ο 25χρονος ποδοσφαιριστής Γιώργος Γυπαράκης, έπεφτε νεκρός στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου από τις μπαλωθιές του 40χρονου φίλου του. Η οικογένεια έχει στήσει γλέντι από το πρωί για να γιορτάσει την Ανάσταση. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν ο 25χρονος Γιώργος Γυπαράκης, ο 40χρονος δράστης, αρκετά συγγενικά τους πρόσωπά και φίλοι. Όταν το γλέντι «άναψε» ο 40χρονος αποφάσισε να βγάλει το όπλο και να ρίξει «μπαλωθιές». Το όπλο, όμως, κάποια στιγμή έπαθε εμπλοκή και την ώρα που το κατέβαζε ο 40χρονος ξεμπλόκαρε και εκπυρσοκρότησε τέσσερις φορές. Οι σφαίρες βρήκαν τον 25χρονο, αλλά και έναν 23χρονο που τραυματίστηκε στο δεξί μάτι. Φίλοι και συγγενείς μετέφεραν τους τραυματίες στη διασταύρωση της Επισκοπής, όπου περίμεναν δύο ασθενοφόρα. Ο 25χρονος εξέπνευσε κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο ενώ ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια.



Ανήλικοι “πληρώνουν” τις ρακές με κώμα και με θάνατο...

Ήταν Ιούνιος του 2015. Ένα ακόμη γλέντι στα Χανιά, ένα ακόμη ανήλικο παιδί γαλουχημένο στην “μαγκιά” του “ένα ποτήρι ακόμα”. Η μια ρακή φέρνει την άλλη και η τελευταία “στέλνει” το 16χρονο αγόρι σε κώμα. Οι φίλοι του τον μεταφέρουν αρχικά στο σπίτι σε οικτρή κατάσταση με τους γονείς του να αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης το πρωί της επόμενης ημέρας όταν επιχείρησαν να τον ξυπνήσουν κι εκείνος δεν αντιδρούσε. Ο νεαρός μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της πόλης όπου νοσηλεύτηκε στη μονάδα Εντατικής Θεραπείας ενώ σε βάρος των γονιών του σχηματίστηκε δικογραφία, καθώς επρόκειτο για ανήλικο: "Δυστυχώς, εδώ στην Κρήτη, θεωρείσαι ξενέρωτος αν αρνηθείς να πιεις”, λέει ο Ν.Π., μαθητής της τρίτης γυμνασίου και κάτοικος Ηρακλείου: “Αν δε αρνηθείς να πιεις το ποτό που σου προφέρει κάποιος τότε θεωρείται ότι του κάνεις μεγάλη προσβολή! Το να πίνεις από την ηλικία των 12 και των 13 ετών, εδώ στην Κρήτη είναι ο κανόνας κι αν τον παραβείς τότε είσαι η εξαίρεση, ο δακτυλοδεικτούμενος της παρέας”.

Η 16χρονη Στέλλα Ακουμιανάκη δεν στάθηκε ωστόσο τόσο τυχερή όσο το αγόρι από τα Χανιά. Η Στέλλα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 2011, διασκέδαζε σε μπαρ του Ρεθύμνου παρέα με δύο νεαρούς καταναλώνοντας ποσότητα αλκοόλ. Στη συνέχεια η παρέα επιβιβάστηκε σε ΙΧ αυτοκίνητο μέσα στο οποίο σε ερημικό σημείο κάτω από το φρούριο Φορτέτζα κατανάλωσε από κοινού μισό μπουκάλι ουίσκι. Μετά από λίγο, η άτυχη κοπέλα άρχισε να χάνει τις αισθήσεις της και η παρέα της την μετέφερε στο νοσοκομείο της πόλης. Το περιστατικό αντιμετωπίστηκε ως οξεία μέθη όμως λίγες ώρες μετά την μεταφορά της στο νοσοκομείο η υγεία της παρουσίασε επιδείνωση. Η Στέλλα, μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου και κατέληξε ανήμερα του Πάσχα.



Κι ακόμη κι αν οι ένοχοι “πλήρωσαν” με την καταδίκη τους τίποτε δεν μπορεί να φέρει το πανέμορφο κορίτσι ούτε να εξηγήσει στους γονείς της το “γιατί”. Το “γιατί” του θανάτου της, όπως και πολλών παιδιών της λεβεντογέννας Κρήτης, έγκειται σε μια νοοτροπία που πρέπει ν' αλλάξει. Το αλκοόλ, οι βεντέτες, οι μπαλωθιές και η επικίνδυνη οδήγηση δεν είναι μαγκιά. Είναι ένα ιδιότυπο κράμα αυτοκτονίας και δολοφονίας. Κι αν δεν το συνειδητοποιήσουν τα νέα παιδιά δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή όπου το επόμενο νεκρό παιδί από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, ο επόμενος νεκρός νέος από μπαλωθιά, βεντέτα ή τροχαίο θα γίνει ξανά θλιβερό πρωτοσέλιδο, δάκρυα και παρελθόν...

















Πηγή: http://www.protothema.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η χρήση κάνναβης ξεκίνησε πριν καν λιώσουν οι πάγοι

Ο «Δρόμος της κάνναβης» προηγήθηκε του «Δρόμου του μεταξιού».
Οι πρόγονοί μας, οι οποίοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν και οι «ιδρυτές» του πολιτισμού μας, είχαν ανακαλύψει το φυτό της κάνναβης πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια, προτού καλα-καλά η Γη βγει από την τελευταία εποχή των πάγων. Σε αυτή την εκτίμηση καταλήγει μια νέα αρχαιοβοτανολογική επιστημονική έρευνα, αν και παραμένει ασαφές τι ακριβώς είδους χρήση έκαναν οι προϊστορικοί άνθρωποι.

Οι ερευνητές του Ελευθέρου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, με επικεφαλής τον Πάβελ Ταράσοφ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Vegetation History and Archaeobotany», σύμφωνα με το New Scientist, εκτιμούν ότι πριν περίπου 5.000 χρόνια η χρήση της κάνναβης εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και στην Ασία, μεταφερόμενη από τις νομαδικές φυλές, στο πλαίσιο ενός αρχαϊκού διηπειρωτικού εμπορίου στη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού.



Οι νομάδες Γιαμνάγια των στεπών της Ευρασίας, μία από τις τρεις κύριες «συνιστώσες» που συνέβαλαν στη δημιουργία του σημερινού ευρωπαϊκού πληθυσμού και πολιτισμού (μαζί με τους ντόπιους κυνηγούς- τροφοσυλλέκτες και τους μετανάστες-αγρότες από την Μέση Ανατολή), θεωρείται ότι έπαιξαν κομβικό ρόλο στην εξάπλωση της κάνναβης.

Όμως η αρχή είχε γίνει πολύ νωρίτερα, από τους ανθρώπους της παλαιολιθικής εποχής τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, οι οποίοι, ανεξάρτητα οι μεν από τους δε, είχαν ανακαλύψει τη χρησιμότητα του φυτού της κάνναβης και πιθανώς των ψυχοδραστικών ουσιών του για «ταξίδια» του νου.

Η κάνναβη μέχρι πρόσφατα θεωρείτο ότι αρχικά χρησιμοποιήθηκε και πιθανώς καλλιεργήθηκε στην Κίνα ή στην Κεντρική Ασία. Όμως οι γερμανοί ερευνητές, που ανασκοπούν όλα τα νεότερα ευρήματα της «αρχαιολογίας της κάνναβης», επισημαίνουν ότι το φυτό εμφανίζεται σε ανασκαφές τόσο της ανατολικής Ευρώπης όσο και της Ιαπωνίας σχεδόν την ίδια εποχή, πριν από 10.200 έως 11.500 χρόνια.

«Το φυτό της κάνναβης φαίνεται πώς ήταν ευρέως εξαπλωμένο ήδη πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια», συμπεραίνουν οι ερευνητές. Το αν αυτό συνέβαινε για λόγους διατροφής, ιατρικής θεραπείας, κατασκευής υφασμάτων ή απλώς για... αναψυχή (ή και για τα τέσσερα μαζί), παραμένει ασαφές.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η διαχρονικά συστηματικότερη χρήση κάνναβης από τους ανθρώπους, επί χιλιάδες χρόνια, είχε γίνει στη Δυτική Ευρασία, ώσπου πριν από 5.000 χρόνια το εμπόριο και η χρήση του φυτού διεθνοποιήθηκαν περαιτέρω, τόσο προς την Ανατολή όσο και προς τη Δύση. Αυτό έγινε χάρη στους νομάδες ιππείς των στεπών, που μπορούσαν με τα άλογά τους να καλύπτουν τεράστιες αποστάσεις (μαζί με την κάνναβη που πουλούσαν ή μάλλον αντάλλασσαν), ακολουθώντας σχεδόν τις ίδιες διαδρομές που αργότερα θα ονομάζονταν «Δρόμος του Μεταξιού» - και που με λίγη φαντασία θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν «Δρόμος της Κάνναβης».

Άλλωστε, ο Ηρόδοτος, στις διηγήσεις του, κάνει λόγο για τους Σκύθες, νομάδες των στεπών, οι οποίοι κατέβηκαν νοτιότερα μετά τους Γιαμνάγια και δεν έχαναν την ευκαιρία να καπνίζουν κάνναβη στη χερσόνησο της Κριμαίας. Τελικά, οι χίπις που νόμιζαν ότι πρωτοπορούσαν, ήταν τόσο καθυστερημένοι...


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Εφαρμογή βοηθά τα παιδιά να απομνημονεύσουν τον αριθμό τηλεφώνου των γονιών

Το «Remumber» εγκαινιάζει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Εξαφανισμένα Παιδιά.
Μία εφαρμογή για το κινητό, που βοηθά τα παιδιά να απομνημονεύσουν τον αριθμό τηλεφώνου των γονιών τους, εγκαινιάζει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Εξαφανισμένα Παιδιά (Missing Children Europe).

Το Remumber, όπως ονομάζεται, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να απομνημονεύσουν σταδιακά σχετικούς αριθμούς τηλεφώνου, επιτρέποντάς τους να ανακαλούν έναν συγκεκριμένο αριθμό δεκάδες φορές την ημέρα. Η εφαρμογή χρησιμοποιεί τον αριθμό τηλεφώνου που χρειάζεται να θυμούνται τα παιδιά ως κωδικό για ξεκλείδωμα του κινητού τηλεφώνου ή του τάμπλετ. Τα παιδιά απομνημονεύουν τον αριθμό σταδιακά: Τα πρώτα τέσσερα ψηφία πρέπει το παιδί να τα μάθει απέξω και στη συνέχεια αν έχει κολλήσει και χρειάζεται μία ένδειξη για τα επόμενα νούμερα, τότε οι υπόλoιποι αριθμoί φωτίζονται. Όταν το παιδί επιτύχει την απομνημόνευση ολόκληρου του κωδικού, οι γονείς ενημερώνονται μέσω e-mail και μπορούν στη συνέχεια να εισάγουν έναν νέο αριθμό για να απομνημονεύσει, να αφήσουν τον αρχικό αριθμό ή τέλος να απεγκαταστήσουν την εφαρμογή.

Όπως επισημαίνει η γγ της Ομοσπονδίας, Ντελφίν Μοράλις, «με την εφαρμογή επιδιώκουμε να εστιάσουμε την προσοχή των γονέων για την ασφάλεια των παιδιών κατά τη διάρκεια των σχολικών διακοπών και για την πρόληψη της κατάστασης πανικού, βοηθώντας άμεσα τα παιδιά. Γνωρίζοντας έναν αριθμό τηλεφώνου απέξω μπορεί να βοηθήσει στην ασφάλεια των παιδιών, όταν οι γονείς δεν είναι κοντά».

Στην Ελλάδα, αυτή την προσπάθεια συντονίζει το «Χαμόγελο του Παιδιού», ως ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για τα Εξαφανισμένα Παιδιά.

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η εφαρμογή είναι προς το παρόν διαθέσιμη μόνο για τους χρήστες του Android.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η πορεία του Δρομέα της Ομόνοιας, που βρέθηκε στα σκουπίδια πριν φτάσει στο Hilton

Συνέντευξη του δημιουργού του, Κώστα Βαρώτσου, στο newsbeast.gr.
Εάν η επανάσταση έρχεται μέσα από τη διαρκή κίνηση και την άρνηση της στασιμότητας των πραγμάτων, ένας άνθρωπος είναι σε θέση να γνωρίζει καλά πώς γίνεται. Ήρθε αντιμέτωπος με τη στατική αντιδραστικότητα της Αριστεράς.

Κι αν κάποιοι τον κυνήγησαν περισσότερο ήταν οι άνθρωποι του συναφιού του. Γι’ αυτό και έφυγε από την Ελλάδα εξαιτίας της άκαμπτης στάσης των συναδέλφων του. Ο Κώστας Βαρώτσος έφτιαξε το Δρομέα, ο οποίος παραλίγο θα ήταν ένας… Ξένος.



Η αρχή των πάντων ήταν μία σειρά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων του δήμου Αθηναίων, πρωτοβουλία του τότε δημάρχου, Μιλτιάδη Έβερτ. Κάποιοι μάλιστα παρά το γεγονός ότι ο Βαρώτσος ήταν οπαδός του μαρξιμού, έσπευσαν να τον ταυτίσουν πολιτικά τόσο με τον Έβερτ, όσο και με τη Δεξιά ευρύτερα, χαρακτηρίζοντάς τον ακόμα και φασίστα, επειδή τόλμησε να φτιάξει το Δρομέα.

Εγκατέλειψε την Ελλάδα, έχοντας ετοιμάσει από καιρό τα εισιτήρια για Ρώμη. Πριν ακόμα ο Δρομέας σταθεί στην πρώτη του αφετηρία, στην πλατεία Ομονοίας. Δεν το έκανε την πρώτη φορά, το έκανε όμως αρκετό καιρό μετά. Κουβαλώντας απογοήτευση, οργή, φόβο, αντιμετώπισε την ανελαστικότητα ενός καλλιτεχνικού -κυρίως- συστήματος, το οποίο δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ένα γλυπτό όπως ο Δρομέας θα ταυτιζόταν με το μέσο Έλληνα και την κουλτούρα του.

Ασχέτως εάν εκείνος διέθετε ή διαθέτει ακόμα και σήμερα καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Ο Δρομέας ταίριαξε με την ελληνική νοοτροπία. Δεν στάθηκε ποτέ στο ίδιο σημείο. Παρά ξεκινούσε και έφτανε στον προορισμό του. Και αμέσως έφευγε για τον επόμενο. Με πρώτο σταθμό την Ομόνοια και δεύτερο την πλατεία Μεγάλου του Γένους Σχολής ανάμεσα στο Hilton και τον Ευαγγελισμό.



- To 1988 εάν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη φορά που ήρθε σε επαφή μαζί σας ο δήμος Αθηναίων, επί δημαρχίας Μιλτιάδη Έβερτ, για την κατασκευή ενός έργου…

«Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη χρονική περίοδος υπήρξε μία τυχερή στιγμή για την Αθήνα. Ο σχεδιασμός του Έβερτ ως δημάρχου και του Σταύρου Ξαρχάκου, ο οποίος ήταν αντιδήμαρχος Πολιτισμού, δημιούργησε μία εκρηκτική κατάσταση για την τέχνη και για την πόλη.

Ο πρώτος μεγάλος διάλογος με αυτό που ονομάζουμε Πόλη και Τέχνη ξεκίνησε με την έκθεση πόλης, η οποία ονομάστηκε "Δρώμενα" και ήταν πρωτοβουλία του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο Έβερτ μάλιστα του είχε παραχωρήσει εν λευκώ τη δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες στον τομέα της τέχνης.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Έβερτ ήταν ένας εξαιρετικός, πλην όμως παρεξηγημένος πολιτικός. Ήταν άνθρωπος ο οποίος ήξερε να διαλέγει συνεργάτες, είχε χιούμορ και αυτοσαρκασμό, κάτι που σπανίως διαθέτουν οι πολιτικοί στην Ελλάδα. Κυρίως γιατί τις περισσότερες φορές παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους. Συν τοις άλλοις αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε και κατάφερε να μαζέψει γύρω του προσωπικότητες, οι οποίες όρισαν στη συνέχεια τον ελληνικό πολιτισμό».

- Και εκεί που δεν είχε πεδίο γνώσης ο Έβερτ, άφηνε χώρο έκφρασης στους υπόλοιπους να δράσουν…

«Είναι γεγονός. Ο Έβερτ είχε επίσης καλούς συνεργάτες και δεν επενέβαινε. Γι’ αυτό και άφησε ελευθερία κινήσεων στον Ξαρχάκο. Ήταν άλλωστε ειδικός σε θέματα τέχνης, ενώ ο Έβερτ δεν μπορούσε να γνωρίζει τι συμβαίνει στο συγκεκριμένο χώρο. Πολλές φορές ούτε εμείς που είμαστε ειδικοί δεν τα γνωρίζουμε.

Το πρώτο μου μεγάλο έργο ωστόσο δεν ήταν ο Δρομέας, αλλά ο Ποιητής που έγινε νωρίτερα στην Κύπρο σε συνεργασία με το DESTE Foundation. O Ξαρχάκος είχε δει αυτό το έργο της Κύπρου. Με φώναξε και μου είπε: "Κοίτα να δεις, θέλω να φτιάξεις ένα εργάκι και για την Αθήνα".

Υλοποιώντας το πρόγραμμα "Δρώμενα", ο δήμος Αθηναίων είχε αποφασίσει να φέρει τη σύγχρονη τέχνη στην πόλη. Ήταν μία πολύ μεγάλη καινοτομία. Ήταν κάτι που έγινε για τελευταία φορά».



- Εάν δεν κάνω λάθος ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε ότι ο Δρομέας θα ήταν προσωρινός στην Ομόνοια.

«Είχαν αποφασίσει να παραχωρούν την Ομόνοια σε έναν καλλιτέχνη ανά δύο ή τρεις μήνες κι εκείνος να εκθέτει κάποιο έργο του. Πριν από εμένα για παράδειγμα είχε εκθέσει ο Κώστας Τσόκλης. Αφού ολοκληρώθηκε ο χρόνος παραμονής του στην πλατεία, κατέβηκε το έργο και ακολούθησα εγώ. Στη συνέχεια όμως η Μελίνα Μερκούρη, η οποία ήταν υπουργός Πολιτισμού είχε πει στον Έβερτ: "Μ’ αρέσει αυτό το έργο! Πρέπει να το κρατήσουμε".

Τότε ο Έβερτ μου ζήτησε να παραμείνει ο Δρομέας την Ομόνοια. Ωστόσο εγώ δεν είχα κάνει σωστή στατική μελέτη, λόγω του προσωρινού του χαρακτήρα. Κι έτσι πήγαμε ξανά το χειμώνα του 1988, να τοποθετήσουμε υποστυλώματα, και να τον ενισχύσουμε. Για να μην πω τι συνέβη όταν είδαν κάποιοι για πρώτη φορά το Δρομέα…

Μόλις στήσαμε το έργο στη Ομόνοια κάποιοι υπέστησαν ένα είδος πολιτισμικού σοκ. Ξαφνικά η Αθήνα χωρίστηκε στα δύο. Οι μισοί το αγάπησαν και οι άλλοι μισοί το μίσησαν. Και ακολούθησαν διάφορα περιστατικά. Ήταν σαν να είχα πετάξει μία πέτρα στο νερό, η οποία προκάλεσε δαχτυλίδια στην επιφάνεια. Έτσι κι ο Δρομέας. Έκανε δαχτυλίδια μέσα στην πόλη.

Η πιο χαρακτηριστική αντίδραση ήταν η επίθεση που δέχτηκα τότε από το σύστημα της τέχνης. Κανείς δεν μπορούσε να αποκωδικοποιήσει αυτό το έργο. Δεν ήταν έργο που ανήκε σε ένα κίνημα ή μία νοοτροπία. Ήταν πρωτογενές. Οι συνάδελφοί μου δεν ήξεραν: ήταν καλό ή κακό αυτό που έβλεπαν; Από την άλλη πλευρά ο κόσμος το αποκωδικοποίησε και το δέχτηκε αμέσως. Οι περισσότεροι το λάτρεψαν».



- Ποιες ήταν οι χαρακτηριστικότερες αντιδράσεις από την πλευρά των συναδέλφων σας;

«Το πιο αστείο ήταν ότι εμφανίστηκαν λίβελοι από διάφορους κριτικούς τέχνης ή συναδέλφους, οι οποίοι μου επιτέθηκαν. Δέχτηκα φοβερές επιθέσεις! Εγώ ωστόσο δεν απάντησα ποτέ σε όλα αυτά. Είχα παγώσει με αυτά που έβλεπα και ήμουν και μικρός. Μόλις 32 χρονών τότε… Αντιθέτως σε όλες αυτές της κατηγορίες των ανθρώπων της τέχνης εναντίον μου, απαντούσαν οι πολίτες.

Συγχρόνως το MTV, μόλις είχε αρχίσει τότε να εκπέμπει και στην Ελλάδα. Είχαν έρθει, μου έκαναν μία συνέντευξη, ενώ τράβηξαν κάποια πλάνα του Δρομέα. Έτσι, ξεκίνησε να ανοίγει το πρόγραμμά του με πλάνα του Δρομέα σε όλες τις χώρες που είχε παρουσία το MTV. Άρχισαν να με μαθαίνουν και να γράφουν για το έργο διάφορες εφημερίδες του εξωτερικού όπως η La Republica, αλλά και αρκετές ακόμα».



- Ο Δρομέας, ο οποίος αρχικά επρόκειτο να βαφτιστεί Ξένος, κάτι που τελικά δεν έγινε. Ποια διαδρομή ακολούθησε η ονομασία του;

«Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν η ιδέα του περαστικού. Η Ομόνοια ήταν πάντα μία αφετηρία. Όλοι οι επαρχιώτες και όλοι οι ξένοι έρχονταν και έρχονται στην Ομόνοια. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν η φιγούρα του ανθρώπου που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Ένας ξένος που μόλις τον συναντάς, τον ρωτάς: "Πότε ήρθες;" και αμέσως μετά ρωτάς: "Πότε φεύγεις;". Αυτός ο άνθρωπος εξελίχθηκε στη συνέχεια σε Δρομέα. Η υπόθεση του Δρομέα ήταν κάτι που άλλαζε σταδιακά την εικόνα της πόλης, η οποία άρχισε να αποκτά σημείο αναφοράς».

- Πότε χρειάστηκε να γκρεμίσετε το Δρομέα και γιατί;

«Το 1993 μας ειδοποίησαν από το μετρό ότι ήθελαν να σκάψουν ακριβώς στο σημείο που στεκόταν ο Δρομέας. Τότε ήταν που έπρεπε να τον γκρεμίσουμε γιατί δεν ήταν φτιαγμένος για να μεταφερθεί. Προηγήθηκαν αρκετές συζητήσεις με την εταιρεία Bechtel, η οποία είχε αναλάβει να φτιάξει κάποιες από τις γραμμές του μετρό.

Αυτό που μου είπαν οι υπεύθυνοι της εταιρείας ήταν ότι θα γκρέμιζαν το έργο και θα το ξαναέφτιαχναν κάπου αλλού. Το συμβόλαιό τους με το ελληνικό δημόσιο ανέφερε άλλωστε, πως ότι χαλούσαν θα το ξαναέφτιαχναν. Κι έτσι έγινε. Το έργο ξαναφτιάχτηκε από την αρχή το 1994 στο Hilton».



- Αυτό που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν, είναι ότι ο πρώτος Δρομέας καταστράφηκε εντελώς

«Έτσι έγινε. Το άγαλμα όντως καταστράφηκε εντελώς. Πετάχτηκε στα σκουπίδια. Δεν γινόταν να μεταφερθεί. Ωστόσο ο δεύτερος Δρομέας, ουδεμία σχέση έχει με τον πρώτο. Δεν μπορεί να είναι ίδιος με τον πρώτο. Η επέμβαση του Δρομέα ήταν ξέρεις πολύ δυνατή. Παρέλυσε ολόκληρο το σύστημα. Τόσο που ακόμα και οι άνθρωποι της τέχνης δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Άρχισαν να βρίζουν και να επιτίθενται εναντίον μου».

- Μπάχαλο τους κάνατε…!

«Μπάχαλο δε λες τίποτα! Και ειδικά τις μεγαλύτερες γενιές. Ο Τέτσης για παράδειγμα έλεγε: "Το όνειρό μου είναι να φύγει αυτό το έργο από την πόλη!" Μάλιστα είχε συντάξει γράμμα εναντίον μου. Και ο Ζογγολόπουλος ή ο Κούνδουρος ήταν επίσης εναντίον μου. Ο Κούνδουρος μάλιστα με είχε βρίσει με τα χειρότερα λόγια. Όλοι αυτοί ήταν άνθρωποι παγιωμένοι μέσα στο σύστημα μεταπολιτευτικά. Οι παλιοί αριστεροί, που ήταν βαθιά ριζωμένοι στο σύστημα και ρύθμιζαν τα πράγματα.

Ξαφνικά ήρθε ένας πιτσιρικάς, τους κοπάνησε κατά πρόσωπο ένα έργο και έχασαν τον έλεγχο. Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε ήμουν λίγο τρομοκράτης. Έκανα τέχνη που τις περισσότερες φορές είχε μέσα της ένα στοιχείο παρανομίας.

Μία ακόμα αντίδραση που θυμάμαι είναι ότι το καλλιτεχνικό επιμελητήριο προσέφυγε στη Δικαιοσύνη όταν επρόκειτο να μεταφέρω το Δρομέα στο Hilton. O λόγος της προσφυγής τους ήταν ότι το έργο ξεπερνούσε σε αξία τα 2.000.000 δραχμές που ήταν το όριο για να γίνει διαγωνισμός για ένα δημόσιο έργο. Αυτό που ζητούσαν ήταν να γίνει διαγωνισμός για την επανακατασκευή του Δρομέα. Διαγωνισμός για το δικό μου έργο! Ζητούσαν δηλαδή να το πάρει άλλος καλλιτέχνης και να το φτιάξει! Ήταν τόσο ανόητοι που πήγαν στο δικαστήριο και ζήτησαν να γίνει διαγωνισμός για την ανακατασκευή του Δρομέα!

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου μάλιστα τους είπε: "Θα με αναγκάσετε να κλείσω το καλλιτεχνικό επιμελητήριο. Είναι δυνατόν να μου ζητάτε να παραβλέψω την πνευματική ιδιοκτησία;"»



- Μήπως φάγατε τη θέση κάποιων άλλων συναδέλφων σας στην Ομόνοια, οι οποίοι επρόκειτο να εκθέσουν μετά από εσάς στο πλαίσιο της έκθεσης του δήμου Αθηναίων και γι΄ αυτό εξοργίστηκαν; Aν κοιτάξουμε εξάλλου την πορεία των πραγμάτων, ο Δρομέας εναρμονιζόταν με τη φιλοσοφία «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».

«Όχι. Αντιθέτως όταν ετοιμαζόμουν να τον εγκαταστήσω στην Ομόνοια, ρώτησα το Ζογγολόπουλο εάν θα είχε πρόβλημα να στήσω το έργο εκεί, γιατί εκείνος ήταν που είχε κάνει την ανάπλαση της πλατείας. Μου απάντησε: "Παιδάκι μου δεν υπάρχει έργο δικό μου εκεί πέρα, τα έχουν καταστρέψει όλα. Δεν υπάρχει τίποτα".

Σας θυμίζω ότι ο Ζογγολοπουλος είχε πάρει όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς…

Τελικά μου έδωσε την άδεια να στήσω το Δρομέα. Στη συνέχεια όμως, νόμιζε ότι τον είχα κοροϊδέψει, καθότι έβλεπε ότι το άγαλμα δεν έφευγε από την πλατεία, ενώ εγώ του είχα πει ότι ήταν προσωρινό! Μου κόστισε πολύ ψυχικά όλο αυτό».

- Εκ του αποτελέσματος όμως σας ωφέλησε ό,τι έγινε παρά το γεγονός ότι ήταν και ο λόγος που σας έδιωξε από την Ελλάδα.

«Με ωφέλησε σε πολλά είναι η αλήθεια. Γιατί όλη αυτή η κόντρα με έκανε να φύγω στο εξωτερικό. Σταμάτησαν στην Ελλάδα να με καλούν σε εκθέσεις ή να μου κάνουν επαγγελματικές προτάσεις, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή συμμετείχα σε όλες τις βασικές εκθέσεις. Ξαφνικά ήμουν απομονωμένος.



Έτσι, έφυγα στη Ρώμη και άρχισα να δουλεύω στην Ιταλία. Αμέσως μόλις άρχισαν να γίνονται όλα αυτά. Άρχισα να πηγαινοέρχομαι από την Ιταλία στην Ελλάδα, μετά πήγα στην Αμερική και αργότερα στην Ελβετία. Ο αρνητισμός που συνάντησα εδώ με έκανε να φύγω. Αυτό όμως που δεν ήξεραν οι εχθροί, θέτοντάς μου διαρκώς εμπόδια, είναι ότι μου έβαλαν πύραυλο στα οπίσθια. Ότι με βοήθησαν. Κι εγώ είχα πεισμώσει πολύ. Είχα αγριέψει, είχα στενοχωρηθεί. Πέρασα όλες τις φάσεις αυτών των συναισθημάτων και κάποια στιγμή ηρέμησα και τα ξέχασα όλα. Όλες τις κακίες και όλα όσα συνέβησαν. Πλέον κοιτάζω τις καινούργιες.

Κάτι ανάλογο έγινε και με ένα έργο που είχα κάνει στην Αίγινα. Στην Κέρκυρα επίσης με την αλλαγή δημάρχου παλαιότερα είχαν πετάξει έργο μου στα σκουπίδια. Εν ολίγοις το να κάνει κάποιος τέχνη στην Ελλάδα μοιάζει με πολεμική υπόθεση».

- Παρόλ’ αυτά αποφασίσατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα. Γιατί;

«Βρισκόμουν για μία έκθεση στη Νέα Υόρκη. Οι βοηθοί μου με προέτρεψαν να πάω να αγοράσω μία μπύρα να πιω. Κατέβηκα τις σκάλες στο χώρο που βρισκόμασταν και βρήκα ένα delicatessen, το οποίο είχε ένας Έλληνας. Ψάχνοντας να μιλήσω σε κάποιν, ρώτησα: "Υπάρχει κανένας Έλληνας εδώ;".

Βγήκε τότε ένα παιδάκι και άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Από αυτά που έλεγε καταλάβαινα ελάχιστα. Μιλούσε σε μία διάλεχτο παλιά, ηπειρώτικη. Ήταν Έλληνας εμιγκρές, ο οποίος ποτέ δεν έγινε Αμερικάνος. Έχασε όμως και την επαφή του με την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα εξελίχθηκε κι εκείνο βρίσκοταν σε μία χωροχρονική υπόσταση ανύπαρκτη. Μόλις συνειδητοποίησα την κατάστασή του, είπα: "Εμένα αυτό δεν μου αρέσει. Δεν θα γίνω κι εγώ έτσι".

Γι’ αυτό και γύρισα πίσω. Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω Αμερικάνος στην ηλικία που βρισκόμουν τότε. Παράλληλα όμως δεν ήθελα να χάσω και την επαφή μου με την Ελλάδα».



- Με δεδομένες τις… κακουχίες που υπεστήκατε λόγω του Δρομέα, δεν τον απορρίψατε ποτέ, όπως έκανε ο Χατζιδάκις με τα παιδιά του Πειραιά, ο οποίος πέταξε το Όσκαρ στα σκουπίδια.

«Ποτέ. Γιατί αυτό το έργο ήταν πολύ καλό. Αυτό το παιδί είχε πάρα πολλά κέφια, όπως κι εγώ όταν το έκανα. Έχει όλη αυτή την ενέργεια της ζωής. Τη θετικότητα, τον τσαμπουκά, την αγάπη που είναι ίδιον τον νέων ανθρώπων».

- Αυτό που μας λείπει σήμερα…

«Ακριβώς. Αυτό μας λείπει. Ο τσαμπουκάς και η θετική ενέργεια. Και πλέον ένα παιδί στα 30 δεν μπορεί να κάνει ένα Δρομέα. Εγώ αντιθέτως είχα την αυθάδεια να τον κάνω τότε. Σήμερα έχουν ψαλιδιστεί τα φτερά των νέων. Τους έχει φύγει ο τσαμπουκάς με όλα όσα συμβαίνουν. Φόβος, κατηγορίες, κρίση, πείνα… Είναι δυνατόν να μοιράζονται τόσες χιλιάδες μερίδες φαγητού στην Ελλάδα καθημερινά; Βρισκόμαστε σε πόλεμο!»

- Σας ζήτησαν να φτιάξετε άλλους Δρομείς;

«Ναι. Μερικοί φίλοι μου το ζήτησαν και τους έφτιαξα. Σε μικρότερη κλίμακα βέβαια».



- Εάν κρατούσατε κάτι ως το ζουμί από όλη την ιστορία με το Δρομέα τι θα ήταν;

«Τα νιάτα… Τα οποία ξέρεις μπορούν να σε καταστρέψουν ή να σε αποθεώσουν. Αυτό που βγαίνει πάντως από το Δρομέα είναι ότι αποτελεί το πρώτο δείγμα έκφρασης της πόλης. Ο Έλληνας ήθελε να αποδείξει ότι είναι κάτι. Ευρωπαίος. Το έργο όμως έχει και έναν ρομαντισμό. Δίνει ένα συναίσθημα συλλογικής αυτοπεποίθησης».

- Ισορροπήσατε στο κενό όμως.

«Ναι… Φαντάσου ότι την ημέρα των εγκαινίων είχα βγάλει εισιτήρια για Ρώμη. Είχα πει ότι εάν δεν πήγαιναν καλά, θα έφευγα. Μέσα μου είχα φτιάξει το σενάριο. Τελικά όμως δεν έφυγα τότε».

- Για καλή σας τύχη οι πολιτικοί -Έβερτ και Μελίνα- ήταν με το μέρος σας.

«Ναι. Αντιθέτως όμως οι νεολαίες της Αριστεράς δυσαρεστήθηκαν πάρα πολύ. Πώς εγώ ένας παλιός μαρξιστής έκανα κάτι τέτοιο. Με είπαν δεξιό, φασίστα, ακόμα και κολλητό του Έβερτ. Αλλά υπήρξαν και πολιτικοί όπως η Διαμαντοπούλου, οι οποίοι έβαλαν με κάθε τρόπο εναντίον μου».



- Γίνατε είδος υπό εξαφάνιση, αλλά τελικά δεν εξαφανιστήκατε…

«Όχι. Είμαι εδώ και συζητάμε. Είμαι ακόμα εδώ. Κλείνοντας θα σου πω μια ιστορία. Είχα κάποτε ένα βοηθό, ο οποίος ήταν Δεξιός. Ένα παιδάκι. Γιώργο τον έλεγαν. Μία νύχτα που στήναμε το Δρομέα με ρώτησε ξαφνικά: "Κύριε γιατί όλοι οι καλλιτέχνες είναι Αριστεροί; Εμείς δεν είμαστε καλοί άνθρωποι;"

Είναι αυτή η χαζή ερώτηση, η οποία έχει ορίσει πολλά πράγματα στην Ελλάδα… Οι ταμπέλες του Δεξιού και του Αριστερού. Το μόνο που περιμένω πώς και πώς πια, είναι μήπως βγει ένα κωλόπαιδο και κάνει τσαμπουκά. Ένας Βαρώτσος να χαλάσει λίγο την πιάτσα. Αυτό περιμένω…»
























Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στις ΗΠΑ

Η Ελλάδα ίσως διαθέτει κάποιους από τους χειρότερους δρόμους παγκοσμίως όμως ένας αυτοκινητόδρομος στη Μινεσότα των ΗΠΑ διεκδικεί την πρώτη θέση.

Σε ένα μέρος της αριστερής λωρίδας του δρόμου ταχείας κυκλοφορίας ένα «σαμαράκι» κάνει τα αυτοκίνητα να απογειώνονται θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τους οδηγούς.

Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης οι υψηλές θερμοκρασίες παραμόρφωσαν το οδόστρωμα και οι αρχές μετά τα έντονα παράπονα των οδηγών διέκοψαν την κυκλοφορία μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες αποκατάστασης.




Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αναστάτωσε τις αρχές και τελικά έκανε... μπάνιο

Αίσιο τέλος είχε η επιχείρηση εντοπισμού τουρίστριας που το απόγευμα του Σαββάτου κάλεσε στον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης ζητώντας άμεσα βοήθεια, καθώς πριν από λίγο εντοπίστηκε σε υδάτινο πάρκο στην περιοχή της Ανώπολης Ηρακλείου.

Η γυναίκα βρέθηκε να απολαμβάνει αμέριμνη το μπάνιο της, την ώρα που είχε στηθεί μεγάλη επιχείρηση για τον εντοπισμό της. Η ίδια είχε δηλώσει ότι κινδύνευε, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα cretalive.gr.

Η τουρίστρια κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις στο Α.Τ. Χερσονήσου, που ανέλαβε την υπόθεση.


Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

100 πράγματα που πρέπει να ξεφορτωθείτε το ταχύτερο δυνατόν

Εάν πραγματικά θέλει κάποιος να αλλάξει, το πρώτο… είναι το σπίτι του. Όταν το σπίτι διατηρείται καθαρό, τότε και ο νους έρχεται σε γαλήνη και τα πράγματα στη ζωή γίνονται έστω και λίγο πιο εύκολα.

Αυτή είναι η λίστα με τα πράγματα που θα πρέπει να πετάξετε, να χαρίσετε ή απλά να δωρίσετε όσο γίνεται πιο γρήγορα:

Υπολείμματα χαρτιού περιτυλίγματος δώρων

Επαγγελματικές κάρτες ατόμων που δεν χρειαζόμαστε

Παλιά εισιτήρια

Τρυπημένες κάλτσες

Περιττές συνταγές

Παλιές μπλούζες

Αποξηραμένα λουλούδια

Ανεπιθύμητα CDs

Χαλασμένα λαστιχάκια για μαλλιά

Παλιά περιοδικά

Παπούτσια που δεν σας ταιριάζουν ή δεν φοράτε

Μικρά μπιχλιμπίδια

Μαγειρικά σκευή που δεν χρησιμοποιείτε

Φθαρμένα σουτιέν

Ανεπιθύμητα αξεσουάρ μαλλιών

Μονά σκουλαρίκια

Κασκόλ που δεν φοράτε

Μικρά ρούχα

Παλιές πετσέτες

Παλιά καλλυντικά

Ανεπιθύμητα δώρα

Παλιές κρεμάστρες

Σάλτσες που έχουνε λήξει

Παιχνίδια των κατοικίδιων σας με τα οποία δεν παίζουν

Παλιά σαμπουάν ή κρέμες

Φθαρμένα ρούχα

Παλιά φορέματα δεξιώσεων

Χαραγμένα αντικολλητικά σκεύη

Παλιά μαγιό ή εσώρουχα

Χαλασμένες ηλεκτρικές συσκευές

Σκουριασμένα κοσμήματα

Άχρηστες φωτοτυπίες

Χαλασμένα στυλό

Κολιέ και βραχιόλια με σπασμένους συνδετήρες

Χαλασμένα καλώδια

Παλιά παπλώματα

Άδεια μπουκάλια καθαριστικών

Ανταλλακτικά για είδη ένδυσης που δεν έχετε

Μαχαιροπίρουνα, πιάτα και ποτήρια που ήταν σε σετ

Παλιά μαξιλάρια

Φθαρμένα παπούτσια

Παλιές προσκλήσεις

Παλιές κάρτες

Περιττά κομμάτια επίπλων

Εγχειρίδια συναρμολόγησης

Κουτιά

Βάζα που δεν χρειάζεστε

Παλιά γράμματα

Τουριστικά φυλλάδια

Παλιά κλιπ μαλλιών

Παλιοί μαρκαδόροι που δεν γράφουν

Μπουκάλια χωρίς καπάκια

Αχρησιμοποίητα χαρτικά, ετικέτες και αυτοκόλλητα

Σκισμένα τζιν

Σπασμένες θήκες τηλεφώνων

Αχρησιμοποίητους φορτιστές

Παλιά μπαχαρικά

Φθαρμένα μπουρνούζια

Κορδέλες για δώρα

Κάρτες γενεθλίων

Εκπτωτικά κουπόνια που έχουν λήξει

Άδεια σπιρτόκουτα

Παλιές τσάντες

Παλιά ημερολόγια

Παλιοί φάκελοι

Χαλασμένoι μαγνήτες

Ξεπερασμένα ρούχα

Χαλασμένα παιχνίδια

Χαλασμένες γιρλάντες

Φθαρμένες πετσέτες

Ληγμένα τρόφιμα

Καλώδια που δεν χρησιμοποιείτε

Παλιά λογισμικά

Παλιές δισκέτες

Παλιά κινητά

Παπούτσια μιας σεζόν

Προωθητικές μπλούζες που δεν φοράτε

Παλιά δημητριακά

Παλιές αποδείξεις

Λογαριασμούς

Ραγισμένες κούπες

Καθαρίστε τα γραμματοκιβώτια σας

Σβήστε μουσική που δεν ακούτε

Κουμπιά παλιών ρούχων

Παιχνίδια που λείπουν κάρτες

Παλιά σχολικά βιβλία

Παλιά σταθερά τηλέφωνα

Παλιούς τηλεφωνικούς καταλόγους

Αξεσουάρ τηλεφώνων που δεν χρησιμοποιείτε

Ληγμένα φάρμακα

Ξεραμένα βερνίκια νυχιών

Ληγμένα κουπόνια

Παλιά έγγραφα

Ρούχα που δεν γίνεται να καθαριστούν

Ζωοτροφή που δεν τρώνε τα κατοικίδια σας

Παλιές οδοντόβουρτσες

Χαλασμένες κασετίνες

Χαλασμένα ρολόγια

Χρησιμοποιημένα τετράδια

Σπασμένα χριστουγεννιάτικα στολίδια


Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η τραγική περίπτωση μαζικής δολοφονίας στην αρχαία Ελλάδα και το ηθικό δίδαγμα των προγόνων μας

Ο Πρώτος Ιερός Πόλεμος, το φοβερό έγκλημα και το μάθημα που πήρε ένας ολόκληρος πολιτισμός.
Όταν ο Ηρακλής έκοψε και το τελευταίο αθάνατο κεφάλι της Λερναίας Ύδρας, το πήρε και το έθαψε βαθιά στη γη, τοποθετώντας πάνω του έναν βράχο. Ύστερα βούτηξε τα βέλη του στη δηλητηριώδη χολή του τέρατος κάνοντάς τα θανατηφόρα.

Κι αν οι μύθοι έχουν πάντα μια δόση ιστορικής αλήθειας, τότε ο άθλος του Ηρακλή είναι η παλιότερη γνωστή αναφορά σε βιολογικό πόλεμο! Ιστορικά εξάλλου η λέξη «τοξικός» προέρχεται από τα εμβαπτισμένα στο δηλητήριο βέλη του τόξου του Ηρακλή: τοξικός ίσον θανατηφόρος, μας λέει ο αρχαίος μύθος (όπως μας παραδίδει την ετυμολογία ο Διοσκουρίδης)!

Η ανθρωπότητα έχει δυστυχώς αιματοκυλιστεί πολλάκις στην παγκόσμια ιστορία της και τα μαζικά εγκλήματα δεν λείπουν από την οικουμένη: γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις και λοιπά ξεκληρίσματα πληθυσμών στέκουν ζοφερά ορόσημα της ανθρώπινης αχρειότητας.



Η Ιστορία δεν φαίνεται βέβαια να παίρνει το μάθημά της, αφήνοντας λες τους αρχαίους προγόνους μας μόνους στην οδύσσεια για σοφία και σωφροσύνη. Γιατί η δική τους μαζική δολοφονία λειτούργησε ως πολύτιμο μάθημα που θα διέπνεε έκτοτε τον ελληνικό πολιτισμό, αποτρέποντάς τον από μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών.

Το σκηνικό της φρίκης στήθηκε κατά το 590 π.X. στην πόλη Κίρρα, επίνειο των Δελφών, όταν τα κράτη μέλη της Δελφικής Αμφικτιονίας αποφάσισαν να απαλλαγούν από τα καμώματά της δηλητηριάζοντας μαζικά τον πληθυσμό της ώστε να μη μείνει κανένας, μήτε γέρος, μήτε νέος, μήτε βρέφος.

Το ζοφερό περιστατικό της δηλητηρίασης του πόσιμου νερού της Κίρρας με ελλέβορο από την αντίπαλη ομοσπονδία μετατράπηκε στην πιο μαύρη στιγμή του Πρώτου Ιερού Πολέμου, αν και το μάθημα που αποκόμισε ένας ολόκληρος πολιτισμός που είπανε «Κοινό των Ελλήνων» ήταν αποφασιστικής σημασίας τόσο για τη δική του ιστορία όσο και τις τύχες λίγο-πολύ του τότε γνωστού κόσμου.

Η τραγική κατάληξη της πολιορκίας της Κίρρας κατά τον Πρώτο Ιερό Πόλεμο (595-585 π.X.) είναι μάλιστα η αρχαιότερη καταγεγραμμένη περίπτωση μαζικής εξολόθρευσης, αν και η «καινοτομία» των αρχαίων Ελλήνων, για κείνους τουλάχιστον, θα έληγε εκεί…

Η «πέτρα του σκανδάλου» Κίρρα



Η αρχαία Κίρρα βρισκόταν στα σύνορα των Φωκίδας με την Οζολία Λοκρίδα και για μια μακρά περίοδο υπήρξε προσδεμένη στο άρμα των Φωκέων. Χτισμένη σε νευραλγικό σημείο του Κρισαίου Κόλπου, σε μια στρατηγική θέση όπου διασταυρώνονταν οι δρόμοι από τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία και την Αιτωλία με τα θαλάσσια περάσματα από την Πελοπόννησο και τα νησιά, ήταν το κοντινότερο λιμάνι στους Δελφούς.

Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο στην «Ιλιάδα» ως Κρίσα και από τον ποιητή Αλκαίο ως Κίρσα, ενώ ο Παυσανίας και ο Στράβωνας την αποκαλούν Κίρρα. Η Κίρρα φαίνεται να κατοικήθηκε κατά την πρωτοελλαδική εποχή και εξελίχθηκε σταδιακά σε σημαντικό εμπορικό κέντρο (στους μεσοελλαδικούς χρόνους), αφού στο λιμάνι της κατέφθαναν οι προσκυνητές των Δελφών και διακινούνταν αγαθά προς όλη την ευρύτερη περιοχή.



Η μεγάλη ακμή που απέκτησε γέννησε όμως στους κατοίκους της μεγάλες φιλοδοξίες, όταν μπλέχτηκαν στην προσπάθεια για τον έλεγχο της κοιλάδας του Πλειστού αλλά και του Μαντείου των Δελφών. Η Δελφική Αμφικτιονία την κατηγόρησε ότι εκμεταλλευόταν οικονομικά τους προσκυνητές του μαντείου, δίνοντας έτσι το έναυσμα να ξεσπάσει ο δεκαετής Πρώτος Ιερός Πόλεμος που έμελλε να οδηγήσει στην καταστροφή της το 590 π.Χ.

Το στυγερό έγκλημα



Η φωκική πόλη Κίρρα σύρθηκε λοιπόν σε πόλεμο με τα στρατεύματα της Δελφικής Αμφικτιονίας, μιας θρησκευτικο-πολιτικής ομοσπονδίας που αποτελούνταν από Θεσσαλούς, Σικυώνιους και Αθηναίους κυρίως, παρά το γεγονός ότι εκπροσωπούνταν δώδεκα φυλές της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας.

Οι πολίτες της Κίρρας μπορεί μεν να παρενοχλούσαν όσους ανέβαιναν στο ιερό των Δελφών αποσπώντας χρήματα (και καταπατώντας κάποιες εκτάσεις που ανήκαν στο ιερό), τα βαθύτερα αίτια του πολέμου βρίσκονταν ωστόσο στις υπέρμετρες φιλοδοξίες των Θεσσαλών να επικρατήσουν οριστικά στη Φωκίδα και να ελέγξουν το Μαντείο των Δελφών, την ίδια ώρα που και οι Σικυώνιοι είχαν τα δικά τους συμφέροντα, να απαλλαγούν οριστικά από τους κιρραίους πειρατές δηλαδή που δρούσαν ανεξέλεγκτα στον Κορινθιακό Κόλπο και είχαν εξελιχθεί σε μεγάλο βραχνά.

Οι παντοδύναμοι Θεσσαλοί είχαν εξασφαλίσει άλλωστε τον πλήρη έλεγχο της δελφικής συμμαχίας, την οποία είχαν μετατρέψει σε όργανό τους στην απόπειρα να πάρουν τα σκήπτρα του Μαντείου των Δελφών. Ο μόνος αντίπαλός τους ήταν οι Φωκείς και οι ανεξάρτητες ακόμα πόλεις Κρίσα και Κίρρα (το επίνειό της).



Το σκηνικό του πολέμου είχε στηθεί, αν και τα πράγματα δεν πήγαιναν ακριβώς όπως τα είχαν σχεδιάσει οι εισβολείς. Παρά τη μακροχρόνια πολιορκία από στεριά και θάλασσα, η πόλη δεν έλεγε να πέσει και η αντίσταση των κατοίκων της είχε κάτι από την παροιμιώδη γενναιότητα των αρχαίων Ελλήνων. Κάτι έπρεπε να γίνει για να καμφθεί η αντίσταση και οι προτάσεις έπεφταν βροχή. Μέχρι να στραφεί τουλάχιστον η συζήτηση στο νερό.

Ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά του πλανήτη δηλαδή τη σπουδαιότητα του οποίου γνώριζαν οι άνθρωποι από την αρχαιότητα και ακόμα πιο παλιά. Αν και τώρα ήταν η πρώτη φορά που το πόσιμο νερό θα μετατρεπόταν σε όπλο και μάλιστα μαζικής καταστροφής! Το σκεπτικό ήταν απλό: όλοι χρειάζονταν νερό και αν αυτό δηλητηριαζόταν, τότε θα προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα.

Το Αμφικτιονικό Συνέδριο, με επι­κεφαλής την Αθήνα και τη Σικυώνα, κήρυξε τον ιερό πόλεμο στους ιερόσυλους Κιρραίους δίνοντας όρκο φοβερό στο δελφικό ιερατείο να εξαφανίσουν την πόλη από προσώπου γης, να καταστρέψουν τους αγρούς και τα καρποφόρα δέντρα της και τίποτα να μη θυμίζει ότι κάποτε ζούσε κάποιος εκεί. Είχαν εξάλλου τη σύμφωνη γνώμη του ίδιου του Απόλλωνα, καθώς διά στόματος Πυθίας πήραν τη διαβεβαίωση ότι ο ολύμπιος θεός είχε καταραστεί την ιερόσυλη πόλη. Αν ο Απόλλωνας δεν θα έδειχνε κανένα έλεος στα γυναικόπαιδα, έτσι αμείλικτα έπρεπε να φανούν και τα συμμαχικά στρατεύματα!



Και πράγματι φάνηκαν. Οι σύμμαχοι πολιόρ­κησαν την καλά οχυρωμένη Κίρρα και παρά τις διαφορετικές εκδοχές που παραθέτουν οι αρχαίοι συγγραφείς, όλοι συμφωνούν πως οι πολιορκητές διέκοψαν την παροχή νερού προς την πόλη (είτε εκτρέποντας τον ποταμό είτε καταστρέφοντας τον υπόγειο αγωγό ύδρευσης) και μόλυναν το νερό με ελλέβορο, ο οποίος ήταν γνωστό για τις ισχυρές καθαρτικές του ιδιότητες. Kατόπιν επανέφεραν την παροχή νερού στην πόλη και το δηλητηριώδες φυτό έκανε τη δουλειά του.

Συναίνεση και πάλι δεν υπάρχει για το τι συνέβη τελικά στην Κίρρα, αν και η μοίρα της είχε σφραγιστεί. Άλλοι αναφέρουν πως ο πληθυσμός αποδεκατίστηκε από το τοξικό νερό και, κατ’ άλλους, η διάρροια αποδυνάμωσε τόσο πολύ τους κατοίκους που οποιαδήποτε αντίσταση ήταν πια αδύνατη. Κι έτσι εξολοθρεύτηκαν από τα στρατεύματα της Αμφικτιονίας που δεν έδειξαν κανένα έλεος, όπως είχαν υποσχεθεί.

Κανένα όμως! Μετά τη νίκη τους, ο δελφικός συνασπισμός πότισε τα χωράφια της Κίρρας με το δηλητηριασμένο νερό για να μην ξαναφυτρώσει ποτέ και τίποτα στα εύφορα μέχρι πρότινος εδάφη. Όταν ο περιηγητής Παυσανίας επισκέφθηκε τον τόπο μπόλικους αιώνες αργότερα, το έδαφος ήταν ακόμα στέρφο. «Ο κάμπος γύρω από την Κίρρα είναι ακαλλιέργητος γιατί η γη είναι ακόμα καταραμένη και οι κάτοικοι δεν μπορούν να φυτέψουν δέντρα», γράφει ο Παυσανίας, ο οποίος αποδίδει μάλιστα το σχέδιο της μαζικής δολοφονίας στον αθηναίο νομοθέτη Σόλων τον Σοφό! Η σοφία του οποίου δεν πήγαζε βέβαια από τη ζοφερή πράξη, αλλά το ηθικό δίδαγμα όταν αντίκρισε τον αποδεκατισμένο πληθυσμό και τα άμοιρα παιδιά, δίνοντας όρκο ιερό να μην ξανασυμβεί ποτέ τέτοιο έγκλημα σε ελληνικό έδαφος.

Ιστορική συναίνεση δεν υπάρχει ούτε για τον εμπνευστή του ξεκληρίσματος της Κίρρας. Σύμφωνα με τον Φροντίνο, ειδικό στα στρατηγήματα, που έγραψε τον 1ο αιώνα μ.X., ήταν ο τύραννος της Σικυώνος και επικεφαλής της πολιορκίας, Kλεισθένης, αυτός που εφάρμοσε τον τακτικισμό. Στη σχετική αναφορά του Πολύαινου (2ος αιώνας μ.X.) επισημαίνεται ότι οι πολιορκητές ανακάλυψαν έναν κρυμμένο αγωγό που μετέφερε το νερό μέσα στην πόλη και κατά τον ιστορικό, ήταν ο στρατηγός των Θεσσαλών, Eυρύλοχος, αυτός που συμβούλευσε τους συμμάχους να συλλέξουν μεγάλες ποσότητες ελλέβορου από τη γειτονική Aντίκυρα και να τις ρίξουν στο νερό.



O Παυσανίας απέδωσε όμως το δολοφονικό σχέδιο στον ίδιο τον Σόλωνα, ο οποίος όχι μόνο σκέφτηκε το μοιραίο σχέδιο αλλά πειραματίστηκε κιόλας με τα δηλητήρια για να βρει το αποτελεσματικότερο για το τρεχούμενο νερό! Σύμφωνα με τον περιηγητή, ο Σόλων ο Αθηναίος εξέτρεψε τη ροή του ποταμού Πλείστου ώστε να μην περνάει μέσα από την Kίρρα. Οι πολιορκημένοι άντεξαν όμως τη δοκιμασία αντλώντας ύδωρ από τα πηγάδια και συλλέγοντας το βρόχινο νερό.

Τότε ήταν που ο αθηναίος νομομαθής και επικεφαλής των αθηναϊκών δυνάμεων (κατ’ άλλους, στρατηγός των Αθηναίων στη συγκεκριμένη περιπέτεια ήταν ο Αλκμαίων) έβαλε τους άντρες του να συλλέξουν ρίζες ελλέβορου και να τις ρίξουν στο ποτάμι. Όταν έκρινε δε ότι το νερό ήταν αρκούντως μολυσμένο, άλλαξε και πάλι τη ροή του ποταμού ώστε να διατρέξει ξανά την πόλη. Οι διψασμένοι κάτοικοι της Kίρρας ήπιαν αχόρταγα από το τοξικό νερό και ασθένησαν βαριά.

O τέταρτος άνθρωπος στον οποίο αποδίδεται το μαύρο πλάνο ήταν ένας γιατρός ονόματι Nεβρός, ένας από τους Aσκληπιάδες (οπαδός του θεραπευτή Aσκληπιού, γιου του Aπόλλωνα). Σύμφωνα με αρχαίες ιατρικές πηγές, ο Nεβρός ήταν πρόγονος του μεγάλου γιατρού Iπποκράτη. H αναφορά που εμπλέκει τον Nεβρό είναι η αρχαιότερη που μας παραδίδεται, γραμμένη μόλις έναν αιώνα μετά την καταστροφή της Kίρρας. Η πηγή της είναι ο συγγραφέας Θεσσαλός, που αναφέρεται ως γιος του Iπποκράτη.

O Θεσσαλός επισκέφθηκε την Aθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα π.X. ως απεσταλμένος της Kω και έγραψε ότι αφότου η οπλή ενός αλόγου έσπασε τον μυστικό αγωγό που μετέφερε το νερό στην Kίρρα κατά τη διάρκεια μιας πολιορκίας, ο γιατρός Nεβρός βοήθησε τους πολιορκητές ρίχνοντας στο νερό μια φαρμακευτική ουσία που επέφερε εντερικές δυσλειτουργίες στους κατοίκους της Kίρρας, χαρίζοντας έτσι τη νίκη στη Δελφική Αμφικτιονία.



Η κατάληξη της ιστορίας μας, όπως κι αν έγινε τελικά, ήταν ολότελα τραγική, καθώς ο πληθυσμός της Κίρρας εξολοθρεύτηκε ολοσχερώς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. H αφήγηση μάλιστα του αποτρόπαιου περιστατικού εθεωρείτο παλιότερα ότι ανήκε στη σφαίρα του μύθου, καθώς δεν μπορούσαν να δεχτούν οι αρχαίοι μας πρόγονοι ότι κάποιος δικός τους θα έκανε ένα τέτοιο ανήκουστο έγκλημα!

Οι ιστορικοί πείστηκαν όμως ότι η ιστορία ήταν αληθινή όταν την ανακάλυψαν σε κείμενα του ρήτορα Αισχίνη (4ος αιώνας π.X.) και ορισμένων ακόμα αξιόπιστων ελλήνων συγγραφέων (Στράβωνας και Διόδωρος ο Σικελιώτης).

Ευτυχώς, αυτή η μορφή ολοκληρωτικού πολέμου δεν φαίνεται να ξαναχρησιμοποιήθηκε από Έλληνες κατά Ελλήνων ποτέ στον αρχαίο κόσμο, καθώς η αμφικτιονική συμμαχία αποτροπιάστηκε από την κατάληξη του σχεδίου της και έδωσε όρκο ιερό να μην ξαναπροβεί σε μαζική εξολόθρευση πληθυσμού.

Οι πόλεμοι θα δίνονταν πια στο πεδίο της μάχης μεταξύ στρατών, αφήνοντας τον άμαχο πληθυσμό κατά μέρος. Η μόλυνση του νερού κρίθηκε απαράδεκτη και στο εξής απαγορευόταν διά ροπάλου από τους κανόνες του πολέμου.

Αν το αρχαιότερο καταγεγραμμένο γεγονός δηλητηρίασης πόσιμου νερού και μαζικής δολοφονίας συνέβη στην Ελλάδα, εκεί έλαβε επίσης χώρα και ένα ιερό συμβόλαιο τιμής που δυστυχώς δεν θα ακολουθούσε η οικουμένη με τον ίδιο ευλαβικό τρόπο που μαγεύτηκε από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και τα ιδανικά του. Αυτή η κληρονομιά των προγόνων μας θα περνούσε στα «ψιλά» της Ιστορίας, καθώς έκτοτε ο σκοπός θα αγίαζε όλα τα μέσα…


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...