Ατύχημα στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας

Αναστάτωση επικράτησε κατά τη διάρκεια του έβδομου ετάπ του Tour de France όταν κατέρρευσε μία διαφημιστική φουσκωτή αψίδα την ώρα που από το σημείο περνούσε ο Βρετανός ποδηλάτης Adam Yates.

Ο Βρετανός ποδηλάτης μάλιστα βρισκόταν λίγο πριν από τον τερματισμό ενώ από την πτώση του φουσκωτού τραυματίστηκε στο πηγούνι και το χέρι.

Oι διοργανωτές είπαν ότι η φουσκωτή αψίδα έπεσε καθώς ένα καλώδιο μπλέχτηκε στη ζώνη ενός θεατή.

Δείτε το βίντεο:




Πηγή: http://www.enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Εξωφρενικοί bodybuilders που ζουν στον κόσμο μας

Μπρατσωμένοι άντρες που έγιναν «βουνά» ξεπερνώντας τα όρια - Δείτε φωτογραφίες και βίντεο.
Οι bodybuilders έχουν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά σώματα. Γεμάτους μυς, πολύ χαμηλά επίπεδα λίπους και μια φυσική κατάσταση που συνοδεύεται από υψηλά επίπεδα αντοχής και δύναμης.

Το bodybuilding είναι ίσως το πιο εξειδικευμένο άθλημα για το χτίσιμο ενός ελκυστικού σώματος. Κι αν το να αποκτήσεις ένα τόσο φουσκωμένο και γραμμωμένο σώμα ήταν εύκολη υπόθεση ο κόσμος θα ήταν γεμάτος σωματώδεις και ρωμαλέους άντρες.

Πολλοί στη βιασύνη τους να δουν αποτελέσματα, ακολουθούν λάθος τακτικές οι οποίες κάνουν το σώμα να αντιδρά αρνητικά ρισκάροντας πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή. Μεταμορφώνονται σε σύγχρονους γίγαντες αδιαφορώντας για το τι μπορεί αυτό να σημαίνει για την υγεία τους.

Ας δούμε μερικούς εξωπραγματικούς ανθρώπους που μάλλον ξεπέρασαν τα όρια…
Sajad Gharibi



Ο Sajad Gharibi από το Ιράν είναι 24 ετών και ζυγίζει 175 κιλά. Ο Ιρανός «Hulk» συμμετέχει συχνά σε διαγωνισμούς body building ενώ έχει κερδίσει και το προσωνύμιο «Ηρακλής». Του αρέσει να βγάζει φωτογραφίες με αντικείμενα που είναι πολύ μικρά για να φαίνεται πόσο τεράστιος είναι και φυσικά να τις ανεβάζει στα social media για να τον θαυμάζουν οι 70.000 followers του.



Όσοι τον γνωρίζουν λένε ότι η τρομακτική παρουσία του εμφάνισή του απέχει πολύ από τον χαρακτήρα του και τον αποκαλούν έναν «ευγενικό γίγαντα». Του αρέσει πολύ να γυμνάζεται και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε μερικούς διαγωνισμούς powerlifting και bodybuilding. Μπορεί να μην έχει ακριβώς το μυώδες κορμί ενός bodybuilder αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να πιάσει την πέτρα και να την στύψει.

Romario Dos Santos Alves



Ο bodybuilder Romario Dos Santos Alves έθεσε σε κίνδυνο την ίδια του ζωή του κάνοντας ενέσεις με συνθόλη στα μπράτσα του. Ο νεαρός Βραζιλιάνος χρησιμοποίησε το θανάσιμο κοκτέιλ για να «φουσκώσει» τους δικέφαλούς του μέχρι που κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο.

«Αν χρησιμοποιήσεις την ουσία μια φορά τότε σίγουρα θα υπάρξει και δεύτερη, είναι εθιστικό». Ο Alves εξηγεί στην Daily Mail πως η συνθόλη άρχισε να του γίνεται εμμονή καθώς έβλεπε στο γυμναστήριο μεγαλόσωμους άνδρες με τεράστια μπράτσα και άρχισε να κάνει παρέα μαζί τους. Με τον καιρό άρχισε να βρίσκει όλο και πιο επικίνδυνους τρόπους να κάνει ενέσεις με την ουσία. «Οι μύες μου άρχισαν να σκληραίνουν και δεν μπορούσα πια να κάνω ενέσεις εκεί, ήταν σαν πέτρα.



Αποφάσισα πως το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να αγοράσω ειδικές βελόνες, βελόνες που χρησιμοποιούν στους ταύρους, δεν υπάρχουν πιο δυνατές, ξέρω πως μοιάζει χαζό αλλά έπρεπε να πάρω τη συνθόλη μου με κάθε τρόπο», λέει. Δεν δίσταζε μάλιστα να βάζει και τη γυναίκα του να του κάνει τις ενέσεις.

Οι δικέφαλοί του είχαν φουσκώσει τρομακτικά και η αντίδραση του κόσμου επηρέαζε την ψυχική του υγεία. Άρχισαν να τον φωνάζουν «τέρας». Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν οι γιατροί του είπαν πως θα χρειαστεί ακρωτηριασμό, αρχικά του ενός χεριού και στη συνέχεια και των δύο.

Για καλή του τύχη όμως βρέθηκε μια πιο ήπια λύση και του πρότειναν την αφαίρεση των πετρών που είχε προκαλέσει η συνθόλη στα χέρια του. Ο ίδιος εξακολουθεί να θέλει να γίνει επαγγελματίας bodybuilder αλλά είναι αποφασισμένος να μείνει «καθαρός» αν και δεν είναι λίγες οι φορές που είναι πολύ κοντά να ενδώσει στους πειρασμούς.

Rich Piana



Ο Rich Piana ζυγίζει περίπου 142 κιλά κάνει χρήση στεροειδών εδώ και 30 χρόνια και όπως λέει ο ίδιος όχι μόνο δεν το έχει μετανιώσει αλλά δεν είναι διατεθειμένος και να σταματήσει. Ο νικητής στο διαγωνισμό bodybuilder στο Λος Άντζελες το 2003 και στο Σακραμέντο το 2009 θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να γίνει ακόμα μεγαλύτερος σε όγκο.

«Εδώ και 30 χρόνια κάνω ενέσεις στεροειδών. Το σώμα μου είναι αποτέλεσμα των αναβολικών, της σκληρής γυμναστικής και του αυστηρού προγράμματος διατροφής», λέει ο 45χρονος bodybuilder στη Sun ξεκαθαρίζοντας ότι το σώμα είναι δικό του και θα κάνει ό,τι θέλει με αυτό.

Η καθημερινότητά του περιλαμβάνει ενέσεις και χάπια αναβολικών, εννέα γεύματα, δύσκολες ασκήσεις και ροφήματα πρωτεΐνης. Ο ίδιος παραδέχεται ότι τα στεροειδή είναι βλαβερά για τον οργανισμό και δεν προτρέπει κανένα να τα πάρει, εξομολογείται όμως παράλληλα πως κατά τη γνώμη του δεν νοείται πρωταθλητισμός στο bodybuilding χωρίς αυτά για αυτό και δεν έχει μετανιώσει για την επιλογή του. «Αν έχεις την επιλογή να μείνεις φυσικός και να μην παίρνεις στεροειδή κάντο. Δεν υπάρχει λόγος να βλάπτεις το σώμα σου και να κάνει κακό στον εαυτό σου. Αν θες να γίνεις επαγγελματίας bodybuilder δεν υπάρχει άλλη λύση. Είμαι ευτυχισμένος με τις επιλογές που έχω κάνει και για το πώς έχει εξελιχθεί η ζωή μου. Είναι χαρούμενος με την απόφασή μου να παίρνω αναβολικά. Η υγεία μου είναι μια χαρά, όλα είναι καλά».

Moustafa Ismail



Πολλοί τον έχουν αποκαλέσει σύγχρονο «Ποπάι» καθώς κατεγράφη στα Ρεκόρ Γκίνες λόγω μπράτσων. Ο Moustafa Ismail έχει δικέφαλους μεγαλύτερους του παιδικού ήρωα κόμικ και οι αρμόδιοι του Βιβλίου Ρεκόρ Γκίνες έκριναν ότι του αξίζει μία θέση στα ρεκόρ. Ο ίδιος λέει ότι δεν οφείλει τα μπράτσα του στο σπανάκι αλλά στο κοτόπουλο και την σκληρή και εντατική γυμναστική.



Arlindo de Souza

Ο ίδιος λέει ότι όλοι εκπλήσσοντας με το πόσο μεγάλα είναι τα μπράτσα του κι έτσι επικεντρώθηκε στο να τα κάνει ακόμα μεγαλύτερα για να μπορεί να τα επιδεικνύει περίτρανα.



Ο Βραζιλιάνος Arlindo de Souza συγκαταλέγεται στην κατηγορία των bodybuilders που βιάζονταν να φουσκώσουν. Ο θαυμαστής του Schwarzenegger με το παρατσούκλι «Το βουνό» έπαιρνε ένα κοκτέιλ με στεροειδή, ορμόνες και βιταμίνες για… άλογα, για να αποκτήσει όγκο. Τότε, ένας φίλος του από το γυμναστήριο του συνέστησε ένα «διογκωτικό λάδι» που θα του έδινε προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών του.

Όπως παραδέχεται ο ίδιος οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν τις ενέσεις αυτές δεν ξέρουν πώς να τις κάνουν σωστά. Βρίσκουν οποιοδήποτε αγγείο, κάποιοι ακρωτηριάζουν το χέρι τους, άλλοι χρειάζονται επέμβαση, άλλοι χάνουν ακόμα και τη ζωή τους.



Ο Arlindo de Souza απέκτησε δικεφάλους 71 εκατοστών- τους μεγαλύτερους στη χώρα του- μετά την χορήγηση του ενέσιμου κοκτέιλ που προκαλεί το πρήξιμο των μυών. Παραδέχεται ωστόσο πως μπορεί να τον φέρει αντιμέτωπο με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία του. Ένας φίλος του πέθανε εξαιτίας των ενέσεων αυτών και εκείνος κλονίστηκε τόσο που είπε να τις σταματήσει.

Jeff Dabe



Ο Jeff Dabe έχει ανακηρυχθεί ο σύγχρονος Ποπάυ. Το κάθε χέρι του έχει συνολικό μέγεθος 49 εκατοστά, και μπορεί να κρατάει μία μπάλα μπάσκετ σε κάθε παλάμη του. Τα γιγάντια χέρια του τον κάνουν να ξεχωρίζει και είναι σίγουρο ότι οι αντίπαλοι του σε μπρα-ντε-φερ τα βρίσκουν πολύ σκούρα.



Τι κι αν επιστήμονες και γιατροί προσπάθησαν να ανακαλύψουν τα χέρια του Jeff τόσο μεγάλα. Το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις κάποιας νόσου ή γενετικής ανωμαλίας. Απλά γεννήθηκε με τα άνω άκρα να είναι υπερμεγέθη.

Denis Cyplenkov



Ο άνθρωπος «κτήνος». Έχει ύψος 1.85 εκ, το βάρος του αγγίζει τα 140 κιλά, οι καρποί του έχουν περιφέρεια 24 εκ. και οι δικέφαλοί του 64 εκ. Ο Ουκρανός Denis Cyplenkov, είναι πρωταθλητής στο μπρα-ντε-φερ και ένας από τους καλύτερους παλαιστές.



Κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Nemiroff το 2010 και το 2011 και κατέχει πολλούς ρωσικούς τίτλους πρωταθλητή Arm Wrestling. Έχει έναν εντυπωσιακό σωματότυπο, αλλά το ποιο απίστευτο είναι τα ασυνήθιστα χοντρά χέρια του.

Greg Valentino



Ο Greg Valentino θεωρείται από τους μεγαλύτερους bodybuilder. Κατέχει το ρεκόρ για τους μεγαλύτερους δικέφαλους μυς στον κόσμο.

Ξεκίνησε bodybuilding στην ηλικία των 13 και μετά από πάνω από 23 χρόνια εκπαίδευσης, φυσικά, Greg αποφάσισε να πειραματιστεί με στεροειδή. Ο Greg Valentino ήθελε να φουσκώνει τους μύες του και να σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ. Κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, ο Greg, στην κυριολεξία «έλιωνε» στους πάγκους των γυμναστηρίων. Ο ίδιος δεν ικανοποιούταν από τις διαστάσεις του.

Άρχισε να παίρνει αναβολικά με το «πρήξιμο» να αγγίζει τα όρια του υπερανθρώπου. Παρά τις προειδοποιήσεις για μια βλαβερή και πολλές φορές θανατηφόρα αναβολική ουσία, ο Greg το ρίσκαρε. Ο οργανισμός αντέδρασε στην ουσία και ο μυς σκίστηκε και αφού διάλυσε το δέρμα πετάχτηκε έξω.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί σκοτώνονται οι νέοι στην Κρήτη;

Τροχαία, μπαλωθιές, αλκοόλ: αυτό είναι το τρίπτυχο του θανάτου που παραμονεύει τις ζωές πολλών νέων παιδιών της λεβεντογέννας...

Ξημερώματα Τρίτης, 5 Ιουλίου 2016. Ένα ΙΧ στο οποίο επιβαίνει ένας 20χρονος άνδρας και μία 18χρονη γυναίκα ξεφεύγει από την πορεία του, περνάει στο αντίθετο ρεύμα και καρφώνεται σε ένα δέντρο. Από την σφοδρότητα της πρόσκρουσης η άτυχη κοπέλα πετάγεται αρκετά μέτρα μακριά, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό της. Λίγες ώρες αργότερα η είδηση ότι η άτυχη κοπέλα είναι η 18χρονη Πέλλα Κουτεντάκη, ανιψιά του βουλευτή Ηρακλείου και γραμματέα πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρη Αυγενάκη, βυθίζει στο πένθος την τοπική κοινωνία των Μοιρών αλλά και την υπόλοιπη Κρήτη. Η οικογένεια θρηνεί, οι φίλοι δεν μπορούν να το πιστέψουν και το όνομα της όμορφης Πέλλας προστίθεται στην μακάβρια λίστα των δεκαοκτώ νέων που βρήκαν τραγικό θάνατο στην άσφαλτο της Μεγαλονήσου μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2016...

Η δραματική “φυγή” της Πέλλας ξυπνάει μνήμες. Νωπές, σκληρές, αγιάτρευτες, από εκείνες που ο χρόνος είναι αδύναμος να ξεθωριάσει και ανίκανος να σβήσει. Το άδικο φινάλε της Πέλλας ζωντανεύει εικόνες. Άγουρες, όμορφες, νεανικές, ταυτόσημα αδικοχαμένες σε κάποια άσφαλτο του νησιού. Το μεγάλο κακό της Πέλλας αποτυπώνει στα χείλη όλων πένθιμες ιστορίες, “ξεπατικοτούρες” της δικής της. Η Κρήτη δεν θρηνεί μόνο για εκείνη αλλά και για τα παλικάρια που έχασε τόσο “άδικα” και τόσο “ξαφνικά” από τον Ιανουάριο του 2016 έως σήμερα.

Το ημερολόγιο γράφει “Κυριακή, 22 Μαΐου” όταν ο 20χρονος Γιάννης Γδοντάκης, “ο ταλαντούχος λυράρης των Χανίων”, βγαίνει από το μαγαζί όπου παίζει μουσική και επιβιβάζεται στο αυτοκίνητό του. Η ώρα κοντεύει πέντε τα ξημερώματα και η ζωή του στο τέλος της. Λίγη ώρα μετά το αυτοκίνητό του προσκρούει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες σε μία κολόνα της ΔΕΗ και στη συνέχεια σε ένα δέντρο. Η σύγκρουση είναι τόσο σφοδρή που ένα μέρος του κινητήρα του μοιραίου οχήματος εκσφενδονίζεται επάνω σ' ένα άλλο όχημα που την ώρα του συμβάντος κινείται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενώ ένα άλλο κομμάτι του αυτοκινήτου καταλήγει σε πρόσοψη καταστήματος σπάζοντας τμήμα της τζαμαρίας. Ο θάνατος του Γιάννη είναι ακαριαίος σε αντίθεση με τον πόνο των δικών του ανθρώπων που θα θρηνεί για πάντα το χαμό του δικού της παιδιού.

Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα και συγκεκριμένα στις 25 Απριλίου του 2016 η Κρήτη είχε βυθιστεί στο πένθος ξανά. Ήταν πάλι Κυριακή πρωί, κοντά στον κόμβο του Σκαλανίου, όταν ένα αγροτικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με Ι.Χ. επιβατικό το οποίο οδηγούσε ο 25χρονος μουσικός Γιώργος Τριβιζάκης που επέστρεφε από την εργασία του σε νυχτερινό κέντρο του Ηρακλείου. Από την σφοδρή σύγκρουση δεν επέζησε κανείς, δεν έμεινε τίποτε άλλο πέρα από την μαντινάδα που μονολογούσαν λίγο αργότερα οι φίλοι του αδικοχαμένου Γιώργου Τριβιζάκη: “Σου πα Γιώργο να φύγουμε να πάμε στην Αθήνα κι ίσως να το γλιτώναμε ετούτονέ το κρίμα...”.

Την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο είχε αφήσει τον Ιανουάριο του 2016 και ο 31χρονος, ιδιαίτερα αγαπητός στην Κρήτη λαουτιέρης, Διομήδης Τσικανδυλάκης, σε ένα τραγικό τροχαίο που σημειώθηκε στον ΒΟΑΚ (Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης), στον κόμβο Καστελίου. Το αίμα στους δρόμους της Κρήτης δεν έχει τέλος: τον Απρίλιο του 2016 η τοπική κοινωνία των Αστρακών βυθίστηκε στο πένθος από το θάνατο του 21χρονου Απόστολου Σταυρουλάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν το μηχανάκι που οδηγούσε στο δρόμο προς την Μυρτιά βγήκε από την πορεία του και ανετράπη ενώ ένα μήνα πριν, τον Μάρτιο του 2016, δύο φοιτητές στα Χανιά, ο 23χρονος Βαγγέλης Μπούζουκας και ο 20χρονος Δημήτρης Κόκκος σκοτώθηκαν, όταν η “γουρούνα” στην οποία επέβαιναν βρέθηκε στη θάλασσα στον Κουμπελή Χανίων...

“Ένας άτυπος πόλεμος...”

“Άτυπο πόλεμο”. Μ' αυτή τη φράση χαρακτηρίζει τα τροχαία που λαμβάνουν χώρα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη, ο βουλευτής Ηρακλείου, γραμματέας πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης και θείος της πρόσφατα αδικοχαμένης, Πέλλας Κουτεντάκη: “Τα τροχαία ατυχήματα, η δεύτερη αιτία θανάτου για την Ελλάδα, αποτελούν ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με πολλές αρνητικές επιπτώσεις η κυριότερη των οποίων είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Ο άδικος θάνατος και ο τραυματισμός στην άσφαλτο, είναι το πιο επώδυνο κοινωνικό σκάνδαλο, η πιο μεγάλη πηγή πόνου για τις οικογένειες και τους αγαπημένους των αδικοχαμένων", λέει ο κ. Αυγενάκης.



Και συνεχίζει: “Η ευθύνη του κάθε πολίτη είναι να τηρεί πιστά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αποβλέποντας στην ασφάλεια της ζωής του, αλλά και των συνανθρώπων του. Ευθύνη όμως έχει και η Πολιτεία η οποία αφενός πρέπει να εκπέμψει τα κατάλληλα μηνύματα από την παιδική ηλικία για σωστή οδηγική συμπεριφορά ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και να εφαρμόσει πολιτικές για την τεχνική εξυγίανση της οδικής υποδομής και την διόρθωση των κακοτεχνιών στους δρόμους μιας και το παρελθόν αποδεικνύει ότι ένα σημαντικό ποσοστό τροχαίων ατυχημάτων και μάλιστα θανατηφόρων οφειλόταν σε αυτά. Για το λόγο αυτό από το καλοκαίρι του 2013 φορείς απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης συγκροτήσαμε το Forum «Οδηγούμε με ασφάλεια» με σκοπό μέσα από δράσεις και εκδηλώσεις να ευαισθητοποιήσουμε τους συμπολίτες μας για ασφαλή οδηγική συμπεριφορά. Πρόκειται για την μεγαλύτερη πανστρατιά φορέων για ένα κοινωνικό σκοπό και θα επεκτείνουμε και θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας μέχρι να ευαισθητοποιήσουμε τον κάθε ένα οδηγό. Το βέβαιο είναι ότι έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία, αυτοδιοίκηση, Πολιτεία, έχουμε ευθύνη και χρέος. Επειδή είναι απολύτως εφικτό να μειωθεί, ακόμη και μέχρι εξαφανίσεως, ο αριθμός των συμπολιτών μας που χάνονται στους δρόμους, η ανάληψη πρωτοβουλιών από όλους μας είναι απαραίτητη για την ελαχιστοποίηση και την εξάλειψη αυτού του άτυπου «πολέμου» στους δρόμους.”

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α) από τον Ιανουάριο του 2016 έως και σήμερα 40 άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους στους δρόμους της Κρήτης οι 18 εκ των οποίων ήταν κάτω των 35 ετών και οι 11 κάτω των 25 ετών. Ανάμεσά τους, η αδικοχαμένη Πέλλα Κουτεντάκη, η οποία ήταν και η μοναδική γυναίκα. Από τα 18 θανατηφόρα αυτά ατυχήματα με θύματα νέους ανθρώπους, τα 11 έγιναν με μηχανή, τα 5 με αυτοκίνητο και τα 2 με γουρούνα ενώ όσον αφορά στην ημέρα και την ώρα τέλεσής τους, τα περισσότερα έλαβαν χώρα Σαββατοκύριακο, στο χρονικό διάστημα από τις δώδεκα το βράδυ έως τις επτά το πρωί: “Λυπάμαι που το λέω, αλλά η Κρήτη είναι η “βασίλισσα των τροχαίων”, λέει ο κ. Γιάννης Λιονάκης, πρόεδρος του Εθελοντικού Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α).



Και συνεχίζει: “Για να καταλάβετε το μέγεθος των τροχαίων που συμβαίνουν στην περιοχή μας αρκεί να σας αναφέρω ότι το 2015 η Ευρώπη είχε 53 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων και η Κρήτη 111 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων! Δυστυχώς, είμαστε η χειρότερη περιφέρεια σε τροχαία στην Ευρώπη, κάτι που οφείλεται στην έλλειψη παιδείας, στην κακώς εννοούμενη κριτική μαγκιά και στο κακό οδικό δίκτυο. Ενδεικτικά θα σας πω ότι στο ΒΟΑ (Βόρειος Οδικός Άξονας), ένα δρόμο 364 χιλιομέτρων που εκτείνεται από τον Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, διαχωριστικό στηθαίο έχουν μόνο τα 34 χιλιόμετρα, καθιστώντας το εν λόγω οδικό δίκτυο μία πραγματική καρμανιόλα. Πέρα από αυτό όμως το κομμάτι στο οποίο θα πρέπει να επικεντρωθούμε και να κάνουμε σαφές στα παιδιά μας είναι η εγκληματική κατανάλωση αλκοόλ. Πολλά, πάρα πολλά νέα παιδιά εδώ στην Κρήτη, πίνουν και ύστερα οδηγούν. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο, αδικαιολόγητο, εγκληματικό και αυτοκτονικό κι αν θέλουμε να μην θρηνήσουμε κι άλλους νέους ανθρώπους, πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Ανάλογη άποψη έχει και η συγκοινωνιολόγος, κυρία Μαρία Λυδάκη, η οποία εμμένει στο ότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό: “Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το πρόβλημα στη σωστή του βάση και το λέω αυτό διότι το πρόβλημα είναι πολυπαραμετρικό και μια απάντηση που θα υποδεικνύει μια έλλειψη στις υποδομές, που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ενδεχομένως να βάζει σε δεύτερη προτεραιότητα άλλες δράσεις που είναι εξίσου βασικές και ευκολότερες να γίνουν άμεσα. Δράσεις που δεν απαιτούν τεράστια ποσά αλλά επιμονή και σχεδιασμό με προσήλωση στη νεα κουλτούρα οδικής συμπεριφοράς που θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας αλλά και εμείς οι ίδιοι" λέει.



Και συνεχίζει: “Άρα λοιπόν ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, που σήμερα το στερούμαστε και από ό,τι φαίνεται οι πόροι για να υλοποιηθεί άμεσα δεν είναι εύκολο να εξευρεθούν, θα βοηθούσε στη μείωση των δυστηχημάτων. π.χ. δείτε το διαχωριστικό στηθαίο στην παράκαμψη Ηρακλείου όπου μειώθηκαν κατακόρυφα τα θανατηφόρα δυστυχήματα. Παράλληλα όμως δείτε ότι με την έναρξη λειτουργίας του τμήματος τροχαίας του ΒΟΑΚ μειώθηκαν και πάλι τα ατυχήματα. Η τήρηση του ΚΟΚ και των ορίων ταχύτητας, η οδήγηση χωρίς υπερβολές, η μη χρήση αλκοολ, η ζώνη ασφαλείας, το κράνος και μια κουλτούρα οδικής ασφάλειας όταν μετακινουμαστε στο οδικό δίκτυο είναι πολύ σημαντικά για να μπούν σαν σημαντικός υπαίτιος."

Νεκροί από μπαλωθιές και βεντέτες

“Βεντέτες” και “Μπαλωθιές”. Δύο ουσιαστικά στενά συνυφασμένα με την Κρήτη, κάτι σαν σύγχρονος Μινώταυρος που εκτείνεται στην mentalite πολλών κατοίκων της και “τρώει” τα παιδιά της. Ήταν σχεδόν πριν από ένα χρόνο όταν ακόμη μία βεντέτα, από τις εκατοντάδες που έχουν διαδραματιστεί στο νησί, συγκλόνισε την κοινή γνώμη ολόκληρης της Ελλάδας. Ήταν πρωί καθημερινής όταν ο 25χρονος Μανούσος Παπαδουλάκης μπήκε σε καφετέρια στα Χανιά και με απόλυτη ψυχραιμία πυροβόλησε τον 24χρονο Φραγκίσκο Καλογερή πέντε φορές από μικρή απόσταση με αποτέλεσμα τον βαρύ τραυματισμό του τελευταίου.

Η πράξη του απόρροια βεντέτας, καθώς κατά το παρελθόν ο πατέρας του 24χρονου θύματος είχε πυροβολήσει και σκοτώσει τον πατέρα του 25χρονου δράστη στην περιοχή Τσικαλαριά. Για πολλούς νέους της Κρήτης, η βεντέτα θεωρείται ακόμη και σήμερα ένας άγραφος νόμος, ένας κώδικας τιμής ένα ηθικό συμβόλαιο που οφείλουν να εκτελέσουν ακόμη κι αν περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους στη φυλακή. Άγραφο νόμο που συνοδεύει “χαρές” ή “λύπες” θεωρούν επίσης πολλοί νέοι άνθρωποι τις μπαλωθιές οι οποίες ευθύνονται για εκατοντάδες τραυματισμούς, ακόμη και θανάτους νέων ανθρώπων.

Ήταν Μάρτιος του 2015, ανήμερα του Πάσχα, όταν ο 25χρονος ποδοσφαιριστής Γιώργος Γυπαράκης, έπεφτε νεκρός στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου από τις μπαλωθιές του 40χρονου φίλου του. Η οικογένεια έχει στήσει γλέντι από το πρωί για να γιορτάσει την Ανάσταση. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν ο 25χρονος Γιώργος Γυπαράκης, ο 40χρονος δράστης, αρκετά συγγενικά τους πρόσωπά και φίλοι. Όταν το γλέντι «άναψε» ο 40χρονος αποφάσισε να βγάλει το όπλο και να ρίξει «μπαλωθιές». Το όπλο, όμως, κάποια στιγμή έπαθε εμπλοκή και την ώρα που το κατέβαζε ο 40χρονος ξεμπλόκαρε και εκπυρσοκρότησε τέσσερις φορές. Οι σφαίρες βρήκαν τον 25χρονο, αλλά και έναν 23χρονο που τραυματίστηκε στο δεξί μάτι. Φίλοι και συγγενείς μετέφεραν τους τραυματίες στη διασταύρωση της Επισκοπής, όπου περίμεναν δύο ασθενοφόρα. Ο 25χρονος εξέπνευσε κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο ενώ ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια.



Ανήλικοι “πληρώνουν” τις ρακές με κώμα και με θάνατο...

Ήταν Ιούνιος του 2015. Ένα ακόμη γλέντι στα Χανιά, ένα ακόμη ανήλικο παιδί γαλουχημένο στην “μαγκιά” του “ένα ποτήρι ακόμα”. Η μια ρακή φέρνει την άλλη και η τελευταία “στέλνει” το 16χρονο αγόρι σε κώμα. Οι φίλοι του τον μεταφέρουν αρχικά στο σπίτι σε οικτρή κατάσταση με τους γονείς του να αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης το πρωί της επόμενης ημέρας όταν επιχείρησαν να τον ξυπνήσουν κι εκείνος δεν αντιδρούσε. Ο νεαρός μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της πόλης όπου νοσηλεύτηκε στη μονάδα Εντατικής Θεραπείας ενώ σε βάρος των γονιών του σχηματίστηκε δικογραφία, καθώς επρόκειτο για ανήλικο: "Δυστυχώς, εδώ στην Κρήτη, θεωρείσαι ξενέρωτος αν αρνηθείς να πιεις”, λέει ο Ν.Π., μαθητής της τρίτης γυμνασίου και κάτοικος Ηρακλείου: “Αν δε αρνηθείς να πιεις το ποτό που σου προφέρει κάποιος τότε θεωρείται ότι του κάνεις μεγάλη προσβολή! Το να πίνεις από την ηλικία των 12 και των 13 ετών, εδώ στην Κρήτη είναι ο κανόνας κι αν τον παραβείς τότε είσαι η εξαίρεση, ο δακτυλοδεικτούμενος της παρέας”.

Η 16χρονη Στέλλα Ακουμιανάκη δεν στάθηκε ωστόσο τόσο τυχερή όσο το αγόρι από τα Χανιά. Η Στέλλα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 2011, διασκέδαζε σε μπαρ του Ρεθύμνου παρέα με δύο νεαρούς καταναλώνοντας ποσότητα αλκοόλ. Στη συνέχεια η παρέα επιβιβάστηκε σε ΙΧ αυτοκίνητο μέσα στο οποίο σε ερημικό σημείο κάτω από το φρούριο Φορτέτζα κατανάλωσε από κοινού μισό μπουκάλι ουίσκι. Μετά από λίγο, η άτυχη κοπέλα άρχισε να χάνει τις αισθήσεις της και η παρέα της την μετέφερε στο νοσοκομείο της πόλης. Το περιστατικό αντιμετωπίστηκε ως οξεία μέθη όμως λίγες ώρες μετά την μεταφορά της στο νοσοκομείο η υγεία της παρουσίασε επιδείνωση. Η Στέλλα, μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου και κατέληξε ανήμερα του Πάσχα.



Κι ακόμη κι αν οι ένοχοι “πλήρωσαν” με την καταδίκη τους τίποτε δεν μπορεί να φέρει το πανέμορφο κορίτσι ούτε να εξηγήσει στους γονείς της το “γιατί”. Το “γιατί” του θανάτου της, όπως και πολλών παιδιών της λεβεντογέννας Κρήτης, έγκειται σε μια νοοτροπία που πρέπει ν' αλλάξει. Το αλκοόλ, οι βεντέτες, οι μπαλωθιές και η επικίνδυνη οδήγηση δεν είναι μαγκιά. Είναι ένα ιδιότυπο κράμα αυτοκτονίας και δολοφονίας. Κι αν δεν το συνειδητοποιήσουν τα νέα παιδιά δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή όπου το επόμενο νεκρό παιδί από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, ο επόμενος νεκρός νέος από μπαλωθιά, βεντέτα ή τροχαίο θα γίνει ξανά θλιβερό πρωτοσέλιδο, δάκρυα και παρελθόν...

















Πηγή: http://www.protothema.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η χρήση κάνναβης ξεκίνησε πριν καν λιώσουν οι πάγοι

Ο «Δρόμος της κάνναβης» προηγήθηκε του «Δρόμου του μεταξιού».
Οι πρόγονοί μας, οι οποίοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν και οι «ιδρυτές» του πολιτισμού μας, είχαν ανακαλύψει το φυτό της κάνναβης πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια, προτού καλα-καλά η Γη βγει από την τελευταία εποχή των πάγων. Σε αυτή την εκτίμηση καταλήγει μια νέα αρχαιοβοτανολογική επιστημονική έρευνα, αν και παραμένει ασαφές τι ακριβώς είδους χρήση έκαναν οι προϊστορικοί άνθρωποι.

Οι ερευνητές του Ελευθέρου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, με επικεφαλής τον Πάβελ Ταράσοφ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Vegetation History and Archaeobotany», σύμφωνα με το New Scientist, εκτιμούν ότι πριν περίπου 5.000 χρόνια η χρήση της κάνναβης εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και στην Ασία, μεταφερόμενη από τις νομαδικές φυλές, στο πλαίσιο ενός αρχαϊκού διηπειρωτικού εμπορίου στη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού.



Οι νομάδες Γιαμνάγια των στεπών της Ευρασίας, μία από τις τρεις κύριες «συνιστώσες» που συνέβαλαν στη δημιουργία του σημερινού ευρωπαϊκού πληθυσμού και πολιτισμού (μαζί με τους ντόπιους κυνηγούς- τροφοσυλλέκτες και τους μετανάστες-αγρότες από την Μέση Ανατολή), θεωρείται ότι έπαιξαν κομβικό ρόλο στην εξάπλωση της κάνναβης.

Όμως η αρχή είχε γίνει πολύ νωρίτερα, από τους ανθρώπους της παλαιολιθικής εποχής τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, οι οποίοι, ανεξάρτητα οι μεν από τους δε, είχαν ανακαλύψει τη χρησιμότητα του φυτού της κάνναβης και πιθανώς των ψυχοδραστικών ουσιών του για «ταξίδια» του νου.

Η κάνναβη μέχρι πρόσφατα θεωρείτο ότι αρχικά χρησιμοποιήθηκε και πιθανώς καλλιεργήθηκε στην Κίνα ή στην Κεντρική Ασία. Όμως οι γερμανοί ερευνητές, που ανασκοπούν όλα τα νεότερα ευρήματα της «αρχαιολογίας της κάνναβης», επισημαίνουν ότι το φυτό εμφανίζεται σε ανασκαφές τόσο της ανατολικής Ευρώπης όσο και της Ιαπωνίας σχεδόν την ίδια εποχή, πριν από 10.200 έως 11.500 χρόνια.

«Το φυτό της κάνναβης φαίνεται πώς ήταν ευρέως εξαπλωμένο ήδη πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια», συμπεραίνουν οι ερευνητές. Το αν αυτό συνέβαινε για λόγους διατροφής, ιατρικής θεραπείας, κατασκευής υφασμάτων ή απλώς για... αναψυχή (ή και για τα τέσσερα μαζί), παραμένει ασαφές.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η διαχρονικά συστηματικότερη χρήση κάνναβης από τους ανθρώπους, επί χιλιάδες χρόνια, είχε γίνει στη Δυτική Ευρασία, ώσπου πριν από 5.000 χρόνια το εμπόριο και η χρήση του φυτού διεθνοποιήθηκαν περαιτέρω, τόσο προς την Ανατολή όσο και προς τη Δύση. Αυτό έγινε χάρη στους νομάδες ιππείς των στεπών, που μπορούσαν με τα άλογά τους να καλύπτουν τεράστιες αποστάσεις (μαζί με την κάνναβη που πουλούσαν ή μάλλον αντάλλασσαν), ακολουθώντας σχεδόν τις ίδιες διαδρομές που αργότερα θα ονομάζονταν «Δρόμος του Μεταξιού» - και που με λίγη φαντασία θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν «Δρόμος της Κάνναβης».

Άλλωστε, ο Ηρόδοτος, στις διηγήσεις του, κάνει λόγο για τους Σκύθες, νομάδες των στεπών, οι οποίοι κατέβηκαν νοτιότερα μετά τους Γιαμνάγια και δεν έχαναν την ευκαιρία να καπνίζουν κάνναβη στη χερσόνησο της Κριμαίας. Τελικά, οι χίπις που νόμιζαν ότι πρωτοπορούσαν, ήταν τόσο καθυστερημένοι...


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Είδε την φωτογραφία του 35 ημερών νεκρού μωρού της στο Facebook για έρανο

Της έκλεψαν τη φωτογραφία και το ανακάλυψαν τυχαία.
Ένα πληγωμένο ζευγάρι του οποίου ο πρόωρος γιος πέθανε σε ηλικία μόλις 35 ημερών έγιναν έξαλλοι όταν η φωτογραφία τους εκλάπη και χρησιμοποιήθηκε από μια ψεύτικη ιστοσελίδα συλλογής χρημάτων στην Αμερική.

Η 38χρονη Leigh Kendall και ο 43χρονος σύντροφός της Martin Parker έχασαν τον γιο τους Hugo το 2014 μετά από επιπλοκές στην εγκυμοσύνης καθώς η γυναίκα αναγκάστηκε να γεννήσει πρόωρα στις 24 εβδομάδες. Το αγοράκι τους πέθανε 35 ημέρες μετά τη γέννησή του στη διάρκεια των οποίων η οικογένεια μοιράστηκε φωτογραφίες από αυτό στο διαδίκτυο για την ευαισθητοποίηση των πρόωρων γεννήσεων. Όμως, δύο χρόνια μετά, η Leigh ήρθε σε επαφή με μια γυναίκα από την Αμερική μέσω του Facebook, η οποία την προειδοποίησε ότι η φωτογραφία του Hugo είχε χρησιμοποιηθεί σε μια σελίδα συλλογής χρημάτων σε μορφή εράνου από μια γυναίκα που ισχυριζόταν ότι χρειάζεται 10.000 λίρες για τη διαμονή και τα ιατρικά έξοδα για το γιο της στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

Η 38χρονη δηλώνει αηδιασμένη από το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί τη φωτογραφία ενός πρόωρου και νεκρού πλέον παιδιού για να βγάλει χρήματα με τέτοιο τρόπο και μέσω απάτης. Ταυτόχρονα δηλώνει ευγνωμοσύνη που κάποια άλλη γυναίκα την ενημέρωσε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο θέλοντας να την προστατεύσει. Η κλεμμένη φωτογραφιών του 2 ημερών Hugo δείχνει το πρόωρο μωράκι ξαπλωμένο σε μεταξένιο ύφασμα για να προστατεύει το πολύ τρυφερό δέρμα του. «Όταν είδα τη σελίδα, το στομάχι μου ανακατεύτηκε, ένιωθα άρρωστη και πραγματικά δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Εγώ δεν ήξερα πραγματικά τι να κάνω, συμπλήρωσα ένα έντυπο παραπόνων στην ιστοσελίδα, αλλά δεν ήξερα πόσο σύντομα θα ανταποκρινόταν άρα πήγα στο Facebook και ζήτησα από τους φίλους μου να με υποστηρίξουν». Η δημοσίευση πράγματι κατέβηκε μετά από 2 μέρες.












Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Εφαρμογή βοηθά τα παιδιά να απομνημονεύσουν τον αριθμό τηλεφώνου των γονιών

Το «Remumber» εγκαινιάζει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Εξαφανισμένα Παιδιά.
Μία εφαρμογή για το κινητό, που βοηθά τα παιδιά να απομνημονεύσουν τον αριθμό τηλεφώνου των γονιών τους, εγκαινιάζει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τα Εξαφανισμένα Παιδιά (Missing Children Europe).

Το Remumber, όπως ονομάζεται, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να απομνημονεύσουν σταδιακά σχετικούς αριθμούς τηλεφώνου, επιτρέποντάς τους να ανακαλούν έναν συγκεκριμένο αριθμό δεκάδες φορές την ημέρα. Η εφαρμογή χρησιμοποιεί τον αριθμό τηλεφώνου που χρειάζεται να θυμούνται τα παιδιά ως κωδικό για ξεκλείδωμα του κινητού τηλεφώνου ή του τάμπλετ. Τα παιδιά απομνημονεύουν τον αριθμό σταδιακά: Τα πρώτα τέσσερα ψηφία πρέπει το παιδί να τα μάθει απέξω και στη συνέχεια αν έχει κολλήσει και χρειάζεται μία ένδειξη για τα επόμενα νούμερα, τότε οι υπόλoιποι αριθμoί φωτίζονται. Όταν το παιδί επιτύχει την απομνημόνευση ολόκληρου του κωδικού, οι γονείς ενημερώνονται μέσω e-mail και μπορούν στη συνέχεια να εισάγουν έναν νέο αριθμό για να απομνημονεύσει, να αφήσουν τον αρχικό αριθμό ή τέλος να απεγκαταστήσουν την εφαρμογή.

Όπως επισημαίνει η γγ της Ομοσπονδίας, Ντελφίν Μοράλις, «με την εφαρμογή επιδιώκουμε να εστιάσουμε την προσοχή των γονέων για την ασφάλεια των παιδιών κατά τη διάρκεια των σχολικών διακοπών και για την πρόληψη της κατάστασης πανικού, βοηθώντας άμεσα τα παιδιά. Γνωρίζοντας έναν αριθμό τηλεφώνου απέξω μπορεί να βοηθήσει στην ασφάλεια των παιδιών, όταν οι γονείς δεν είναι κοντά».

Στην Ελλάδα, αυτή την προσπάθεια συντονίζει το «Χαμόγελο του Παιδιού», ως ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για τα Εξαφανισμένα Παιδιά.

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η εφαρμογή είναι προς το παρόν διαθέσιμη μόνο για τους χρήστες του Android.


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Έλληνες φοιτητές θα διαγωνισθούν στο Imagine Cup της Microsoft

Τι θα περιλαμβάνει ο διαγωνισμός.
Μια ελληνική φοιτητική ομάδα είναι ανάμεσα τις 35 συνολικά, που θα ταξιδέψουν στα κεντρικά γραφεία της Microsoft, στο Σιάτλ των ΗΠΑ, προκειμένου να διαγωνιστούν στους τελικούς του διεθνούς διαγωνισμού Imagine Cup της αμερικανικής εταιρείας, που θα πραγματοποιηθούν από τις 26 έως τις 29 Ιουλίου.

Οι φοιτητές θα διαγωνιστούν σε τρεις κατηγορίες -Innovation (Καινοτομία), Games (Παιγνίδια) και World Citizenship (Πολίτες του Κόσμου)-, διεκδικώντας, εκτός από τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ένα χρηματικό έπαθλο 50.000 δολαρίων, καθώς και την ευκαιρία να συμμετέχουν σε μια ιδιωτική συνεδρία συμβουλευτικής καθοδήγησης (mentoring) με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Microsoft, Σάτια Ναντέλα.



Φέτος, την Ελλάδα εκπροσωπεί η ομάδα Amanda, η οποία απαρτίζεται από τέσσερις φοιτητές του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Βασίλης Μπαλτατζής, η Μαργαρίτα Μπίντση, ο Γιώργος Σχινάς και ο Ηλίας Χρυσοβέργης, με την καθοδήγηση του καθηγητή και μέντορά τους Λεόντιου Χατζηλεοντιάδη, δημιούργησαν ένα ψηφιακό χώρο συναισθημάτων, που συνδυάζει την πραγματικότητα με την εικονική και προσαυξημένη πραγματικότητα. Στο χώρο αυτό, ο χρήστης περιηγείται ακολουθώντας τη λογική ενός βιντεοπαιχνιδιού και αλληλοεπιδρά με εικόνες, βίντεο και διαδραστικό υλικό. Στόχος είναι η αύξηση της ενσυναίσθησης, της αυτοπεποίθησης και της ευαισθητοποίησης για το πρόβλημα του εκφοβισμού (bullying).


Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η πορεία του Δρομέα της Ομόνοιας, που βρέθηκε στα σκουπίδια πριν φτάσει στο Hilton

Συνέντευξη του δημιουργού του, Κώστα Βαρώτσου, στο newsbeast.gr.
Εάν η επανάσταση έρχεται μέσα από τη διαρκή κίνηση και την άρνηση της στασιμότητας των πραγμάτων, ένας άνθρωπος είναι σε θέση να γνωρίζει καλά πώς γίνεται. Ήρθε αντιμέτωπος με τη στατική αντιδραστικότητα της Αριστεράς.

Κι αν κάποιοι τον κυνήγησαν περισσότερο ήταν οι άνθρωποι του συναφιού του. Γι’ αυτό και έφυγε από την Ελλάδα εξαιτίας της άκαμπτης στάσης των συναδέλφων του. Ο Κώστας Βαρώτσος έφτιαξε το Δρομέα, ο οποίος παραλίγο θα ήταν ένας… Ξένος.



Η αρχή των πάντων ήταν μία σειρά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων του δήμου Αθηναίων, πρωτοβουλία του τότε δημάρχου, Μιλτιάδη Έβερτ. Κάποιοι μάλιστα παρά το γεγονός ότι ο Βαρώτσος ήταν οπαδός του μαρξιμού, έσπευσαν να τον ταυτίσουν πολιτικά τόσο με τον Έβερτ, όσο και με τη Δεξιά ευρύτερα, χαρακτηρίζοντάς τον ακόμα και φασίστα, επειδή τόλμησε να φτιάξει το Δρομέα.

Εγκατέλειψε την Ελλάδα, έχοντας ετοιμάσει από καιρό τα εισιτήρια για Ρώμη. Πριν ακόμα ο Δρομέας σταθεί στην πρώτη του αφετηρία, στην πλατεία Ομονοίας. Δεν το έκανε την πρώτη φορά, το έκανε όμως αρκετό καιρό μετά. Κουβαλώντας απογοήτευση, οργή, φόβο, αντιμετώπισε την ανελαστικότητα ενός καλλιτεχνικού -κυρίως- συστήματος, το οποίο δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ένα γλυπτό όπως ο Δρομέας θα ταυτιζόταν με το μέσο Έλληνα και την κουλτούρα του.

Ασχέτως εάν εκείνος διέθετε ή διαθέτει ακόμα και σήμερα καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Ο Δρομέας ταίριαξε με την ελληνική νοοτροπία. Δεν στάθηκε ποτέ στο ίδιο σημείο. Παρά ξεκινούσε και έφτανε στον προορισμό του. Και αμέσως έφευγε για τον επόμενο. Με πρώτο σταθμό την Ομόνοια και δεύτερο την πλατεία Μεγάλου του Γένους Σχολής ανάμεσα στο Hilton και τον Ευαγγελισμό.



- To 1988 εάν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη φορά που ήρθε σε επαφή μαζί σας ο δήμος Αθηναίων, επί δημαρχίας Μιλτιάδη Έβερτ, για την κατασκευή ενός έργου…

«Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη χρονική περίοδος υπήρξε μία τυχερή στιγμή για την Αθήνα. Ο σχεδιασμός του Έβερτ ως δημάρχου και του Σταύρου Ξαρχάκου, ο οποίος ήταν αντιδήμαρχος Πολιτισμού, δημιούργησε μία εκρηκτική κατάσταση για την τέχνη και για την πόλη.

Ο πρώτος μεγάλος διάλογος με αυτό που ονομάζουμε Πόλη και Τέχνη ξεκίνησε με την έκθεση πόλης, η οποία ονομάστηκε "Δρώμενα" και ήταν πρωτοβουλία του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο Έβερτ μάλιστα του είχε παραχωρήσει εν λευκώ τη δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες στον τομέα της τέχνης.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Έβερτ ήταν ένας εξαιρετικός, πλην όμως παρεξηγημένος πολιτικός. Ήταν άνθρωπος ο οποίος ήξερε να διαλέγει συνεργάτες, είχε χιούμορ και αυτοσαρκασμό, κάτι που σπανίως διαθέτουν οι πολιτικοί στην Ελλάδα. Κυρίως γιατί τις περισσότερες φορές παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους. Συν τοις άλλοις αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε και κατάφερε να μαζέψει γύρω του προσωπικότητες, οι οποίες όρισαν στη συνέχεια τον ελληνικό πολιτισμό».

- Και εκεί που δεν είχε πεδίο γνώσης ο Έβερτ, άφηνε χώρο έκφρασης στους υπόλοιπους να δράσουν…

«Είναι γεγονός. Ο Έβερτ είχε επίσης καλούς συνεργάτες και δεν επενέβαινε. Γι’ αυτό και άφησε ελευθερία κινήσεων στον Ξαρχάκο. Ήταν άλλωστε ειδικός σε θέματα τέχνης, ενώ ο Έβερτ δεν μπορούσε να γνωρίζει τι συμβαίνει στο συγκεκριμένο χώρο. Πολλές φορές ούτε εμείς που είμαστε ειδικοί δεν τα γνωρίζουμε.

Το πρώτο μου μεγάλο έργο ωστόσο δεν ήταν ο Δρομέας, αλλά ο Ποιητής που έγινε νωρίτερα στην Κύπρο σε συνεργασία με το DESTE Foundation. O Ξαρχάκος είχε δει αυτό το έργο της Κύπρου. Με φώναξε και μου είπε: "Κοίτα να δεις, θέλω να φτιάξεις ένα εργάκι και για την Αθήνα".

Υλοποιώντας το πρόγραμμα "Δρώμενα", ο δήμος Αθηναίων είχε αποφασίσει να φέρει τη σύγχρονη τέχνη στην πόλη. Ήταν μία πολύ μεγάλη καινοτομία. Ήταν κάτι που έγινε για τελευταία φορά».



- Εάν δεν κάνω λάθος ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε ότι ο Δρομέας θα ήταν προσωρινός στην Ομόνοια.

«Είχαν αποφασίσει να παραχωρούν την Ομόνοια σε έναν καλλιτέχνη ανά δύο ή τρεις μήνες κι εκείνος να εκθέτει κάποιο έργο του. Πριν από εμένα για παράδειγμα είχε εκθέσει ο Κώστας Τσόκλης. Αφού ολοκληρώθηκε ο χρόνος παραμονής του στην πλατεία, κατέβηκε το έργο και ακολούθησα εγώ. Στη συνέχεια όμως η Μελίνα Μερκούρη, η οποία ήταν υπουργός Πολιτισμού είχε πει στον Έβερτ: "Μ’ αρέσει αυτό το έργο! Πρέπει να το κρατήσουμε".

Τότε ο Έβερτ μου ζήτησε να παραμείνει ο Δρομέας την Ομόνοια. Ωστόσο εγώ δεν είχα κάνει σωστή στατική μελέτη, λόγω του προσωρινού του χαρακτήρα. Κι έτσι πήγαμε ξανά το χειμώνα του 1988, να τοποθετήσουμε υποστυλώματα, και να τον ενισχύσουμε. Για να μην πω τι συνέβη όταν είδαν κάποιοι για πρώτη φορά το Δρομέα…

Μόλις στήσαμε το έργο στη Ομόνοια κάποιοι υπέστησαν ένα είδος πολιτισμικού σοκ. Ξαφνικά η Αθήνα χωρίστηκε στα δύο. Οι μισοί το αγάπησαν και οι άλλοι μισοί το μίσησαν. Και ακολούθησαν διάφορα περιστατικά. Ήταν σαν να είχα πετάξει μία πέτρα στο νερό, η οποία προκάλεσε δαχτυλίδια στην επιφάνεια. Έτσι κι ο Δρομέας. Έκανε δαχτυλίδια μέσα στην πόλη.

Η πιο χαρακτηριστική αντίδραση ήταν η επίθεση που δέχτηκα τότε από το σύστημα της τέχνης. Κανείς δεν μπορούσε να αποκωδικοποιήσει αυτό το έργο. Δεν ήταν έργο που ανήκε σε ένα κίνημα ή μία νοοτροπία. Ήταν πρωτογενές. Οι συνάδελφοί μου δεν ήξεραν: ήταν καλό ή κακό αυτό που έβλεπαν; Από την άλλη πλευρά ο κόσμος το αποκωδικοποίησε και το δέχτηκε αμέσως. Οι περισσότεροι το λάτρεψαν».



- Ποιες ήταν οι χαρακτηριστικότερες αντιδράσεις από την πλευρά των συναδέλφων σας;

«Το πιο αστείο ήταν ότι εμφανίστηκαν λίβελοι από διάφορους κριτικούς τέχνης ή συναδέλφους, οι οποίοι μου επιτέθηκαν. Δέχτηκα φοβερές επιθέσεις! Εγώ ωστόσο δεν απάντησα ποτέ σε όλα αυτά. Είχα παγώσει με αυτά που έβλεπα και ήμουν και μικρός. Μόλις 32 χρονών τότε… Αντιθέτως σε όλες αυτές της κατηγορίες των ανθρώπων της τέχνης εναντίον μου, απαντούσαν οι πολίτες.

Συγχρόνως το MTV, μόλις είχε αρχίσει τότε να εκπέμπει και στην Ελλάδα. Είχαν έρθει, μου έκαναν μία συνέντευξη, ενώ τράβηξαν κάποια πλάνα του Δρομέα. Έτσι, ξεκίνησε να ανοίγει το πρόγραμμά του με πλάνα του Δρομέα σε όλες τις χώρες που είχε παρουσία το MTV. Άρχισαν να με μαθαίνουν και να γράφουν για το έργο διάφορες εφημερίδες του εξωτερικού όπως η La Republica, αλλά και αρκετές ακόμα».



- Ο Δρομέας, ο οποίος αρχικά επρόκειτο να βαφτιστεί Ξένος, κάτι που τελικά δεν έγινε. Ποια διαδρομή ακολούθησε η ονομασία του;

«Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν η ιδέα του περαστικού. Η Ομόνοια ήταν πάντα μία αφετηρία. Όλοι οι επαρχιώτες και όλοι οι ξένοι έρχονταν και έρχονται στην Ομόνοια. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν η φιγούρα του ανθρώπου που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Ένας ξένος που μόλις τον συναντάς, τον ρωτάς: "Πότε ήρθες;" και αμέσως μετά ρωτάς: "Πότε φεύγεις;". Αυτός ο άνθρωπος εξελίχθηκε στη συνέχεια σε Δρομέα. Η υπόθεση του Δρομέα ήταν κάτι που άλλαζε σταδιακά την εικόνα της πόλης, η οποία άρχισε να αποκτά σημείο αναφοράς».

- Πότε χρειάστηκε να γκρεμίσετε το Δρομέα και γιατί;

«Το 1993 μας ειδοποίησαν από το μετρό ότι ήθελαν να σκάψουν ακριβώς στο σημείο που στεκόταν ο Δρομέας. Τότε ήταν που έπρεπε να τον γκρεμίσουμε γιατί δεν ήταν φτιαγμένος για να μεταφερθεί. Προηγήθηκαν αρκετές συζητήσεις με την εταιρεία Bechtel, η οποία είχε αναλάβει να φτιάξει κάποιες από τις γραμμές του μετρό.

Αυτό που μου είπαν οι υπεύθυνοι της εταιρείας ήταν ότι θα γκρέμιζαν το έργο και θα το ξαναέφτιαχναν κάπου αλλού. Το συμβόλαιό τους με το ελληνικό δημόσιο ανέφερε άλλωστε, πως ότι χαλούσαν θα το ξαναέφτιαχναν. Κι έτσι έγινε. Το έργο ξαναφτιάχτηκε από την αρχή το 1994 στο Hilton».



- Αυτό που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν, είναι ότι ο πρώτος Δρομέας καταστράφηκε εντελώς

«Έτσι έγινε. Το άγαλμα όντως καταστράφηκε εντελώς. Πετάχτηκε στα σκουπίδια. Δεν γινόταν να μεταφερθεί. Ωστόσο ο δεύτερος Δρομέας, ουδεμία σχέση έχει με τον πρώτο. Δεν μπορεί να είναι ίδιος με τον πρώτο. Η επέμβαση του Δρομέα ήταν ξέρεις πολύ δυνατή. Παρέλυσε ολόκληρο το σύστημα. Τόσο που ακόμα και οι άνθρωποι της τέχνης δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Άρχισαν να βρίζουν και να επιτίθενται εναντίον μου».

- Μπάχαλο τους κάνατε…!

«Μπάχαλο δε λες τίποτα! Και ειδικά τις μεγαλύτερες γενιές. Ο Τέτσης για παράδειγμα έλεγε: "Το όνειρό μου είναι να φύγει αυτό το έργο από την πόλη!" Μάλιστα είχε συντάξει γράμμα εναντίον μου. Και ο Ζογγολόπουλος ή ο Κούνδουρος ήταν επίσης εναντίον μου. Ο Κούνδουρος μάλιστα με είχε βρίσει με τα χειρότερα λόγια. Όλοι αυτοί ήταν άνθρωποι παγιωμένοι μέσα στο σύστημα μεταπολιτευτικά. Οι παλιοί αριστεροί, που ήταν βαθιά ριζωμένοι στο σύστημα και ρύθμιζαν τα πράγματα.

Ξαφνικά ήρθε ένας πιτσιρικάς, τους κοπάνησε κατά πρόσωπο ένα έργο και έχασαν τον έλεγχο. Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε ήμουν λίγο τρομοκράτης. Έκανα τέχνη που τις περισσότερες φορές είχε μέσα της ένα στοιχείο παρανομίας.

Μία ακόμα αντίδραση που θυμάμαι είναι ότι το καλλιτεχνικό επιμελητήριο προσέφυγε στη Δικαιοσύνη όταν επρόκειτο να μεταφέρω το Δρομέα στο Hilton. O λόγος της προσφυγής τους ήταν ότι το έργο ξεπερνούσε σε αξία τα 2.000.000 δραχμές που ήταν το όριο για να γίνει διαγωνισμός για ένα δημόσιο έργο. Αυτό που ζητούσαν ήταν να γίνει διαγωνισμός για την επανακατασκευή του Δρομέα. Διαγωνισμός για το δικό μου έργο! Ζητούσαν δηλαδή να το πάρει άλλος καλλιτέχνης και να το φτιάξει! Ήταν τόσο ανόητοι που πήγαν στο δικαστήριο και ζήτησαν να γίνει διαγωνισμός για την ανακατασκευή του Δρομέα!

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου μάλιστα τους είπε: "Θα με αναγκάσετε να κλείσω το καλλιτεχνικό επιμελητήριο. Είναι δυνατόν να μου ζητάτε να παραβλέψω την πνευματική ιδιοκτησία;"»



- Μήπως φάγατε τη θέση κάποιων άλλων συναδέλφων σας στην Ομόνοια, οι οποίοι επρόκειτο να εκθέσουν μετά από εσάς στο πλαίσιο της έκθεσης του δήμου Αθηναίων και γι΄ αυτό εξοργίστηκαν; Aν κοιτάξουμε εξάλλου την πορεία των πραγμάτων, ο Δρομέας εναρμονιζόταν με τη φιλοσοφία «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».

«Όχι. Αντιθέτως όταν ετοιμαζόμουν να τον εγκαταστήσω στην Ομόνοια, ρώτησα το Ζογγολόπουλο εάν θα είχε πρόβλημα να στήσω το έργο εκεί, γιατί εκείνος ήταν που είχε κάνει την ανάπλαση της πλατείας. Μου απάντησε: "Παιδάκι μου δεν υπάρχει έργο δικό μου εκεί πέρα, τα έχουν καταστρέψει όλα. Δεν υπάρχει τίποτα".

Σας θυμίζω ότι ο Ζογγολοπουλος είχε πάρει όλους τους δημόσιους διαγωνισμούς…

Τελικά μου έδωσε την άδεια να στήσω το Δρομέα. Στη συνέχεια όμως, νόμιζε ότι τον είχα κοροϊδέψει, καθότι έβλεπε ότι το άγαλμα δεν έφευγε από την πλατεία, ενώ εγώ του είχα πει ότι ήταν προσωρινό! Μου κόστισε πολύ ψυχικά όλο αυτό».

- Εκ του αποτελέσματος όμως σας ωφέλησε ό,τι έγινε παρά το γεγονός ότι ήταν και ο λόγος που σας έδιωξε από την Ελλάδα.

«Με ωφέλησε σε πολλά είναι η αλήθεια. Γιατί όλη αυτή η κόντρα με έκανε να φύγω στο εξωτερικό. Σταμάτησαν στην Ελλάδα να με καλούν σε εκθέσεις ή να μου κάνουν επαγγελματικές προτάσεις, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή συμμετείχα σε όλες τις βασικές εκθέσεις. Ξαφνικά ήμουν απομονωμένος.



Έτσι, έφυγα στη Ρώμη και άρχισα να δουλεύω στην Ιταλία. Αμέσως μόλις άρχισαν να γίνονται όλα αυτά. Άρχισα να πηγαινοέρχομαι από την Ιταλία στην Ελλάδα, μετά πήγα στην Αμερική και αργότερα στην Ελβετία. Ο αρνητισμός που συνάντησα εδώ με έκανε να φύγω. Αυτό όμως που δεν ήξεραν οι εχθροί, θέτοντάς μου διαρκώς εμπόδια, είναι ότι μου έβαλαν πύραυλο στα οπίσθια. Ότι με βοήθησαν. Κι εγώ είχα πεισμώσει πολύ. Είχα αγριέψει, είχα στενοχωρηθεί. Πέρασα όλες τις φάσεις αυτών των συναισθημάτων και κάποια στιγμή ηρέμησα και τα ξέχασα όλα. Όλες τις κακίες και όλα όσα συνέβησαν. Πλέον κοιτάζω τις καινούργιες.

Κάτι ανάλογο έγινε και με ένα έργο που είχα κάνει στην Αίγινα. Στην Κέρκυρα επίσης με την αλλαγή δημάρχου παλαιότερα είχαν πετάξει έργο μου στα σκουπίδια. Εν ολίγοις το να κάνει κάποιος τέχνη στην Ελλάδα μοιάζει με πολεμική υπόθεση».

- Παρόλ’ αυτά αποφασίσατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα. Γιατί;

«Βρισκόμουν για μία έκθεση στη Νέα Υόρκη. Οι βοηθοί μου με προέτρεψαν να πάω να αγοράσω μία μπύρα να πιω. Κατέβηκα τις σκάλες στο χώρο που βρισκόμασταν και βρήκα ένα delicatessen, το οποίο είχε ένας Έλληνας. Ψάχνοντας να μιλήσω σε κάποιν, ρώτησα: "Υπάρχει κανένας Έλληνας εδώ;".

Βγήκε τότε ένα παιδάκι και άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Από αυτά που έλεγε καταλάβαινα ελάχιστα. Μιλούσε σε μία διάλεχτο παλιά, ηπειρώτικη. Ήταν Έλληνας εμιγκρές, ο οποίος ποτέ δεν έγινε Αμερικάνος. Έχασε όμως και την επαφή του με την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα εξελίχθηκε κι εκείνο βρίσκοταν σε μία χωροχρονική υπόσταση ανύπαρκτη. Μόλις συνειδητοποίησα την κατάστασή του, είπα: "Εμένα αυτό δεν μου αρέσει. Δεν θα γίνω κι εγώ έτσι".

Γι’ αυτό και γύρισα πίσω. Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω Αμερικάνος στην ηλικία που βρισκόμουν τότε. Παράλληλα όμως δεν ήθελα να χάσω και την επαφή μου με την Ελλάδα».



- Με δεδομένες τις… κακουχίες που υπεστήκατε λόγω του Δρομέα, δεν τον απορρίψατε ποτέ, όπως έκανε ο Χατζιδάκις με τα παιδιά του Πειραιά, ο οποίος πέταξε το Όσκαρ στα σκουπίδια.

«Ποτέ. Γιατί αυτό το έργο ήταν πολύ καλό. Αυτό το παιδί είχε πάρα πολλά κέφια, όπως κι εγώ όταν το έκανα. Έχει όλη αυτή την ενέργεια της ζωής. Τη θετικότητα, τον τσαμπουκά, την αγάπη που είναι ίδιον τον νέων ανθρώπων».

- Αυτό που μας λείπει σήμερα…

«Ακριβώς. Αυτό μας λείπει. Ο τσαμπουκάς και η θετική ενέργεια. Και πλέον ένα παιδί στα 30 δεν μπορεί να κάνει ένα Δρομέα. Εγώ αντιθέτως είχα την αυθάδεια να τον κάνω τότε. Σήμερα έχουν ψαλιδιστεί τα φτερά των νέων. Τους έχει φύγει ο τσαμπουκάς με όλα όσα συμβαίνουν. Φόβος, κατηγορίες, κρίση, πείνα… Είναι δυνατόν να μοιράζονται τόσες χιλιάδες μερίδες φαγητού στην Ελλάδα καθημερινά; Βρισκόμαστε σε πόλεμο!»

- Σας ζήτησαν να φτιάξετε άλλους Δρομείς;

«Ναι. Μερικοί φίλοι μου το ζήτησαν και τους έφτιαξα. Σε μικρότερη κλίμακα βέβαια».



- Εάν κρατούσατε κάτι ως το ζουμί από όλη την ιστορία με το Δρομέα τι θα ήταν;

«Τα νιάτα… Τα οποία ξέρεις μπορούν να σε καταστρέψουν ή να σε αποθεώσουν. Αυτό που βγαίνει πάντως από το Δρομέα είναι ότι αποτελεί το πρώτο δείγμα έκφρασης της πόλης. Ο Έλληνας ήθελε να αποδείξει ότι είναι κάτι. Ευρωπαίος. Το έργο όμως έχει και έναν ρομαντισμό. Δίνει ένα συναίσθημα συλλογικής αυτοπεποίθησης».

- Ισορροπήσατε στο κενό όμως.

«Ναι… Φαντάσου ότι την ημέρα των εγκαινίων είχα βγάλει εισιτήρια για Ρώμη. Είχα πει ότι εάν δεν πήγαιναν καλά, θα έφευγα. Μέσα μου είχα φτιάξει το σενάριο. Τελικά όμως δεν έφυγα τότε».

- Για καλή σας τύχη οι πολιτικοί -Έβερτ και Μελίνα- ήταν με το μέρος σας.

«Ναι. Αντιθέτως όμως οι νεολαίες της Αριστεράς δυσαρεστήθηκαν πάρα πολύ. Πώς εγώ ένας παλιός μαρξιστής έκανα κάτι τέτοιο. Με είπαν δεξιό, φασίστα, ακόμα και κολλητό του Έβερτ. Αλλά υπήρξαν και πολιτικοί όπως η Διαμαντοπούλου, οι οποίοι έβαλαν με κάθε τρόπο εναντίον μου».



- Γίνατε είδος υπό εξαφάνιση, αλλά τελικά δεν εξαφανιστήκατε…

«Όχι. Είμαι εδώ και συζητάμε. Είμαι ακόμα εδώ. Κλείνοντας θα σου πω μια ιστορία. Είχα κάποτε ένα βοηθό, ο οποίος ήταν Δεξιός. Ένα παιδάκι. Γιώργο τον έλεγαν. Μία νύχτα που στήναμε το Δρομέα με ρώτησε ξαφνικά: "Κύριε γιατί όλοι οι καλλιτέχνες είναι Αριστεροί; Εμείς δεν είμαστε καλοί άνθρωποι;"

Είναι αυτή η χαζή ερώτηση, η οποία έχει ορίσει πολλά πράγματα στην Ελλάδα… Οι ταμπέλες του Δεξιού και του Αριστερού. Το μόνο που περιμένω πώς και πώς πια, είναι μήπως βγει ένα κωλόπαιδο και κάνει τσαμπουκά. Ένας Βαρώτσος να χαλάσει λίγο την πιάτσα. Αυτό περιμένω…»
























Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Διαβάστε περισσότερα...